
บำเรอรักเมียตีทะเบียน
ความผิดพลาดแค่คืนเดียว ทำให้เธอต้องกลายเป็นภรรยาที่เขาไม่ต้องการ เขาเกลียดเธอ เพราะความเข้าใจผิดเกี่ยวกับเหตุการณ์ในคืนนั้น สัญญาหนึ่งปีของชีวิตคู่เต็มไปด้วยความเย็นชา บาดแผล และน้ำตา แต่กว่าเขาจะรู้ใจตัวเองก็สายเกินไปแล้ว

So Love คลั่งรักเพื่อนสนิท
ความรู้สึกที่เปลี่ยนไปของเขา ทำให้เขาคิดว่า..ถ้าเปลี่ยนสถานะจากเพื่อนเลื่อนขั้นมาเป็นแฟนมันจะดีไม่น้อย... “ไอ้บ้าเฟิล หอมแก้มฉันทำไมเนี่ย” ณิชาเอามือลูบแก้มตัวป้อยๆ ด้วยใบหน้าร้อนผ่าว เมื่อเพื่อนคนตัวสูงเอนตัวยื่นหน้าหอมแก้มของเธอฟอดหนึ่ง “หอมแก้มเมีย เมียน่ารักดูแลผัวดีจริงๆ” “พูดผัวๆ เมียๆ อะไรของนายเนี่ย อย่ามาพูดแกล้งฉันแบบนี้นะ” “ฉันไม่ได้แกล้ง แต่ฉันพูดความจริง” ‘อมแล้วก็เรียกว่าผัวเมียปะ’ -------------------------------- คำเตือน! นิยายเรื่องนี้มีฉาก NC เรท 18+ และพฤติกรรมไม่ค่อยเหมาะสม เหมาะสำหรับบุคคลที่มีอายุ 18 ปีขึ้นไป [ตัวละคร สถานที่ ในนิยายเรื่องนี้ไม่มีอยู่จริง เป็นเพียงจินตนาการที่แต่งขึ้นของนักเขียนเพียงเท่านั้น ผู้แต่งไม่ได้มีเจตนายุยงส่งเสริมให้ลอกเลียนแบบพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมของตัวละครในเรื่องนี้แต่อย่างใด กรุณาใช้วิจารณญาณในการอ่าน] *ขอสงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 *ห้ามคัดลอก ลอกเลียน ดัดแปลง เนื้อหาโดยเด็ดขาด

หลังเกิดใหม่ ฉันจะล้างแค้นให้ลูกสาวที่เสียชีวิต
หลังจากปล่อยตัวปล่อยใจไปกับกวีวัธน์ น้องชายสามีในนามในคืนนั้น ขวัญรัตน์ทนทุกข์ทรมานมานานถึง8ปี ตอนที่เขากอดอัฐิลูกสาวไว้พร้อมจะฆ่าตัวตาย กวีวัธน์กลับไปจัดงานฉลองวันเกิดยิ่งใหญ่ของลูกชายหญิงในใจ ไม่เหลียวแลเธอเลยสักนิด พอลืมตาขึ้นอักครั้ง เธอที่เกิดใหม่อีกครั้ง จะทำให้กวีวัธน์ต้องได้ชดใช้อย่างสาสม! ชาติที่แล้ว เธอได้อธิบายอย่างหนักแน่น กวีวัธน์ว่าเธอมีเจตนาแอบแฝงคิดจะจับเขา ชาตินี้เธอได้ขีดเส้นความสัมพันธ์ให้ชัดเจนต่อหน้าทุกคน! ชาติที่แล้ว หญิงในใจขโมยผลงานของเธอไปหน้าด้านๆ กวีวัธน์ว่าเธออิจฉาริษยาเป็นนิสัย ชาตินี้เธอจะเหยียบหญิงในใจของเขาขึ้นไปรับรางวัลให้ดู! ชาติที่แล้ว เธอถูกเจาะจงใส่ร้ายป้ายสีมาตลอด กวีวัธน์ก็เอาแต่เข้าข้างหญิงในใจอยู่เรื่อยไป ชาตินี้ เธอจะตบๆๆนังผู้หญิงคนนั้นให้คว่ำไปซะ! กวีวัธน์นึกว่าขวัญรัตน์จะรักเขาไม่เปลี่ยนแปลง ถึงตอนที่ขวัญรัตน์จากไปโเยไม่หันกลับมา เขาใจลนลานอย่างแปลกๆ กวีวัธน์ผู้หยิ่งยโสคนนั้น ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธและเศร้าใจปะปนกัน ดึงเธอไว้:"ขวัญ อย่าทิ้งผมไป ให้ผมไปกับคุณด้วยได้มั้ย"

