มาเฟีย

LUV My Demon สยบหัวใจคุณชายปีศาจ

6.0K·Phat_sara

เขาคนนั้นที่เคยขอกินตับเธอกลายเป็นเพื่อนรุ่นพี่ของพี่ชาย แล้วก็กลายเป็นสุดที่รักที่เธอ...ไม่ได้รัก

นิยายรักโรแมนติกจบแล้ว

Mr. Coldman รักร้ายของนายเย็นชา

181.0K·Phat_sara

หมับ~ “…” อะไร…วะเนี่ย หมับ~ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับฉัน ไม่ใช่สิแต่ต้องเน้นเลยต่างหากว่านี่มันเกิดอะไรขึ้นกับ...ก้นฉัน! ฟรืบ~ OoO! ใคร...ใครมาลูบก้นมิ่น! ฉันยืนสั่นอยู่ในบีทีเอสประเทศไทยที่ตอนเช้าอัดแน่นกันเป็นลูกอ๊อดที่ถูกอัดอยู่ในถุงสูญญากาศ นี่แทบจะเรียกกว่าหายใจรดต้นคอไม่ได้แล้ว เรียกว่าหายใจรดรูขุมขนของเชื้อแบคทีเรียที่เกาะตามผิวหนังยังจะเห็นภาพได้ชัดกว่า! ฟรืบ~ มะ มันเริ่มลูบอีกแล้ว มาอีกแล้วค่ะ ลูบแล้วก็เริ่มนวดด้วย ฮื่อ~ ฮื่อ ๆๆ แม่จ๋าพ่อจ๋า ปู่ย่าตายายญาติสนิทมิตรสหายทุกคนช่วยมิ่นด้วย มิ่นโดนจับก้น! T^T “ชะ...” หมับ! กำลังจะร้องขอความช่วยเหลือแต่มือที่กำลังเริ่มจะบีบก้นก็ผละออก สงสัยได้แค่เสี้ยววินาทีคิดว่าโรคจิตมันตกใจเสียงฉันเลยรีบเอามือออกแต่ที่ไหนได้มีคนจับออกนี่เอง “เฮ้ย! ทำอะไร?” ขวับ! ฉันหันไปมองพลเมืองดีที่มาช่วยแต่ไม่ใช่เลยค่ะ ไม่ใช่พลเมืองดี นี่มัน...เนื้อคู่ชัด ๆ -///- เนื้อคู่ไม่ได้อยู่ประตูถัดไปแต่อยู่ในโบกี้เดียวกันแถมยังมาในเวลาที่มิ่นต้องการฮีโร่ขี่ แต่ฮีโร่ของมิ่นไม่ได้ขี่ม้าขาวนะคะ ฮีโร่ของมิ่นขึ้นบีทีเอสต่างหาก หล่อ เขาหล่อมาก หน้าหล่อ เสียงหล่อ น้ำใจก็ยังหล่อ หล่อมากเลยค่ะคุณขา หล่อแบบที่มิ่นพร้อมถวายตัวให้เลย >///< “ว่าไง ทำอะไร จับก้นผู้หญิงเหรอ?” เสียงเขาดึงฉันออกจากภวังค์ความหล่อ นี่ไม่ใช่เวลามาหลงความหล่อนะขมิ้น! จับไอ้โรคจิตก่อน! ดูสิคนในโบกี้หันมามองกันเต็มเลยแกอย่าเพิ่งทำหน้าเคลิ้มหลงใหลความหล่อให้อายคนนะขมิ้น “เอ่อ...ปะ เปล่านะ ผมไม่ได้ทำอะไรเลย” ฉันเห็นหน้าไอ้โรคจิตแล้ว หน้าตาดีนะคะแต่สันดานโคตรแย่ “ไม่ทำอะไรก็เห็นอยู่” “บ้าเหรอผมไม่ได้ทำอะไร รถแน่นคนเบียดกันขนาดนี้มันก็ต้องมีโดนกันบ้างล่ะน่า” “เหรอ? ถ้างั้นไปคุยกับตำรวจดีกว่า อาการแบบคุณผมว่าตำรวจสอบไม่นานหรอก รีบไหมครับ” เขาคุยกับไอ้โรคจิตแล้วหันมาถามฉัน อาการขมิ้นคนนี้เลิกลั่กยิ่งกว่าตอนโดนจับก้นซะอีกค่ะ “เอ่อ...ต้องรีบไปสอบค่ะ” “โทรบอกอาจารย์ เอาหลักฐานไปให้ดูแล้วขอสอบนอกรอบ” “คะ?” ก็ ก็น่าจะได้นะ มั้งนะ แต่ก็คงได้ล่ะ แต่ก็ไม่รู้จะขอได้ไหม แต่ก็คงได้แหละ “อยู่ม. A ถูกไหม?” “ค่ะ” เขาเห็นเข็มมั้งคะ มหาลัยฉันเป็นมหาวิทยาลับชื่อดังระดับต้น ๆ ของประเทศเลยนะ “คณะอะไร” “อัก อักษรศาสตร์ค่ะ” “วิชาของใคร” ถามเพื่อ? ตอบไปแล้วพี่จะรู้จักคณาจารย์ในคณะของหนูรึไงคะ -_-! “ของอาจารย์ประวิทย์ค่ะ” สงสัยนะแต่ก็ยังตอบออกไป “อ่อ โอเคถ้างั้นเดี๋ยวผมจัดการให้ คุณไปโรงพักกับผมแล้วก็ไอ้นี่ก็พอนักศึกษา” ...