Hinovel
App Store
Google Play
คลังหนังสือ
นิยายแอคชั่น
เทพมารตกสวรรค์
626.0K·Torki（Oat）ลูกที่เกิดจากเทพและมารซึ่งเป็นเรื่องต้องห้าม ต้องถูกส่งไปโลกเบื้องล่าง ความมันจึงบังเกิด..
ก่อกำเนิด...เทพนักรบครอบโลกา
298.0K·โซ่วปี่หนานซานท่านหนานหวง ในที่สุดก็ให้ข้าได้เจอท่านเสียที ช่างเป็นดั่งสวรรค์คุ้มครองประเทศฮว๋าของข้ายิ่งนัก!เขตชายแดนฝ่ายศัตรูส่งทหารเก่งกล้าอาจหาญกว่าแสนนายมา เตรียมโจมตีเขตการปกครองแดนใต้ ข้าน้อยทานหลาง ขอเชิญท่านหนานหวงกลับคืนแดนใต้ เปิดฉากนองเลือดและเป็นใหญ่อีกครั้ง "แค่แสนนายเองหรือ?ไม่พอยาไส้ที่ข้าจะฆ่าหรอก！”
จางหมี่สาวน้อยผู้มีตาทิพย์
140.0K·Primพริมโรสเพื่อช่วยเหลือชายที่รักถึงกับทำให้จางหมี่จอมยุทธสาวผู้เก่งกาจตัดสินใจสละชีวิตของตัวเอง เธอฟื้นขึ้นมาอีกครั้งในร่างของเด็กสาวยากจนที่เสียชีวิตจากอุบัติเหตุในยุค2024 โชคดีที่ได้พรสวรรค์ตาทิพย์ตามมาด้ว
มหาสงครามแห่งโชคชะตา (Fate Online)
104.0K·HOLYNOTพบกับการผจญภัยในโลกอีกใบไปพร้อมกับสัตว์เลี้ยงและผู้ติดตามจอมป่วน เขาต้องพบเจอกับโชคชะตาที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ เขาจะผ่านมันไปได้เช่นไร ติดตามได้ในเรื่องนี้
MY MAFIA ยอมจำนนให้นายมาเฟีย
49.0K·AngelBellสัญญานั้นกลายเป็นสัญญาผูกมัดให้ 'แพรดาว' ต้องตกเป็นผู้หญิงของ 'เวลตัน' ไปตลอดชีวิต
ทะลุมิติตะลุยยุทธภพ
84.0K·ปลายภู่กัน"ข้ามาจากอีกโลก ณ.ที่แห่งนี้ เพื่อพี่ น้อง และผ่องเพื่อน ข้าขึ้นสู่จุดสูงสุดในโลกแห่งนักสู้ เพื่อก้าวขึ้นสู่ความเป็นหนึ่ง ให้จงได้..... "
พายุรักจอมใจมาเฟีย
110.0K·จันทิมันตุ์/พิมพ์สีทองตลอดเวลาที่ผ่านมา "น้ำฟ้า" ใช้ชีวิตอย่างผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งซึ่งมีพร้อมในทุกอย่าง หากการตัดสินใจหนีครอบครัวมาท่องเที่ยวยังประเทศอิตาลีตามลำพัง กลับเป็นต้นเหตุให้เธอต้องมาพัวพันกับเรื่องเสื่อมเสียและอันตราย แถมยังสูญเสียอิสรภาพ...กลายเป็น "จำเลย" ที่ถูกควบคุมตัวอย่างเข้มงวดจากมาเฟียอันดับหนึ่งของแคว้นลอมบาร์เดีย! "เซเลโน่ อัลซาโก" คือหัวหน้ามาเฟียผู้เฉียบคม เก่งกาจ และทรงอิทธิพลที่สุดในยุโรป ในด้านธุรกิจ... เขาไร้ซึ่งความปรานี เป็นที่ยำเกรงของทั้งมิตรและศัตรู ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกมืดนอกกฎหมายด้วยการบริหารงานที่ใช้ทั้งอำนาจและบารมี หากในด้านอารมณ์... เขากลับแยกตัวเองจากความสัมพันธ์ทุกประเภท ทิ้งระยะห่างจากทุกคน และไม่มีใครที่จะสัมผัสถึงหัวใจของเขาได้... จนกระทั่งได้พบเธอ...เพราะน้ำฟ้าถูกกลุ่มคนลึกลับตามล่า จึงทำให้มาเฟียหนุ่มหล่อ "ลักพาตัวเธอ" ไปด้วยเหตุผลบางอย่าง! เรื่องราวต่อจากนี้จะเป็นอย่างไร? ติดตามพร้อมกันได้แล้วในเล่ม! “แล้วคุณจะให้ฉันนอนที่ไหนคะ?” เอ่ยถามเสียงเบา เซเลโน่มองหญิงสาวร่างบางที่ดูสวยเย้ายวนไปทั้งตัว เขาแน่ใจว่าเธอไม่ได้สวมชุดชั้นในแน่นอน สายตาคมที่มองหน้าอกของเธอทำให้น้ำฟ้ากอดอกเข้าหากันทันที ใบหน้าสวยแดงระเรื่อเมื่อคิดว่าเขาคงเห็นหมดแล้ว “นอนกับฉัน” เซโลโน่ตอบรับสั้นๆ
ร้อนรักมาเฟีย
109.0K·พิมพ์ชนก แอบมองเธออยู่เงียบๆ จากห้องส่วนตัว เฝ้าถามตัวเองอยู่ทุกวัน เมื่อไรจะมีโอกาสไปทำความรู้จักเธอ จะทำอย่างนั้นได้ยังไง ในเมื่อแม่ปลาน้อยของเขา มีเจ้าของแล้วนี่สิ ทำยังไงก็ไม่สามารถตัดใจได้ ต่อให้เธอมีเจ้าของก็ยังชอบอยู่ดี คราวนี้ก็ร้อนถึงสองบอดี้การ์ดมาดเท่ ทนเห็นเจ้านายแอบรักสาวข้างเดียวไม่ไหว เลยวางแผนเพื่อให้เจ้านายสมหวัง ลักพาตัวสาวเจ้ามาส่งให้ถึงปากมาเฟียหนุ่มซะเลย แทนที่จะปฏิเสธ คอนเนอร์กลับรับของชิ้นนั้นไว้ แล้วจัดการฟาดซะจนเกลี้ยง แถมยังมัดมือชกจับเธอจดทะเบียนด้วยความใจร้อนของตัวเองซะนี่ แล้วอย่างนี้ยายปลาน้อยน่ารักจะทำอย่างไร เมื่อดิ้นไม่หลุดทั้งพฤตินัยและนิตินัย เลยกลายเป็นเมียมาเฟียด้วยความเร่งรีบอย่างน่าตบ