ทะลุมิติ สลับวิวาห์
หลังเกิดอุบัติเหตุ กวนโย่วซวง นักศึกษามหาวิทยาลัยก็ทะลุมิติเข้ามาในนิยายยุค 90 เรื่องหนึ่ง และกลายเป็นลูกสาวคนโตที่ไม่เป็นที่โปรดปรานของตระกูลกวน ในชาติที่แล้ว พ่อแม่ของเธอต้องการเงินค่าสินสอดจึงยกเธอให้แต่งงานกับ จ้าวหยางคนรวย เธอมีชีวิตที่ดูหรูหราภายนอก แต่ภายในกลับขมขื่นจนสุดจะทน ในขณะที่เธอกำลังกลุ้มใจว่าจะทำอย่างไรเพื่อหลีกหนีชะตากรรมที่กำลังจะแต่งเข้าตระกูลจ้าว กวนเหล่ย น้องสาวที่เกิดใหม่ก็รีบร้อนมาขอร้องพ่อแม่ ให้สลับตัวเจ้าสาวกับเธอ น้องสาวต้องการจะแย่งชิงจ้าวหยาง คนรวยปลอม ๆ คนนั้นไป! และจะยกกู้เอ่อหรง พี่ทหารที่มีเสน่ห์ดึงดูดใจคนนั้นให้เธอ! นี่มันเรื่องราวดีงามจากสวรรค์อะไรกันนี่! เธอตอบตกลงโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย เธอมีระบบอยู่ในมือ การหาเงินทองเป็นเรื่องง่ายดายเหมือนพลิกฝ่ามือ!

หวานสวาท...ซ่านเสน่หา
เหตุเกิดเพราะความเมา สองเราเลยได้กัน *** ในวันสิ้นปี ‘ณิชา’ หลบไปพักใจที่บ้านพักริมทะเลของเพื่อนสนิทแต่ไม่คิดว่าพี่ชายของเพื่อนก็ให้ ‘ภีม-ภควัตร’ ซุปเปอร์สตาร์หนุ่มที่เป็นเพื่อนสนิทยืมบ้านพักเช่นกัน เขามาถึงกลางดึกและหาที่พักอื่นไม่ได้แล้วณิชาจึงจำใจให้เขาพักด้วย แต่แล้วสิ่งที่ไม่คิดคิดก็เกิดขึ้น ในขณะที่นั่งเคาน์ดาวนด้วยกัน ณิชาที่เมาเบียร์ก็ชวนภควัตรเข้าห้องแล้วมีคืนเร่าร้อนด้วยกัน หลังจากนั้นเธอคิดที่จะจบความสัมพันธ์ ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าภควัตรไม่ยอม เขาไม่ยอมปล่อยเธอให้หลุดมือไปง่ายๆ

ฉลาม (ลวงรัก) 20+
เธอบอกว่าไม่ใช่ผู้หญิงใจง่าย ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าเธอจะยากสักแค่ไหน

ทายาทมาเฟียหวงรัก
ความเข้าใจผิดทำให้เขามีค่ำคืนอันเร่าร้อนกับเธอ..และเขาจะถือว่าเธอเป็นของเขาอย่างสมบูรณ์ แม้ว่าเธอจะไม่เต็มใจก็ตาม และของที่เป็นของเขา จะไม่มีวันปล่อยให้ใครหน้าไหนได้เชยชมทั้งนั้น..อย่าฝันจะเป็นอิสระ

ชายาไร้ใจ
เหลียงซิน นิติเวชที่ยอดเยี่ยมที่สุดในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดกลับข้ามภพกลายเป็นพระชายาที่ท่านอ๋องรังเกียจ แถมยัง ถูกเขาทรมานจนเกือบเสียชีวิต นางสาบานว่าจะต้องล้างแค้นให้ได้แล้วหย่ากับเขา แต่เขากลับไล่ตามนาง

Hot Love ของรักท่านประธาน
ยัยเด็กขาดสารอาหารคนนี้หรอ คือลูกสาวคนใหม่ของแม่.. เด็กอะไร ขวางหูขวางตาชะมัด เจอหน้ากันเอาแต่ก้มหน้าหลบตา ทำเหมือนเขาเป็นยักษ์เป็นมาร แต่ทำไมยัยเด็กนี่ถึงสวยวันสวยคืน ถ้าเขาจะแอบกินเด็กของแม่ จะผิดไหม ***************************** เรื่องนี้เป็นนิยายลำดับที่ 1 ของ เซตทายาทมาเฟีย 1. Hot Love ของรักท่านประธาน 2. Bad Love ของหวงคาสโนว่า 3. Forbidden Love ของต้องห้ามทายาทมาเฟีย

