Hinovel
App Store
Google Play
คลังหนังสือ
โฉมงามของอ๋องอสูร
121.0K·ซีไซต์นางตายเพราะโรคมะเร็งและได้เข้าไปอยู่ในร่างขององค์หญิงผู้หนึ่ง และไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าตัวเองจะตกเป็นพระชายาของชินอ๋องผู้ที่โหดเหี้ยมเอาแต่ใจและยังมีอนาคอนดายักษ์เป็นอาวุธที่แสนน่ากลัว!
จอมนางพญามาร
67.0K·หลี่หงครั้งที่แต่งงานกัน ท่านก็ไม่ยอมร่วมหอ ยั่วยวนเท่าใด ก็ไม่เคยได้ผล เผยโฉมต่อหน้า ท่านก็ไม่เคยยล ข้าอดทนเนิ่นนาน ให้ท่านเหลียวแล แล้วเหตุใดจู่ๆ ท่านจึงกลายเป็นปีศาจราคะ จับข้ากดไม่ยอมปล่อยเล่า!
พานพบ อีกครา (จีนโบราณ)
29.0K·ภัคจิรา,แม่ลูกหมี,muli89“เจ้า...สวมหมวกเขียวให้ข้า! ฟางเจียวเหมยไสหัวออกไปซะ ข้าจะลงนามหย่าให้เจ้าได้สมหวังกับชายผู้นั้น” “หากปักใจเชื่อเช่นนั้น เหตุใดท่านจึงไม่ถามหาเหตุผล สามปีมานี้เคยเหลียวแลข้าบ้างหรือไม่ หลี่ฮั่วตอบข้ามาสิ!”
ทะลุมิติไปเปลี่ยนชะตานางร้าย ยุค 70
40.0K·sanvittayamเธอทะลุมิติเข้ามาในนิยาย และยอมที่จะถอยออกมาเพื่อหนีจุดจบที่ไม่ดี แต่ใครจะคิดกันละว่าเธอจะมีของแถมติดท้องมาด้วย หนำซ้ำยังต้องมาเจอพี่ชายสหายที่เป็นพ่อของลูกอีกแล้วชีวิตหลังจากนี้เธอจะเป็นอย่างไรต่อล่ะ
สองขุนศึกขย่มนางพญาไม่อิ่มรัก
75.0K·ณ ธาราข้าจะอิ่มได้ต้องมีเพียงเจ้าสองคนเท่านั้น!!!
นางร้ายจำยอม
21.0K·หวังเสี่ยวชิงจะเป็นยังไง ถ้าจู่ๆ คุณเข้าไปอยู่ในโลกของละคร แถมไปเป็นตัวร้ายอีก คุณจะทำยังไงต่อ หวังเสวี่ยไปที่ร้ายกาจ จู่ๆ ก็กลายเป็นคนละคน สร้างความแปลกใจให้กับคนรอบข้าง โดยเฉพาะอู๋หย่งเจิ้ง ที่ชิงชัง นางเข้าไส้
ลิขิตพยัคฆ์ พลิกชะตาร้าย
25.0K·น้องเหม่ยเหมยข้าหาได้ชอบสตรีอ่อนแอ เอาแต่ชี้นิ้วด่าทอ และเที่ยวผลาญเงินบุพการีเช่นเจ้า...หากท่านคิดว่าข้าเป็นสตรีเช่นนั้น ก็จงเก็บหนังสือหย่าเล่มนี้ไว้เสียเถิด!