เฮ้ย! ขอข้าทำใจก่อนท่านแม่ทัพ
39.0K·หยู่เยียนเขาตายระหว่างทำภารกิจสำคัญ เกิดใหม่ในร่างของผู้หญิง ที่ทั้งอ้วนอัปลักษณ์ ทั้งนิสัยโคตรแย่ ยังไม่พอ มีบัญชาจากสวรรค์ให้แต่งงานกับท่านแม่ทัพสุดเฟอร์เฟคอีก ข้ายังทำใจไม่ได้ที่ต้องร่วมหอลงโลงกับท่านแม่ทัพ ขอเวลาข้าทำใจหน่อยนะเจ้าค่ะ
โซ่สายใยดวงใจซาตาน
35.0K·ปลายฟ้าหมอสาวจอมแสบหายไปพร้อมสเปิร์มของมาเฟียหนุ่มสามปีแล้ววันนี้เขาก็ได้มาเจอเธอเสียทีแถมยังพ่วงลูกน้อยวัยสองขวบที่เหมือนเขาอย่างกับแกะมาด้วยมาเฟียหนุ่มจะทำอย่างไรกับเธอและลูกต่อติดตามได้ในเรื่องเลยนะคะ เธอหมอสาววัย29สาวตัวเล็กตาคมที่หน้าเด็กกว่าอายุไปเยอะมากเป็นหญิงสาวตัวคนเดียวที่บ้านได้ทิ้งสมบัติไว้ให้ใช้มากมายจนไม่ต้องทำงานเลยก็ว่าได้เป็นคนโลกสวยเพ้อฝันอยากจะมีลูกที่น่ารักแถมฉลาดเมื่อเจอพ่อพันธุ์ที่แสนจะเพอร์เฟคเธอยอมละทิ้งจากอาชีพคุณหมอขโมยสเปริ์มของคนไข้ที่ฝากไว้แล้วหนีไปอยู่ที่ต่างประเทศเพื่อให้กำเนิดลูกน้อยสุดแสนจะน่ารักน่าชังออกมา เขามาเฟียหนุ่มลูกครึ่งอายุ35ปีมีรูปงามเรือนร่างราวกับนายแบบหน้าตาคมเข้มสายตาของเขาเด็ดเดี่ยวประดุจเหยี่ยวนักล่าขึ้นแท่นมาเฟียจอมโหดเย็นชาเด็ดขาดกอบกุมกิจการในมือมากมายทั้งสีขาวและสีเทามีอิทธิพลในวงการธุรกิจอสังหาอย่างมากสามปีแล้วที่เขาเฝ้าตามหาคนที่ขโมยสเปิร์มของเขาไปแถมตอนนี้ยังพึ่งจะมารู้อีกว่าตัวเองได้มีลูกวัยสองขวบอย่างที่ไม่ได้ตั้งใจอีกต่างหาก ... เรื่องราวอันน่าปวดหัวนี้เขาจะจัดการมันอย่างไรเมื่อต้องมามีลูกกับหมอสาวที่ผันตัวเป็นหัวขโมยติดตามความสนุกได้ในเรื่อง.....เลยนะคะ เรื่องนี้เป็นอีกเรื่องที่ไรท์เขียนไปก็ขำไปหวังว่านิยายเรื่องนี้จะสร้างความสุขให้รีดที่รักได้อย่างดีกันนะคะ *ชื่อตัวละครหรือสถานที่และเรื่องราวในเรื่องล้วนเป็นสิ่งที่เกิดจากจินตนาการไม่ได้มีเจตนาจะอ้างอิงถึงใครหรือสิ่งใดนะคะ
มาเฟียร้าย(แอล)..พ่ายรัก Lose to Love
36.0K·Yurielเสียงของริมฝีปากที่กำลังถูกดูดกลืน ลิ้มรสความหวานล้ำจากริมฝีปากกันและกันยังคงดังขึ้นอยู่ในห้องพักโรงแรมสุดหรู ลมหายใจของหญิงสาวบางจังหวะก็ขาดห้วงไปเนื่องจากรสจูบแสนเร่าร้อน “ให้หยุดแค่นี้ไหม?” เสียงนุ่มกระซิบถาม "ถ้าเธอให้ หยุด ฉันก็จะหยุดแล้วพาเธอไปส่งที่บ้านตอนนี้" คำถามนี้ช่างตอบยากยิ่งนัก ในขณะที่พรีมายากำลังเคลิบเคลิ้มไปกับจุมพิตที่วาบหวามกรอบใบหน้าคมคายของแอลก็ผละออกก่อน เลยทำให้พรีมายาต้องปรือตาขึ้นมาด้วยความงุนงง เสียงทุ้มเอ่ยถามหญิงสาวอีกครั้งด้วยความใส่ใจ แววตาของเขาเปลี่ยนไปจนพรีมายาเองยังสามารถรับรู้ได้ถึงความรู้สึกภายในที่อีกฝ่ายมี แต่ตอนนี้สติของเธอนั้นเริ่มเลือนลางจนแทบจะประมวลผลอะไรไม่ได้อีก สัญชาตญาณถูกใช้เป็นสิ่งนำทาง ไม่สนใจความถูกผิด สิ่งเดียวที่อยู่ในห้วงความคิดของเธอตอนนี้ก็คือ เธอต้องการเขา “ไม่… ฉันต้องการคุณ คุณแอล…” น้ำเสียงหวานเอื้อนเอ่ยบอกถึงความต้องการของตน ดวงตาคู่สวยเองก็ยังจดจ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาสีเข้มตรงหน้า สื่ออารมณ์ว่าเธอแทบจะทนไม่ไหวแล้วตอนนี้ เมื่อเป็นดังนั้นแอลจึงไม่รีรออะไรอีกต่อไป รีมฝีปากหยักรีบเข้าประกบครอบครองเรียวปากนุ่มชุ่มชื้นของหญิงสาวด้วยความโหยหา แรงอารมณ์แห่งความปราถนาพุ่งสูงขึ้นจนใบหน้าของชายหนุ่มขึ้นสีแดง ไม่ต่างจากดวงหน้าหวานที่ตอนนี้แทบจะเรียกได้ว่า แดงกว่าลูกมะเขือเทศ หัวใจของทั้งคู่เต้นสูบฉีดในขณะที่เสื้อผ้าหรูหราที่ใส่อยู่ในครั้งแรกก็ค่อยๆ ถูกปลดเปลื้องออกไปทีละชิ้น มือหนาสอดฝ่ามืออุ่นเข้าไปใต้สาบกระโปรงเพื่อรั้งกางเกงในตัวจิ๋วของเธอออกมาก่อนที่มันจะถูกชายหนุ่มโยนออกไปอีกทางอย่างไม่สนใจ โชคชะตาเล่นตลก...