หนีแต่งงาน

คู่หมั้นฉันเป็นท่านประธาน
ไคโร ลูกเสี้ยวไทย ญี่ปุ่น อเมริกา อายุ 25 ปี วิศวกรผู้โด่งดัง นักธุรกิจหน้าใหม่ไฟแรงไม่มีใครไม่รู้จัก น้ำหนาว สาวดอยจากภาคเหนือเข้ามาใช้ชีวิตในเมืองหลวงเพียงลำพัง อายุ 23 ปี อาชีพหลักผู้ช่วยพนักงานบัญชีที่มากความสามารถแต่โดนผู้มีอำนาจในแผนกกดไว้ อาชีพรองยูทูปเบอร์ช่องสาวดอยพาตะลอนกินทั่วกรุง ที่ไหนว่าดีใครว่าเด็ดเธอจะพาไปลอง คนหนึ่งชอบสั่งจนเป็นนิสัย อีกคนชอบขัดคำสั่งแสนซน เมื่อสองคนต่างกันสุดขั้วทั้งอาชีพและนิสัยต้องมาเจอกันจะเป็นอย่างไรมาติดตามไปด้วยกันนะคะ

ปรากฏว่าเผลอรัก
ปรากฏทายาทตัวแสบของดรุณทอง เผ่นหนีไปไกลถึงแอลเอ เพื่อหนีการหมั้นที่พ่อกับแม่ของเขา อยากจะให้หมั้นหมายกับลูกสาวบุญธรรมอย่างมทินา เขาไม่ชอบหน้าเธอตั้งแต่ที่เธอเข้ามาในบ้านดรุณทอง ป๋องแป๋งคอยแกล้งน้อง รังแกน้อง หนักสุดคือลักเป็ดน้องไปขาย! ถ้าน้องเป็นน้ำมันเขาก็เป็นไฟ อยู่กันได้ที่ไหน หึ! มทินาจำต้องไปตามจิกเขากลับมา เพราะบิดาและมารดาบุญธรรมประสบอุบัติเหตุ เธอก็ไม่ได้ชอบขี้หน้าเขานักหรอกนะ อีกนิดก็เกือบจะเกลียดเขาแล้ว เขาแกล้งเธอ รังแกเธอ และลักของรักของเธอไปขาย แก้แค้นสิบปีไม่มีสายนะคะคุณปรากฏ คนอย่างเธอต้องเจอกับฉัน เจอกับมทินาเวอร์ชั่นสู้ปรากฏ เธอก็ไม่ได้อยากได้เขาหรอกนะ พ่อคนหลงตัวเอง! พบกับผู้ชายสุดมั่น ปากดี ปากไม่ตรงกับใจ ที่จะทำให้คุณหมั่นไส้กับความมั่น พ่อคนมั่นจะยอมรับใจตัวเองกี่โมง มาลุ้น มาขำ และมารักไปด้วยกันค่ะ โปรยปราย "พี่ทำอะไรพลาดไปเหรอ ในการที่จะบอกให้น้องมุกรู้ว่าพี่น่ะรัก" สารภาพเอาลุ่นๆ นี่แหละ ดูสิทำตาโตแล้ว ทำหน้าแดงด้วย ไอ้หมอบอกว่าชอบเขาก็บอกตรงๆ เขาบอกไปแล้วตรงๆ น้องจะต้อง... มทินาควักเอาบางสิ่งออกมาจากกระเป๋าของเธอแล้วจ่อมันไปที่เป้ากางเกงของปรากฏ "พูดมาอีกสิว่ารักฉัน แม่จะยิงเป้าให้พรุน" "แว๊ก น้องมุกอย่า อย่าทำนะ วางก่อนๆ เดี๋ยวปืนลั่น โธ่ๆ พี่น่ะรักน้องมุกจริงๆ พี่ไม่ได้แกล้ง ไม่ได้หลอก ทำไปจากใจล้วนๆ" "ตอแหล ถ้าคุณชอบฉันจริงๆ จะทำตัวร้ายกาจใส่ฉันทำไม ทำไมต้องแกล้งฉันสารพัดล่ะ หะ!" "โธ่ๆๆๆ ก็เคยไปขอโทษแล้ว ที่ทำตัวไม่ดีใส่ น้องมุกก็ให้อภัยแล้วอะ" "ฉันแกล้งให้อภัยหรอก คนอย่างคุณไว้ใจได้ที่ไหนกัน ทำตัวแปลกๆ กับฉัน ทำเป็นหมาหยอกไก่ ทำเหมือนมีใจ แต่คิดว่าพอฉันตกลงหวั่นไหวด้วย ก็จะตะโกนใส่หน้าฉันบอกว่าแบร่ๆ พี่หลอกเล่น สมน้ำหน้าที่ดันอ่อนไหว ล้อเลียนว่านั่นแน่ ฉันอยากได้คุณเป็นผัวจริงๆ ด้วย อย่ามาคิดนะว่าฉันจะไม่รู้ทัน" "นี่พี่เลวอุบาทว์ขนาดนี้เลยเหรอในสายตาน้องมุก" ปรากฏทำเสียงละห้อย แม่งโคตรเสียใจที่อุตส่าห์สารภาพรักกับเค้า ทำดีกับเค้า จริงจังกับเค้า แต่เค้าดันจะยิงจู๋เรา โธ่ โถ ปรากฏ ช่างน่าสงสาร รักครั้งแรกของปรากฏมันจะต้องไม่จบตรงนี้สิ! "ใช่" เธอเชิดหน้า แต่ยังไม่ลดการจ่อปืนกับเป้าเขา "ต่อไปนี้เลิกทำตัวแบบนี้กับฉัน ถ้าไม่ได้รักชอบฉันจริงๆ ก็อย่ามาทำล้อเล่น หนหน้ามาทำจีบทำก้อร่อก้อติกกับฉันอีก ฉันยิงเป้าคุณแน่" "พี่ชอบน้องมุกจริงๆ ชอบมาตั้งนานแล้ว" เอาวะ ลองสารภาพดูสักตั้ง ลองบอกความจริง ความจริงที่เขาเองก็พึ่งจะยอมรับแหละ ว่าที่เหลวไหล เกเร แกล้งเค้าทั้งหมดนี่มันเพราะอะไร "ตอแหล" "พี่อิจฉาน้องมุก การที่มีน้องมุกเข้ามาในครอบครัว มันทำให้พี่ถูกด้อยค่า แบบน้องมุกเข้าใจพี่เถอะ การที่พี่ร้ายกาจพี่ไม่ได้ตั้งใจ พี่เป็นเด็กนิสัยเสีย โดยสปอยจนเคยตัว น้องมุกก็เห็น" "..." เธอมองจ้องหน้า สบตาเขา สายตาของเขาดูเศร้าลงจริงๆ พอเห็นน้องเงียบ เขาเลยพูดต่อ เอาแบบความในใจล้วนๆ ที่ซ่อนในหัวใจ "จากอิจฉา มันก็พัฒนามาเป็นแอบรัก" "หะ...ตั้งแต่ตอนไหนมิทราบ" "ก็ตั้งแต่ตอนที่ลักเป็ดน้องมุก นั่นเลย รักแรก แอบรัก แต่น้องมุกไม่สนใจพี่ ไปสนใจเลี้ยงแต่เป็ดอะ" มทินาถึงกับอ้าปากค้างมองเขาอย่างเหลือเชื่อ! เขานี่มัน... "ถ้าไม่รัก คงไม่ให้แจงไปไล่ซื้อคืนมาให้ พี่หมดเงินไปตั้งเกือบครึ่งแสนนะ ค่าเป็ดน้องมุกหนนั้นอะ ถ้าคิดตามค่าเงินแปรผัน เป็ดหนนั้นก็ไม่ได้ถูกกว่าเป็ดหนนี้ที่พี่เปย์น้องมุกเลย แล้วที่ไม่เคยจีบใครจริงจัง ก็เพราะหัวใจมันมีแต่ยัยเป็ดไง เข้าใจพี่หรือยัง" "โอ๊ย! ไม่เข้าใจหรอก