นักศึกษา อาจารย์เหรอ? ใช่เหรอคะ? มหาลัยฉันมีอาจารย์หล่อที่ไม่ถูกบอกต่อด้วยเหรอ ไม่จริงอ่ะ... -เวลาต่อมา- “ขอบคุณมาก ๆ เลยนะคะ ถ้าไม่ได้คุณหนูคงแย่” ฉันกับเขาที่ได้รู้ตอนเขาบอกตำรวจว่าชื่อ คุณปกป้อง เดินออกมาจากโรงพกพร้อมกันฉันก็ยกมือไหว้ขอบคุณเขาทันที ชื่อปกป้องแถมยังปกป้องผู้หญิงได้ดีสมชื่อ เขาเกิดมาเพื่อเป็นสุภาพุรุษแบบที่หลายคนตามหาชัด ๆ “ไม่เป็นไร คราวหลังก็ระวังตัวดี ๆ เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้ทุกวัน ถ้าเดินอีกก็อย่ากลัวอย่าปล่อยให้มันลวนลาม โวยวายหรือไม่ก็ด่าออกมาเลย” “หนูก็อยากด่านะคะ แต่ตอนนั้นมันตกใจมากจนทำอะไรไม่ถูก” “ก็จำไว้เป็นบทเรียน เอาล่ะเสร็จธุระแล้วก็รีบไปสอบเถอะเดี๋ยวอาจารย์ดุ” “จริงด้วย! หนูลืมไปเลย ว่าแต่ที่คุณบอกว่าคุณจะจัดการเอง / ผมโทรบอกอาจารย์ของคุณให้แล้ว ไปเถอะไม่ต้องห่วง” ท่าทางเขาจะดูออกว่าจะถามอะไรถึงได้พูดแทรกออกมา แถมยังยิ้มให้ด้วยนะ เป็นรอยยิ้มให้กำลังใจที่ทำให้ใจมิ่นฟูมากเลยค่ะคุณขา -///- “คุณ...เป็นอาจารย์ที่มหาลัย หนูไม่เคยเห็นเลย” ก่อนที่เราจะจากกันฉันก็เอ่ยปากถามในสิ่งที่สงสัย คุณปกป้องของขมิ้นก็ยิ้มอ่อนโยนให้ทันที “กำลังจะเป็น คงได้เจอกันนะ...นักศึกษา” ใช่จริง ๆ ด้วย คำว่ากำลังจะเป็นแสดงว่าเขาเป็นอาจารย์ใหม่สินะ “...ค่ะ” คงได้เจอแล้วหนูก็หวังว่าเราจะได้เจอกันบ่อย ๆ นะคะ...อาจารย์ >///< ฉันลาเขา ยกมือไหว้เขาอีกครั้ง อยากทำความรู้จักให้มากกว่านี้แต่ก็ดูท่าทางเขาจะมีธุระเหมือนกันเลยไม่ได้ทิ้งคอนแท็คอะไรไว้เพื่อสานสัมพันธ์ต่อ เอาเถอะคุณเขาบอกว่ากำลังจะเป็นอาจารย์แถมยังบอกทิ้งท้ายเองว่าคงได้เจอกันนะนักศึกษา นั่นก็หมายความว่าต้องได้เจอแน่ ๆ ฉันเลยไม่ได้ทอดสะพานอะไรอีกเพราะทำอาหารไม่เก่งซะด้วยสิ อีกอย่างฉันก็ถือคติ...คู่กันแล้วไม่แคล้วกันหรอก ^^ ...ถ้าเราคู่กันสักวันอาจารย์จะเดินเข้ามาหาหนูเอง ^^ เซย์ไฮนะคะ ฉันลืมแนะนำตัวไปใช่ไหม ฉันเป็นสาวน้อยนักศึกษาอยู่ปี 2 คณะอักษรศาสตร์ชื่อ ขมิ้น ชื่อน่ารักใช่ไหมคะ ใช่ค่ะใครต่อใครก็บอกแบบนั้นเวลาได้ยินชื่อครั้งแรกหรือรู้จักกันครั้งแรก แต่พอนาน ๆ ไปทุกคนกลับเรียกฉันว่า...มิ่น อีมิ่น หรือ...อีมี้น~ -_-! แต่ช่างเถอะ ชื่อนั้นสำคัญไฉนฉันเชื่อคำนี้มาเสมอเพราะต่อให้ชื่อจะน่ารักแค่ไหนแต่สุดท้ายชีวิตของฉันดันบัดซบบรมตั้งแต่ที่ได้เจอไอ้สำเพ็ง เอ๊ย! ไอ้เส็งเคร็ง ไอ้เส็งเคร็งที่หน้าตาโคตรหล่อแต่สันดานดันอุบาทว์ชาติชั่วอย่างไอ้คนที่ชื่อ...แม็คเวล