เธอดันไม่รุ้ตัวว่าหนุ่มที่เธอ เผลอแอบมีอะไรด้วย อันที่จริงเป็นเจ้าหนี้ของพ่อเธอ ที่ตามทวงหนี้อยู่ตลอด..แต่เธอไม่เคยเห็นหน้า ฟินกันแบบจุกๆ @__@ มาลุ้นความรักของ พรีมายา กับ แอล มาเฟียหนุ่ม สุดเย็นชา ดูซิจะกลายเป็นทาสแมวผู้ยอมความได้หรือไม่ คำเตือน..**ภาพและเนื้อหาในนิยายเป็นเพียงจินตนาการของผู้เขียนเท่านั้น**
เร้นรักมาเฟีย
37.0K·พิมพ์ชนก เธอถูกว่าจ้างให้รับบท “คู่หมั้น” หลอกๆ เขาเห็นว่า ลอบจัดเก่ง ไปซะทุกอย่างเช่น “ชมจันทร์” ต้องเอาตัวรอดจากป๊ากับม้าเขาได้แน่ จึงเลือกเธอทำงานนี้“เอาล่ะเราจะไม่อ้อมค้อม ให้เสียเวลา” เรา...เขาแทนตัวเองกับเธอว่าเรา นี่เป็นเราตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่รู้ล่ะอยากเป็น ‘เรา’ กับเธอตั้งแต่วันนี้ “คือผมต้องการให้คุณช่วยเป็นคนรักของผม”“ล้อเล่นน่าคนรักเขาช่วยเป็นกันได้ด้วยเหรอ” นอกจากเป็นจริงๆ ท้ายประโยคที่แอบคิดถูกซ่อนไว้ในใจ“ฟังก่อนสิ ฟังไม่จบตีความแบบนี้ระวังโดนปล้ำทำเมียก่อนได้เป็นแฟน” เขาขู่ริมฝีปากขยับเกือบชิดใบหน้าหวานเฉี่ยว“อ่า...” หญิงสาวหุบปากฉับการเรียนรู้เป็นนักฟังที่ดีควรเริ่มตั้งแต่ตอนนี้“พ่อแม่ของผมจัดฉาก การดูตัวขึ้นมาบังหน้า แต่จริงๆ แล้วท่านเลือกผู้หญิงไว้ให้ผมเรียบร้อย”“สรุป คุณไม่ชอบ”“เก่ง...เดาถูกเผง”ติดตามเรื่องลับๆ ระหว่างเล่ยฟาน เจ้าพ่อเดินเรือ มังกรแห่งแม่น้ำ จูเจียง กับ ตำรวจสาว ที่ดันโดนเขาจับได้ว่าไม่ใช่ผิงผิง นักร้องสาว เธอจะทำอย่างไร เมื่อโดนบังคับให้รับบทที่ไม่ถนัด
BAD PHAKIN รักร้ายของนายภาคิน
20.0K·AngelBellข้อแลกเปลี่ยนกับความสำเร็จคือการขึ้นเตียงกับเขา!
หนี้รักผัวร้าย
21.0K·กรองกร"รู้มั๊ย..ฉันจ่ายเงินซื้อเธอมาตั้ง 10 ล้าน" "อย่าบังอาจมาทำให้ฉันไม่พอใจ และเธอต้องทำตามที่ฉันสั่ง จำใส่กระโหลกหนาๆของเธอเอาไว้ ฉันเบนจามิน คือเจ้าชีวิตเธอ!!!" คำพูดของเขาราวกับเธอกำลังถูกแช่แข็งอยู่
เหมยฮวาบัญชาการ
21.0K·จิ้นอิ๋งม้าเร็วกำลังเร่งฝีเท้าควบผ่านแผ่นดินกว้างใหญ่โดยไม่คิดแม้แต่จะหยุดพัก วันเวลามิอาจคอยท่า สารด่วนมิอาจรอช้า ‘ฝูซิ่นเล่อ’ แม่ทัพใหญ่แห่งทัพไป๋หู่หรือกองทัพพยัคฆ์ขาว ต้องพิษหมื่นบุปผาของข้าศึกศัตรู เป็นเหตุให้ทัพใหญ่ที่กำลังกรำศึกอยู่ชายแดนไร้ซึ่งผู้นำ ความนี้ต้องส่งถึงองค์ฮ่องเต้โดยไวที่สุด หาไม่ ทัพไป๋หู่ที่ได้ชื่อว่ากองทัพไร้พ่าย อาจประสบกับความพ่ายแพ้ได้ “รายงาน!” พลทหารถือสารด่วนวิ่งเข้ามาในท้องพระโรง ขณะที่ฮ่องเต้กำลังประชุมกับเหล่าขุนนางอยู่ “สารด่วนจากทัพไป๋หู่พ่ะย่ะค่ะ!” “ว่ามา” ฮ่องเต้จินหยางหลงรับสั่ง “ทูลฝ่าบาท แม่ทัพฝูถูกทำร้ายด้วยพิษหมื่นบุปผาของต้าเจา บัดนี้ทัพไป๋หู่ไร้ผู้นำทัพ ขอฝ่าบาททรงพิจารณาแต่งตั้งแม่ทัพคนใหม่เป็นผู้นำทัพไป๋หู่ด้วยพ่ะย่ะค่ะ!” “ฝูซิ่นเล่อถูกพิษเรอะ!” ไม่เพียงแต่จินหยางหลงเท่านั้นที่นั่งไม่ติด เหล่าขุนนางทั้งหลายต่างก็พากันอกสั่นขวัญแขวน ที่ผ่านมาทัพไป๋หู่ไม่เคยพ่ายแพ้ ฝูซิ่นเล่อแม้บาดเจ็บมามาก แต่ก็ไม่เคยสาหัสถึงขั้นต้องส่งพลทหารมาขอให้ฮ่องเต้แต่งตั้งแม่ทัพคนใหม่ไปนำทัพ “ยามนี้ใครเป็นผู้บัญชาการทัพไป๋หู่” จินหยางหลงถาม “ทูลฝ่าบาท เป็นกุนซือฝูพ่ะย่ะค่ะ” องค์ฮ่องเต้ครุ่นคิดด้วยความหนักใจ มีเพียงกุนซือแต่ไร้ซึ่งแม่ทัพ แม้กุนซือเก่งกาจเพียงใดก็มีโอกาสที่จะพ่ายแพ้แก่ศัตรูได้ ท้องพระโรงจึงตกอยู่ในความเงียบครู่ใหญ่ แต่ในที่สุดจินหยางหลงก็เงยพระพักตร์ขึ้น “เว่ยหยางอ๋อง!” “พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท” เว่ยหยางอ๋องหรือ ‘จินเกาหยาง' อนุชาร่วมสายโลหิตของฮ่องเต้ขานรับ ขณะก้าวออกมาข้างหน้า “เจ้าเคยเป็นแม่ทัพทหารม้ามาก่อน ประสบการณ์ในการรบก็มีมาก ศึกครั้งนี้คงต้องพึ่งเจ้าแล้ว” จินหยางหลงว่า “พวกเจ้าคิดว่าอย่างไร หากข้าจะแต่งตั้งให้เว่ยหยางอ๋องเป็นแม่ทัพใหญ่แห่งทัพไป๋หู่ นำทัพออกศึกกับแคว้นต้าเจา จนกว่าฝูซิ่นเล่อจะหายเป็นปกติ” “ฝ่าบาททรงปรีชา ขอทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่น ๆ ปี” บรรดาขุนนางต่างพากันถวายคำนับ เมื่อไม่ผู้ใดคัดค้าน ฮ่องเต้จึงพระราชทานป้ายหยกตราพยัคฆ์อันเป็นตราประจำตัวแม่ทัพให้จินเกาหยาง “จงรีบเตรียมตัวไปชายแดน แล้วนำชัยชนะมาสู่ต้าจินให้จงได้!” “รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ!” จินเกาหยางและผู้ติดตามออกเดินทางติดต่อกันโดยแทบไม่ได้หยุดพักเป็นเวลาสิบวันสิบคืน เขาเลือกใช้การเปลี่ยนม้าแทนการพักม้า แม้เป็นยอดอาชาฝีเท้าว่องไวเพียงใด ก็ยังไวไม่เท่ากับใจของจินเกาหยางที่ต้องการไปถึงที่ตั้งทัพไป๋หู่ให้เร็วที่สุด เพราะไม่รู้ว่ายามนี้กองทัพที่ไร้ซึ่งแม่ทัพจะเป็นเช่นไรบ้าง ในที่สุดเช้าของวันที่สิบเอ็ด จินเกาหยางก็มาถึงที่ตั้งทัพไป๋หู่ แม่ทัพคนใหม่ได้รับการต้อนรับจากเหล่าพลทหารเป็นอย่างดี ชายหนุ่มร่างสูงสง่าลงจากหลังม้าแล้วมองไปรอบ ๆ ทุกอย่างในกองทัพยังคงเป็นระเบียบเรียบร้อย ทหารมิได้แตกตื่นเสียขวัญที่แม่ทัพใหญ่ได้รับบาดเจ็บ ทุกคนยังปฏิบัติหน้าที่ของตนได้ตามปกติ จนจินเกาหยางอดไม่ได้ที่จะชื่นชม ‘กุนซือฝู’ ผู้ซึ่งพลทหารรายงานว่าเป็นผู้บัญชาการทัพไป๋หู่อยู่ในขณะนี้ ‘เขา’ ผู้นั้นคงเป็นผู้ที่มีความสามารถในการบัญชาการเป็นอย่างดีเลยทีเดียว “ยามนี้กุนซือฝูอยู่ที่ใด” จินเกาหยางถาม “เรียนท่านแม่ทัพ ขณะนี้ท่านกุนซือกำลังวางกลศึกกับนายกองคนอื่น ๆ อยู่” พลทหารตอบ “ท่านกุนซือกล่าวว่า หากท่านแม่ทัพมาถึงแล้ว ให้เชิญท่านไปเข้าร่วมการประชุมด้วยขอรับ” “เช่นนั้นจงนำทางข้าไปพบกุนซือฝู” “ขอรับ” จินเกาหยางเดินตามพลทหารไป พลางกวาดสายตามองรอบ ๆ ค่ายทหารแห่งนี้ หลายปีที่ผ่านมา ทัพไป๋หู่กรำศึกอยู่ชายแดนมาโดยตลอด นานทีพลทหารจะได้ผลัดเปลี่ยนกันกลับไปเยี่ยมบ้านเกิดของตน ก่อนจะกลับเข้ากองทัพโดยไม่มีใครคิดหนีทัพแม้แต่คนเดียว ไม่รู้ว่าแม่ทัพและกุนซือฝูทำให้ทหารจงรักภักดีถึงเพียงนั้นได้อย่างไร พูดถึงเรื่องที่พลทหารผลัดเปลี่ยนกันกลับบ้านเกิดแล้ว จินเกาหยางก็อดคิดถึงแม่ทัพและกุนซือแห่งทัพไป๋หู่ไม่ได้ พี่น้องสกุลฝูแทบไม่เคยกลับเข้าเมืองหลวงเลย ยามที่ฮ่องเต้พระราชทานรางวัล ก็ทำได้เพียงส่งไปที่จวนสกุลฝู โดยผู้ที่ได้รับปูนบำเหน็จไม่เคยกลับมารับรางวัล หรือกลับมาใช้ทรัพย์สินเงินทองที่ได้รับพระราชทานแต่อย่างใด นับตั้งแต่อดีตแม่ทัพฝูหานบิดาของทั้งสองเสียชีวิตในสงคราม เมื่อสิ้นแม่ทัพฝูหาน ฝูซิ่นเล่อก็ขึ้นเป็นแม่ทัพแทนบิดา แม้เขาจะอายุยังน้อย แต่ก็มากด้วยฝีมือและเปี่ยมด้วยความสามารถ ชายหนุ่มวัยเพียงสิบเจ็ดปีสามารถนำทัพต่อสู้กับข้าศึกศัตรูตามกลศึกที่กุนซือฝูผู้เป็น ‘พี่ชาย’ วางไว้ จนได้รับชัยชนะนับครั้งไม่ถ้วน ชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่วแคว้น ผู้คนต่างเคารพยกย่อง แม้ว่าคนส่วนใหญ่จะไม่เคยพบหน้าทั้งสองมาก่อนเลยก็ตาม “ถึงแล้วขอรับ” พลทหารพาจินเกาหยางมาถึงกระโจมสีขาวขนาดใหญ่ที่มีทหารเฝ้ายามอยู่ด้านหน้า “เข้าไปเรียนท่านกุนซือว่าท่านแม่ทัพคนใหม่มาถึงแล้ว” พลทหารคนเดิมบอกกับทหารยาม ทหารยามเดินหายเข้าไปในกระโจม จินเกาหยางรออยู่ครู่หนึ่ง ทหารคนเดิมก็เดินออกมาเชิญเขาเข้าไปด้านใน “เชิญท่านแม่ทัพขอรับ” ทหารผู้น้อยแหวกผ้าม่านให้ จินเกาหยางเดินเข้าไปในกระโจม เหล่านายกองในชุดสีกรมท่าต่างมองมาที่เขาเป็นตาเดียว จินเกาหยางไม่คิดว่าเขาจะได้รับความศรัทธาจากคนเหล่านี้ตั้งแต่วันแรกที่มาถึง นายกองย่อมภักดีต่อแม่ทัพของตน และแม่ทัพของนายกองเหล่านี้คือฝูซิ่นเล่อ หาใช่ตัวเขา แต่เพื่อต้าจิน เขาจะต้องเป็นผู้นำทุกคน ณ ที่แห่งนี้ในฐานะแม่ทัพคนใหม่ให้ได้ ระหว่างที่จินเกาหยางกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น สายตาของเขาก็สะดุดกับผู้ที่ยืนอยู่ในตำแหน่งประธาน สองเท้าของชายหนุ่มพลันหยุดชะงัก สายตาจับจ้องไปยังสตรีรูปร่างบอบบางในชุดขาวเรียบง่าย ท่าทางของนางดูอ่อนแอขี้โรค ใบหน้าขาวซีดคล้ายคนป่วย หากดวงตาที่มองมายังเขานั้นกลับเปี่ยมด้วยอำนาจอย่างไม่น่าเชื่อ สตรีในกองทัพเป็นเรื่องต้องห้ามมิใช่หรือ แล้วสตรีผู้นี้มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรกัน!? “ท่านแม่ทัพ” ทั้งหมดหันมาประสานมือคำนับจินเกาหยาง รวมทั้งสตรีชุดขาวด้วย “ยินดีที่ได้พบทุกท่าน” จินเกาหยางประสานมือตอบ ก่อนจะก้าวเดินต่อ โต๊ะสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาดใหญ่มีแผนที่กางไว้ และมีการปักธงรวมถึงทำสัญลักษณ์ต่าง ๆ มากมาย จินเกาหยางมองแผนที่อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมาสนใจกับเหล่านายกองและสตรีตรงหน้า “ข้าจินเกาหยาง รับพระบัญชาจากฝ่าบาทให้มาร่วมทำศึกกับพวกท่าน ขอพวกท่านโปรดรับข้าเป็นพี่น้อง เพื่อร่วมต่อสู้กับพวกท่านด้วยเถิด” เมื่อแรกที่ได้ยินข่าวว่าฮ่องเต้ส่ง ‘เว่ยหยางอ๋อง’ มาเป็นแม่ทัพแทนฝูซิ่นเล่อ เหล่านายกองต่างก็พากันคิดไปต่าง ๆ นานาว่าเขาจะเป็นคนเช่นไร จะถือตัวดังเช่นเชื้อพระวงศ์ทั่วไปหรือไม่ หากจินเกาหยางกลับพูดจาเป็นกันเอง เขากล่าวทุกถ้อยคำด้วยความอ่อนน้อม แต่ก็ดูน่าเกรงขาม ทั้งยังเรียกแทนตัวเองว่า ‘ข้า’ ไม่ใช่ ‘อ๋องอย่างข้า’ ทำให้เหล่านายกองรู้สึกดีต่อเขามากขึ้นกว่าตอนที่ได้สดับนามเป็นครั้งแรก สายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยของจินเกาหยางจับจ้องไปยังสตรีชุดขาวที่ยืนอยู่เบื้องหน้า นางอาจไม่ใช่หญิงงามสะคราญโฉม แต่ก็นับว่าเป็นหญิงงามคนหนึ่ง แม้ว่าใบหน้านั้นจะขาวซีดไปสักหน่อยก็ตาม ราวกับรู้ตัวว่ากำลังถูกจ้องมองด้วยความสงสัย สตรีชุดขาวประสานมือขึ้นแล้วจึงเอ่ยแนะนำตัว “หม่อมฉันฝูซิ่นฮวา กุนซือแห่งทัพไป๋หู่ ยินดีที่ได้รู้จักท่านอ๋อง” จินเกาหยางนิ่งอึ้ง แทบไม่เชื่อในสิ่งได้ยิน และไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตาเห็น! กองทัพทหารม้าสองแสนนายอย่างทัพไป๋หู่ อยู่ภายใต้การบัญชาการของสตรีอ่อนแอท่าทางขี้โรค เป็นไปได้อย่างไรกัน!
เล่ห์กลกามเทพ
76.0K·พิมพ์ชนก ขึ้นชื่อว่า ‘ความรัก’ ยิ่งหลีกหนีเท่ากับวิ่งชน เช่นสาวสวยอย่าง ‘วรกาล’ สาวสวยที่ดันอกหักรักคุดจนต้องวิ่งหนีหัวใจบอบช้ำของตนจากแฟนเจ้าชู้ที่ดันไปมีความสัมพันกับหญิงอื่นเป็นสาเหตุทำให้งานแต่งานล่มไม่เป็นท่าตั้งแต่นั้นหญิงสาวเกลียดกลัวผู้ชายเข้าชู้เข้ากระดูกดำ แต่แล้วหญิงสาวก็ต้องพบกับคนเจ้าชู้ขั้นสูงสุดอย่าง ‘พงษ์ระพี’ โดยไร้ข้อกังขา เมื่อเขาพยายามวางแผนเข้าใกล้เธอทุกเวลา หวังได้งาบ จ้องจะฟัดทุกครั้งที่มีโอกาส แล้วอย่างนี้คนที่พยายามหลีกหนีจะพ้นบ่วงเล่ห์ที่ชายหนุ่มมากอุบายวางหมากลวงไว้ได้หรือไม่...