เหมยฮวาบัญชาการ
21.0K·จิ้นอิ๋งม้าเร็วกำลังเร่งฝีเท้าควบผ่านแผ่นดินกว้างใหญ่โดยไม่คิดแม้แต่จะหยุดพัก วันเวลามิอาจคอยท่า สารด่วนมิอาจรอช้า ‘ฝูซิ่นเล่อ’ แม่ทัพใหญ่แห่งทัพไป๋หู่หรือกองทัพพยัคฆ์ขาว ต้องพิษหมื่นบุปผาของข้าศึกศัตรู เป็นเหตุให้ทัพใหญ่ที่กำลังกรำศึกอยู่ชายแดนไร้ซึ่งผู้นำ ความนี้ต้องส่งถึงองค์ฮ่องเต้โดยไวที่สุด หาไม่ ทัพไป๋หู่ที่ได้ชื่อว่ากองทัพไร้พ่าย อาจประสบกับความพ่ายแพ้ได้ “รายงาน!” พลทหารถือสารด่วนวิ่งเข้ามาในท้องพระโรง ขณะที่ฮ่องเต้กำลังประชุมกับเหล่าขุนนางอยู่ “สารด่วนจากทัพไป๋หู่พ่ะย่ะค่ะ!” “ว่ามา” ฮ่องเต้จินหยางหลงรับสั่ง “ทูลฝ่าบาท แม่ทัพฝูถูกทำร้ายด้วยพิษหมื่นบุปผาของต้าเจา บัดนี้ทัพไป๋หู่ไร้ผู้นำทัพ ขอฝ่าบาททรงพิจารณาแต่งตั้งแม่ทัพคนใหม่เป็นผู้นำทัพไป๋หู่ด้วยพ่ะย่ะค่ะ!” “ฝูซิ่นเล่อถูกพิษเรอะ!” ไม่เพียงแต่จินหยางหลงเท่านั้นที่นั่งไม่ติด เหล่าขุนนางทั้งหลายต่างก็พากันอกสั่นขวัญแขวน ที่ผ่านมาทัพไป๋หู่ไม่เคยพ่ายแพ้ ฝูซิ่นเล่อแม้บาดเจ็บมามาก แต่ก็ไม่เคยสาหัสถึงขั้นต้องส่งพลทหารมาขอให้ฮ่องเต้แต่งตั้งแม่ทัพคนใหม่ไปนำทัพ “ยามนี้ใครเป็นผู้บัญชาการทัพไป๋หู่” จินหยางหลงถาม “ทูลฝ่าบาท เป็นกุนซือฝูพ่ะย่ะค่ะ” องค์ฮ่องเต้ครุ่นคิดด้วยความหนักใจ มีเพียงกุนซือแต่ไร้ซึ่งแม่ทัพ แม้กุนซือเก่งกาจเพียงใดก็มีโอกาสที่จะพ่ายแพ้แก่ศัตรูได้ ท้องพระโรงจึงตกอยู่ในความเงียบครู่ใหญ่ แต่ในที่สุดจินหยางหลงก็เงยพระพักตร์ขึ้น “เว่ยหยางอ๋อง!” “พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท” เว่ยหยางอ๋องหรือ ‘จินเกาหยาง' อนุชาร่วมสายโลหิตของฮ่องเต้ขานรับ ขณะก้าวออกมาข้างหน้า “เจ้าเคยเป็นแม่ทัพทหารม้ามาก่อน ประสบการณ์ในการรบก็มีมาก ศึกครั้งนี้คงต้องพึ่งเจ้าแล้ว” จินหยางหลงว่า “พวกเจ้าคิดว่าอย่างไร หากข้าจะแต่งตั้งให้เว่ยหยางอ๋องเป็นแม่ทัพใหญ่แห่งทัพไป๋หู่ นำทัพออกศึกกับแคว้นต้าเจา จนกว่าฝูซิ่นเล่อจะหายเป็นปกติ” “ฝ่าบาททรงปรีชา ขอทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่น ๆ ปี” บรรดาขุนนางต่างพากันถวายคำนับ เมื่อไม่ผู้ใดคัดค้าน ฮ่องเต้จึงพระราชทานป้ายหยกตราพยัคฆ์อันเป็นตราประจำตัวแม่ทัพให้จินเกาหยาง “จงรีบเตรียมตัวไปชายแดน แล้วนำชัยชนะมาสู่ต้าจินให้จงได้!” “รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ!” จินเกาหยางและผู้ติดตามออกเดินทางติดต่อกันโดยแทบไม่ได้หยุดพักเป็นเวลาสิบวันสิบคืน เขาเลือกใช้การเปลี่ยนม้าแทนการพักม้า แม้เป็นยอดอาชาฝีเท้าว่องไวเพียงใด ก็ยังไวไม่เท่ากับใจของจินเกาหยางที่ต้องการไปถึงที่ตั้งทัพไป๋หู่ให้เร็วที่สุด