Genres

จงชิง จักรพรรดิเซียนระบบพันธนาการ
ไร้เทียมทาน+ระบบ+ตลก+ผ่อนคลาย+เฉียบขาด+ไม่พ่อพระ จงชิงทะลุมิติไปเป็นประมุขแห่งเจ็ดยอดภูแห่งสำนักเซียนเจียง เดิมอยากจะนั่งกินนอนกินไปวัน ใช้ชีวิตแบบรอตายอย่างเดียว ฝืนใจเปิดใช้งานระบบพันธนาการที่แข็งแกร่งที่สุด รับศิษย์ผู้แพ้มาสองรายรีรันพันธนาการผู้แพ้ ศิษย์ผู้แพ้กลายเป็นอัจฉริยะ ผลการฝึกตนตีกลับให้พระเอกเป็นหมื่นเท่า รับศิษย์นางจิ้งจอกแมวรีรันพันธนาการสิเน่หา ค่าเสน่ห์โฮสต์เต็มแมกซ์ ยอดผู้กล้าเทพีพอได้เห็นถึงกับตกอยู่ใจภวังค์ รับศิษย์ปลาหลีฮื้อน้อยรีรันพันธนาการหลีฮื้อ ได้รับโชคใหญ่หมื่นเท่า จะเบนไปทางไหนก็เก็บแหวนเอลเดนได้เป็นสิบ ออกไปไหนไกลๆก็ได้เต๋าสวรรค์มาครอง

เยี่ยอวิ๋นเซียนโอสถพลิกปฐพี
นางคือเซียนโอสถผู้มีพรสวรรค์เหนือคนทั้งปวงหลับใหลไปหลายพันปีฟ้าผ่าครั้งเดียวก็ตื่นขึ้นมาเป็นคุณหนูใหญ่ของตระกูลโหวที่ถูกรังแกสัตว์เทพยุคโบราณจงว่าง่ายและเป็นสัตว์เลี้ยงน่ารักไม่งั้นข้าจะทำให้เป็นหิน

พรสามประการของเทพจิ้งจอก
เยว่เล่อคือเทพจิ้งจอกคนงามสำหรับนางนั้นบุรุษเป็นเพียงของหวานที่ทานได้ตลอดและผลัดเปลี่ยนได้เรื่อยๆอย่างไม่คิดจริงจังจนได้มาพบเจอกับชายซื่อบื้อคนหนึ่งที่ไม่หลงใหลในรูปลักษณ์ภายนอกของนาง

กระบี่เลือดมังกร (Blood Dragon Sword)
ในโลกแห่งการต่อสู้และเลือดล้าง... เฉิงหลงและหลิงเฟย... ทายาทแห่งสองตระกูลที่บาดหมาง กลับต้องเผชิญหน้ากับความรู้สึกที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง ท่ามกลางภาระหน้าที่และความแค้นที่ค้ำคอ... ความรักจะสามารถเยียวยาบาดแผล หรือจะกลายเป็นดาบสองคมที่ทิ่มแทงหัวใจ?

ยอดศิษย์ผู้ย่อท้อ แห่งเขาชิงซาน
"คนอื่นบำเพ็ญเพียรเพื่อเป็นอมตะ แต่ข้าบำเพ็ญเพียรเพื่อจะได้นอนยาวๆ โดยไม่มีใครปลุก! ยิ่งข้าพยายามจะสอบตก ทำไมพวกท่านถึงยกย่องว่าข้าเป็นอัจฉริยะกันนักล่ะ!?" ในขณะที่ศิษย์ร่วมสำนักต่างกระหายความเป็นใหญ่ ทะยานสู่สวรรค์ด้วยความพยายามหมื่นปี แต่ หลิงเอ๋อร์ กลับมีปณิธานแน่วแน่... 'ความพยายามน่ะเก็บไว้ใช้พรุ่งนี้ ส่วนวันนี้ข้าขอนอน!' ทว่ายิ่งนางย่อท้อ ยิ่งนางขี้เกียจ ไฉนใต้หล้ากลับยกย่องว่านางคือ มหาเทพผู้เก็บงำประกาย ไปเสียได้! ในสำนักเมฆาคล้อยที่เคร่งครัด ศิษย์ทุกคนต่างกระหายในพลังและความเป็นใหญ่ มีเพียง หลิงเอ๋อร์ ศิษย์ฝ่ายนอกที่ตั้งปณิธานแน่วแน่ว่า ความพยายามน่ะเก็บไว้ใช้พรุ่งนี้ ส่วนวันนี้ขอพักผ่อน นางวางแผนอย่างแยบยลเพื่อที่จะถูกไล่ออก ไม่ว่าจะเป็นการแกล้งร่ายรำกระบี่ให้ดูอ่อนแอเหมือนคนง่วงนอน หรือการโยนสมุนไพรมั่วๆ ลงหม้อปรุงยาเพียงหวังให้มันระเบิด แต่ทว่า... ท่าร่ายรำที่ดูขี้เกียจกลับกลายเป็นวิชากระบี่นิ่งสงบ ที่ไร้ช่องโหว่ และยาที่นางตั้งใจทำเสียกลับกลายเป็นยาทิพย์สวรรค์ ที่หมื่นปีจะปรากฏสักครั้ง! ยิ่งนางย่อท้อ โลกยิ่งถวายชื่อเสียงให้ ยิ่งนางอยากนอนนิ่งๆ เหล่ายอดฝีมือกลับยิ่งเกรงกลัว... หรือว่านี่คือการบำเพ็ญเพียรขั้นสูงสุดที่เรียกว่า ‘จิตวางเฉย’ กันแน่!?