กลลวงรักจอมใจพ่อเลี้ยงชนะกันต์
“น้องมึงแต่อนาคตเมียกู พอใจมั้ยไอ้หมื่น” เขาเจ้าชู้เพลย์บอยแล้วยังไง เขาถูกใจเธอแล้ว เพื่อนก็เพื่อนขวางเขาไม่ได้หรอก เธอเสร็จฉันแน่ยัยเด็กจอมโกหก เล่นปั่นหัวเขาตั้งนาน กล้าหลอกเขาว่าเป็นแฟนเพื่อนเขาได้ยังไง

ข้าเป็นฮูหยินของท่านมิได้หรือ
สาวรับใช้เยี่ยงข้า มีค่าพอให้ท่านแลเหลียวหรือไม่ หรือต้องเป็นสาวใช้ที่ต้องบำเรอรักให้ท่านต่อไป จนกว่าท่านจะเบื่อหน่ายแล้วผลักไสข้าไปให้พ้นทาง

ดวงใจผลิรัก
จู่ๆก็มีชายสวมแว่นหน้าแปลก ดีกรีด๊อกเตอร์จากเมืองนอกโผล่เข้ามาอยู่ร่วมบ้านด้วย แถมยังมารู้ในตอนหลังว่าเป็นคู่หมายตัวเต็งของเธอเสียอีก เรื่องอะไรศศิธิดาจะยอมถูกคลุมถุงชนง่ายๆ ในเมื่อก็รอดมาได้ทุกทีนี่นา ครั้งนี้จะจนมุมหรือไม่มีทางเสียล่ะ แล้วถ้าหากว่าทุกคนรอบตัวเธอพากันจับชายถุงขนาดใหญ่ครอบลงบนหัวเธอพร้อมๆกันเล่า ยังจะหนีรอดได้อีกไหม . บางช่วงบางตอนจาก ‘ดวงใจผลิรัก’ . . . “เวลาคบกับใคร ผมมีธรรมเนียมอยู่อย่าง” “อะไรคะ” “เป็นแฟนกันแล้วต้องรับขวัญให้เธอคนนั้นด้วยน่ะสิครับ” ได้ยินปราชญ์บอกมาอย่างนี้ เข้าทางเธอสิ กอดอกมองเขา เงยหน้าถามยิ้ม “เป็นอะไรไม่ทราบคะคุณด๊อกเตอร์ที่ใช้รับขวัญคนที่คุณเรียกว่าแฟน แหวนเพชร สร้อยสวยๆ เงิน หรือ...” เสียงแจ๋วๆหายไปไหนแล้ว ก็คงตอนที่ถูกปราชญ์เชยคางขึ้นรับจุมพิตแสนอ่อนหวานที่ริมฝีปากอุ่นจัดทาบทับลงหานั่นเองละมัง นี่เขารับขวัญเธออยู่หรอกหรือ อ้าปากจะต่อว่า แต่แล้วก็รู้ตัวเองนั้นพลาดไปถนัดใจ ก่อนจะพริ้มตาหลับลงเพราะเคลิ้มไปกับสัมผัสที่แปลกประหลาดแต่ซาบซ่านที่สุดในชีวิตอย่างที่ไม่เคยได้รับจากใคร แล้วก็น่าตีนักที่ไม่แผลงฤทธิ์ด้วยการผลักอกเขาออก รู้สึกว่ามือของตัวเองยังไต่ขึ้นไปคล้องอยู่ตรงลำคอของเขาอีกด้วย ตอนที่ปราชญ์ผละออก เขาจ้องเข้ามาในดวงตาของเธอด้วยรอยยิ้มชนิดที่เห็นแล้วร้อนฉ่าไปทั่วตัวเลยทีเดียว

คำขอจากนางร้าย
"เราลองแยกย้ายกันไปใช้ชีวิตที่ตัวเองต้องการดูไหม ถ้าอยู่คนเดียวมันดีกว่าอยู่ด้วยกันจริง ๆ ค่อยกลับมาหย่า ถ้าอยากเมื่อไหร่ค่อยนัดเอากันแบบไร้สถานะ" ใครจะคิดว่าเธอจะจากไปพร้อมลูกในครรภ์ เขาพลาดแล้ว...