นิยายรักโรแมนติกจบแล้ว

จ้างรักมาเฟียร้อยเล่ห์ [อเล็กซิส+เมเปิ้ล]NC20+

965·Time To Love

“เป็นเมียฉันไหม?…หนึ่งปี..แล้วฉันจะหย่าให้..!” “เป็นเมียฉันไหม?” เสียงทุ้มแหบพล่าเอ่ยขึ้นหลังพ่นควันบุหรี่ขึ้นสู่เพดาน เหนือใบหน้าหล่อเหลาแบบฉบับสายเลือดตะวันตก ดวงตาคมกริบสีน้ำตาลเข้ม!..เหลือบมองร่างเล็กที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยร่องรอยสีกุหลาบ! “หาา!!!0.0!” คำพูดดังกล่าวทำเอาเด็กสาวที่กำลังก้มลงไปเก็บเสื้อผ้าของตัวเอง ถึงกับล้มฟุบลงไปนั่งจุมปุ๊กอยู่บนพื้น! พร้อมกับกระพริบตาปริบๆ มองคนแปลกหน้า!ที่พึ่งจะผ่านสมรภูมิรักบนเตียงด้วยกันมาหมาดๆ! “ฉันจะจ้างเธอเป็นเมียฉัน” เขากระแทกลมหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย ก่อนจะพูดกับเด็กสาวราวกับเจรจาธุรกิจที่น่าเบื่อ อึกก!! ร่างบางหยุดคิดไปชั่วขณะ!..ก่อนจะฝืนกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ แล้วช้อนดวงตาหวานฉ่ำราวกับตุ๊กตา!..ขึ้นไปถามเขาอย่างกล้าๆ กลัวๆ “นะ..นานไหมคะ? ..” “หึ..หนึ่งปี..แล้วฉันจะหย่าให้..!” …………………………………………….. นิยายติดลิขสิทธิ์ ขอสงวนสิทธิ์ ตามพระราชบัญญัติพุทธศักราช 2558 ?ห้ามมิให้ผู้ใดทำการคัดลอกเนื้อหา ดัดแปลง หรือนำไปเผยแพร่ซ้ำโดยไม่ได้รับอนุญาต?

นิยายรักโรแมนติกยังไม่จบ

เกิดใหม่ในเซี่ยงไฮ้ยุค 40 ชาตินี้ฉันคือผู้นำตระกูลเสิ่น

3.0K·อิ๋นเยว่

ชาติก่อน เธอคือคุณหนูใหญ่สายเลือดแท้แห่งตระกูลมาเฟียที่ถูกลักพาตัวไปตกระกำลำบากถึงสิบห้าปี เมื่อถูกพากลับมา เธอกลับหลงกลพ่อแท้ๆ และเมียน้อยที่จงใจปั่นหัวเธอให้กลายเป็นคนโง่เขลาและอารมณ์ร้าย ถูกน้องสาวจอมปลอมแย่งชิงทุกสิ่ง ถูกคู่หมั้นทิ้งขว้าง และถูกขับไล่ออกจากตระกูลไปสู่ความตายอันหนาวเหน็บ! แต่สวรรค์ยังมีตา... เสิ่นอู๋ซวง ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งในวันแรกที่ก้าวเท้าเข้าสู่คฤหาสน์สกุลเสิ่น เมื่อได้โอกาสเกิดใหม่ ชาตินี้เธอจะไม่ยอมเป็นตัวตลกให้ใครเหยียบย่ำอีกต่อไป มารยาบีบน้ำตาของน้องสาวตัวปลอมน่ะหรือ? เธอจะกระชากหน้ากากให้หน้าหงาย คู่หมั้นหูเบาไร้สมอง? เชิญเก็บขยะที่คนอื่นกินเหลือไปใช้ต่อเถอะ! ส่วนพ่อเลวที่หวังฮุบสมบัติของสายเลือดหลัก? เตรียมตัวสูญเสียทุกอย่างจนต้องคุกเข่าอ้อนวอนได้เลย! เพื่อก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดแห่งโลกมืดของเซี่ยงไฮ้ เธอจงใจเลือกชายหนุ่มซอมซ่อผู้มีแววตาดุจหมาป่าเดียวดายอย่าง 'ฮั่วถิงเซิน' มาเป็นผู้ติดตาม โดยไม่รู้เลยว่า... ชายผู้ยอมถวายชีวิตเป็นดาบเล่มคมให้เธอ แท้จริงแล้วคือผู้ที่จะก้าวขึ้นมาสั่นสะเทือนอำนาจของคนทั้งเซี่ยงไฮ้!