อาจารย์ปฐพี (พ่อหม้าย)
อาจารย์ปฐพี (พ่อหม้ายลูกติด) ไม่คิดมีเมียใหม่

รักร้ายจอมทระนง
“แหวนไปไหน” “คะ” หญิงสาวรีบหดมือหนีในทันที “พี่ถามว่าแหวนไปไหน” คริษฐ์ยังย้ำคำถามเดิมแล้วจ้องหน้าคู่หมั้นสาวแบบไม่พอใจ “คืออยู่ที่ออฟฟิศมันต้องล้างแก้วกาแฟบ่อย ๆ รุ้งก็เลยถอดเก็บเอาไว้ค่ะกลัวมันจะสึกเสียก่อน” คำตอบของหญิงสาวค่อยทำให้คริษฐ์รู้สึกผ่อนคลายลงเล็กน้อย “ถ้าถอดออกพี่จะถือว่ารุ้งขอถอนหมั้นพี่นะ” “ก็ไม่ได้ถอนสักหน่อย แค่ถอดเก็บเอาไว้เฉย ๆ” “งั้นก็ใส่เสียสิ เดี๋ยวนี้เลย” คริษฐ์ถลึงตาใส่แกมบังคับ “ใส่ก็ใส่ค่ะ” คนพูดตัดพ้อเล็กน้อย แล้วหันไปหยิบกระเป๋าด้านข้างมาเปิดเพื่อหยิบแหวนหมั้นของตนออกมาสวมใส่ จากนั้นก็หันหลังมือให้เขาดู “พอใจหรือยังคะ” “ดี” “ว่าแต่พี่คริษฐ์มานั่งรอรุ้งทำไมคะ มีธุระสำคัญหรือเปล่า” หญิงสาววกมาหาคำถามแรกที่เธออยากรู้ แต่เขาดันจุดประเด็นเรื่องแหวนขึ้นมาแทรกเสียก่อน “แม่ให้พี่มาหาคู่หมั้นตัวเองบ้าง” ฟังเขาพูดแล้วรุ้งพรายชักเครียดขึ้นมาหน่อย ๆ “ถ้าคุณป้าพิมพ์ไม่บอกพี่คริษฐ์ก็คงไม่มาหารุ้งใช่ไหมคะ” “แล้วทำไมรุ้งถึงไม่ไปหาพี่เองบ้างล่ะ” “ก็รุ้งกลัวพี่คริษฐ์รำคาญ” บทสนทนาสิ้นสุดลงด้วยความเงียบด้วยกันทั้งสองฝ่าย คริษฐ์ถอนหายใจเบา ๆ ส่วนรุ้งพรายก็ก้มหน้าต่ำลง ทำไมถึงได้รู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก “พี่ไลน์หาอ่านแล้วทำไมไม่ตอบ” คริษฐ์เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อนหลังจากเงียบมาเกือบหนึ่งนาที “พอดีรุ้งมาอ่านตอนดึกแล้วไม่อยากรบกวนพี่คริษฐ์ค่ะ” “ตอบมาสักคำก็ยังดี อย่าทำเหมือนพี่ไม่มีตัวตนนะรุ้ง จำเอาไว้ด้วยว่าพี่เป็นคู่หมั้นของรุ้ง” “มันไม่น่าจะเป็นแบบนี้นะคะพี่คริษฐ์” “อะไรกันที่ว่าไม่น่าจะเป็นแบบนี้” “รุ้งว่าเราถอนหมั้นกันดีกว่าไหมคะ ดูพี่คริษฐ์อึดอัดกับการหมั้นของเราเหลือเกิน ขนาดจะมาหารุ้งก็ต้องให้คุณป้าพิมพ์บังคับมาเลย” “แม่ไม่ได้บังคับพี่” “ไม่บังคับก็เหมือนบังคับนั่นแหละค่ะ ตั้งแต่ตอนเด็กแล้วพี่ คริษฐ์แทบไม่เคยขัดใจคุณป้าพิมพ์ได้เลย ถ้ามันเหนื่อยและยุ่งยากมากรุ้งขอถอนหมั้นไปเลยก็ได้ค่ะ” รุ้งพรายดึงแหวนออกจากนิ้วนางข้างซ้าย แล้ววางแหมะอยู่ตรงหน้าของเขา คริษฐ์มองแหวนมองคนแล้วอารมณ์ของเขาก็เดือดดาลขึ้น บทจะอยากได้ก็วิ่งตามติดเป็นเงา บทจะสลัดทิ้งก็ง่าย ๆ แบบนี้เหรอรุ้งพราย “ใส่กลับไปเดี๋ยวนี้” ชายหนุ่มแทบจะกัดฟันพูดออกมา “ไม่ค่ะ อ๊ะ! พี่คริษฐ์จะทำอะไรรุ้งไม่ใส่” รุ้งพรายถูกคริษฐ์กระชากมือมาแล้วจัดการสวมแหวนกลับที่เดิม “ใส่แล้วห้ามถอด ห้ามทำให้แม่พี่เสียใจรู้ไหม” “พี่คริษฐ์!” (รักร้ายจอมทระนง)

