ซีรีส์เล่ห์คิมหันต์

เล่ม 1 เล่ห์คิมหันต์

เสียงปืนดังสนั่นกลางค่ำคืนฝนตกหนัก

ปัง! ปัง!

ชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทสีดำวิ่งฝ่าตรอกแคบอย่างไม่คิดชีวิต เลือดอุ่นไหลซึมออกจากบาดแผลที่หัวไหล่ซ้าย เปียกชุ่มไปทั้งเสื้อ สูทที่เคยเนี้ยบกลับหนักอึ้งจนแทบฉุดรั้งร่างให้ล้มลง

คิมหันต์กัดฟันแน่น สติเริ่มเลือนราง แต่เขายังฝืนร่างกายให้เคลื่อนไหวต่อไป

“มันหนีมาแถวนี้ ยิงซ้ำ!” เสียงตะโกนของพวกที่ตามล่าดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ

ชายหนุ่มเลี้ยวเข้าซอยเล็กข้างตึกเก่า ลมหายใจขาดเป็นห้วง ภาพตรงหน้าเริ่มพร่าเลือน ฝนที่ตกหนักไม่อาจกลบเสียงหัวใจที่เต้นแรงจนแทบทะลุอก

เขารู้ดี ถ้าล้มตรงนี้ จะไม่มีใครรอด และในจังหวะที่ขาแทบหมดแรง

“ทางนี้ค่ะ!” เสียงหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้นอย่างร้อนรน มือเล็กคว้าข้อมือเขาไว้แน่น ก่อนจะดึงเขาเข้าไปในบ้านไม้เก่า ๆ หลังหนึ่งที่ประตูเปิดแง้มอยู่

ประตูถูกปิดลงอย่างรวดเร็ว เสียงฝีเท้าศัตรูวิ่งผ่านไปโดยไม่ทันสังเกต

ภายในบ้านมืดสลัว มีเพียงแสงไฟสีเหลืองนวลจากหลอดเก่าดวงเดียว คิมหันต์ทรุดตัวลงกับพื้นไม้ทันที เลือดหยดลงเป็นทาง

“คุณโดนยิง!” หญิงสาวอุทานเสียงสั่น ใบหน้าขาวซีด

“อย่าแจ้งตำรวจ” เขาพูดเสียงแหบ สายตาคมจับจ้องเธอ แม้เรี่ยวแรงจะเหลือน้อยเต็มที

ข้าวหอมชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะส่ายหน้า

“ถ้าไม่ทำอะไร คุณจะตาย”

เธอรีบคว้ากล่องปฐมพยาบาลเก่า ๆ ออกมา มือเล็กสั่นนิดหน่อยตอนฉีกเสื้อสูทของเขา เลือดสดยังไหลไม่หยุด กระสุนฝังลึกกว่าที่คิด

ความเจ็บแล่นวาบจนคิมหันต์ต้องขบกรามแน่น แต่เขาไม่เปล่งเสียงออกมาแม้แต่นิดเดียว

“อดทนนะคะ” เสียงของเธอเบาลง ดวงตาคลอไปด้วยน้ำตา แต่ยังไม่หยุดมือ

เขามองเธอผ่านภาพที่เริ่มพร่าเลือน ไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร ไม่รู้ว่าเพราะอะไรถึงกล้าเสี่ยงชีวิตช่วยคนแปลกหน้า

ในโลกของเขา ไม่มีคำว่า “ช่วยโดยไม่หวังอะไร”

มือหนาคว้าข้อมือเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าสติสุดท้ายจะหลุดลอย

“ฉันจะไม่ลืมเธอ”

ข้าวหอมสะดุ้งเล็กน้อย เงยหน้ามองเขา ก่อนที่ร่างสูงจะหมดสติไปในอ้อมแขนของเธอ

หญิงสาวสูดลมหายใจลึก ๆ พยายามข่มความกลัวที่กัดกินหัวใจ

เธอไม่รู้ว่าชายคนนี้เป็นใคร ไม่รู้ว่าศัตรูของเขาอันตรายแค่ไหน รู้เพียงอย่างเดียว ถ้าเธอไม่ช่วย เขาจะตายอยู่ตรงนี้ และเธอไม่รู้เลยว่า การตัดสินใจในคืนนี้ จะเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาล

กลิ่นยาฆ่าเชื้อจาง ๆ ลอยคลุ้งอยู่ในห้องพักส่วนตัวของโรงพยาบาลเอกชนระดับสูง

คิมหันต์ลืมตาขึ้นช้า ๆ เพดานสีขาวสะท้อนแสงไฟนวลตา ร่างกายหนักอึ้งราวกับถูกทับด้วยหินก้อนใหญ่ ความเจ็บแปลบแล่นจากหัวไหล่ทันทีที่เขาขยับตัว