เพราะไม่รู้ว่ายามนี้กองทัพที่ไร้ซึ่งแม่ทัพจะเป็นเช่นไรบ้าง ในที่สุดเช้าของวันที่สิบเอ็ด จินเกาหยางก็มาถึงที่ตั้งทัพไป๋หู่ แม่ทัพคนใหม่ได้รับการต้อนรับจากเหล่าพลทหารเป็นอย่างดี ชายหนุ่มร่างสูงสง่าลงจากหลังม้าแล้วมองไปรอบ ๆ ทุกอย่างในกองทัพยังคงเป็นระเบียบเรียบร้อย ทหารมิได้แตกตื่นเสียขวัญที่แม่ทัพใหญ่ได้รับบาดเจ็บ ทุกคนยังปฏิบัติหน้าที่ของตนได้ตามปกติ จนจินเกาหยางอดไม่ได้ที่จะชื่นชม ‘กุนซือฝู’ ผู้ซึ่งพลทหารรายงานว่าเป็นผู้บัญชาการทัพไป๋หู่อยู่ในขณะนี้ ‘เขา’ ผู้นั้นคงเป็นผู้ที่มีความสามารถในการบัญชาการเป็นอย่างดีเลยทีเดียว “ยามนี้กุนซือฝูอยู่ที่ใด” จินเกาหยางถาม “เรียนท่านแม่ทัพ ขณะนี้ท่านกุนซือกำลังวางกลศึกกับนายกองคนอื่น ๆ อยู่” พลทหารตอบ “ท่านกุนซือกล่าวว่า หากท่านแม่ทัพมาถึงแล้ว ให้เชิญท่านไปเข้าร่วมการประชุมด้วยขอรับ” “เช่นนั้นจงนำทางข้าไปพบกุนซือฝู” “ขอรับ” จินเกาหยางเดินตามพลทหารไป พลางกวาดสายตามองรอบ ๆ ค่ายทหารแห่งนี้ หลายปีที่ผ่านมา ทัพไป๋หู่กรำศึกอยู่ชายแดนมาโดยตลอด นานทีพลทหารจะได้ผลัดเปลี่ยนกันกลับไปเยี่ยมบ้านเกิดของตน ก่อนจะกลับเข้ากองทัพโดยไม่มีใครคิดหนีทัพแม้แต่คนเดียว ไม่รู้ว่าแม่ทัพและกุนซือฝูทำให้ทหารจงรักภักดีถึงเพียงนั้นได้อย่างไร พูดถึงเรื่องที่พลทหารผลัดเปลี่ยนกันกลับบ้านเกิดแล้ว จินเกาหยางก็อดคิดถึงแม่ทัพและกุนซือแห่งทัพไป๋หู่ไม่ได้ พี่น้องสกุลฝูแทบไม่เคยกลับเข้าเมืองหลวงเลย ยามที่ฮ่องเต้พระราชทานรางวัล ก็ทำได้เพียงส่งไปที่จวนสกุลฝู โดยผู้ที่ได้รับปูนบำเหน็จไม่เคยกลับมารับรางวัล หรือกลับมาใช้ทรัพย์สินเงินทองที่ได้รับพระราชทานแต่อย่างใด นับตั้งแต่อดีตแม่ทัพฝูหานบิดาของทั้งสองเสียชีวิตในสงคราม เมื่อสิ้นแม่ทัพฝูหาน ฝูซิ่นเล่อก็ขึ้นเป็นแม่ทัพแทนบิดา แม้เขาจะอายุยังน้อย แต่ก็มากด้วยฝีมือและเปี่ยมด้วยความสามารถ ชายหนุ่มวัยเพียงสิบเจ็ดปีสามารถนำทัพต่อสู้กับข้าศึกศัตรูตามกลศึกที่กุนซือฝูผู้เป็น ‘พี่ชาย’ วางไว้ จนได้รับชัยชนะนับครั้งไม่ถ้วน ชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่วแคว้น ผู้คนต่างเคารพยกย่อง แม้ว่าคนส่วนใหญ่จะไม่เคยพบหน้าทั้งสองมาก่อนเลยก็ตาม “ถึงแล้วขอรับ” พลทหารพาจินเกาหยางมาถึงกระโจมสีขาวขนาดใหญ่ที่มีทหารเฝ้ายามอยู่ด้านหน้า “เข้าไปเรียนท่านกุนซือว่าท่านแม่ทัพคนใหม่มาถึงแล้ว” พลทหารคนเดิมบอกกับทหารยาม ทหารยามเดินหายเข้าไปในกระโจม จินเกาหยางรออยู่ครู่หนึ่ง ทหารคนเดิมก็เดินออกมาเชิญเขาเข้าไปด้านใน “เชิญท่านแม่ทัพขอรับ” ทหารผู้น้อยแหวกผ้าม่านให้ จินเกาหยางเดินเข้าไปในกระโจม