ไฟรักสามีจอมเถื่อน
ฟ้าพราว ราชนิกุลผู้เหลือแต่เปลือก จำเป็นต้องแต่งงานกับ ภูริดล หนุ่มชาวไร่สุดเถื่อนเครารกเหมือนโจรป่าเข้ากรุงเพื่อเงินใช้หนี้ แต่ชีวิตคู่ที่ไม่ได้เริ่มต้นด้วยรักนั้นไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ เหมือนจะเป็นพริกเผ็ดๆ มากกว่าที่คอยจี๊ดใจเธอ เมื่อเขาประกาศลั่นว่าหวังเพียง ร่างกาย ไม่ใช่ หัวใจ ! ทว่าภายใต้ความดิบเถื่อน ปากหมา และเอาแต่ใจของภูริดล กลับแฝงความอบอุ่นและใส่ใจอย่างคาดไม่ถึง จนฟ้าพราวเริ่มใจสั่น หวั่นไหว และวาดหวัง จะขอมากไปไหม หากอยากให้เขา 'รัก' เธอ

คุณอาขา
เด็กหัวรั้นอย่าง "เขม" ต้องมาอยู่ใต้บังคับบัญชาอาหนุ่ม คู่กัดเก่าอย่าง "จอแดน" ด้วยความจำเป็น มาดูกันว่าความหัวรั้นและดื้อด้านของเธอ จะสู้กับความดุดัน และหนักแน่นของอาหนุ่มได้หรือไม่....

หรือรักไม่มีจริง
“น้องออโต้คุณพ่อมารับแล้วครับ” “ไม่ใช่ครับลูกสาวผมชื่อน้องมัดหมี่” “คุณครูครับ ออโต้ไม่มีคุณพ่อนะครับ” (น้องออโต้หน้าเหมือนคุณพ่อของมัดหมี่มากกว่าน้องมัดหมี่เองซะอีก)

ขย้ำรักเลขา
เลขาที่ไม่ได้ทำหน้าที่แค่หน้าห้อง บางทีก็บนเตียง ระเบียง ห้องครัว ไม่น่าเบื่อดี พลช ดีน แม็กซ์เวล ครองตัวโสดมานานถึงสามสิบสามปี ทุกครั้งที่ต้องการผู้หญิงสักคนลูกน้องคนสนิทจะรีบหามาให้ แต่CEOหนุ่มที่เวลาเป็นเงินเป็นทองเบื่อที่ต้องรอคอย เขาอยากมีเลขาที่ทำหน้าที่บนเตียงได้ ต้องการเมื่อไหร่ก็แค่โยนขึ้นเตียง แล้วตักตวงให้ขาเตียงหักไปข้าง

ซีรีส์สาวน้อยยอดรัก
บิดามารดามีฐานะลำบาก ตอนแรกเธอคิดจะหลอกเขา เพื่อหวังเงิน และหลอกผู้ชายคนอื่นแบบนี้ แต่เชียรไม่ใช่หมูในอวยให้เธอหลอกเล่นได้ง่าย ๆ เพราะเขาเอาจริง เธอไม่เอาเขาไม่เป็นไร แต่เขาพร้อมเอาเธอทุกที่ ทุกเวลาที่ต้องการ

ล่ามรัก
ในอดีตเมื่อยังเด็กพ่อและแม่แยกทาง กลกันต์เลือกที่จะอยู่กับแม่และกลับมาหาพ่อที่ไร่เกียรติอรุณในช่วงวันหยุดแทน แต่นับตั้งแต่บิดาและคุณน้ารับสาวน้อยน้ำหวานที่อายุห่างจากเขาถึง 18 ปีเข้ามา ใครๆต่างรับรู้ว่ากลกันต์หวงและรักน้องสาวคนนี้ขนาดไหน แต่อยู่ดีๆพฤติกรรมของเขากลับเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ ความห่วงใยที่เคยมีให้น้องสาวอย่างเธอ หมดสิ้นแล้ว