คิมหันต์หรี่ตาลงเล็กน้อย สติกลับมาเต็มร้อยในเวลาไม่นาน

เขาจำได้ทุกอย่าง เสียงปืน ฝน ตรอกแคบและผู้หญิงคนหนึ่ง

“ฟื้นแล้วเหรอครับเสี่ย” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นข้างเตียง ชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเทาเข้มยืนอยู่ตรงนั้น สีหน้าสงบนิ่ง ดวงตาไม่แสดงอารมณ์

“ฉันอยู่ที่ไหน” คิมหันต์ถามเสียงเรียบ

“โรงพยาบาลครับ คนของเราไปรับตัวเสี่ยออกมาก่อนที่ตำรวจจะเข้าพื้นที่” ชายหนุ่มหลับตาลงครู่หนึ่ง ภาพใบหน้าขาวซีดแต่ดวงตาเด็ดเดี่ยวนั้นผุดขึ้นมาในหัวอย่างชัดเจนเกินไป

ผู้หญิงที่ไม่ควรอยู่ในโลกของเขา

“ผู้หญิงคนนั้นล่ะ” เขาถามขึ้นทันที

ลูกน้องคนสนิทชะงักไปเสี้ยววินาที ก่อนจะตอบอย่างระมัดระวัง

“ไม่พบตัวครับ เธอหายไปก่อนที่พวกผมจะไปถึง”

คิมหันต์ขมวดคิ้ว ไม่ใช่เรื่องแปลกที่คนจะหนีหายหลังช่วยชีวิตเขาเอาไว้ แต่แปลกที่เขากลับไม่อยากให้เธอหายไป

“สืบ” เขาพูดเสียงต่ำ

“ครับ”

“ฉันต้องรู้ว่าเธอเป็นใคร อยู่ที่ไหน ทำอะไร” คิมหันต์ลืมตาขึ้น ดวงตาคมกริบไร้แววอ่อนโยน

“สืบแบบเงียบที่สุด อย่าให้เธอรู้ตัว” กรณ์ซึ่งเป็นลูกน้องคนสนิทพยักหน้าทันที

“รับทราบครับ”

ชายหนุ่มเอนหลังพิงเตียง ความเจ็บปวดในร่างกายไม่อาจกลบความรู้สึกบางอย่างที่คุกรุ่นอยู่ในอก

ผู้หญิงธรรมดา บ้านไม้หลังเก่า กล่องปฐมพยาบาลเก่า ๆ

ทุกอย่างไม่เข้ากับโลกของเขาเลย แต่เธอกลับกล้าเอาชีวิตเข้าแลก เพื่อช่วยคนอย่างเขา

“เธอคิดว่าเรื่องจะจบแค่นั้นเหรอ” คิมหันต์พึมพำกับตัวเอง

ในโลกของธุรกิจสีเทา ไม่มีคำว่าบุญคุณที่ไม่ต้องทวงคืน และในโลกของเขา ไม่มีใครเดินเข้ามาแล้วจากไปได้ง่าย ๆ โดยเฉพาะ ผู้หญิงที่ทำให้เขาหวั่นไหว ในคืนที่เขาเกือบตาย

บ้านไม้สองชั้นหลังเก่าเงียบสงบในช่วงบ่าย บรรยากาศเรียบง่าย ตรงข้ามกับรถหรูสีดำคันใหญ่ที่จอดอยู่หน้าบ้านอย่างสิ้นเชิง

ชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้มก้าวลงจากรถอย่างสุขุม ใบหน้าเรียบเฉยแต่แววตาคมกริบ มาดนิ่งสงบของคิมหันต์ทำให้พื้นที่รอบตัวเงียบลงโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด

เขาไม่ได้มาในผู้ชายคนหนึ่ง ที่มาสู่ขอผู้หญิงคนหนึ่ง

บิดามารดาของข้าวหอมนั่งอยู่ในห้องรับแขก สีหน้าทั้งคู่ตึงเครียดตั้งแต่เห็นชายหนุ่มก้าวเข้ามา ชื่อของเขาไม่ใช่สิ่งที่คนในละแวกนี้ไม่รู้จัก

“วันนี้ข้าวหอมไม่อยู่บ้าน” ผู้เป็นพ่อเอ่ยขึ้นก่อน น้ำเสียงสุภาพแต่มีระยะห่างชัดเจน เพราะจำได้ว่าวันก่อนเสี่ยคิมหันต์มาหาลูกสาวของเขาครั้งหนึ่งแล้ว แต่ไม่เจอ