บทเรียนลับกับเพื่อนพี่ชาย

รถยนต์ SUV สีดำคันเก่งของ ต้นไม้ หรือ รัฐชา ชายหนุ่มวัย 26 ปี กำลังเคลื่อนตัวไปบนถนนที่การจราจรเริ่มติดขัดของเมืองหลวง เสียงเพลงไทยวัยรุ่นสุดฮิตดังเบา ๆ ที่เบาะข้างคนขับ ใบชาหรือ ชาริณ เด็กสาวในชุดกางเกงยีนเสื้อยืด กำลังก้มหน้าก้มค้นหาอะไรบางอย่างในกระเป๋าเป้

“ค้นจนกระเป๋าจะทะลุแล้วยัยชา ลืมเอาอะไรมาหรือเปล่าจะให้พี่วนรถกลับไปที่บ้านก่อนไหม” รัฐชาถามขณะชะลอความเร็วของรถเพื่อเลี้ยวเข้าเส้นทางลัด

“ชาว่าชาน่าจะลืมบัตรประชาชนนะ จำได้ว่าเอาออกจากกระเป๋าอีกใบแล้วนะแต่ทำไมไม่มีในนี้ล่ะ แบบนี้จะเข้าห้องสอบได้ยังไง พี่ต้นวนรถกลับไปเอาที่บ้านหน่อยนะ” ชาริณบอกพี่ชายด้วยสีหน้าหงอยเพราะรู้สึกผิดที่ทำให้อีกฝ่ายต้องเสียเวลา

“ดูดี ๆ สิยัยชามันอยู่ในถุงปากกานั่นแหละ”

“มันจะไปอยู่ในนั้นได้ยังไงล่ะ ชาจำได้นะว่าไม่ได้เอาใส่ไว้ในนั้น” เธอหาของในกระเป๋าต่อโดยไม่สนใจถุงปากกาที่พี่ชายบอก

“พี่เป็นคนเอาใส่เองแหละ เห็นมันวางอยู่บนโต๊ะและคิดว่าแกคงลืมไปแล้ว”

ชาริณเปิดถุงดินสอแล้วยิ้มเมื่อเห็นบัตรประชาชนอยู่ในนั้น

“เจอแล้ว ๆ ขอบคุณนะคะ”

“แกโตแล้วนะใบชา ต่อไปต้องรับผิดชอบตัวเองให้มากกว่านี้ ถ้าไปเรียนมหาลัยต้องไปอยู่หอแกจะได้เอาตัวรอด”

“ไม่ต้องห่วงหรอกน่าพี่ต้น ยังไงชาก็ต้องเอาตัวรอดได้อยู่แล้วล่ะ ถ้าชาไปอยู่หอพี่ต้นคงอยู่ไซต์งานยาวเลยใช่ไหม” ชาริณถามเพราะปกติแล้วพี่ชายจะไป ๆ มา ๆระหว่างบ้านกับไซต์งานต่างจังหวัดเพราะเป็นห่วงเธอที่อยู่บ้านคนเดียว

รัฐชาและชาริณมีกันเพียงสองพี่น้องเพราะบิดามารดาเสียชีวิตไปตั้งแต่ห้าปีที่แล้ว หลังจากนั้นรัฐชาก็ดูแลน้องสาวมาตลอดส่วนญาติคนอื่นก็อยู่ต่างจังหวัดซึ่งทั้งสองคนไม่ได้สนิทกับญาติเท่าไหร่

“พี่มีน้องสาวคนเดียวนะจะไม่ให้ห่วงได้ยังไงล่ะ ไปอยู่บ้านพี่แทนก็อย่าดื้อให้พี่เขาปวดหัวนะ”

“เราไม่ได้มารบกวนพี่แทนจนเกินไปใช่ไหมคะ ชาเกรงใจพี่เขาจังไม่ได้เจอนานจนจำหน้าแทบไม่ได้แล้ว” ชาริณพยายามนึกถึงใบหน้าของแทนคุณรุ่นพี่ของรัฐชาที่เคยเจออยู่หลายครั้งแต่นั่นมันก็ผ่านมาหลายปีแล้ว

“รบกวนอะไรล่ะ พี่แทนเขาสายซัพพอร์ตอยู่แล้ว อีกอย่างบ้านพี่เขาก็อยู่ห่างจากสนามสอบแค่สองซอยเองนะ แกเดินไปสอบโดยไม่ต้องกลัวว่ารถจะติดเลยนะ”

รัฐชาหมายถึงมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งที่เป็นสนามสอบทักษะภาษาอังกฤษที่น้องสาวของเขาจะต้องมาสอบ แต่มันเป็นช่วงที่เขาต้องไปทำงานที่ต่างจังหวัดจึงไม่สามารถมาส่งชาริณวันสอบได้

“แต่ถ้าอยู่ที่บ้านชาก็มาสอบได้นะ แต่ต้องตื่นเช้าหน่อยแค่นั้นเอง” ชาริณพูดด้วยเสียงสดใส แต่ในใจก็แอบกังวลถ้าต้องนั่งรถมาสอบเองเพราะบ้านของเธอกับมหาวิทยาลัยที่เป็นสนามสอบนั้นต้องใช้เวลาเดินทางไม่ต่ำกว่าครึ่งชั่วโมง