I'm Evil Guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
“คนนั้นมาใหม่เหรอไม่เคยเห็นหน้า” “คนไหนเฮีย” “นั่นไง” “อ๋อ~ ไม่ได้มาใหม่หรอก ปกติน้องช่วยงานในครัว ทีแรกมาสมัครเสิร์ฟนี่แหละแต่เฮียเตอร์ไม่ให้เด็กอายุต่ำกว่า 20 มาเสิร์ฟ นี่เพิ่งอายุ 20 มาหมาดๆ เลยให้ขึ้นมาเสิร์ฟ” “อืม พี่มึงมันหัดมีคุณธรรมตั้งแต่เมื่อไหร่วะ” “ตั้งแต่มีเมียไง เฮียก็หาบ้างดิ” “ไม่ว่ะ ขี้เกียจเจ็บบ่อยๆ อีกอย่างกูมีคุณธรรมล้ำหน้าพี่มึงมานานแล้วไอ้เปอร์” “โห่ คนเรามันต้องผ่านช่วงเวลาที่เจ็บปวดก่อนจะได้เจอความสวยงามเสมอเฮีย ว่าแต่ถามทำไม สนใจเหรอเฮีย” “เปล่า แค่ไม่เคยเห็นก็เลยถาม” “เหรอเฮีย แต่น้องเขาสเปคเฮียเลยนะนั่นเรียบร้อยสุดๆ” “...เหรอ?” ผมมองไปที่ผู้หญิงคนนั้นแล้วก็พูดออกมาสั้นๆ “ทำไมทำหน้าไม่เชื่อแบบนั้นล่ะ เฮียรู้ไหมน้องเขาเป็นเด็กดีมากนะทำงานหาเงินเรียนเอง บอกตรงๆ ว่าโคตรเหมาะกับเฮีย สนใจจีบเป็นเมียแล้วส่งเสียเรียนต่อไหมเดี๋ยวเปอร์จัดให้” “พูดเหี้ยไรของมึง กูเห็นเรียบร้อยอ่อยหนักมาเยอะแล้ว” “มันก็ไม่ทุกคนน่าเฮีย” “หึๆๆ พวกเรียบร้อยนี่ไม่ใช่สเปคกูแล้วว่ะไอ้เปอร์ ดูแข่งรถได้แล้วเผื่อจะเอาไปพัฒนารอบหน้ามึงจะได้ไม่แพ้จนขายขี้หน้าอีก” ผมตัดบทไอ้คู่สนทนาที่ถามมันแค่นิดเดียวแต่มันชวนคุยต่อซะยืดยาว แล้วก็หันไปสนใจการแข่งรถต่อ ในสนามมีอะไรให้สนใจมากกว่าเรื่องผู้หญิงตั้งเยอะ ผมชื่อมิกซ์ครับ เป็นนักศึกษาปี 4 มหาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง เป็นเดือนมหาลัย เป็นประธานสโมสรนักศึกษา พ่อแม่เป็นนักธุรกิจที่...รวยมั้ง ใช้คำว่ารวยหรือโคตรรวย หรือว่ามหาเศรษฐีผมก็ไม่รู้เหมือนกันช่างมันเถอะครับมันเงินพ่อแม่ผมไม่ใช่เงินผม แล้วก็เป็นเพื่อนกับเจ้าของสนามแข่งรถที่ผมกำลังนั่งดูอยู่ ส่วนไอ้ที่คุยกับผมเมื่อกี้มันชื่อคูเปอร์เป็นน้องชายของไอ้ชัตเตอร์เจ้าของสนาม ข้อมูลของผมมีแค่นี้ล่ะครับรู้จักผมแค่นี้ไปก่อน เอาแค่ที่ผมอยากให้รู้จักก็พอ “เป็นไรของมึงวะทำไมดูหงุดหงิด” ไอ้เวกัสเพื่อนสนิทอีกคนของผมที่นั่งอยู่ข้างๆ หันมาถามหลังจากที่ผมคุยกับไอ้คูเปอร์จบได้สักพัก “เปล่า” “เปล่าเชี่ยไรปกติมึงไม่นั่งทำหน้าอมขี้แบบนี้ ทำหน้าคนดีหน่อยไอ้ห่าเดี๋ยวคนรู้ว่าเลว” “เลวพ่อง!” ผมหันไปด่าไอ้เวกัสแล้วก็หันกลับมาสนใจการแข่งรถต่อ ผมไม่ได้อารมณ์ไม่ดีหรอกครับ แค่หงุดหงิดนิดหน่อยที่เห็นเด็กเสิร์ฟใหม่ของที่นี่ทำท่าทางกล้าๆ กลัวๆ แล้วก็เกร็งใส่ลูกค้าผู้ชาย บอกตรงๆ ว่ามันขัดตาผม รู้สึกโคตรไม่เข้าตาเลยพวกผู้หญิงเรียบร้อย เพราะเจอมากับตัวหลายครั้งแล้วเรียบร้อยอ่อนหวานสุดท้ายก็...