เหล่านายกองในชุดสีกรมท่าต่างมองมาที่เขาเป็นตาเดียว จินเกาหยางไม่คิดว่าเขาจะได้รับความศรัทธาจากคนเหล่านี้ตั้งแต่วันแรกที่มาถึง นายกองย่อมภักดีต่อแม่ทัพของตน และแม่ทัพของนายกองเหล่านี้คือฝูซิ่นเล่อ หาใช่ตัวเขา แต่เพื่อต้าจิน เขาจะต้องเป็นผู้นำทุกคน ณ ที่แห่งนี้ในฐานะแม่ทัพคนใหม่ให้ได้ ระหว่างที่จินเกาหยางกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น สายตาของเขาก็สะดุดกับผู้ที่ยืนอยู่ในตำแหน่งประธาน สองเท้าของชายหนุ่มพลันหยุดชะงัก สายตาจับจ้องไปยังสตรีรูปร่างบอบบางในชุดขาวเรียบง่าย ท่าทางของนางดูอ่อนแอขี้โรค ใบหน้าขาวซีดคล้ายคนป่วย หากดวงตาที่มองมายังเขานั้นกลับเปี่ยมด้วยอำนาจอย่างไม่น่าเชื่อ สตรีในกองทัพเป็นเรื่องต้องห้ามมิใช่หรือ แล้วสตรีผู้นี้มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรกัน!? “ท่านแม่ทัพ” ทั้งหมดหันมาประสานมือคำนับจินเกาหยาง รวมทั้งสตรีชุดขาวด้วย “ยินดีที่ได้พบทุกท่าน” จินเกาหยางประสานมือตอบ ก่อนจะก้าวเดินต่อ โต๊ะสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาดใหญ่มีแผนที่กางไว้ และมีการปักธงรวมถึงทำสัญลักษณ์ต่าง ๆ มากมาย จินเกาหยางมองแผนที่อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมาสนใจกับเหล่านายกองและสตรีตรงหน้า “ข้าจินเกาหยาง รับพระบัญชาจากฝ่าบาทให้มาร่วมทำศึกกับพวกท่าน ขอพวกท่านโปรดรับข้าเป็นพี่น้อง เพื่อร่วมต่อสู้กับพวกท่านด้วยเถิด” เมื่อแรกที่ได้ยินข่าวว่าฮ่องเต้ส่ง ‘เว่ยหยางอ๋อง’ มาเป็นแม่ทัพแทนฝูซิ่นเล่อ เหล่านายกองต่างก็พากันคิดไปต่าง ๆ นานาว่าเขาจะเป็นคนเช่นไร จะถือตัวดังเช่นเชื้อพระวงศ์ทั่วไปหรือไม่ หากจินเกาหยางกลับพูดจาเป็นกันเอง เขากล่าวทุกถ้อยคำด้วยความอ่อนน้อม แต่ก็ดูน่าเกรงขาม ทั้งยังเรียกแทนตัวเองว่า ‘ข้า’ ไม่ใช่ ‘อ๋องอย่างข้า’ ทำให้เหล่านายกองรู้สึกดีต่อเขามากขึ้นกว่าตอนที่ได้สดับนามเป็นครั้งแรก สายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยของจินเกาหยางจับจ้องไปยังสตรีชุดขาวที่ยืนอยู่เบื้องหน้า นางอาจไม่ใช่หญิงงามสะคราญโฉม แต่ก็นับว่าเป็นหญิงงามคนหนึ่ง แม้ว่าใบหน้านั้นจะขาวซีดไปสักหน่อยก็ตาม ราวกับรู้ตัวว่ากำลังถูกจ้องมองด้วยความสงสัย สตรีชุดขาวประสานมือขึ้นแล้วจึงเอ่ยแนะนำตัว “หม่อมฉันฝูซิ่นฮวา กุนซือแห่งทัพไป๋หู่ ยินดีที่ได้รู้จักท่านอ๋อง” จินเกาหยางนิ่งอึ้ง แทบไม่เชื่อในสิ่งได้ยิน และไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตาเห็น! กองทัพทหารม้าสองแสนนายอย่างทัพไป๋หู่ อยู่ภายใต้การบัญชาการของสตรีอ่อนแอท่าทางขี้โรค เป็นไปได้อย่างไรกัน!