ซีรีส์ เจ้านายที่รัก
ซีรีส์เจ้านายที่รัก ประกอบไปด้วย 1 คุณบอสยอดรัก 2 My boss My honey ผู้หญิงของผม คุณบอสยอดรัก เมื่อจำต้องลาออกจากงานที่รัก และที่รักยิ่งกว่าก็คือบอสของฉัน ปฏิบัติการล่าผู้ชาย จึงเริ่มต้นขึ้น อีพ่อ อีแม่ ซ่อยข่อยแน่... ต้องอุทานออกมาเป็นภาษาดั้งเดิมกันเลยทีเดียว หลังจากอาเจียนเรียบร้อย พลางเดินสะเงาะสะแงะกลับมาที่เดียง สติเบลอๆ ของฉันเริ่มกลับคืนมาทีละนิด ละนิด ห้าสิบเปอร์เซ็นแรก... ที่นี่ห้องฉัน แน่นอน เอ...เมื่อคืนนี้ฉันทำอะไรหว่า พลางก้มลงมองตนเอง ที่มันรู้สึกโล่งๆ เพราะฉันอยู่ในชุดคลุมขนหนู ไอ้ย่ะ...แถมฉันรู้สึกโล่งๆ ไปทั้งตัว ฉิบหายล่ะ ฉันไม่มีอะไรเลยนอกจากไอ้ผ้านี่ สติกลับคืนมาอีกเจ็ดสิบเปอร์เซ็น... สายตาเริ่มมองกวาดไปยังก้อนกลมๆ กลางเตียง ฉิบหายล่ะ (หนที่สอง) นั่นมัน ผู้ชาย ผู้ชาย! “อรุณสวัสดิ์ คุณอา” ผู้ชายหัวยุ่ง ที่โผล่ออกมาพร้อมกับยิ้มทักทายฉัน นั่นมัน บอสนี่หว่า ตายแล้ว! นังผึ้ง หล่อนทำอะไรลงไป “บะ...บอส...สวัสดี ลาก่อนค่ะ” เอ่ยได้เพียงแค่นั้น ฉันก็วิ่งไปรวบเสื้อผ้าทุกอย่างที่เป็นของตนเองที่เห็นบนพื้น แน่นอนมันมีของบอสปะปนอยู่ด้วย กรี๊ด! ตายแล้วอีผึ้ง! นี่หล่อนทำมันลงไปแล้วใช่ไหม “อ้าว...” นั่นคือคำสุดท้ายของเขาที่ฉันได้ยิน ก่อนจะปิดประตูดังโครม ฉันอยู่ไม่ได้หรอกค่ะ ฉันอายมาก อายสุดๆ แง้ๆ มันเป็นการเสียสาวที่ไม่รู้เรื่องอะไรสักอย่างเลยสินะ อารยา My boss My honey ผู้หญิงของผม เมื่อผู้ชายอย่างนายแมน เจ้าของฉายาเพลย์บอยยอดนักรัก จิ้มแล้วจร... ต้องมารับงานหนัก ด้วยการป่วนสาวรุ่นพี่วัยสามสิบสาม ให้หลงรักแล้วขยี้! ไอ้ย่ะ...ต้องมารับมาดพระร้ายขนาดนี้ ตั้งใจจะมาจิ้มแล้ว...แต่ทำไมหนอทำไม หัวใจต้องหวั่นไหวตุ๊บตั๊บ กับเธอ ผู้หญิงที่เขาต้องสวมบทเลขานุการผู้ทรงประสิทธิภาพให้ “มันเป็นการสำรวจความคิดกลายๆ น่ะครับ คือว่า...น้องชายผมชอบผู้หญิงอายุมากกว่า...ห้าปี บอสครับ บอสคิดยังไงกับผู้ชายที่อายุน้อยกว่าบอสประมาณนั้น แล้วถ้าเกิดว่าเขาสนใจชอบบอส อยากจะทำความรู้จักกับบอส” ผมกลั้นใจฟังคำตอบกันเลยทีเดียว แต่ทำคอแข็งมองทางข้างหน้า บอสนิ่งเงียบไปประมาณนาที มันเป็นหนึ่งนาทีที่ยาวนานมากกก สำหรับผม “ฉันคิดว่าเป็นพี่เป็นน้องกันดีกว่า ไม่เคยคิดจะได้ผู้ชายอายุน้อยกว่ามาเป็นแฟนเลยจริงๆ ขนาดผู้ชายอายุมากกว่าหรือเท่ากัน ฉันก็ยัง...คือเอาตรงๆ นะแมน แมนอย่าว่าฉันนะ สำหรับฉันแล้ว ผู้ชายอายุเท่าไหน ก็เหมือนเด็กน่ะ แล้วฉันจะเอาเด็กมาวุ่นวายในชีวิตทำไม” หะ...หา...บอสครับ อะไรดลใจให้บอสคิดอย่างนั้นล่ะครับ ผู้ชายนี่นะครับเหมือนเด็ก เหมือนตรงไหน บอส บอสคร้าบบบบบบบบบบ “บอสไม่คิดว่าถ้ากินเด็กจะเป็นอมตะกะเค้าบ้างหรือครับ” “ไม่” “บอสไม่คิดอยากจะแบบว่า มีแฟนเด็กให้กระชุ่มกระชวย บอสพูดเองว่าเหมือนเด็ก เด็กๆ น่ารักนะครับ ยืดได้ด้วยว่าแบบ เสน่ห์แรงมีเด็กมาหลงชอบ” “ไม่” งานนี้ผมจะชั่วสำเร็จหรือเปล่าล่ะเนี่ย เฮ้อ...แถมด้วยว่า บอสก็ช่างน่ารักน่ากอด อะไรสีชมพูๆ มาบังตาอะไรกันหนอ หรือว่าจะเป็น...