หึ! “น้องคนนั้นสวยว่ะ” “ใคร?” “เด็กเสิร์ฟใหม่ไง เสียดายไม่มาเสิร์ฟโต๊ะเรา” “มึงอยากได้เหรอวะ” ผมหันไปถามไอ้เวกัส ไม่ได้ถามเพราะอยากได้ผู้หญิงคนนั้นเหมือนกันหรอกครับ ปกติพวกผมก็ถามกันแบบนี้อยู่แล้ว “เปล่าเห็นสวยดีกูก็เลยอยากแทะโลมด้วยสายตา” “หึๆๆ โคตรเหี้ย” ผมกระดกเหล้าเข้าปากก่อนที่จะหัวเราะแล้วก็สรรเสริญมัน “กูเหี้ยเปิดเผยครับไอ้มิกซ์” มึงมองผมแล้วก็ยิ้มมุมปากให้ “หึ! อย่างมึงน่ะเหรอจะแค่แทะโลมด้วยสายตา” ร่านกว่าหมาเดือน 9 หอนหาคู่ก็ไอ้เวกัสนี่ล่ะครับ “ไม่ใช่สเปคกูนี่หว่า กูชอบผู้หญิงร้ายๆ เซ็กซี่แล้วก็เอ็กซ์ๆ มึงก็รู้ แต่นี่สเปคมึงต่างหาก” “ไม่ว่ะ กูไม่ชอบแบบนี้แล้ว” “เข็ด?” ไอ้เวกัสเลิกคิ้วข้างหนึ่งขึ้นตอนที่พูดเห็นแล้วรู้สึกว่ามันกวนตีนดีครับ “เปล่า กูแค่ขยาดไม่อยากข้องเกี่ยวกับผู้หญิงแบบนี้อีก” “ก็ไม่ทุกคนมั้งไอ้ห่า ลองพนันกับกูไหมล่ะ กูว่าน้องคนสวยคนนั้นไม่ได้เป็นแบบลลินแล้วก็เอมแน่นอน” “หึ!” “1 ล้าน ถ้าไม่ใสมึงเอาไปได้เลย” ไอ้เหี้ยกัสเป็นอะไรนักหนาอะไรนิดๆ หน่อยๆ ก็ชอบพนัน “10 ล้านกูก็ไม่เอา ไม่อยากเสียเวลาไปข้องแวะกับผู้หญิงประเภทนั้น” ผมตอบมันแล้วก็มองไปทางผู้หญิงคนนั้น ผู้หญิงผมยาว ผิวขาว ตาโต หน้าตาสวยหวาน แต่งหน้าบางๆ ยิ่งทำให้สวยมากจนไม่อยากละสายตา ท่าทางการเดินทุกอย่างถูกเซ็ตให้คนที่มองเห็นดูแล้วรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้เป็นคนที่เรียบร้อย แต่เรียบร้อยแบบนี้ผมเจอมาเยอะแล้วครับ เรียบร้อยกว่านี้ก็สัมผัสมาแล้ว แต่สุดท้ายก็รู้ว่ามันแค่เปลือก “ไอ้ห่ามึงเอาอะไรมาตัดสินว่าบุคลิกแบบนี้ต้องนิสัยเหมือนกันทุกคน” “ประสบการณ์กับเซ้นส์ของกูไง” “ระวังเซ้นส์พังนะครับไอ้คนดี” “หึๆ ไม่รู้เหมือนกันว่าจะพังไหมเพราะกูไม่เสียเวลาไปข้องเกี่ยวกับผู้หญิงเรียบร้อยอ่อนหวานแบบนั้นอีกแล้วว่ะ” ...พวกผู้หญิงเรียบร้อยมันโคตรขัดตาผมเลย บอกแล้วไงครับว่าเจอกับตัวมาหลายครั้ง ที่บอกว่าเรียบร้อยอ่อนหวานสุดท้ายก็... ไม่ได้แรดหรอกแต่เรียกว่า “ร่าน” เลยดีกว่า