สยบรักยัยคู่หมั้นตัวร้าย
9.0K·สาวน้อย.ช่างฝันเมื่อฉัน ‘ซนซน’ ลภัสดาที่ถูกป๊ากับม๊าให้หมั้นกับ ผู้ชายรูปหล่อหน้าตาดีสุดๆ ‘เอคาร์’ ที่ตรงสเปกฉันและฉันก็ชอบเขามากแบบว่าตกหลุมรักทันทีที่เห็นหน้า แต่เฮียคาร์สุดหล่อของฉันกลับไม่ชอบฉันแถมยังหาว่าฉัน ‘แรด!’ อีกตั้งหาก แต่ถึงยังไงคนอย่างฉันก็ไม่มีทางปล่อยเฮียคาร์ว่าที่สามีของฉันในอนาคตหลุดมือฉันไปหรอกหึๆๆ^_^
น้องเฉิ่มสถาปัตย์กับพี่โหดวิศวะ
23.0K·Pingyaoiบทนำ "อีเปรี้ยว!!อีนังลูกเวร มันให้มึงอุ้มท้องให้มันแล้วสุดท้ายมันก็จะมาฆ่าหลานกูเนี่ยนะ กูไม่ยอมหรอกนะ!!"หญิงวัยกลางคนด่ากราดลูกสาวคนเดียวของเธอที่ปล่อยให้ตัวเองท้องตั้งแต่ยังเรียนม.5จนตอนนี้คลอดเด็กชายตัวอ้วนออกมา แต่พ่อของเด็กกลับบอกว่าต้องการเพียงเด็กไม่ได้ต้องการตัวแม่และบอกถึงสาเหตุที่ต้องการตัวเด็ก ที่ทำให้หญิงวัยกลางคนถึงกับเสียอาการ หลานของเธอที่พึ่งคลอดออกมากลับต้องมามีชะตาชีวิตที่ต้องตายเพราะพ่อของเด็กต้องการเพียงไขกระดูกของเด็กเท่านั้น ทำให้เธอนั้นยอมไม่ได้จริงๆ "มึงจะทำต่อไปยังไงนังเปรี้ยว"พ่อของเปรี้ยวถามด้วยเสียงเครียด "หนูจะให้เพื่อนที่ไว้ใจได้ของหนูช่วยเรื่องลูกเองแต่คงต้องพึ่งพี่ปันแล้วในเรื่องนี้" (หอพักเจริญสิน) ในโลกยุคดิจิตอลแบบนี้ เรื่องมหัศจรรย์อะไรก็เกิดขึ้นได้ แม้กระทั่งไม่เคยมีอะไรกันคุณก็สามารถทำผู้หญิงท้องได้ ทำได้ก็บ้าแล้ว!!ถ้าคุณไม่พึ่งทางการแพทย์ นั่นมันก็แฟนตาซีเกินไป คนบ้าอะไรไม่เคยแม้แต่จับมือกันแต่ดันท้องด้วยกันได้ แต่เรื่องแบบนี้ดันมาเกิดขึ้นกับผมไง ผมพึ่งจะเรียนจบม.6มาได้แค่ 3 เดือนเอง พึ่งจะอายุ18ปีมาได้แค่10 กว่าวันเอง แล้วผมก็ต้องมาฟังประโยคที่เหมือนโดนผีหลอกจากพี่ชายของเพื่อน เพื่อนที่ว่าก็คือเปรี้ยวเพื่อนสนิทของผม เธอลาออกไปตอนม.5กลางเทอมเพราะท้อง ผมกับเธอสนิทกันในระดับหนึ่งเลยแหละ แต่ก็ไม่ได้สนิทถึงขั้นจะเอามาเป็นเมียซะหน่อย แล้วไยพี่ปัน พี่ชายของเปรี้ยวถึงมายืนบอกให้ผมรับผิดชอบน้องตัวเองได้วะครับ "ไอ้โฟร์มึงทำน้องกูท้องมึงต้องรับผิดชอบ" นั่นเป็นประโยคฟ้าผ่ากลางแจ้งที่ผมได้ยินจากพี่ชายของเพื่อนที่ผมเคารพนับถือ ผมอยากจะรู้จริง ๆ ว่ามันเรื่องบ้าอะไรกัน ผมก็แค่เด็กผู้ชายอายุ17ปีธรรมดาๆ คนหนึ่งที่เพิ่งจะ18 ได้ไม่กี่วันเอง ผมที่ไม่มีอะไรโดดเด่นแถมยังกำพร้าพ่อแม่ ผู้หญิงก็ไม่เคยแลผมด้วยซ้ำ แถมไอ้เรื่องอย่างว่าผมก็รู้แค่ทฤษฎีที่เขามีสอนในโรงเรียน เคยดูคลิปบ้างเล็กน้อย แต่ทางปฏิบัติผมเคยทำซะที่ไหนผู้ชายจืดๆอย่างผมยังเป็นผู้ชายเวอร์จิ้นอยู่เลยนะคุณแล้วผมจะไปทำใครท้องได้ไงวะ ผมหละโคตรงง แต่ดีนะที่ผมจบม.6แล้ว ไม่งั้นซวยแน่เลยครับแถมพี่แกดูจะมั่นใจมากเลยด้วย ให้ตายเหอะนี่มันมัดมือชกกันชัดๆเลยนี่หว่า แต่ผมก็อธิบายเหตุผลเพิ่มเพราะผมคงยอมไม่ได้ที่ต้องมาเลี้ยงลูกใครก็ไม่รู้ "ขอโทษนะพี่ปันแต่ผมไม่เคยมีอะไรกับเปรี้ยว ผมคงทำเธอท้องไม่ได้เชิญพี่ลองไปถามพี่โอเด็นดูดิเห็นน้องพี่ควงกันอยู่ไม่ใช่หรอ ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวนะพี่" "มึงจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้นมึงต้องรับผิดชอบน้องกู"ดื้อด้านมาก "แม่งพี่จะบ้าหรอวะให้ผมรับผิดชอบน้องพี่ ทั้งๆที่ผมยังไม่เคยนอนด้วยเนี่ยนะพี่มึงเอาอะไรคิดวะห๊ะ"ผมเริ่มโมโหแล้วนะ แล้วไอ้อาการหวาดระแวงนั้นมันอะไรกันเหมือนกลัวโดนใครเจองั้นแหละ แล้วอยู่ๆพี่แกก็พุ่งประชิดตัวผมพร้อมกับกระซิบข้างหูผม "กูขอล่ะนะโฟร์มึงช่วยเห็นแก่เด็กตาดำๆด้วยเหอะ เปรี้ยวมันบอกว่ามึงเป็นที่พึ่งเดียวของลูกมันแล้ว หลานกูกำลังจะโดนพ่อมันฆ่าช่วยเปรี้ยวมันซักครั้งเถอะนะ" "ห๊ะ!"