วาสนารักฮูหยินแม่ทัพตัวร้าย
29.0K·อาหลานเร่อ"สามีโปรดชี้แนะด้วย" มิใช่ว่าภรรยาผู้นี้ของเขาเป็นคุณหนูในห้องหอที่แสนเพียบพร้อมอ่อนหวานหรอกหรือ เหตุใดในคืนวิวาห์นางกับไม่นั่งรออยู่ในห้องหอดีๆ แต่กับชักกระบี่พุ่งตรงมายังเขาเสียอย่างนั้น .................................................................................................................................. แม่ทัพหนุ่มหนิงเฟยอวี้ถึงคราวต้องแต่งภรรยา สะใภ้ที่ท่านแม่ของเขาเลือกมานั้นเห็นว่าเป็นสตรีที่เหมาะสมจะเป็นภรรยาและมารดาที่ดีในอนาคต เป็นคุณหนูในห้องหอผู้เพียบพร้อม แต่ไฉนเมื่อแต่งไป (แค่คืนเข้าหอก็รู้) แล้วกับรู้สึกว่าคำว่าเรียบร้อยอ่อนหวานนั้นช่างห่างไกลจากนางยิ่งนัก ที่เหมาะกับนางควรจะเป็นซุกซนทะเล้นซะมากกว่า คำว่าเรียบร้อยอ่อนหวานนั้นช่างห่างไกลนัก แต่ความขี้อ่อนขี้ประจบกับทำได้ดีทีเดียว ..................................................................................................................................... ยามที่นางขับร้องน้ำเสียงนั้นไพเราะจับจิตกังวานราวกับหยาดฝนจากสวรรค์ เขาได้ยินถึงกับเคลิบเคลิ้มไปกับนางราวกับถูกนางดึงดูดเอาไว้ให้จับจ้องมองไปยังนางได้เพียงผู้เดียวเท่านั้น ยิ่งตอนที่นางเริ่มร่ายรำยามที่เคลื่อนกายร่ายรำนั้นทำเอาเขาและทุกคนในบริเวณที่ได้เห็นล้วนคล้ายราวกับต้องมนต์สะกด เขาไม่คาดว่าฮูหยินตัวน้อยเช่นนางที่ชอบแต่เรื่องกระบี่วิชายุทธ แม้จะดูหัวอ่อนเชื่อฟังแต่ก็มีความดื้อรั้นเฉพาะตัวอยู่ไม่น้อย เวลานี้จะกลายเป็นโฉมสะคราญหมดจดผู้ขับร้องและร่ายรำได้อย่างดีเลิศถึงเพียงนี้ น่าโมโหอยู่นิดหน่อยจริงๆ ที่ไม่ได้มีเพียงแค่เขาที่ได้เห็นและได้เก็บความงามนี้เอาไว้ชื่นชมแต่เพียงผู้เดียว แต่ถึงจะไม่พอใจอย่างไรก็ยังมีความจริงอย่างหนึ่งที่พอจะยับยั้งความโมโหนี้ของเขาเอาไว้ได้บ้าง ความจริงที่ว่านั่นก็คือ นางเป็นฮูหยินของเขา มีเพียงเขาเท่านั้นที่สามารถครอบครองนางได้อย่างแท้จริง
บรรณาการเย้ารัก
11.0K·เพลงมีนาเพราะใช้ตัวเองปกป้องฮ่องเต้ ทำให้ 'ฉู่ห่าวหราน' ต้องใช้ชีวิตบนรถเข็น หลังจากออกจากเมืองหลวงมาใช้ชีวิตในคฤหาสน์ซอมซอมาปีครึ่ง จู่ๆ ฮ่องเต้ทรงมอบให้ บรรณาการเป็นคณิกาอันดับหนึ่งของเมืองหลวง แต่ฉู่ห่าวหรานต้องประหลาดใจ เหตุใดนางจึงห่างไกลคำว่า 'คณิกา' แต่ใกล้เคียงกับ 'โจรสาว' เสียมากกว่า 'เซียงเยว่ซิน' สลับตัวกับ 'เหอเยว่ซิน' หญิงคณิกาที่นางนับเป็นสหาย นอกจากจะให้เหอเยว่ซินได้หนีไปใช้ชีวิตกับคนรักแล้ว นางยังมีภารกิจ(ลับ)ทดแทนบุญคุณที่ต้องทำรวมทั้งทำตามคำสั่งเสียของบิดามารดา ... “เจ้าพูดว่าอะไรนะ” “ข้าบอกว่า ใต้เท้า...