ปลายทางปรารถนา
"ไม่เป็นไรนะคะคนดีของแม่...แม่จะเป็นทุกอย่างให้ลูกเอง" เธอก้มลงจูบหน้าผากลูกรักอย่างอ่อนโยน น้ำตายังคงไหลอาบแก้ม แม้จะพยายามฝืนกลั้นแค่ไหน แต่จิตใจอันบอบช้ำของเธอก็กลัดหนอง จนต้องหลั่งรินน้ำตาออกมาระบายความเจ็บปวดอย่างไม่จบไม่สิ้น การถูกใครบางคนที่เป็นอีกครึ่งหนึ่งของชีวิตหักหลังมันช่างเป็นความทรมานที่หยั่งลึกเกินจะมีสิ่งใดมาเยียวยา ลาแล้วความรักที่เคยหอมหวาน ลาก่อน...คนที่เคยรักกันปานจะกลืน ที่ผ่านมาเธออดทนมากพอแล้ว เพียงเพื่อจะรักษาครอบครัวและคำว่าพ่อของลูกเอาไว้ แต่กลับไม่มีใครเห็นแก่หัวใจอันร้าวรานดวงนี้แม้แต่น้อย ทางเลือกสุดท้ายก็คือขอให้ทุกอย่างจบสิ้นลงเสียที อย่าได้พบได้เจอกันอีกเลยกับความรักแบบท่าดีทีเหลว สุดท้ายก็ต้องพบเจอแต่ความทุกข์ทรมาน ความรักกลายเป็นความร้าวเกิดบาดแผลที่ไม่มีวันรักษาให้หายดีและกลับไปเป็นเธอคนเดิมได้... รถไฟขบวนพิเศษวิ่งลงใต้ ดินแดนอันไกลโพ้นที่ฉัตรอรุณไม่เคยรู้จัก และไม่รู้ด้วยว่าจะต้องเริ่มต้นอย่างไรเมื่อไปถึงที่นั่น ได้แต่หวังว่าอย่างน้อยๆ ก็ขอให้มีที่ปลอดภัยสำหรับเธอและลูก ไม่ต้องอยู่อย่างหวาดระแวงและทรมานใจเหมือนที่ผ่านมา