ผมตกใจกับสิ่งที่ได้ยินอย่างมากผมไม่คิดว่าคนเป็นพ่อเด็กจะใจดำอำมหิตได้ขนาดนั้น แล้วนั่นก็เป็นบทสนทนาสุดท้ายของพี่ปันที่คุยกับผม พอเดือนต่อมาเปรี้ยวเธอก็หอบเด็กมาให้ผมที่บ้านเช่า เด็กเหมือนพึ่งจะเกิดเลยครับตัวโคตรจะเล็กอ่ะ แค่คิดว่าผมอุ้มไม่ดีมีหวังกระดูกได้หักกันบ้างแหละงานนี้ "อะ เอาเด็กไปอยากจะทำอะไรกับมันก็เชิญ ฉันไม่ต้องการให้มันมาทำชีวิตดาวรุ่งในมหา'ลัยของฉันพัง" เปรี้ยวที่ผมไม่ได้เจอมานานตะคอกผมเสียงดังเธอเล่นใหญ่มากจนคนข้างห้องออกมามอง เธอวางเด็กในอ้อมแขนให้ผมอย่างเบามือพร้อมซองจดหมายที่ถูกปิดด้วยผ้าแล้วตะคอกผมซ้ำอีกทีแต่ประโยคสุดท้ายเธอพูดเสียงเบาๆออกมาให้ได้ยินแค่ผมกับเธอ น้ำตาเธอร่วงพร้อมมองหน้าเด็กเป็นครั้งสุดท้าย "อย่าพามันมาให้ฉันเจออีก!!... ฝากลูกเราด้วยนะโฟร์ ปกป้องเขาแทนเราที" พอเธอพูดจบก็เดินสะบัดตูดออกไปเลยครับ พอส่งเด็กและของใช้เด็กอีกหอบใหญ่ให้ผมเสร็จ คือมึงไม่เกรงใจมือกูเลยพะรุงพะรังเหมือนคนบ้าแล้วเนี่ย "อีผู้หญิงเลว!! ทิ้งได้แม้แต่ลูกตัวเอง กลับมาให้กูถีบก่อน!!" ผมด่าเธอไล่หลังไปเพื่อความสมจริง เฮ้ย!แล้วผมจะทำไงต่อวะเนี่ยเด็กแม่งนอนมองผมตาแป๋วเลยน่ารักอ่ะ!! ผมว่าผมกำลังโดนเด็กตกซะแล้วล่ะครับ แล้ววันต่อมาผมก็ได้ยินข่าวว่าครอบครัวของเปรี้ยวเดินทางออกจากหมู่บ้านไปแล้วครับ ซวยผมจริง ๆ เลย เมื่อคืนผมก็แทบไม่ได้นอนเพราะกังวลเรื่องเด็กจนแทบบ้าแต่เด็กเลี้ยงง่ายครับไม่งอแงซักนิด เป็นผมที่กังวลไปเองซะมากกว่าจนตาผมโหลหนักมาก แล้วสองวันต่อมาผมก็ได้รับจดหมายจากทางบ้านเด็กกำพร้าที่ผมเคยอยู่ ว่ามีคนเขาให้ทุนเรียนฟรีกับผมเพราะเขาดันไปเห็นภาพวาดของผมเข้าเขาเลยอยากให้ผมเรียนต่อทางด้านการออกแบบ แล้วค่าเรียนทุกอย่างเขาจะออกให้ผมเอง มีที่อยู่ให้ผมด้วยแค่ผมย้ายไปเรียนที่กรุงเทพเท่านั้น แล้วเด็กหละผมจะเอาไงดีหรือฝากแม่ฝ้ายที่บ้านเด็กกำพร้าเลี้ยงดีนะ พอคิดได้แบบนั้นผมก็รีบไปที่บ้านแม่ฝ้ายที่ผมไม่ได้ไปนานมากแล้วทันที แต่ผมก็ได้รับข่าวร้ายอย่างสุดๆ เมื่อแม่ฝ้ายกำลังจะขายบ้านปิดสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าลงเพราะสู้กับค่าใช้จ่ายต่าง ๆ ไม่ไหว แต่ผมว่ามันคือข้ออ้างเสียมากกว่าเหมือนแม่ฝ้ายกำลังจะหนีมากกว่านะผมว่า วันต่อมา ผมตัดสินใจโทรไปตอบตกลงรับทุนของเขา ส่วนเรื่องเด็กน้อยผมว่าจะค่อยๆคิดอีกทีแต่เป็นเรื่องที่ผิดคาดมาก พอผมตอบตกลงไปเขาก็ให้ผมเก็บของเลย พอผมเก็บของเสร็จออกมาก็เจอผู้หญิงคนหนึ่งกระโดดกอดผมแบบเต็มแรงเลยหละครับผมนี่ถึงกับเซ "น่ารักจังเลย!!" "เหวอ ขอโทษนะครับคุณเป็นใครครับมากอดผมทำไม"ผมแม่งโคตรตกใจ ดีนะที่ไม่ได้อุ้มเด็กออกมาด้วยไม่งั้นผมคงปล่อยเด็กหลุดมือแน่ "อุ้ย!ตายจริง ฉันขอโทษจ๊ะที่ทำให้เธอตกใจ ฉันชื่อสินีนะจ๊ะว่าแต่เห็นฝ้ายบอกว่าเธอมีเด็กเล็กด้วยนี่ใช่ไหมจ๊ะ"คุณสินีเธอสวยมากเลยครับจนคุณเขาถามหาเด็กผมเลยตอบคุณเขา "ครับ พอดีแม่เด็กเลี้ยงเด็กไม่ได้น่ะครับ เธอกลัวว่าถ้าเด็กอยู่กับเธอแล้วเด็กจะเป็นอันตรายน่ะครับ เห็นว่าพ่อเด็กพยายามจะฆ่าเด็ก..."อยากจะบอกเขานะว่าผมโดนมัดมือชก แต่ก็ช่างมันเหอะชีวิตไม่สิ้นก็ดิ้นกันต่อไปไงครับ "ตายจริงช่างน่าสงสาร งั้นฉันจะขอเลี้ยงเด็กน้อยให้เธอเองนะจ๊ะระหว่างที่เธอไปเรียนส่วนที่พักของเธอ ฉันจัดการให้แล้วนะ นี่กุญแจและคีย์การ์ดส่วนอันนี้ที่อยู่ของเธอนะ ขอให้โชคดีนะจ๊ะน้องโฟร์ ส่วนถ้าเธอคิดถึงหนูน้อยคนนี้ก็มาหาเขาได้ตลอดเวลาเลยนะ" ช่างเป็นคนที่ใจดีจริง ๆ ครับ ถือว่าผมยังมีโชคอยู่บ้างทีนี้เจ้าหนูซิกของผมก็คงไม่ต้องมาลำบากกับผมอีกแล้ว พอคุยเสร็จคุณหญิงคนนั้นก็เข้าไปอุ้มน้องซิกในบ้าน แล้วสั่งให้คนเก็บของของน้องซิกไปหมดเลยครับ แล้วพวกเขาก็ขึ้นรถจากไป อยากถามว่าแค่เนี่ยหรอ ผมแม่งคิดเป็นบ้าเป็นหลังมาทั้งคืนเพื่อ!! ตอนนี้ก็เหลือแค่ผมกับคนขับรถอีกคันที่รอไปส่งผมยังจุดหมาย อ่อ! ผมลืมบอกผมเป็นคนจังหวัดกาญจนบุรีนะครับพ่อแม่ผมทิ้งผมไว้ที่หน้าบ้านเด็กกำพร้าตั้งแต่ผมยังแบเบาะเห็นแม่ฝ้ายว่าแบบนั้นนะครับ แล้วแม่ฝ้ายก็คือคนที่เลี้ยงผมมาจนผมโตอายุ16ปี แม่ฝ้ายก็ให้ผมออกจากบ้านเด็กกำพร้า แล้วเช่าห้องให้ผมอยู่แทน มันก็มึนๆงงๆหน่อยอ่ะนะแต่สุดท้ายผมก็รอดมาได้ด้วยการทำงานพาร์ทไทม์ทุกอย่าง 2 ชั่วโมงผ่านไป เอี๊ยด! เสียงรถเบรกดังขึ้นพร้อมกับตัวรถที่จอดสนิทอยู่หน้าตึกสูงซักที่ในกรุงเทพ ผมอยากถามเขาเหลือเกินว่าเขามาส่งผมผิดที่ป่ะเนี่ย