ถ้าเลี้ยงไม่เชื่องก็ต้องทิ้ง!

ถ้าเลี้ยงไม่เชื่องก็ต้องทิ้ง!

EP 1

อยากได้

........................................

ตึกตัก

ดวงตากลมโตจ้องมองนักศึกษาหนุ่มคนหนึ่งที่สวมเสื้อช็อปวิศวะสีน้ำเงินเข้มตาไม่กะพริบในขณะรถติดไฟแดงอยู่ที่หน้ามหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดัง 

ตึกตัก

หัวใจของลินดาจู่ ๆ ก็พลันเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุทำเอาเธอรู้สึกคันยุบยิบที่หน้าอกข้างซ้ายไปหมด ท่ามกลางนักศึกษาหลายสิบคนที่ยืนออกันอยู่ แต่ทว่าชายหนุ่มคนนั้นกลับโดดเด่นขึ้นมาจนเรียกสายตาให้หยุดมอง และ ไม่สามารถละไปไหนได้ เขาเป็นชายหนุ่มผิวขาวแลดูสุขภาพดี รูปร่างสูงโปร่งแต่ทว่ามีกล้ามเนื้อ ไหล่กว้างอกผายไหล่ผึ่ง ใบหน้าก็รูปหล่อคมคาย เขาเป็นชายหนุ่มหน้าตาดีโดดเด่น แต่สิ่งที่ทำให้ลินดาจ้องมองเขาราวกับตกอยู่ในภวังค์ กลับเป็นความรู้บางอย่างที่ไม่ใช่แค่เพราะเขาหล่อ เธอจ้องมองเขาอยู่นานอย่างไม่รู้ตัวจนกระทั่งผู้จัดการสาวมาสะกิดที่ต้นแขนสติที่เตลิดไปจึงกลับคืนมา

"ลินมองอะไรอยู่น่ะ?"

"อยากได้ค่ะ....." ริมฝีปากบางพึมพำราวกับต้องมนต์ ดวงตากลมโตที่ถูกปกคลุมด้วยแพขนตาหนายังคงจดจ้องออกไปที่นอกรถทั้ง ๆ ที่รถกำลังเคลื่อนตัวหลังจากที่ไฟจราจรเปลี่ยนจากสีแดงเป็นสีเขียว ทำเอาผู้จัดการสาวถึงกับตกใจ และ แปลกใจ เพราะตั้งแต่รู้จักกันมานี่คงเป็นครั้งแรกที่ลินดาแสดงออกถึงความสนใจต่อบางอย่าง และ ดูปรารถนาแรงกล้ามากขนาดนี้

ลินดา นางแบบสาวดาวรุ่งชื่อดังของประเทศ เธอเข้าวงการตั้งแต่อายุยังน้อย เธอสวย เธอดัง และมีแต่คนอยากเข้าหา เธอเพียบพร้อมไปหมดทั้งฐานะ และ รูปโฉม ไม่ว่าจะทำอะไรก็ดูง่ายดายไปหมดราวกับทุกอย่างพร้อมศิโรราบให้แก่เธอ ราวกับเป็นสิ่งที่แน่นอนอยู่แล้ว ลินดาไม่เคยปรารถนาต่อสิ่งใด เพราะเธอมีทุกอย่างอยู่แล้ว แต่ทว่าในตอนนี้เธอกลับเริ่มปรารถนาต่อบางอย่างขึ้นมาอย่างแรงกล้า เธอปรารถนามัน และ อยากจะได้มาครอบครองจนแทบจะอดใจไม่ไหว ซึ่งเธอไม่ได้คาดคิดเลยว่าความปรารถนานั้นสุดท้ายแล้วจะกลายมาเป็นบ่วงรัดตัวเธอเอง

หลายเดือนต่อมา

@คอนโดลินดา

"พี่ชอบผมจริง ๆ งั้นหรอครับ" ชายหนุ่มที่ท่อนบนเปลือยเปล่าเอ่ยเสียงเรียบพร้อมกับใช้ดวงตาสีดำสนิทจ้องมาเข้ามาในดวงตาของลินดาที่นั่งคร่อมตัวของเขาอยู่