เอ่อ ท่านพี่หล่อเหลามาก” ฉู่ห่าวหรานยิ้มออกมา แต่เดิมเขาไม่ได้สนใจยามมีใครชื่นชมเขานัก ทว่าเวลานี้ได้ยินภรรยาเอ่ยชมรู้สึกพอใจไม่น้อย อย่างน้อยก็ดีกว่าให้นางชื่นชมบุรุษอื่น “เจ้าก็งดงามมาก” “ท่านไม่ต้องพูดเอาใจข้าหรอก” คราวนี้นางเงยหน้าขึ้นมองเขา “ข้าพูดจริง” เขาย้ำ “แต่ก่อนเจ้าชอบชมตัวเองต่อหน้าข้ามิใช่หรือ? หรือที่ผ่านมาเจ้าแค่พูดล้อเล่นเท่านั้น” ที่ผ่านมานางก็พูดไปอย่างนั้น เพราะเคยถูกสายตาดูแคลนจ้องมองมาก่อน นางจึงมักพูดกลบเกลือนความรู้สึกลึกๆ ในใจของตน “แล้ว...ท่าน...ท่านพี่ชอบข้าตรงไหน ทำไมท่านอยากแต่งงานกับข้า” ‘ถามเอาตอนนี้มิช้าไปหน่อยหรือเจ้าลิงน้อย’ ฉู่ห่าวหรานคลี่ยิ้มอ่อนโยน “ข้าชอบเวลาที่มีเจ้าอยู่ข้างกาย”
ล่ามรักเพื่อนสนิท
23.0K·วารินทร์ทิพย์มึงกำลังทำกูคลั่ง
เสน่หาล่ารัก
13.0K·วารินทร์ทิพย์มาเป็นหนูไหม จะได้รู้ว่าความเจ็บของเรามันไม่เท่ากัน
มัจจุราชโอบรัก [愛毒藥]
14.0K·อาหลานเร่อเพราะความนึกสนุกเป็นเหตุทำให้นางเสียความทรงจำ แถมพอฟื้นขึ้นมากลับพบว่าตัวเองอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ แถมมีสามีพ่วงมาด้วยอีกต่างหาก สิ่งเดียวที่นางมีหลังจากที่ฟื้นขึ้นมาและพบว่าตัวเองสูญเสียความทรงจำไปจนหมดสิ้นคือสามีที่ดูเหมือนจะเป็นผู้ที่นางสามารถพึ่งพาและพึ่งพิงได้หลังจากเสียความทรงจำ แม้เขาจะดูเย็นชาสายตาที่มองนางก็ไร้ซึ่งความรัก หากแต่ในเมื่อเขาเป็นผู้ยืนยันว่านางคือฮูหยินของเขาและเขาก็คือสามีของนาง อย่างไรเสียอยู่กับเขาก็เป็นทางเลือกเดียวของนางแล้ว เพียงเพราะรักจึงทุกข์ถึงเพียงนั้น เพียงเพราะรักจึงสุขถึงเพียงนี้
ม่านพรางใจ (ชุดวิจิตรประภา 6)
9.0K·ข้าวสีทอง"ณภัสสร" พลาดท่าให้ผู้ชายที่เป็นคู่หมายของพี่สาวจนโดนแบล็คเมล์ด้วยคลิปเสียงสุดเร่าร้อนยามค่ำคืนที่ผ่านมา "นักรบ" ใช้โอกาสนี้เพื่อแก้แค้นผู้หญิงซึ่งเคยปฏิเสธความรักที่เขามอบให้ โดยใช้ "ณปภา" เป็นเครื่องมือสร้างความเจ็บปวด
ถ้าจะรัก ภพชาติก็แค่ปากซอย
18.0K·เลอบัว ผลิกาเธอจากไปด้วยความเคียดแค้นชิงชัง ในขณะที่เขากลับยังอยู่เพื่อเฝ้ารอด้วยความคะนึงหา เมื่อคนหนึ่งอยากลืม แต่อีกคนกลับจดจำทุกลมหายใจ แล้วจะมีหนทางไหมที่จะทำให้หัวใจของพวกเขากลับมาเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน “นี่ฉันหลุดมาอยู่ในยุคไหนวะเนี่ย บทจะข้ามภพก็ข้ามกันได้ง่ายๆ แบบนี้เลย? นี่ข้ามภพนะเว้ย ไม่ใช่ข้ามถนนหน้าปากซอย” “เจ้าเป็นตัวอะไร” คำถามโต้งๆ ทำเธอชะงัก ก่อนหันมาจ้องเขาตาขวางพลางบ่นงึมงำ “ถามแบบนี้ สู้ชี้หน้าด่ากันยังดูหยาบคายน้อยกว่า” “เป็นปิศาจรึ” คำถามนี้ทำเธอราวกับถูกตบหน้าอีกครั้ง “ไม่รู้ว่าข้าจะอดทนได้อีกนานเพียงใด เมื่อเจ้าช่างน่าปรารถนาเหลือเกิน” เขาบอกเสียงพร่า ขณะลูบไล้ที่แก้มนวลเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนลงมาแตะที่ริมฝีปากอวบอิ่มอย่างอ้อยอิ่ง “เช่นนั้นท่านก็อยู่ให้ห่างจากข้าเถิดท่านฝู” “อย่าว่าแต่จะให้อยู่ห่างกัน