พลิกฟ้าข้ามภพ
เมื่อความผูกพันบางอย่างทำให้สายน้ำนำพาผู้จัดการสาวอย่าง 'ข้าว' หญิงที่หนีการผูกมัดทุกประการต้องมาใช้ชีวิตย้อนยุคย้อนสมัย การปรับตัวครั้งใหญ่ของเธอกำลังจะเกิดขึ้น [พลิกฟ้าชะตาลิขิตฉบับไทย] (มี EBook)

แสงแรกแห่งใจ
ความผิดพลาดในอดีตทำให้เรนิกาได้รับสิ่งล้ำค่าแสนสำคัญ แต่แล้ววันหนึ่งเธอและเขาโคจรมาพบกัน เรนิการับรู้ดีว่าใจเธอนั้นยังมีเขาครอบครองโศกนาฏกรรมทำให้ชายหนุ่มปิดหัวใจกลายเป็นคนเย็นชา แต่แล้วสาวน้อยหน้าตางดงามอย่างเรนิกากลับทำให้ใจไหวสั่น ทิวากรไม่แน่ใจในความรู้สึก จึงไม่อาจรับความรักที่เธอมีให้ แต่แล้วความเมาเขาจึงทำสิ่งผิดอย่างใหญ่หลวงเรนิกาไม่อาจทานทนต่อความเจ็บปวด จำต้องหนีมารักษาตัวเอง แต่แล้วโชคชะตากลับเล่นตลกให้เธอและเขาได้พบกันอีกครั้ง อดีตไม่อาจผสาน และผู้หญิงอีกคนผู้กำความลับดำมืด เรนิกาจะยินยอมอภัยหรือเลือกตัดใจจากเขาเสียที

เล่ห์พยาบาทไฟปรารถนา
เธอ เป็นเจ้าสาวที่ไม่มีโอกาสได้กลับไปงานแต่ง เพราะเขา ผู้ชายโหดร้ายทารุณ พาเธอมากักขังไว้ในป่าลึกเมืองกาญจน์ เธอจะแก้ต่างให้เจ้าบ่าวที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นต้นเหตุทำให้น้องสาวของ เขา เสียสติ ได้เช่นไร ในเมื่อเขาไม่เคยฟังเหตุผล หากแต่เล่ห์แห่งความพยาบาทนั้นกลับจุดไฟปรารถนาจนบุรุษใจหินเช่นเขากลับต้องถลำลึกเข้าสู่บ่วงรักเกินจะหักห้ามใจ

‘ลูกไม้’มาเฟีย [ Heir Of Mafia ] เซต Romance Of Mafia ลำดับที่ 3
“ถือซะว่าพี่เป็นสินค้า...ที่เต็มใจให้หนูมุกได้ทดลองใช้ได้ตามใจ...ครับ”อลัน ซาวันเดอร์ (พี่อลัน) ปัจจุบัน อายุยี่สิบเจ็ดปี ลูกครึ่งไทย-อเมริกัน ที่ต้องพลัดพรากจากพ่อแม่ ไปอยู่และเติบโตที่ประเทศไทย โดยมีพ่อและแม่ทูนหัวเลี้ยงดูอบรมสั่งสอนจนถึงอายุสิบห้า แต่ตอนที่อลันอายุได้เจ็ดขวบพ่อและแม่ทูนหัวที่เลี้ยงดูเขามา ได้ให้กำเนิดบุตรสาว ผู้ซึ่งที่จะมาครอบครองหัวใจของเขาอย่างไม่มีเงื่อนไข ปิ่นมุก อัครถาวรกุล (หนูมุก) ปัจจุบัน อายุยี่สิบปี ที่เกิดมาท่ามกลางความรักของคนรอบข้าง และรวมถึงผู้ที่จะมาเป็นเจ้าของหัวใจ ‘พี่อลัน’ ชายเพียงคนเดียวที่เธอต้องรักเขาอย่างไม่มีเงื่อนไข เมื่อลมหายใจแรกของเธอที่เกิดขึ้นนั้นมาพร้อมกับภาระที่ยิ่งใหญ่ เมื่อเธอต้องเป็นสะใภ้ใหญ่ของตระกูลซาวันเดอร์ หนูมุกจึงถูกเลี้ยงดูให้พร้อมกับหน้าที่ตำแหน่ง ‘เมีย’ ของพี่ชายท้องชนกัน ที่เขาไม่ใช่เป็นเพียง อลัน ซาวันเดอร์ แต่เขาคือ ‘ลูกไม้’มาเฟีย ที่มีเลือดส่วนนี้ไหลเวียนเป็นส่วนใหญ่ในร่างกาย ‘ให้ตายเถอะ!!!’ คำนี้ต้องเกิดขึ้นกับอลันแทบทุกวัน เมื่อเขาคิดว่าถึงเวลาแล้วที่เขาต้องรับเจ้าสาวตัวจริงของเขามาดูแลต่อจากพ่อแม่ เพื่อรอเวลาที่เหมาะสมที่เขาจะมอบตำแหน่ง ‘เมีย’ ที่ถูกต้องตามกฎหมายให้กับเธอ แต่เมื่อเธอทั้งแสบ ทั้งดื้อ และรักเขามากมายจนทำให้เขาต้องกระทำบางอย่างเพื่อปกป้องเธอจากภัยร้ายที่ครอบครัวเขาต้องพบเจอ ‘ให้ตายเถอะ!!!’ เขาเกลียดตัวเองที่ต้องทำให้ ‘หนูมุก’ เสียน้ำตาครั้งแล้วครั้งเล่า เขาจึงต้องชดเชยให้กับเธอด้วยการมอบตัวเองให้ตกเป็นของเธอครั้งแล้วครั้งเล่า เพื่อฆ่าเวลารอคอยวันที่เธอจะเข้ามารับตำแหน่ง ‘ภรรยา’ ในอีกหนึ่งปีข้างหน้า “ถือซะว่าพี่เป็นสินค้า...ที่เต็มใจให้หนูมุกได้ทดลองใช้ได้ตามใจ...ครับ”SET : Romance Of Mafia ลำดับที่ 1 ; จังหวะรักมาเฟีย [ Mafia’s Rhythms Of Love ] ลำดับที่ 2 ; มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต [ Mafia’s King ] ลำดับที่ 3 ; 'ลูกไม้'มาเฟีย [ Heir Of Mafia ] ลำดับที่ 4 ; นางฟ้ามาเฟีย [ Mafia’s Fairy ] SET : Romance Of Mafia ภาคพิเศษของเอ็ดเวิร์ด และ น้ำใส จอมใจมาเฟีย [ Mafia’s Beloved ]