มาเฟียจบแล้ว

Love Sick

77.0K·Phat_sara

“หวาย” “ว่า” “วันนี้ไม่ได้ไปด้วยนะ” “เพราะ?” “มีนัด” “กับใคร?” ไม้หวายหันไปถามเพื่อนสนิทด้วยความสงสัยเพราะเธอกับมายานัดกันไว้ตั้งแต่เมื่อสามวันที่แล้ว “เออน่า” “มายาแกจะเบี้ยวฉันแล้วไปกับผู้ชายอีกแล้วเหรอ” “อีกแล้วอะไรกันล่ะ” “เหอะ! ให้มันได้อย่างนี้สิ” “เอาน่า ผู้ชายคนนี้งานดีมากเข้าใจเพื่อนหน่อย” “แล้วฉันก็ต้องไปคนเดียวทั้งที่นัดกันไว้แล้วนี่นะ” ไม้หวายกรอกตาใส่เพื่อนสนิทที่เอาแต่ยิ้มให้เธอ “เดี๋ยวซื้อขนมมาฝาก” “อือ ตามสบายเลย” เธอตอบกลับด้วยความเซ็ง ไม่ใช่ว่าอยากได้ขนมแต่เพราะรู้ว่าต่อให้พูดยังไงเพื่อนสนิทอย่างมายาก็ไม่ไปตามนัดของเธอแน่นอน “น่ารักที่สุด” “ได้แค่น่ารักไงไม่สวยเท่ามายาเลยไม่มีผู้เข้ามาให้เทเพื่อนบ้าง” “ฮ่า ๆๆ ไม่เอา ๆ ไม่กัดเพื่อน อุ้ย! ผู้ชายใกล้มาถึงแล้วฉันไปก่อนนะแก” “ขอติดรถไปลงหน้ามอได้ไหม” “ไม่ได้จ้ะเพื่อน” “ทำไมอ่ะ” “ไม่ได้ก็คือไม่ได้จ้ะเพื่อนรัก ขอโทษน้าแต่ไม่ได้จริง ๆ เพื่อนไปก่อนนะหวาย จุ๊บ~” มายายิ้มหวานให้เธอแล้วส่งจูบก่อนจะรีบปรี่ออกไปด้านหน้าคณะทิ้งให้ไม้หวายอยู่กับความเซ็งและติดอยู่กับความสงสัย สงสัยว่าทำไมมายาถึงได้ไม่เคยให้เธอได้ทำความรู้จักกับผู้ชายของเธอเลยสักครั้งไม่ว่าจะคบกับใครก็ตาม “ช่างเถอะ” ไม้หวายสลัดความคิดทิ้งก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินออกจากคณะเพื่อไปขึ้นรถเมล์ที่หน้ามหาวิทยาลัย ปริ๊น ๆ ปริ๊น ๆ “หวาย” “อ้าวพี่ลุค สวัสดีค่ะ” “เราจะไปไหน” “กำลังจะกลับค่ะ” “ขึ้นมาสิเดี๋ยวพี่ไปส่ง” “ไม่เป็นไรค่ะพี่ลุค” “มาเร็ว” “จะดีเหรอคะ” เธอถามด้วยความเกรงใจ อีกอย่างตรงที่เธอยืนอยู่ก็ยังอยู่ไม่ไกลหน้าคณะซึ่งไม่ใช่เรื่องที่ดีเท่าไหร่กับการขึ้นรถของพี่ลุค รุ่นพี่ปีสี่ที่ทั้งหล่อ รวย ฮอต เป็นที่หมายตาของสาว ๆ เกินครึ่งคณะ “มาเถอะน่า” “โอเคค่ะ ขอบคุณนะคะพี่ลุค” ไม้หวายรีบขึ้นรถหรูของเขาก่อนที่ลุคจะขับรถออกไป “เพื่อนไปไหนล่ะทำไมเดินกลับคนเดียว” “ไปทำธุระค่ะ” ไม่ใช่เรื่องที่เธอต้องเอาเรื่องส่วนตัวของเพื่อนมาพูดให้ใครฟังไม้หวายจึงเลือกที่จะตอบกว้าง ๆ เข้าไว้ “อื้ม” “พี่ลุคกำลังจะกลับเหรอคะ” “เปล่า พี่จะไปทำธุระให้ไอ้ชาร์ล” ลุคเอ่ยถึงเพื่อนสนิทของตัวเองที่เป็นหนึ่งในผู้ชายเพอร์เฟ็คที่สาว ๆ ทั้งในคณะและต่างคณะต่างก็อยากได้เขาเป็นแฟนกันทั้งนั้น “อ่อ” “แล้วนี่เราจะกลับห้องเลยใช่ไหม” “เปล่าค่ะ หวายจะไปซื้อของน่ะค่ะพี่ลุค” ไม้หวายตอบตามความจริง เธอจะไปซื้อของมาทำงานกลุ่มแต่เพื่อนในกลุ่มของเธออย่างมายาดันเบี้ยวนัดไม่ไปด้วยทำให้เธอต้องไปคนเดียว “ซื้อของใช้เหรอ” “ของทำงานกลุ่มค่ะ” “ไปคนเดียว?” “ค่ะ” เธอพยักหน้ารับเขาที่ถามด้วยสีหน้าฉงน “แล้วเพื่อนในกลุ่มไปไหนหมด