“พี่กลัวว่าแกจะตื่นสายแล้วมาเจอรถติดจนไปสอบไม่ทันพี่เสียดายค่าสอบน่ะ” รัฐชาหัวเราะเบา ๆ แล้วยื่นมือมาขยี้หัวน้องสาวอย่างเอ็นดู

“โอ๊ย...ผมชายุ่งหมดแล้วเนี่ย” หญิงสาวรีบเอามือจับผมยาวของตนเองให้กลับมาเรียบตรงอย่างเดิม

“พี่แตะนิดแตะหน่อยทำมาเป็นหวงตัวนะ อย่าให้รู้ล่ะว่าหวงตัวกับพี่แต่กับผู้ชายคนอื่นยอมเขาทุกอย่าง จำไว้เลยนะยายชาเราเป็นผู้หญิงต้องรักนวลสงวนตัวเอาไว้”

“รู้ค่า....แต่ถ้าคนนั้นเป็นคนที่ชารักล่ะ ชานอนกับเขาได้ไหม”

“ยัยชา อย่าบอกนะว่าไปนอนกับใครมาแล้ว อย่าเชียวนะ เราน่ะ ยังเรียนไม่จบอย่ามีแฟนเด็ดขาด”

“บ้าแล้วพี่ต้น เพื่อชามีแฟนตั้งแต่ม. 5 แล้วนะ ชาขอมีแฟนตอนเรียนมหาลัยได้ไหมล่ะ”

“เรียนจบค่อยมีได้ไหม” รัฐชาต่อรองเพราะเป็นคนเจ้าชู้จึงหวงน้องสาวมากกว่าปกติ

“หน้าตาสวย ๆ อย่างชาคงมีคนเข้ามาจีบตั้งแต่เข้าไปเรียนวันแรกแล้วล่ะ” หญิงสาวหัวเราะร่วน

“ถ้ามีแฟนต้องพามาให้พี่ดูก่อนนะ พี่จะได้ช่วยดู” รัฐชาพูดอย่างจริงจัง

“อือ” ชาริณรับปากแต่ไม่คิดจะทำแบบที่พูดเพราะรู้ว่าพี่ชายหวงมากแค่ไหน แค่เพื่อนผู้ชายในห้องโทรมาคุยนาน ๆ เขายังห้าม

“แล้วสรุปเลือกได้ยัง ว่าจะยื่นคณะไหนแน่” ชายหนุ่มเปลี่ยนเรื่อง

ใบชาถอนหายใจยาว พิงหลังเข้ากับเบาะรถ ดวงตากลมโตเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างก่อนจะตอบพี่ชาย

“ชาอยากเรียนพวก Digital Marketing Communications แบบที่เน้นทำ Content อะพี่ต้น อยากเป็น Content Creator อยากตัดต่อเก่ง ๆ อยากรู้วิธีปั้นยอดฟอลให้พุ่ง ๆ อะไรแบบนั้น พี่ว่าโอเคไหมคะ”

“ถ้าใบชาชอบก็ลุยเลย แต่จะไหวเหรอ”

“ไหวสิ”

“แต่เรียนด้านนี้ต้องทันโลกนะ แล้วใจน่ะสู้พอไหม วงการอินฟลูฯ มันไม่ได้สวยหรูทุกคนหรอกนะ”

“ชาสู้ตายอยู่แล้วน่า” ชาริณตอบเสียงใส

“เก่งมากน้องรัก ตั้งใจเรียนพี่จะได้ตั้งใจหาเงิน”

“เอ๊ะ! ใกล้จะถึงบ้านพี่แทนแล้วนี่”

“อือ อย่าดื้อล่ะ”

“ไม่ดื้อหรอกน่า ว่าแต่พี่แทนเขายังดุเหมือนเดิมป่ะ ชาจำได้ตอนพี่เขาชอบนั่งหน้านิ่ง ๆ ทำงานอยู่หน้าคอมตลอดเวลา ถามคำตอบคำจนชาไม่กล้าเข้าใกล้”

“พี่แทนไม่ได้ดุหรอก แต่เขาเป็นพวกวิศวะระบบสมองกลน่ะ วัน ๆ คุยกับโค้ด คุยกับเซิร์ฟเวอร์จนลืมวิธีคุยกับคนไปแล้วมั้ง” รัฐชาพูดถึงรุ่นพี่ที่สนิทด้วยน้ำเสียงติดตลก

“อ๋อ....” หญิงสาวพยักหน้าเข้าใจ

“แต่เห็นเงียบ ๆ แบบนั้นนะ สาวเพียบนะ พี่แทนน่ะเป็นประเภทเสือซุ่มคอยดูนะ ถ้าเห็นสาว ๆ เดินเข้าออกก็ไม่ต้องตกใจล่ะ”

“พี่แทนเนี่ยนะเจ้าชู้”

“ไม่ได้เจ้าชู้ เขาเรียกว่ามีเสน่ห์ เอาเถอะ ไปถึงแล้วทำตัวเรียบร้อยหน่อยล่ะ อย่าไปยุ่งกับห้องทำงานของพี่เขาก็แล้วกัน เดี๋ยวโดนดุไม่รู้ด้วยนะ” รัฐชาหัวเราะชอบใจ

“ชาโตแล้วนะพี่ต้นจบม.6 แล้ว ไม่ใช่ 6 ขวบ” ชาริณเถียงแล้วชะเง้อคอไปด้านหน้าเพราะรู้สึกคุ้นตาแล้วว่ากำลังจะถึงบ้านของแทนคุณ