ละอองดารา (NC-18)
เพื่อช่วยเจ้าหญิงตัวจริงให้รอดพ้นภัย 'ดารา' นางจัณฑาลชั้นต่ำถูกบังคับส่งไปถวายตัวแก่เจ้าชายเมืองยักษ์ 'ลักษมินทร์' ที่ว่ากันว่าดุร้ายน่ากลัวที่สุดในชมพูทวีป เป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวความรัก มายา น้ำตา และตัณหาอันแสนหวาน

ขอความรักที
ร้อยรัก ผู้เชื่อมั่นในรัก แต่ไฉนเลยกลับถูกโชคชะตากลั่นแกล้งอยู่ร่ำไปคนที่คิดว่าใช่ กลับไม่ใช่ สุดท้ายยังต้องเข้าพิธีวิวาห์กับน้องชายของเจ้าบ่าว! ‘นี่คุณมานอนบนนี้ตั้งแต่เมื่อไร’ร้อยรัก ถามเสียงห้วนแล้วก้มสำรวจตัวเองตามสัญชาตญาณ‘ก็ตั้งแต่เมื่อคืนนั่นแหละครับ’‘ฉะ...ฉันนึกว่าคุณจะนอนข้างล่างเสียอีก’คีรินทร์ หัวเราะขำ แล้วตอบกลับตรงๆ‘ฝันไปเถอะ เหนื่อยจะตายมีที่นอนนุ่มๆ จะไปนอนที่พื้นเพื่อ...’‘ก็...เราไม่ได้เป็นอะไรกัน และคิดว่าคุณจะเป็นสุภาพบุรุษกว่านี้เสียอีก’‘ตื่นจากมโนได้แล้วคุณ คนที่แต่งงานกับคุณไม่ใช่ผู้ชายอ่อนโยน แสนดีและเป็นสุภาพบุรุษอย่างที่ต้องการหรอกนะมีแต่ผม...ผู้ชายที่สันดานไม่ดีคนนี้แหละ’

เจ้าสาวรอรัก
“ถ้าพี่ปุ๊ไป...ฮึกกก...ฮือออ...พี่ปุ๊จะไม่ได้เจอปานอีกพี่ปุ๊จะต้องเสียใจ...ฮึกก” ปานประดับกระซิบเสียงอันสั่นเครือบอกชายหนุ่มที่ยังก้าวเดินไปหาอันทิตา ยามที่เขาก้าวออกไปหาอันทิตาแต่ละก้าวมันเหมือนชายหนุ่มเหยียบย่ำอยู่บนหัวใจของเธอ เจ็บจุกอกยิ่งนัก ยามเห็นคนรักเดินออกไปหาหญิงอื่น“ถ้าพี่ปุ๊ไป...พี่ปุ๊จะไม่ได้เจอหน้าปานอีก” ย้ำเตือนเขาเป็นครั้งสุดท้าย ตาดวงโตเอ่อล้นไปด้วยน้ำตา แววตาของเธอที่มองแผ่นหลังชายหนุ่มมันพร่ามัวสั่นระริก ปุริมหยุดนิ่งชะงักอยู่กับที่ แต่ไม่คิดที่จะหันมามองเธอเลยสักนิด ร่างบางหมดเรี่ยวแรงเซล้มลงนั่งทับส้นเท้าของตัวเองอยู่ตรงพื้น หญิงสาวใช้มือปิดกลั้นเสียงสะอึกสะอื้นไว้ เรียวปากบางเม้มกัดนิ้วตัวเองหวังไม่ให้ใครต่อใครได้ยินเสียงสะอื้นของเธอ ส่วนอีกข้างยกขึ้นทุบลงไปบนอกข้างซ้าย หัวใจของเธอมันจะแตกสลายทรมานเหมือนมีใครเอาคมมีดมากรีดตรงกลางหัวใจ น้ำตาอุ่นร้อนไหลออกมาจากตาดวงโตเพียงข้างเดียว เพราะเธอสุดจะกลั้นมันไหวได้