"ใช่.....พี่ชอบโซ่" ลินดาเอ่ยเสียงเรียบ ก่อนจะโยนเสื้อนักศึกษาของคนที่เธอกำลังนั่งคร่อมอยู่ลงข้างเตียง ถึงแม้ตอนนี้หัวใจของเธอจะสั่นสะท้านไปหมด แต่ทว่ากลับยังคงรักษาสีหน้าเรียบนิ่งไว้ได้เป็นอย่างดี

"แต่ผมยังไม่ได้ชอบพี่นะครับ"

"ถ้าเรามีเซ็กซ์กันตอนนี้ มันก็จะเป็นเพียงแค่ความต้องการทางกายเท่านั้น (^_^) " ชายหนุ่มเอ่ยก่อนจะยกยิ้มมุมปาก แต่ถึงแม้เขาจะพูดแบบนั้น แต่ทว่ากลับไม่ได้ขัดขืนหรือปัดป้องมือของลินดาที่กำลังปลดเข็มขัดกางเกงเขาเลยสักนิด

"พี่มั่นใจว่าจะทำให้โซ่ชอบพี่ได้"

"ถ้าพี่มั่นใจขนาดนั้นก็ลองดูสิครับ แต่ผมยังย้ำคำเดิมนะครับ"

"ความรู้สึกของพี่ พี่ต้องรับผิดชอบมันเอง"

กึด!

ลินดาเผลอเม้มริมฝีปากแน่นเพราะคำพูดของชายหนุ่มใต้ร่างที่พูดกับเธอนับครั้งไม่ถ้วนตั้งแต่ที่เธอตามจีบเขาอย่างเอาเป็นเอาตายเมื่อหลายเดือนก่อน ถึงแม้จะรู้สึกขัดใจเล็กน้อยที่คนใต้ร่างเอาแต่ปฏิเสธเธอ ทั้ง ๆ ที่คนอื่นเพียงแค่เธอกระดิกนิ้วก็พร้อมจะส่ายหางให้แท้ ๆ แต่ทว่าเธอกลับรู้สึกท้าทายมากกว่า เพราะยิ่งเขาเอาแต่ผลักไส ลินดาก็ยิ่งอยากจะครอบครองเขามากขึ้นราวกับยิ่งห้ามยิ่งยุ

"จะเลิกพูดได้หรือยัง" ลินดาเอ่ยจบก็รูดซิปกางเกงราคาแพงของคนใต้ร่างลงทันที ก่อนจะต้องตาเบิกโพลงเมื่อได้เห็นขนาดความเป็นชายของเขา

พรึ่บ!

"...................."

"ตกใจอะไรหรอครับ ทำเป็นไม่เคยเห็นไปได้"

"ถ้าพี่จะทำ.....ก็ช่วยใส่เจ้านี้ด้วยปากของพี่ให้ผมด้วยนะครับ" ห่อถุงยางสีเงินถูกยัดให้ไปในริมฝีปากของลินดา มือหนาของชายหนุ่มค่อย ๆ ฉีกซองออกทั้ง ๆ ที่ซองถุงยางยังคาอยู่ที่ปากบางอมชมพู ก่อนที่ชายหนุ่มจะเอ่ยพร้อมกับปั้นหน้ายิ้ม แต่ทว่ารอยยิ้ม และ คำพูดของเขากลับเจือไปด้วยความดูถูกเหยียด ซึ่งลินดาที่ตกอยู่ในห้วงเสน่หาก็เลือกที่จะมองข้ามเพราะไม่คิดว่าในคำพูด และ ท่าทางของเขามันแฝงไปด้วยความหมายโดยนัย

"..................." ลินดานิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะหยิบถุงยางค่อย ๆ สวมใส่ให้กับความเป็นชายของคนใต้ร่างอย่างเงอะงะทำเอาชายหนุ่มเลิกคิ้วข้างขวาขึ้นเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ

"โทษทีนะครับพี่ พอดีพรุ่งนี้ผมมีเรียนเช้า เพราะงั้นผมขอรีบทำรีบเสร็จแล้วกัน" เพราะรู้สึกหงุดหงิดกับความเชื่องช้าพิรี้พิไรของนางแบบสาว จู่ ๆ ชายหนุ่มก็จับร่างบางกดลงกับเตียงนุ่มและจดจ่อความเป็นชายใส่กลางกายสาวขาวเนียนทันทีด้วยท่าทางแข็งกร้าว และ ไม่อ่อนโยน

กึด!

