ตอนที่ 1 ภาวะจำยอม

ตอนที่ 1

ภาวะจำยอม

ขวัญเกล้ากำลังเก็บของใส่กระเป๋าผ้าราคาถูก ในขณะที่เพื่อนๆทุกคนกำลังนั่งพูดคุยกันอยู่ มีเพียงเธอเท่านั้นที่เร่งรีบอยู่คนเดียว

“ฉันว่าวันนี้เราไปห้างกันดีไหม ฉันอยากไปคีบตุ๊กตา"

ขวัญเกล้าได้ยินเพื่อนๆกำลังพูดถึงตุ๊กตาเธอจึงหันไปมอง แต่ถึงจะสนใจมากแค่ไหน ก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะตามพวกเขาไป เนื่องจากเธอมีภาระหน้าที่ที่ต้องทำ

“ไปด้วยกันสิขวัญ ตั้งแต่เรียนด้วยกันมาเธอไม่เคยไปเที่ยวกับพวกเราเลยนะ”

หนึ่งในเพื่อนสนิทเอ่ยขึ้น แววตาเป็นประกายหวังว่าวันนี้ขวัญเกล้าจะไม่ปฏิเสธ

ขวัญเกล้าหันไปมองเพื่อนๆ ความรู้สึกอึดอัดผุดขึ้นมาในใจ เธออยากจะไปกับเพื่อนๆ อยากไปผ่อนคลายความเครียดบ้าง แต่เธอก็ทำในสิ่งที่ใจต้องการไม่ได้ เพราะเธอมีหน้าที่ต้องทำ มีภาระมากมายรอเธออยู่

“ขอโทษนะ พวกเธอไปกันเถอะ”

ทุกคนรู้สึกเสียดาย เรียนด้วยกันมาจนถึงปี 4 แต่ขวัญเกล้าไม่เคยไปไหนกับเพื่อนเลย แม้ว่าทุกคนจะรู้ดีว่าเพื่อนต้องรีบไปทำงาน เพราะต้องนำเงินไปจ่ายค่ารักษาพยาบาลของผู้เป็นแม่ แต่ถึงอย่างนั้นเพื่อนๆก็คาดหวังให้เธอไปเที่ยวด้วยกันสักครั้ง แต่ 4 ปีที่ผ่านมาขวัญเกล้าไม่เคยแม้แต่จะมีเวลาอันน้อยนิดให้กับเพื่อนเลย เวลาของเธอมีค่าเป็นเงินเป็นทอง แม้ว่าเพื่อนๆจะรู้สึกเสียดายที่ไปกันไม่ครบกลุ่ม แต่ก็พยายามเข้าใจความลำบากของขวัญเกล้า

“เสียดายจังเลย กำลังจะเรียนจบอยู่แล้ว เธอไม่เคยไปไหนกับพวกเราเลยนะ”

“พวกเธอก็รู้ว่าฉันต้องทำงาน ฉันต้องหาเงินจ่ายค่ายาให้แม่”

ได้ยินเรื่องนี้ทีไรเพื่อนๆทุกคนก็รู้สึกเห็นใจ ขวัญเกล้า หญิงสาวเป็นคนกตัญญูและขยันขันแข็ง ทำให้บางครั้งเพื่อนๆก็อยากจะยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ แต่เจ้าตัวก็ไม่เคยยอมรับความช่วยเหลือเลย

“ไม่เป็นไร ไว้คราวหน้าก็ได้”

ขวัญเกล้ายิ้มให้เพื่อนๆ เธอหวังว่าจะไม่ทำให้พวกเขาคิดมาก เพื่อนๆทุกคนไม่เคยดูถูกเธอเลย แม้ว่าฐานะจะต่างกัน วิถีชีวิตแตกต่างกัน แต่ก็ยังเป็นเพื่อนกันได้ คอยดูแลและช่วยเหลือกันในเรื่อการเรียนเสมอ ด้วยความที่ขวัญเกล้าเป็นคนเรียนเก่ง เธอจึงมักจะแบ่งปันความรู้ให้กับเพื่อนๆ ส่งผลให้เธอนั้นเป็นที่รักของทุกคนไม่มีเพื่อนคนไหนเกลียดเธอ และตัวเธอก็ไม่เคยถูกเพื่อนเหยียบย่ำหรือดูถูกเลยแม้แต่ครั้งเดียว

ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยของขวัญเกล้าเต็มไปด้วยความสุข ทุกครั้งที่ได้อยู่กับเพื่อนๆเธอมีความสุขเป็นอย่างมาก จนลืมความทุกข์ที่แบกรับเอาไว้

“สู้ๆนะขวัญ ไว้เรียนจบพวกเราค่อยไปเลี้ยงฉลองด้วยกัน แต่เธอต้องสัญญานะว่าห้ามเบี้ยวเด็ดขาด”

“สัญญาจ๊ะ”

ขวัญเกล้าโบกมือให้เพื่อนๆ มองตามหลัง ทุกคนด้วยความเสียดาย เธอเองก็อยากไปผ่อนคลายแต่เธอต้องรีบไปทำงาน ถ้าไปสายแม้แต่วินาทีเดียวก็อาจจะโดนหักเงินได้

ในห้างสรรพสินค้าเต็มไปด้วยผู้คนมากมาย ขวัญเกล้าเปลี่ยนเป็นชุดยูนิฟอร์มของร้านอาหารที่เธอทำงานพาร์ทไทม์

“วันนี้มีพนักงานหยุดเยอะ อาจจะเหนื่อยหน่อยนะ”

ผู้จัดการสาวเอ่ยขึ้น ทำงานลากยาวมาตั้งแต่ช่วงเช้าจนถึงตอนนี้เธอก็ยังไม่ได้เลิกงานเลย

“ผู้จัดการไปพักเถอะค่ะ เดี๋ยวขวัญจัดการเอง”

หญิงสาวถือได้ว่าเป็นคนโปรดของผู้จัดการเลยทีเดียว ทุกครั้งที่ขวัญเกล้ามาถึง นั่นเท่ากับว่าผู้จัดการสาวจะได้พักผ่อน

“ฝากด้วยนะ”

เธอเคยคิดเล่นๆถ้าหากขวัญกล้าทำงานที่นี่ไปนานๆ เธอจะเสนอให้อีกฝ่ายได้รับตำแหน่งผู้จัดการแทนตัวเอง เธอเชื่อว่าขวัญเก้าจะสามารถบริหารงานได้เป็นอย่างดี เพราะทั้งขยันและมีศักยภาพ มีใจรักในการบริการ ลูกค้าทุกคนก็ชื่นชมและประทับใจที่ได้รับการดูแลจากขวัญเกล้า

“ได้ค่ะผู้จัดการ”

ขวัญเกล้าสวมผ้ากันเปื้อนสีขาวสะอาด มือถือถาดอาหารที่จัดเรียงเรียบร้อย รอยยิ้มบนใบหน้าสดใสและมีเสน่ห์ ดวงตาเปล่งประกาย เมื่อมีลูกค้าเข้ามาเธอก็รีบเข้าไปต้อนรับทันที

“สวัสดีค่ะคุณลูกค้า มากันกี่ท่านคะ”

เมื่อมีลูกค้าเข้ามาในร้าน ขวัญเกล้าก้พูดคุยกับพวกเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและสุภาพ เธอถามถึงเมนูที่ลูกค้าต้องการและแนะนำอาหารที่เป็นที่นิยมอย่างชำนาญ

ขวัญเกล้ารู้สึกพึงพอใจที่ได้เห็นลูกค้ายิ้ม บางครั้งเธอเห็นเด็กน้อยที่มากับพ่อแม่และยิ้มแย้มให้ เธอก็รู้สึกอบอุ่นในใจ อยากบริการพวกเขาให้ดีที่สุด