แม้แต่ละสายตาจากเจ้า ข้ายังทำมิได้ หากต้องทำเช่นนั้น ข้าคงขาดใจตายเสียก่อน” “สายตาของท่านกำลังทำข้าใจคอไม่ดี” “ไม่ดีเยี่ยงไร” “ก็…มันอาจทำให้ข้าเผลอทำอะไรๆ ท่านน่ะสิ” “เช่นนั้นก็จงรู้เอาไว้ว่าการกระทำเมื่อครู่ของเจ้า ก็ทำให้ข้าใจคอไม่ดีเช่นกัน” “ไม่ดียังไง” เธอย้อนถามบ้าง “ก็ไม่ดีตรงที่ มันจะทำให้ข้ามิอาจรักษาคำพูดที่ให้ไว้ หากว่าข้า…ปรารถนาในตัวเจ้าเกินกว่าจะทนรอได้” เสียงเขาแหบพร่า อีกทั้งนัยน์ตาก็ยังแดงก่ำด้วยไฟปรารถนาที่กำลังพลุ่งพล่าน “เช่นนั้น…ก็ไม่ต้องรอสิ”
SET ยอดดวงใจของชายคลั่งรัก
8.0K·ไคซิน开心หนังสือ SET ยอดดวงใจของชายคลั่งรักมีทั้งหมด 2 เรื่อง คือ 1. จากตัวประกอบ สู่ นางเอกในนิยาย 2. พ่ายรักนางบำเรอมือสอง 1. จากตัวประกอบ สู่ นางเอกในนิยาย โปรย เธอฝันอยากเป็นนางเอกก็จริง แต่ไม่ใช่นางเอกในนิยายเช่นนี้ ซ้ำยังทะลุมิติมาอยู่ในเงื้อมมือของตัวร้ายอีก พระเอกก็ดันเป็นบุรุษมากรักหลายใจ แถมเนื้อเรื่องก็ไม่ตรงกับนิยายที่นางอ่านสักนิด ซวยแล้วมั้ยล่ะ เมื่อหญิงสาวจากศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของโฉมสะคราญงามล่มเมือง สตรีนางนั้นนามว่า ลู่หนิงอัน นางเอกในนิยายที่มีชะตากรรมน่าเวทนา ต้องถูกตัวร้ายชิงตัวไปจากพระเอกในวันแต่งงาน นางค้นพบว่ามีเหตุการณ์อีกมากที่นักเขียนมิได้กล่าวถึง ตัวละครลับบางตัวปรากฏขึ้นมาอย่างไร้ที่มา สุดท้ายแล้วนางเอกจากอนาคตคนนี้จะได้คู่กับผู้ใด มาเอาใจช่วยยัยน้องกันค่ะ 2. พ่ายรักนางบำเรอมือสอง โปรย นางไม่รู้ตัวเองเป็นใครมาจากไหน พวกเขาเรียกนางว่าเสี่ยวลี่ คนของหลี่จื้อบอกว่านางพลัดตกเขา จึงสูญเสียความทรงจำชั่วคราว หน้าที่ของนางคือคอยรับใช้ผู้เป็นนายอยู่บนเตียง หากอยากมีชีวิตรอดก็ต้องรู้จักเอาอกเอาใจ เสี่ยวลี่หวาดหวั่น นางรู้ว่าค่ำคืนนี้จะเกิดอะไรขึ้น ฐานะนางบำเรอจะมีหน้าที่สักกี่อย่างกัน แม้ไม่อยากเป็นของเล่นของบุรุษ เป็นสมบัติให้พวกเขาผลัดกันชม ทว่านางก็ยังรักชีวิต โหยหาความอิสระสักครั้งก่อนตาย เขาคือจวิ้นอ๋องฉินเส้าเฉียน ผู้ปกครองเป่ยหนาน ดินแดนทางเหนือของแคว้นซ่ง จวิ้นอ๋องถูกตาต้องใจดวงตาใสกระจ่างราวลูกกวางน้อยนั่น ยิ่งรู้ว่านางคือนางบำเรอของหลี่จื้อ เขาก็ยิ่งรู้สึกริษยา ริษยาที่คนชั่วช้าอย่างมันถึงกับมีสตรีอุ่นเตียงหน้าตางดงามดุจเทพธิดา ในขณะที่เขาเป็นถึงอ๋องแห่งเป่ยหนาน ขับไล่ซยงหนูปราบพวกนอกรีต กำชัยเหนือศัตรูมานับครั้งไม่ถ้วน เป็นดั่งเกราะคุ้มกันภัยให้แคว้นซ่ง ทว่ากลับไม่มีนางบำเรอแม้แต่คนเดียว สตรีที่เคยทอดกายให้โจรถ่อย ยอมนอนครางใต้ร่างคนชั่วช้า เพียงครั้งแรกที่สบตา เขาพลันเกิดความรู้สึกอยากเป็นเจ้าของคนใหม่ของนางอย่างบ้าคลั่ง
นางบำเรอของแม่ทัพวิปริต