"อึก!" ใบหน้าสวยเหยเกด้วยความทรมานเมื่อส่วนหัวของความเป็นชายได้แทรกเข้ามาในกายอย่างดิบเถื่อน แต่ทว่าเพราะกลัวว่าคนบนตัวที่ตามจีบมาหลายเดือนจะหงุดหงิดจนหนีไปก่อนจึงไม่ปริปากร้องอะไรออกมาเลยสักคำ

"จิ๊! ทำไมแน่นขนาดนี้....." ชายหนุ่มบ่นพึมพำกับตัวเอง แต่ทว่ายังคงพยายามดุนดันกระแทกเข้าไปในกายสาวต่อไป

หมับ! สวบ

"อื้อ!" ลินดาส่งเสียงครางยาวในลำคอออกมาพร้อมกับสะดุ้งแรงเมื่อความเป็นชายได้แทรกเข้ามาในกายจนสุดความยาว ความเจ็บร้าวทำเอาน้ำตาปริ่ม เธอไม่คิดเลยว่าครั้งแรกมันจะเจ็บขนาดนี้

"พี่.....ซิงหรอ!?" ใบหน้าหล่อแสดงออกถึงความแปลกใจเมื่อเห็นของเหลวสีแดงที่ไหลซึมออกมาจากกายสาวและหยดลงบนที่นอน

"เจ็บ.....เอาอออกก่อนได้ไหมโซ่" ลินดาเอ่ยเสียงแผ่ว ตอนนี้เธอรู้สึกอยากตั้งหลักใหม่ก่อนเพราะไม่คิดว่าการมีเซ็กซ์จะเจ็บขนาดนี้ แต่ทว่า.....

"จิ๊!.....ไหนว่าx่านไปทั่วไง" ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเองเสียงเบาด้วยสีหน้าสับสน แต่ความสับสนก็ไม่เท่ากับความคับแน่นที่บีบรัดความเป็นชายของเขาเอาไว้ มันทำให้เขาทรมานและเสียวซ่านจนแทบทนไม่ไหว

"โซ่ อึก.....เอาออก.....อ๊ะ!" ยังไม่ทันที่ลินดาจะเอ่ยจบประโยค ข้อพับขาทั้งสองข้างของเธอก็ถูกจับล็อกแน่น ก่อนที่คนบนตัวจะเริ่มขยับสะโพกอย่างรุนแรงตามความปรารถนาที่มี

ปึก! ปึก! ปึก!

"อะ อื้อ! โซ่"

"ชะ ช้า ๆ หน่อย อ๊ะ!" ใบหน้าสวยปัดป่ายไปมาเพราะความจุกแน่น ความปั่นป่วนเล่นงานจนสมองของเธอขาวโพลนไปหมด

ปึก! ปึก! ปึก!

"บ้าเอ้ย!.....เสียวฉิบหาย" ร่างสูงส่งเสียงคำรามออกมาไม่หยุดพร้อมกับกระแทกสะโพกใส่ร่างบางไปด้วย

หลายชั่วโมงต่อมา

"แฮ่ก ๆ ซะ โซ่.....ยังไม่พออีกหรอ"

"ไหนบอกพรุ่งนี้มีเรียนเช้าไง" ลินดาที่รับศึกหนักมาหลายชั่วโมงเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง ตอนนี้เปลือกตาของเธอมันใกล้จะปิดเต็มทีแล้วเพราะความอ่อนเพลีย

"เด็กวิศวะอย่างผมชินกับการอดนอนไปเรียนอยู่แล้วพี่ไม่ต้องห่วงหรอกครับ"

........................................

เพิ่มลงคลัง+คอมเมนต์+ไลค์

= กำลังใจ(◕‿< ❀ )