หรือว่าไปเจอกันที่ร้าน” “เพื่อนไม่ว่างน่ะค่ะหวายเลยอาสาไปซื้อเอง” เธอยิ้มตอบเขาด้วยความสดใส ถึงจะเซ็งอยู่บ้างที่เพื่อนไม่ไปด้วยแต่จะเซ็งต่อไปก็เปล่าประโยชน์ “ของเยอะรึเปล่า” “นิดหน่อยค่ะ” “ซื้อที่ไหนล่ะ” “ร้าน XXX ค่ะ” เขาถามอะไรมาเธอก็ตอบอย่างไม่คิดอะไร “ไม่ไกลจากที่นี่เท่าไหร่ใช่ไหม” “ค่ะ ไม่ไกลหวายเลยไปเอง” “แต่ยังไงงานกลุ่มก็ไม่สมควรไปซื้อคนเดียวจริงไหม” “ก็...ค่ะ แต่ไม่เป็นไรค่ะเดี๋ยวตอนทำงานก็ช่วยกันทำเหมือนเดิม” “เดี๋ยวพี่พาไปแล้วกันไปคนเดียวลำบาก” “ไม่เป็นไรค่ะพี่ลุคหวายไปได้ค่ะ” “เถอะน่า พี่ว่าง” “เมื่อกี้เพิ่งบอกจะไปทำธุระให้พี่ชาร์ลไม่ใช่เหรอคะ” “อื้ม แต่ไม่ได้รีบอะไร” “อย่าเลยค่ะหวายเกรงใจนั่งแท็กซี่ไปแป๊บเดียวค่ะพี่ลุค” “ไม่ต้องเกรงใจหรอกพี่กำลังอยากขับรถเล่นอยากหาอะไรทำพอดี” “แต่... / นั่งเงียบ ๆ ก็พอไม้หวาย” เธอกำลังจะปฏิเสธอีกครั้งแต่เขาก็พูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงดุนิดหน่อยทำให้ไม้หวายยอมเงียบเพราะรู้ว่าคงปฏิเสธไม่ได้ถ้าเขาต้องการจะพาไป -เวลาต่อมา- “ของโคตรเยอะถ้ามาเองจะหอบขึ้นแท็กซี่ยังไง” “แหะ ๆ ขอบคุณนะคะ” เธอหัวเราะแผ่วเบาด้วยท่าทางเก้อเขินหลังจากที่เขายกของขึ้นรถแล้วหันมาพูดด้วยประโยคเมื่อครู่นี้ “ไม่เป็นไร ต้องซื้ออะไรอีกไหม” “ไม่แล้วค่ะ” “โอเคถ้างั้นพี่ไปส่งที่หอเลยนะ” “ค่ะ” ไม้หวายยิ้มรับก่อนที่ทั้งสองคนจะขึ้นรถแล้วขับตรงไปที่หอพักของเธอ ตื๊ดดดดด ตื๊ดดดด ...ชาร์ล ไม้หวายรับรู้ว่าใครโทรหาลุคจากการมองหน้าจอของรถยนต์ที่เชื่อมต่อกับโทรศัพท์ทำให้เธอเลือกที่จะนั่งเงียบเพื่อให้เขาได้คุยธุระ ติ๊ด! (เมื่อไหร่มึงจะมาวะ!) เสียงที่ดังจากปลายสายบ่งบอกอารมณ์ของคนพูดได้ดีว่ากำลังหงุดหงิดมากแค่ไหน “เออกำลังจะไป รอก่อน” (รอเหี้ยไร มึงรีบมาเดี๋ยวนี้ไอ้ลุคไม่งั้นกูได้ฆ่าผู้หญิงคนนี้ตายก่อนยัยนี่จะฆ่าตัวตายเองแน่!) “เออ ๆ บอกว่ารอก่อนไงวะ” (กูจะฆ่ายัยนี่ให้ตาย มึงรอมาเก็บศพแทนแล้วกัน) “อ่าส์! กูกำลังรีบไป” ติ๊ด! “พี่ต้องเปลี่ยนเส้นทางระทันหันนะหวาย” “เอ่อ...ค่ะ ถ้างั้นเดี๋ยวหวายลงข้างหน้าก็ได้ค่ะ” “ไปด้วยกันนี่แหละ เสร็จธุระเดี๋ยวพี่ไปส่ง ที่ ๆ พี่จะไปอยู่ไม่ไกลจากแถวนี้” ลุคบอกเธอจบก็เพิ่มความเร็วของรถยนต์ขึ้นทันทีส่วนไม้หวายก็กล้าพูดอะไรต่อเพราะเธอตกใจตั้งแต่ที่ได้ยินประโยคนั้นของเพื่อนเขาแล้ว (รอเหี้ยไร มึงรีบมาเดี๋ยวนี้ไอ้ลุคไม่งั้นกูได้ฆ่าผู้หญิงคนนี้ตายก่อนยัยนี่จะฆ่าตัวตายเองแน่!) เธอไม่เคยคุยพี่ชาร์ลคนนั้นหรอกมีแค่พี่ลุคคนนี้เท่านั้นที่เธอมีโอกาสได้คุยบ้างเพราะบุคลิคที่เข้าถึงง่ายของเขาแตกต่างจากเพื่อนของเขาที่แค่มองหน้าก็เหมือนจะฆ่าคนให้ตายคนนั้นพอได้ยินเขาพูดประโยคนั้นออกมาเลยทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัว “พี่ลุคคะ” หลังจากปล่อยให้บรรยากาศในรถเงียบอยู่พักหนึ่งไม้หวายก็ตัดสินใจเรียกคนข้าง ๆ “ครับ” “เหมือนจะมีธุระสำคัญ ให้หวายไปด้วยจะไม่เป็นไรเหรอคะ” “ก็...