นอกเหนือจากอาหารที่แสนอร่อยแล้ว เธอก็อยากมอบความประทับใจให้กับลูกค้าทุกๆคน

แม้ว่าบางวันจะเหนื่อยล้าจากการทำงานหลายชั่วโมง แต่ขวัญเกล้าก็ไม่เคยปล่อยให้ความเหนื่อยนั้นมาขัดขวางการทำงาน หน้าที่ของเธอคือทำให้ลูกค้าพึงพอใจและกลับมาใช้บริการอีกครั้ง มันเป็น ความภาคภูมิใจเล็กๆ ที่ทำให้เธอมีแรงบันดาลใจในการทำงานต่อไป

“คุณลูกค้ารอสักครู่นะคะ ถ้าต้องการอะไรสามารถเรียกได้ตลอดเวลาเลยนะคะ”

หญิงสาวเดินเลี่ยงเข้ามาในครัว ก่อนส่ง ออเดอร์ให้กับพ่อครัวที่เตรียมอาหาร เธอยืนรออยู่พักใหญ่ ก่อนที่อาหารทั้งหมดจะเรียบร้อยพร้อมเสิร์ฟ

“รับประทานให้อร่อยนะคะคุณลูกค้า”

หญิงสาวเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม เธอถอยออกมายืนที่มุมหนึ่ง สอดส่องสายตาสำรวจลูกค้าดูว่ามีใครต้องการอะไรหรือไม่

“น้องคะ พี่ขอน้ำชาเพิ่มค่ะ”

หญิงสาวรีบเดินเข้าไปหาลูกค้าอย่างกระตือรือร้น พร้อมกับรินชาให้อีกฝ่าย

“คุณลูกค้าอยากได้อะไรเพิ่มเติมไหมคะ”

“ที่นี่มีไอศกรีมใช่ไหมคะ”

“ใช่ค่ะ มีหลายรสชาติเลยค่ะ คุณลูกค้าสามารถเลือกได้ในเมนูเลยนะคะ”

ขวัญเกล้าแนะนำก่อนจะเปิดเมนูให้ลูกค้าดู หลังรับออเดอร์เรียบร้อยเธอก็รีบไปจัดเตรียมทันที

“ได้แล้วค่ะคุณลูกค้า”

หญิงสาวนำไอศกรีมมาเสิร์ฟ หลังจากนั้นไม่นานลูกค้าก็ทยอยเข้ามาเรื่อยๆจนหญิงสาวแทบไม่ได้พักเลย เธอต้องคอยเสริฟอาหารคอยบริการลูกค้า คอยดูว่ามีลูกค้าคนไหนต้องการอะไรหรือไม่

ตลอดหลายชั่วโมงที่ทำงาน เธอยืนขาแข็งแต่ไม่สามารถนั่งพักได้ แม้จะเหนื่อยและอ่อนล้า แต่ขวัญเกล้าก็สู้ไม่ถอย เธอยังคงยิ้มแย้มแจ่มใสต่างจากพนักงานหลายๆคนที่หน้าตาไม่ค่อยรับแขกสักเท่าไร

และด้วยความที่เธอดูอัธยาศัยดีที่สุด ทำให้ลูกค้ากล้าที่จะเรียกใช้เธอเพียงคนเดียว ส่วนพนักงานคนอื่นไม่มีลูกค้าคนไหนอยากยุ่งด้วย

“คุณลูกค้าต้องการอะไรเพิ่มเติมอีกไหมคะ”

“พอดีว่าอยากเข้าห้องน้ำค่ะ ในร้านมีห้องน้ำไหมคะ”

“ขออภัยนะคะคุณลูกค้า ภายในร้านไม่มีห้องน้ำค่ะ แต่ว่าภายในห้างมีห้องน้ำนะคะ คุณลูกค้าไปเข้าห้องน้ำก่อนก็ได้ค่ะ เดี๋ยวดิฉันเฝ้าโต๊ะให้”

ความมีน้ำใจของหญิงสาวทำให้ลูกค้าประทับใจเป็นอย่างมาก ส่งผลให้ในวันนี้เธอได้รับทิปส่วนตัวเยอะเป็นพิเศษ