ใจช้ำรัก
"โอ๊ย"กวินตาอุทานออกมาด้วยความเจ็บ "หวา! ทำบ้าอะไรเนี่ย"เขาว่าพร้อมกับบีบแขนเรียวแน่นด้วยแรงโทสะ วริษฐาสะบัดลำแขนออกจากมือแกร่งก่อนจะฟาดลงบนใบหน้าคมเต็มแรงทำให้ใบหน้าคมนั้นหันไปตามแรงตบ น่าแปลกใจที่ตอนนี้หล่อนไม่มีน้ำตาเลยสักหยด เพิ่งเข้าใจวันนี้นี่เองว่าเจ็บจนจุกมันเป็นยังไง "หนีงานแต่งมากกอยู่กับแฟนเก่า ดีจริงๆเลย สุภาพบุรุษที่สุด"หล่อนว่าพร้อมกับแค่นหัวเราะออกมา "มันไม่ใช่อย่างนั้นหวา"เขาพยายามระงับอารมณ์ที่เดือดพล่านไว้ "ก็อธิบายมาสิคะ บอกหวามาสิว่าเพราะอะไร เพราะมันใช่ไหม"หล่อนขึ้นเสียง "กลับไปก่อน"เขาเอ่ยบอกเสียงเหนื่อย เพราะยังไงวันนี้ก็คุยกันไม่รู้เรื่องแน่ถ้าวริษฐายังใช้อารมณ์เหนือเหตุผลแบบนี้ "มดพาเกรซขึ้นไปที"พชรพลเอ่ยบอกสาวใช้ สาวใช้คนนั้นก็ค่อยๆเข้ามาพยุงกวินตาโดยมีพชรพลช่วยอยู่ห่างๆ ภาพที่เขาดูเป็นห่วงเป็นใยผู้หญิงคนนั้นมันยิ่งทำให้เพลิงโทสะของวริษฐาลุกโชน เจ้าหล่อนจึงเข้าไปดึงแขนพชรพลออกมา "พี่ต้องคุยกับหวาให้รูเรื่องก่อนนะ" "กลับไประงับสติอารมณ์ก่อนแล้วเราค่อยคุยกัน"เขาว่าก่อนจะเข้าไปช่วยสาวใช้พยุงกวินตา "ถ้าพี่ไม่กลับมาเราไม่ต้องมาคุยกันอีก"หล่อนยื่นคำขาดทำให้คนตัวโตหยุดชะงัก แต่มันก็เป็นแค่เพียงเสี้ยวนาทีเดียวเท่านั้นเพราะเขาเลือกที่จะไม่สนใจหล่อนและพากวินตาขึ้นไปยังชั้นบนต่อ "พี่เพชร!"วริษฐาตะโกนตามหลัง ตอนนี้หล่อนไม่สามารถกักเก็บความเสียใจไว้ได้อีกต่อไป เพราะมันถูกระบายออกมาในรูปของหยดน้ำตาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

เล่ห์ลวงบ่วงรักเมษา
“ประจำเดือนมาหรือยัง” ยื่นมือเข้าไปเชยคางงามให้หันหน้ามาเผชิญ ตาสีเข้มเอาแต่จ้องมองเรียวปากบางที่ขยับโต้ตอบเขาอย่างไม่ลดละ ยัยเด็กหัวรั้นเอ้ย เขายิ้มอยู่ในใจทำเป็นอวดเก่งถ้าเขาคิดจะทำอะไรเธอเวลานี้ก็ยังได้ ยิ่งคิดหัวใจดวงโตก็เริ่มเต้นแรงดังกลองถูกตี เขาอยากให้สาวน้อยที่นอนหมดแรงตรงหน้านี้ท้องเหลือเกิน“ประ…ประจำเดือนกั้งมาตามกำหนดค่ะ” นอนนิ่งไม่ไหวติงเมื่อได้ยินคำถามของน้าชายอีกครั้ง กังสดาลกั้นลมหายใจเข้าออก แล้วลืมตามองหน้าเขา คนชีเปลือยทำไมไม่ใส่เสื้อนะ เธอดันแผ่นอกหนาออกแล้วพยุงตัวลุกนั่ง“จะลุกทำไม…เวียนหัวไม่ใช่หรือ” คนตัวโตได้ผลักให้เธอลงไปนอนที่เดิม เขาใช้วงแขนทั้งสองข้างค้ำยันที่นอนขนาบระหว่างลำตัวบางซ้ายขวา“กั้งจะออกไปเอาน้ำค่ะ” ยกมือขึ้นผลักอกอันแข็งแกล่ง มองหน้าเขาอย่างทรมานแต่ก็ต้องกลั้นไว้ไม่ให้อาเจียน กลืนน้ำลายเหนียวหนึบลงคออย่างติดขัด อยากจิบน้ำผลไม้แก้วนั้น“อยู่นี่แหละเดี๋ยวน้าไปเอามาให้” แววตาที่ดุดันเมื่อคู่อ่อนแสงลงมองจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตคู่นั้นข้นหาความจริง“ค่ะ” หลับเปลียกตาหนีหน้าของเขา“อย่าลุกไปไหนนะ…เดี๋ยวน้ามาจะพาไปอาบน้ำดูสิอ้วกจนเลอะเสื้อหมดแล้ว” คนตัวใหญ่ยิ้มเจ้าเหล์ยิ่งสงสัยอาการแบบนี้ เขายื่นใบหน้าเข้าหา แตะริมฝีปากลงบนผิวหน้าผากนวล จูบผิวขาวซีดอยากให้เจ้าหล่อนรับรู้สัมผัสของเขาว่าเขาเป็นห่วงเธอมากแค่ไหน ในใจทั้งสี่ห้องเป็นของเธอจนหมดแล้ว“อื่ออ” นอนหลับตาหัวใจเจ็บลึก เธอจะไม่มีวันบอกเขาแน่ในสิ่งมีชีวิตในท้องของเธอ ได้แต่พยักหน้าหงึกๆ ไปแบบนั้นเอง ขณะนี้กังสดาลอยากให้เขาไปให้ไกลตัว