มันดูหรูหรา ใหญ่โตยังไงไม่รู้สิ "ถึงแล้วนะครับ งั้นผมขอตัว ขอให้คุณโชคดีนะครับ"เดี๋ยวนะทำไมพูดเหมือนพาผมมาปล่อยป่าแบบนี้วะ เขาพูดแค่นั้นแล้วไปเลยอ่ะทำให้ตอนนี้ผมกระชับเสื้อตัวใหญ่โคร่งของตัวเองเสร็จก็เดินเข้าตึกอย่างมั่นใจมาก พลั่ก ตุ้บ "แม่งเชี่ยเอ้ยเจ็บสัด"งงดิว่าเกิดอะไรขึ้นกับผมไม่อยากจะพูดโคตรน่าอายเลย ก็ผมเดินชนกระจกใสจนตัวกระเด้งล้มก้นจ้ำเบ้ายังไงหละครับ แล้วแม่งคนดันเยอะไงเขาหัวเราะผมกันตรึมเลยดิบางคนนี่ถึงกับยกมือถือขึ้นมาถ่ายคลิปด้วย อายคนอื่นชิบหายเลยครับ จะเอาหน้าไปไว้ไหนหละมึงไอ้โฟร์ขายขี้หน้าเขาจริง ๆ ผมเลยรีบเดินตัวลีบเข้าลิฟต์แล้วกดชั้นที่28เลยครับไม่ไหวหน้าผมแม่งไหม้เกรียมหมดแล้วเนี่ย บ้านนอกเขากรุงจริงๆเลยตรู 10นาทีต่อมา ผมมาถึงชั้นที่ต้องการแล้วครับแต่ผมยังลังเลไงว่าจะเข้าห้องดีไหมเพราะพอออกจากลิฟต์มาแม่งเจอประตูห้องแค่บานเดียวเองอะ นั่นแสดงให้เห็นว่าทั้งชั้นคือของผมงั้นดิ ตื่นเต้นกับบ้านใหม่ของตัวเองชิบหายเลยครับ แล้วผมก็ตัดสินใจเปิดประตูเข้าไปและสิ่งที่ผมเห็นอยู่ตรงหน้าแม่งทำผมช็อคกระปงกระเป๋าร่วงหล่นลงพื้นหมดเลยครับ "เชี่ย!!/เชี่ยมึงเป็นใครวะ!!" ทั้งผมและชายตัวใหญ่สูงอย่างกับเสาไฟต่างอุทานออกมาพร้อมกันและนี่คือครั้งแรกที่ผมได้พบกับยักษ์ตัวเป็นๆ >>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>
ไม่เทพแล้วไงครับ...จอมมาร
28.0K·คเฉทร์"ผมอยากเป็นผู้กล้า" ความฝันที่แม้จะเติบใหญ่ก็ยังอยากจะเป็นอยู่ดี อัญเชิญไปกอบกู้สถานะการณ์สุดเลวร้าย เป็นคนที่แก้ปัญหาต่างๆ ให้องค์ราชาและเจ้าหญิง และกลายเป็นผู้ที่ทุกคนจะก็เคารพนับถือ ...ทำไมผมถึงอยากจะเปลี่ยนความฝันกันล่ะ? ก็มันเป็นแค่ความฝันนี่น่า จะขอมีความสุขกับความฝันไม่ได้หรือไง?! และแล้วในที่สุด...วันที่ความฝันจะเป็นจริงก็มาถึง วันที่ผมจะได้เป็นผู้กล้า!!...วันที่ตัวผมได้ถูกอัญเชิญไปต่างโลกโดย "จอมมาร!!!" ...ซึ่งผมคิดว่ามันต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ !!!! จอมมารงั้นเหรอ?!!! ไม่จริง!!!
เพื่อนร้าย ซ่อนรัก
13.0K·Yuriel**ภายแยกของเรื่อง เมียแต่งจำเป็น คู่ลูกชายของ ฮาเดน และยิปแซง ** เพื่อนจริงไม่กินกันเว้ย.. -จูบแรกและความบริสุทธิ์ครั้งแรกตั้งมาเสียให้กับเพื่อนสนิทอย่างนั้นหรือ - " มะไม่คบแล้วได้มั้ยซี ปะ ปล่อยเราเถอะ เป็นเพื่อนเหมือนเดิมดีแล้ว อร๊าย " " ไม่ทันแล้วแคลร์ มาขนาดนี้เราไม่ไหวจริง ๆ " เมื่อโอกาสดี ๆ แบบนี้มาถึง มีหรือซีจะปล่อยให้หลุดรอดจากมือไป ไม่มีทาง ทรมานมาทั้งวัน ............................................................................................................................. ณาณาธิป หรือ ซีลีน นายแบบหนุ่มหล่อทายาทนักธุรกิจอย่างฮาเดนและยิปแซง ด้วยความที่แม่ชอบเล่นโซเชี่ยลโพสต์รูปของน้องซีลีน มีผู้คนมาติดตามเป็นจำนวนมากจนมีค่ายต่าง ๆ มาติดต่อให้ไปถ่ายโฆษณาหลายชิ้นจนเป็นที่รู้จัก ส่วนตัวซีลีนเองไม่ชอบเข้าวงการสักเท่าไหร่ เขาเป็นผู้ชายอบอุ่น อกนุ่ม ตัวหอม ผิวขาวมีออร่า ใบหน้า หล่อคม แม้บางครั้งจะมีนิสัยเอาแต่ใจไปบ้าง มาวันหนึ่งเมื่อถึงวันเกิดเนื่องจากแฟนสาวที่เลิกรากันไปเจ็บใจที่โดนซีลีนบอกเลิก เขาเจอหญิงสาวที่ทำงานที่ร้านเบเกอรี่แห่งหนึ่งมาส่งเค้ก จนได้พบกับเธอเข้า แต่ดันมีข้อความอวยพรที่แปลกประหลาด เป็นจุดเริ่มต้นที่เขาและเธอเป็นเพื่อนสนิทกันตั้งแต่ เรียนปี 1 จนถึงปัจจุบัน โสมวิมาลา หรือแคลร์ คุณหนูตกยาก ที่บ้านเคยร่ำรวยมาก่อน ผลิตแผ่นซีดีที่ขายดีอันดับ 1 เมื่อสภาวะเศรฐกิจไม่เป็นใจ ยุคสมัยที่เขาเลิกใช้แผ่น CD ไม่สามารถปรับด้วยได้ทัน ทางบ้านจนถึงกับล้มละลาย เมื่อแคลร์ เรียนอยู่มอปลาย หญิงสาวผู้ขยันขันแข็ง ทำงานเพื่อครอบครัวให้ได้อยู่สุขสบายและส่งตัวเองเรียน เป็นเพื่อนสนิทของซีลีน แม่ของเธอประสบปัญหาเพราะบ้านจะถูกยึด แม่แอบเข้าไปพบกับ ยิปแซง เพื่อให้ขอให้หมั้นกับลูกสาวและช่วยเลี้ยงดูแคลร์ แต่ซีลีนปฏิเสธเพราะมีคนที่ชอบอยู่แล้ว..และคน คนนั้นคือ...