ไม่เป็นไรหรอก พี่รีบของเราก็เยอะจะให้กลับเองได้ไง ไม่เป็นไรหรอกอย่าคิดมากเลยใกล้ถึงแล้ว เคลียร์ธุระเสร็จเดี๋ยวพี่ไปส่งนะ” “ค่ะ” เพราะไม่รู้จะพูดอะไรต่อไม่กล้าพูดมากเพราะเกรงใจเขาด้วยทำให้เธอเลือกที่จะเงียบจนกระทั่งเวลาผ่านไปไม่ถึงสิบนาทีลุคก็พาไม้หวายเลี้ยวรถเข้าไปในบ้านหลังหนึ่ง “ไปครับ” “คะ?” “ลงรถไงถึงแล้ว” “ค่ะ ๆ” เธอรีบลงรถตามที่เขาบอกเพราะดูเขาเองก็รีบพอตัวจากนั้นเขาก็เดินเข้าไปในบ้านหลังนั้นส่วนเธอก็ยืนรออยู่ข้างนอกไม่ได้เดินตามเข้าไป “พี่ลุคมาทำไม!” เสียงที่ดังออกมาจากข้างในบ้านทำให้เธอที่ยืนอยู่ข้างนอกตกใจนิดหน่อย ดูเหมือนข้างในจะมีปัญหาใหญ่ที่เธอก็ไม่รู้ว่าเรื่องอะไรเพราะเป็นคนนอก และด้วยความที่เป็นคนนอกก็ยิ่งทำให้เธอลำบากใจที่จะยืนอยู่แถวนี้เช่นกัน “เฮ้อ! มาทำอะไรที่นี่นะหวายเอ้ย” ไม้หวายพึมพำกับตัวเองแล้วพยายามมองหาที่นั่งแต่มันดันไม่มีนี่สิ “กลับได้แล้วพิม” “ไม่! พิมยังคุยกับพี่ชาร์ลไม่รู้เรื่องเลย!” “คุยห่าอะไรอีกวะ” “คุยเรื่องเด็กในท้องพิมนี่ไงยังจะถามอีกเหรอว่าคุยเรื่องอะไร!” ไม้หวายตกใจมากกว่าเดิมกับสิ่งที่ได้ยิน เธอไม่ได้ตั้งใจฟังแต่เพราะคนในบ้านคุยกันเสียงดังออกมาข้างนอกให้เธอได้ยินเอง “ฉันไม่ได้ทำเธอท้อง” “ไม่ได้ทำพิมท้องแล้วหมาที่ไหนมันทำในเมื่อพิมนอนกับพี่ชาร์ลคนเดียว!” “จะไปรู้เหรอวะ!” “เฮ้ยไอ้ชาร์ลมึงใจเย็น” “เย็นเหี้ยไรยัยนี่นอนกับกูสามครั้งกูใส่ถุงทุกครั้งจะมาท้องกับกูได้ยังไง!” “มันก็แตกได้ไหมพี่ชาร์ล! ปัดความรับผิดชอบเอาแต่ได้ ตกลงจะไม่รับผิดชอบพิมกับลูกใช่ไหม!” “เออ!” “ได้! ถ้าพี่ชาร์ลไม่รับผิดชอบพิมจะฆ่าตัวตาย!” “เออ! ตาย ๆ ไปเลยเรื่องของเธอ!” “เฮ้ย ๆ พอ ๆ กูว่าไปกันใหญ่แล้ว เอางี้พิมพี่ว่าคุยตอนนี้ก็มีแต่แรงใส่กันให้ไอ้ชาร์ลมันไปสงบสติอารมณ์ก่อนดีกว่านะ” “แล้วพิมล่ะ! พิมจะอยู่ยังไงระหว่างที่พี่ชาร์ลไปสงบสติอารมณ์! คนทำแค่อารมณ์เสียแต่คนท้องมันจะตายอยู่แล้วนะพี่ลุค ฮื่อ ๆๆ” “ไม่เป็นไรเดี๋ยวคุยกับพี่ก่อน มีอะไรระบายกับพี่ ยิ่งดันทุรังคุยกับมันตอนนี้ยิ่งพังกว่าเดิมนะพิม” “แต่พิม... / เชื่อพี่ คุยตอนนี้ยิ่งพังก็เห็นอยู่ว่าไอ้ชาร์ลไม่ได้แคร์อะไร” “ฮึก! ก็ได้ค่ะ” “โอเค ถ้างันพิ้มรออยู่ตรงนี้ก่อน อย่าเพิ่งทำอะไรนั่งอยู่เฉย ๆ เดี๋ยวพี่มา ถ้าอยากให้เรื่องมันดีขึ้นอย่าวู่วามเด็ดขาดนะพิม” “ค่ะ ฮื่อ ๆๆ” “มึงมานี่ไอ้ชาร์ล” ลุคดึงเพื่อนสนิทของตัวเองออกมานอกบ้าน ทันทีที่เดินออกมาข้างนอกก็ทำให้ไม้หวายสะดุ้งด้วยความตกใจแล้วก็รู้สึกหวาดกลัวทันทีที่เห็นสายตาเกรี้ยวกราดที่มองมาที่เธอ “...