พันธะหัวใจ
มันเป็นความผิดพลาด เป็นความเห็นแก่ตัวที่ทอดทิ้งเธอและลูกเมื่อสามปีก่อน…ณ วันนี้ที่รู้สึก…ยังคงรัก ยังคงโหยหาเธอทุกลมหายใจ เขาจึงยินยอมทุ่มเททุกอย่างเพื่อทวงคืนหัวใจตัวเองกลับคืนมาทว่า…“เจียวไม่ต้องการความรับผิดชอบของพี่” หญิงสาวยิ่งชอกช้ำหัวใจเมื่อได้ยินว่าเขาต้องการรับผิดชอบเพียงแค่ลูกเท่านั้น“ตอนนั้นพี่สับสน…พี่รู้ใจตัวเองช้าไปเลยบอกเจียวไปว่าพี่รักเขา แต่ในความรู้สึกลึกๆ พี่ไม่เคยรักเขาเลยสักนิดเดียว”“พี่ไม่ได้สับสนใจตัวเองหรอก พี่ตั้งใจอยากจะหย่านานแล้ว พี่ยังไม่มีความรู้สึกเสียใจด้วยซ้ำที่ขอหย่ากับเจียว” หญิงสาวมองเขาอย่างเย้ยหยัน ‘ผู้ชายสารเลว’ เธอพยายามนึกคำนี้ไว้ให้มั่น เพื่อกลบความรู้สึกข้างในลึกๆในหัวใจแม้จะเลิกรากันไปเนิ่นนานในความรู้สึกทุกอย่างจบสิ้นลง ณ วันนั้น ทว่า ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างผูกรั้งให้เขาและเธอต้องกลับมาพบเจอกันอีกครั้ง…มันเป็นเหมือนพันธะ…พันธะที่ฝ่ายหนึ่งอยากตัดให้ขาด อีกฝ่ายกลับพยายามก่อร่าง ถักทอมันขึ้นให้แน่นเหนียวยิ่งกว่าเดิม…แล้วเช่นนี้ เรื่องราวจะลงเอยเช่นไรกันจะเจ็บปวด หรือสุขสมหวัง?