ทะลุมิติมาอุ่นเตียงบิดาของตัวร้าย
ข้าสวมบทบาทเป็นนางร้ายเพื่อเพิ่มค่าความเกลียดชัง แต่ยิ่งทำตัวร้าย ปากร้าย ใจร้าย ทุกคนกลับยิ่งหลงรักข้า โดยเฉพาะบิดาของตัวร้ายเขาคลั่งรักข้าอย่างไม่มีเหตุผล เขาเกลียดสตรีมิใช่หรือ! ++++ ‘โอ้โห...ดูน้ำเสียงที่ทุ่มต่ำนุ่มหูนั่นสิ แค่ได้ยินยังรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งตัว นี่ขนาดเสียงตะคอกยังน่าฟังขนาดนี้หากเขามาครางกระซิบข้างหูคงฟินน่าดูเลย’ มู่หย่าถิงยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ มิได้มีสีหน้าสะทกสะท้านแม้แต่น้อย เพราะนางไม่มีอะไรต้องกลัว ก็แค่รับบทนางร้าย ทำตัวร้ายๆ ทำทุกอย่างตามใจตัวเองเพื่อให้ถูกเกลียด งานง่ายๆ แต่ผลกำไรดีงามสุดๆ ‘นะ...นั่นเสียงอะไร เสียงใคร เหมือนเสียงของมู่หย่าถิง แต่นางไม่ได้ขยับปากพูด’ กู้ห่าวเฉินถึงกับขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสับสนงุนงง หรือเป็นเพราะฤทธิ์ยากำหนัดจึงได้กดประสาททำให้การได้ยินของเขาผิดเพี้ยนไป ‘ดูสีหน้าของกู้กั๋วกงสิ คงกำลังทรมานจากพิษกำหนัดอยู่สินะ และคงจะขยะแขยงที่เผลอกอดจูบลูกเลี้ยงอย่างข้า จิ๊ๆ ช่างเป็นบุรุษที่น่าสงสารจริงๆ’ มู่หย่าถิงมองบิดาของพระรองตัวร้ายที่แทบทรงตัวยืนไม่อยู่ จำต้องใช้มือข้างหนึ่งเกาะก้อนหินเอาไว้ ใบหน้าแดงก่ำระเรื่อมาถึงลำคอและบริเวณไหปลาร้า เรียวปากหยักได้รูปเผยออ้าหอบเอาอากาศเข้าปอด ผิวกายของเขาขาวนวลเนียนกระทบกับแสงอาทิตย์สีทองที่กำลังลาลับขอบฟ้าชวนมอง ‘บ้าจริง! กู้กั๋วกงน่ารังแกเป็นบ้าเลย! งือ~~~ อยากเข้าไปขย้ำ อยากเข้าไปจับแผงอกแน่นๆ ของเขาจังเลย’ ‘ปะ...เป็นเสียงของนางจริงๆ แต่นางไม่ได้ขยับปากพูด นั่นก็แสดงว่าข้าได้ยินเสียงในใจของหย่าถิงงั้นหรือ’ ชายหนุ่มเริ่มมั่นใจแล้วว่าเป็นเสียงในใจของบุตรสาวบุญธรรมอย่างแน่นอน ‘ถ้าข้าได้นอนกับกู้กั๋วกง รับรองเลยว่าไม่มีทางขาดทุน คนอะไรกล้ามแน่นไปทั้งตัว เหลือแค่ว่าลีลาจะดีหรือเปล่า?’ ‘หึ! สามหาว! เสียงในใจของนางเต็มไปด้วยเรื่องลามกหยาบโลน ช่างเป็นสตรีที่ไร้ยางอายยิ่งนัก หากไม่ใช่เพราะรองแม่ทัพมู่ฝากฝังเอาไว้ ข้าคงขับไล่นางออกไปจากจวนนานแล้ว!’ กู้ห่าวเฉินจ้องมู่หย่าถิงเขม็ง ก่อนจะกัดฟันกรอดกดข่มฤทธิ์กำหนัดที่ยังมิได้สงบลงโดยสิ้นเชิง ยิ่งสายตาเหลือบไปเห็นทรวงอกอิ่มอวบอัดเขาก็ถึงกับเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะรีบเบือนสายตามาที่ใบหน้าของนางแทน ++++ นางค่อยๆ วางฝ่ามือลงไปแล้วลูบไล้ไปมาอย่างย่ามใจเพราะคิดว่าคนป่วยยังคงสลบไสลไม่ได้สติ ‘อั๊ยยะ! แน่นสู้มือมาก!’ คนแสร้งหลับถึงกับงงอะไรคือ ‘สู้มือ’ เขายังไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากนอนหายใจนิ่งๆ ‘อยากกัดอ่า...เป็นความใฝ่ฝันเลย ฝันว่าอยากกัดหน้าอกแข็งๆ ของบุรุษสักครั้งในชีวิต’ กู้กั๋วกงถึงกับหายใจไม่ทั่วท้อง บังคับลูกกระเดือกไม่ให้กลืนน้ำลายลงคอจนทำให้กลิ้งกลอกไปมา สตรีแบบใดกันจึงมีความฝันว่าอยากกัดหน้าอกของบุรุษ เช่นนั้นต่อให้เป็นบุรุษคนอื่นที่ไม่ใช่เขานางก็พร้อมจะกัดหรือ! ‘ขอกัดทีนึงแล้วกันนะ ถือว่าเป็นค่ารักษา’ มู่หย่าถิงสตรีข้ามมิติจอมลวนลามคิดเองเออเองไม่จำเป็นต้องให้อีกฝ่ายอนุญาต ‘กัดงั้นหรือ นางจะกัดข้างั้นหรือ!’ กู้ห่าวเฉินหวาดหวั่น แต่แล้วปากนุ่มๆ ที่ประทับลงมาบนแผงอกแน่นๆ ของเขาก็ทำให้ชายหนุ่มถึงกับลมหายใจขาดห้วง รับรู้ได้ถึงความอุ่นร้อนของลมหายใจที่เป่ารดลงมา ก่อนที่นางจะใช้ปากนุ่มบี้บดลงบนแผงอกเฉียดหัวนมสีชมพูของเขาไปเพียงนิดเดียวเท่านั้น อึก... กู้ห่าวเฉินนิ่วหน้าน้อยๆ เมื่อรับรู้ได้ถึงฟันซี่เล็กๆ ที่กัดลงมาเต็มแรง นางเห็นเขาเป็นอะไรคิดอยากลวนลามก็ทำหรือ ‘โรคจิต! สตรีลามกวิตถาร! ระ...ไร้ยางอาย!’ กู้กั๋วกงห่าวเฉินทำได้เพียงก่นด่าในใจ แต่ไม่อาจลืมตาขึ้นมาดุด่าหญิงสาวได้ดั่งใจปรารถนา