มึงพาเด็กในคณะมาทำไม?” “เอ่อ...” ไม้หวายรู้สึกเสียวสันหลังกับน้ำเสียงและสายตาที่ดูไม่พอใจกับการมีเธออยู่ที่นี่ของเขาทำให้เธออึกอักออกมาในทันที “ก็มึงเร่งกูจะให้ทำยังไงวะกูกำลังจะไปส่งน้องที่หอพอดีจะไปส่งก่อนก็กลัวไม่ทัน ช่างเถอะน่ากูว่าตอนนี้มึงกลับก่อนดีกว่าเดี๋ยวกูเคลียร์ทางนี้เอง” “อืม เคลียร์ไปเลยกูรำคาญ แต่ถ้าเคลียร์ไม่ได้ก็ปล่อยให้ตายอย่างที่อยากตายไปเลย” ชาร์ลเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชาไร้เยื่อใยก่อนจะหันหลังเดินไปทันที “เดี๋ยวก่อนไอ้ชาร์ล” “อะไร” “กูคงต้องเคลียร์อีกนานฝากไม้หวายกลับกับมึงก่อน” “เอ่อ ไม่เป็นไรค่ะพี่ลุคเดี๋ยวหวายกลับแท็กซี่ก็ได้ค่ะ” “ไม่ได้ พี่บังคับเรามาจะให้เรากลับเองได้ยังไงของเราก็เยอะ กูเคลียร์ธุระให้มึงมึงก็เคลียร์ธุระให้กูบ้าง พาไม้หวายไปส่งที่หอเอารถกูไปเพราะของน้องอยู่หลังรถกูเยอะ” ลุคพูดจบก็ยื่นกุญแจรถไปข้างหน้าเพื่อให้ชาร์ลมาหยิบมัน “...ยุ่งยากว่ะ” เขาพึมพำออกมาด้วยความหงุดหงิดก่อนจะเดินมาแลกกุญแจรถกับเพื่อนสนิทด้วยท่าทางที่ดูไม่น่าเข้าใกล้ที่สุดในความรู้สึกของไม้หวาย “กลับกับมันนะไม้หวาย พี่ขอโทษจริง ๆ ที่ไปส่งด้วยตัวเองไม่ได้” “...ค่ะ ไม่เป็นไรค่ะพี่ลุค” ไม้หวายรับคำด้วยความรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ความจริงเธอยากกลับเองมากกว่าแต่ด้วยอารมณ์ของชาร์ลในตอนนี้ทำให้เธอไม่กล้าพูดอะไร “มาสักที” เสียงดุดันเอ่ยขึ้นทำให้สองขาเรียวต้องรีบเดินไปที่รถของลุคก่อนจะรีบขึ้นรถด้วยความลนลานแต่ยังไม่ทนที่เธอจะได้คาดเข็มขัดนิรภัยให้เรียบร้อยรถหรูคันนี้ก็ถูกคนขับเหยียบคันเร่งเต็มแรงจนรถกระชากและมันก็ทำให้ไม้หวายอกสั่นขวัญหาย จากที่กลัวอยู่แล้วก็ยิ่งกลัวมากขึ้นหลายเท่าตัว บรรยายกาศในรถมีแต่ความเงียบไม่มีสักวินาทีที่ไม้หวายจะไม่เกร็ง แม้แต่การหายใจเข้าออกของตัวเองเธอก็ยังรู้สึกเกร็งต้องค่อย ๆ หายใจเข้าออกช้า ๆ เพื่อไม่ให้เกิดเสียงรบกวนเขาที่เธอไม่ได้สนิทด้วยแม้แต่นิดเดียวต่อให้เขาจะเป็นพี่รหัสของเพื่อนสนิทเธอก็ตาม “ชื่ออะไรนะ” เสียงเย็นชาที่เอ่ยขึ้นมาทำลายความเงียบอย่างไม่ให้สุ้มให้เสียงทำไม้หวายสติแทบหลุด “คะ” “เธอชื่ออะไร” เขาถามอีกครั้งโดยที่ไม่ได้หันมามองหน้าเธอแม้แต่นิดเดียวเอาแต่จ้องมองไปที่ถนนด้วยใบหน้าถมึงทึง “หวะ...หวายค่ะ” “อืม” เขาตอบรับแค่นั้นบรรยากาศโดยรอบก็ตกอยู่ในความเงียบอีกครั้งและมันยิ่งทำให้ไม้หวายทำตัวไม่ถูก แม้แต่มือไม้ก็ไม่รู้ว่าจะเอาไปวางไว้ตรงไหนดี “อย่าไปพูดเรื่องนั้นให้ใครฟัง” “...ค่ะ” เธอเงียบไปพักหนึ่งก่อนจะตอบไม่ใช่เพราะจะไม่รับปากแต่เป็นเพราะเธอรู้สึกหวาดกลัวน้ำเสียงเย็นยะเยือกของเขาต่างหากเลยทำให้เธอขยับปากได้ช้า “รับปากแล้วก็ทำให้ได้ ถ้าเรื่องนี้เล็ดลอดออกไป...เธอตาย”