รอยอสูร
ดวงจันทร์เต็มดวง แต่มีเมฆสีดำเคลื่อนตัวมาบดบังจึงเหลือเพียงครึ่งซีกส่องแสงไม่เต็มที่ เหมือนหัวใจขาดแหว่ง ความรักล้มเหลวของหญิงนางหนึ่งที่ยืนมือเกาะลูกกรง ไม่มีสักครั้งที่จะหยุดหัวใจของตัวเองไม่ให้รักและคิดถึงเขา“พี่วัฒน์ขา แพรคิดถึงพี่เหลือเกิน พี่รู้ไหมคะ ลูกสาวของเราหน้าตาเหมือนพี่มาก” ดวงตากลมโตชื้นน้ำใสๆ มองท้องฟ้าดำทมิฬ จะสว่างก็ต่อเมื่อฟ้าแลบเปรี้ยงๆ ดังอยู่สุดขอบฟ้า แพรพรรณยกมือประคองกุมความร้าวระบมเจ็บ เพราะหัวใจของหล่อนเป็นแผลกลัดหนองเรื้อรังมาเป็นปีๆ “คุณแม่ขา” เสียงของลูกสาวดังทำให้คุณแม่เลี้ยงเดี่ยวตื่นจากภวังค์รีบยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาออกจากพวงแก้มแล้วเดินเข้าไปหาลูก แพรพรรณคลานขึ้นเตียงแล้วล้มตัวนอนลงข้างปลายเท้าของยายหนู“เจ้าหญิงของแม่ นอนได้แล้วนะคะ” มือเรียวสวยยื่นเข้าไปจับนิ้วเท้าน้อยทั้งห้า“หม่อนยังไม่ง่วงค่ะ” หนูน้อยแพรไหมผงกศีรษะมองมารดา แล้วหันไปสนใจสิ่งของในมือ นิ้วมือก็เลื่อนภาพในโทรศัพท์“ดูอะไรคะ นางฟ้าของแม่ ไหนแม่ขอดูหน่อยสิคะ” เรียวปากอิ่มบรรจงจูบลงกลางเท้าที่เคยหอมดมตั้งแต่เท้าน้อยนี้เท่าฝาหอย“แม่ขา คุณลุงคนนี้ใครคะ?” หนูน้อยแพรไหมขยับตัวลุกนั่งคลานขึ้นไปนอนทับบนตัวของคุณแม่แล้วเอาภาพของชายหนุ่มให้คุณแม่ดู“ดึกมากแล้ว นอนนะคะ” ดวงตากลมโตคลอน้ำตาสั่นระริกเมื่อเห็นภาพนั้นด้วยความขื่นขม แพรพรรณไม่อาจหาคำตอบและบอกลูกได้ว่าคนในโทรศัพท์นั้นเป็นพ่อผู้ให้กำเนิด“ทำไมลุงหน้าไม่เหมือนลุงกรานต์เลยคะ?” หนูน้อยยิ้มยิงฟัน มองภาพของผู้ชายตัวใหญ่ในมือถือ“เก็บโทรศัพท์ได้แล้วนะคะ” ปากคอสั่นยามลูกถามเรื่องของคนในรูป ไม่ใช่ว่าไม่อยากบอกว่าเขาคนนั้นเป็นใคร แต่คุณแม่คนสวยไม่รู้จะเอ่ยบอกลูกอย่างไรดี“คุณแม่ขา”“คะ?”“พรุ่งนี้ให้หม่อนไปด้วยนะคะ”“แม่ต้องทำงานนะคะ หม่อนจะไปได้ไงคะ”“หม่อนอยากไปทำงานกับคุณแม่ค่ะ”“เป็นเด็กดีเชื่อฟังแม่นะคะ” ใบหน้าเศร้าลงมองหน้าลูก เธอสงสารลูกจับหัวใจ ทุกวันเสาร์ต้องตื่นแต่เช้ามืดขึ้นรถเมล์ไปทำงานด้วยกัน เป็นแบบนี้ทุกครั้ง เพราะหล่อนไม่อยากฝากลูกให้ใครที่เธอไม่รู้จักดูแลให้“หม่อนเป็นเด็กดีค่ะ หม่อนจะหลับตาแล้วค่ะ” แหงนหน้าให้แม่ดู ดวงตาที่หลับนั้นดิ้นหยุกหยิกๆ “ชื่นใจของแม่” แพรพรรณมองหน้าลูก เรียวปากบางยิ้มชิดแพขนตายาวงอนไหวระริกที่เด็กหญิงตัวน้อยแกล้งทำเป็นหลับตา“คิก แม่ขา หม่อนยังไม่ง่วง หม่อนอยากฟังคุณแม่เล่านิทานค่ะ” หัวเราะชอบใจเมื่อแม่พรมจูบไปตามดวงหน้าและลำคอ หนูน้อยเกลือกกลิ้งคลานหนีไปหยิบหนังสือหลายเล่มมาให้คุณแม่“อยากให้แม่อ่านเรื่องไหนคะ?” แพรพรรณขยับตัวกึ่งนั่งกึ่งนอน แผ่นหลังบางพิงหัวเตียง แขนข้างหนึ่งเป็นหมอนให้ลูกหนุน“คนแคระทั้งเจ็ดค่ะ” หนูน้อยวัยสามขวบยังไม่ยอมเลิกที่จะดูดนมของแม่ ร่างป้อมนอนตะแคงหันหน้าเข้าหาทรวงอก แขนขายกขึ้นพาดลำตัวบอบบาง มืออีกข้างก็สาละวนปลดกระดุมเสื้อนอนของแม่ให้แยกออกจากกัน แพรไหมยิ้มยิงฟันตาลุกวาวมองทรวงอวบขาวแล้วรั้งบราสีเนื้อถลกขึ้น เรียวปากจิ้มลิ้มอมเม็ดบัวสีชมพู เสียงดูดนมจากทรวงของมารดาดังแข่งกับเสียงของแม่ที่อ่านนิทานอย่างไพเราะ เหมือนเป็นเสียงเพลงกล่อมให้หนูน้อยผู้แสนอาภัพกำพร้าบิดาเคลิ้มหลับลงอย่างแสนง่ายดาย“แม่ไม่ได้ตั้งใจที่จะปิดบังหนู เขาเป็นพ่อของลูกค่ะ เราอย่าเข้าไปยุ่งวุ่นวายครอบครัวอบอุ่นของเขาเลยนะคะ คิดเสียว่าเขาตายจากเราไปแล้ว” เสียงกระซิบสั่นเครือชิดกระหม่อมบาง อดกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลไว้จนขอบตาแดงช้ำ เธอผงกหัวขึ้นมองเมื่อลมหายใจของลูกผ่อนคลายหายใจสม่ำเสมอ แพรพรรณขยับตัวนอนตะแคงหันหน้าเข้าหาลูกรัก“เรามีสิทธิ์ได้แค่มองเขาแค่นี้ก็พอแล้วนะลูกแม่” คนช้ำรักดวงหน้าเศร้าหมองเจ็บปวดหัวใจเมื่อนึกถึงอนาคตของลูก ดวงตากลมโตคลอน้ำตาเหลือบขึ้นมองเสื้อของชายหนุ่มที่พวกหล่อนใช้นอนกอดแทนตัวตนของเขา…

ขอเถอะครับให้ผมได้เป็นพ่อของลูก
เผลอ One night stand กับคนที่ไม่ใช่เธอจึงลาออก หลบมาเปิดร้านกาแฟเลียแผลใจลูกคนเดียวเธอเลี้ยงได้แล้วไหงคนที่ไม่ใช่ ยังกลับมาเสนอหน้าขอเป็นพ่อของลูกอีกล่ะ

ร้ายรานรัก
เพราะความจำเป็นบังคับทำให้เธอจำต้องกลายเป็นผู้หญิงร้ายกาจหลอกลวงเพียงได้สบตากับเธอหัวใจที่แข็งกระด้างของเขาก็สั่นไหว.. แต่เธอคือนางนกต่อตัวร้ายที่ขโมยสิ่งมีค่าของเขาไป เขาจะไม่มีวันอภัยให้เธอ“วันนี้เรามีแขกนะคะ” เธอบอกเขาเสียงแผ่วพร่าและก้มหลบสายตาของเขาอย่างเอียงอาย“ไม่เป็นไร ตอนนี้เจ้าตัวยุ่งคงชวนแขกของเราคุยจ้อ เรามีเวลาเหลือเฟือ..”น้ำเสียงของเขาก็แหบพร่าพร้อมกับปลายจมูกโด่งคลอเคลียกับแก้มสาวก่อนจะมอบจุมพิตหวานล้ำและเร่าร้อนหลอกล่อให้เธอตกลงไปในนาวาสวาทที่ไปรยารู้ดีว่ามันร้อนแรงแค่ไหน