10.0K·อวิ๋นจวิ้นชิงเยวี่ยทะลุมิติมาเป็นนางบำเรอของแม่ทัพวิปริตผู้มีปัญหานอนไม่หลับมาหลายปีอย่างงงๆ ทว่าทุกสิ่งกลับเปลี่ยนแปลงไปเมื่ออาการนอนไม่หลับของเขาหายไปอย่างน่าพิศวงนั้นเริ่มต้นจากการร่วมเตียงกับนางโดยไม่รู้ตัว
สะใภ้เลี้ยง
8.0K·เพลงมีนา"สะใภ้เลี้ยงคืออะไรเจ้าคะ” เยว่ถิงถิงถามด้วยแววตาใสซื่อ ปีนี้นางอายุเจ็ดขวบ นับว่ารู้ความดีแล้ว นางรู้ว่าน้องชายสองคนและน้องสาวคนเล็กร้องไห้เพราะความหิวโหย บิดาเป็นเพียงนายพรานล่าสัตว์ และโชคร้ายบาดเจ็บทำให้ไม่สามารถทำงานหนักได้ “สกุลหวังจะรับเจ้าไปเลี้ยงดู ประดุจคนในครอบครัว เมื่อถึงวัย เจ้าจะได้เข้าพิธีอย่างเหมาะสม” มารดาเอ่ยแล้วยกมือขึ้นลูบใบหน้าของบุตรสาว “เจ้าค่ะ...ลูกจะไปอยู่กับพี่...” “เจียอี” เด็กหนุ่มเปิดปากพูดเป็นครั้งแรกตั้งแต่เข้ามาในเรือนหลังนี้ “ข้าแซ่หวังนามเจียอี เจ้าเรียกข้าว่าพี่เจียอีก็ได้” “เจ้าค่ะ พี่เจียอี” เยว่ถิงถิงไม่อาจพูดได้ว่า ‘เข้าใจ’ เต็มปากเต็มคำ แต่นางหันไปสบตากับเด็กหนุ่มผิวเข้มรูปร่างสูงใหญ่ทั้งที่อายุเพียงสิบสี่ แม้ใบหน้าเรียบเฉย แต่ดวงตามีรอยยิ้ม นางเผลอยิ้มให้เขาอย่างไม่รู้ตัว รอยยิ้มไร้เดียงสาตราตรึงเด็กหนุ่มอ่อนเยาว์เข้าให้แล้ว
ข้าคือนางร้ายที่หมายปอง(เตียง)ของพระรอง
7.0K·แคลร์ออสตินทะลุมิติมาทั้งที ดันมาอยู่ในร่าง 'เสิ่นเจียวเจียว' นางร้ายที่กำลังถูกตวาดด่ากลางหอสุรา เพราะเอาแต่ตามตื๊อรัชทายาทจ้าวเย่จนเสียสติ ซ้ำร้ายยังรู้ล่วงหน้าว่าอีกสามปีตระกูลเสิ่นจะต้องถูกใส่ร้ายและต้องโทษประหารล้างตระกูล! เพื่อหนีจากลานประหาร นางจึงตัดสินใจเปลี่ยนเป้าหมายด่วน ทิ้งตี้จวินเฮงซวย แล้วหันไปล็อกเป้าหมายใหม่เพื่อเอาชีวิตรอด นั่นคือ 'ลู่หวูเหยียน' หัวหน้าหน่วยผู้ตรวจการลับ ฉายายมทูตหน้าน้ำแข็ง ผู้กุมอำนาจล้นฟ้า และเป็นคนที่จะสั่งประหารชีวิตครอบครัวนางในอนาคต! ยุทธการ 'อ่อยเพื่อรอดตาย' จึงถูกงัดออกมาใช้อย่างฉับพลัน! นางลงทุนปาของแทนใจทอดสะพานให้เขาถึงกลางถนน ต่อให้ยมทูตหน้าน้ำแข็งจะขู่จับนางโยนเข้าคุกหลวง สตรีหน้าหนาอย่างนางก็ไม่หวั่น! "หากคุกหลวงมีใต้เท้าลู่คอยเฝ้า... ต่อให้ต้องติดคุกไปตลอดชีวิต ข้าก็ยินดีเจ้าค่ะ!" เมื่อเป้าหมายคือการทำให้ยมทูตผู้นี้ยอมมาเป็นสามี ปฏิบัติการหน้ามึนตามจีบพระรองเพื่อหนีตายจึงเริ่มต้นขึ้น!
หลังเกิดใหม่ข้าโดนสามีที่เป็นแม่ทัพชวนเข้าห้องทุกคืน
11.0K·ไม่ชอบติดไฟแดงลินดาไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งเธอจะได้ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในนิยายที่เธอเคยอ่าน เรื่องมันเกิดจากการที่พวกเราเหล่านักศึกษาไปออกค่ายจิตอาสาบนดอย ที่หมู่บ้านอันห่างไกล ตกดึกเพื่อนนักศึกษาชายแอบต้มเหล้าเถื่อนที่ผู้ชายในหมู่บ้านให้มา เธอในฐานะประธานนักศึกษาดีเด่น เห็นแล้วก็ต้องเข้าไปตักเตือนเดิมทีเพื่อนพวกนี้ก็เกรงใจอยู่หรอก แต่พอน้ำเมาเข้าปาก เรื่องราวมันก็มักจะจบไม่สวย