นิยายรักโรแมนติกจบแล้ว

พันธะร้ายอุ้มรัก

32.0K· นามปากกา แสงเทียน

จากนักเขียนถึงนักอ่าน นิยายเรื่องนี้เป็นภาคต่อในนวนิยายชุด “พันธะ” นักอ่านสามารถอ่านแยกได้ค่ะ นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายดราม่า รักโรแมนติก ที่พระเอก พี่วิน ของนักเขียนจะเลวมากเป็นพิเศษ ถ้าใครชอบ พระเอกดิบ เถื่อน ปากร้าย ทำร้ายจิตใจ และคลั่งรักชนิดรุนแรง หึงมาก หวงมาก เดี๋ยวยกพาดบ่าเข้าห้องบ้างอะไรบ้าง ผายมือเชิญขอบกระทะทองแดงเลยค่ะ เราจะกอดคอลงนรกไปด้วยกัน อิอิ นางเอก ‘น้องนิดา’ ใสซื่อ เชื่อฟัง เป็นลูกเลี้ยงแม่พระเอก ตัวพระเอกมีปมครอบครัว เป็นคนซับซ้อนแต่ก็ไม่ได้เข้าใจยาก และปมที่ว่าก็มาจากนางเอกนี่แหละค่ะ ใครชอบแนวนี้ทดลองอ่านก่อนได้นะคะ ถ้าไม่ใช่ทางก็กดซื้อไปเถอะค่ะ คุ้มแน่นอน ฮ่า! นิยายเรื่องนี้ไม่อิงความจริง เน้นจิตนาการที่คลั่งรักของนักเขียนนะคะ ตอนจบสุขนิยมค่ะ ครองรักกันอย่างมีความสุข แม้จะทำให้เสียใจและเสียน้ำตาแต่นักเขียนก็อยากจะปลอบโยนนักอ่านนะคะ ถ้าผิดพลาดประการใด พระเอกเลวเกินไป เชิญด่าพี่วินเลยค่ะ แสงเทียนไม่รับรู้ ? ฝากพี่วิน น้องนิดา และน้องนิล กาวใจคนสำคัญไว้ในอ้อมอกอ้อมใจนักอ่านด้วยนะคะ หวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะรักและเข้าใจพี่วินของเค้า! โชคดีมีสุขค่ะ ด้วยรัก แสงเทียน บทนำ หญิงสาวกำปากกาหมึกซึมในมือไว้แน่น ตรงหน้าคือกระดาษทะเบียนสมรสที่จะตีตราชีวิตเธอกับผู้ชายข้าง ๆ ไปตลอดชีวิต แผ่นหลังบอบบางถูกลูบอย่างปลอบประโลมด้วยคนที่เธอเชื่อใจและดีกับเธอที่สุดตั้งแต่เธอจำความได้ “เซ็นนะลูก พี่เขาเซ็นแล้ว...” ดวงตากลมโตช้อนสายตาขึ้นสบมองแม่เลี้ยง ก่อนจะตวัดปากกาลงลายมือชื่ออย่างไม่ได้ลังเลเช่นคราแรก “จบเรื่องแล้วแม่จะหอบเสื้อผ้าไปอยู่กับผมจนลูกสาวแม่ตั้งท้องก็ได้นะครับ... ผมไม่ติด” น้ำเสียงที่ออกจะเย้ยหยันเอ่ยพร้อมกับร่างสูงที่ยืนขึ้นจนเงาทะมึนทาบทับเธอไว้ “ฉันไปแน่ ไปถ่ายรูปก่อนอย่าให้เสียฤกษ์” น้ำเสียงจริงจังของมารดาทำให้ ‘เนวิน’ อดที่จะเหยียดยิ้มไม่ได้ ญานิดา กุลภักดิ์พินิจ หญิงสาวรูปร่างอ้อนแอ้นอรชรในชุดแต่งงานสีขาวงาช้างเปิดเปลือยหัวไหล่กลมกลึง บนศีรษะประดับด้วยมงกุฎดอกไม้เพชรน้ำงามที่แวบวับล้อเล่นกับแสงไฟในห้องจัดเลี้ยง ใบหน้ารูปไข่สวยหวานราวตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ ดวงตากลมโตโอบล้อมด้วยแพขนตาเงางามธรรมชาติที่ลอบมองเขาแทบจะตลอดเวลา เธอบอบบางมากขนาดที่ว่าเขาถอยหลังไปชนเธอก็แทบจะล้มหงายหลังไปแล้ว “ยืนให้มันมีกระดูกหน่อย อย่ามาสำออยฉันไม่ชอบ!!” ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเพียงนิดก่อนจะคลายออก และยืนเคียงข้างกันไปกับเขาโดยไม่สนใจน้ำเสียงที่แดกดันเธอแทบจะตลอดเวลา เธอยกมือไหว้แขกเหรื่อที่เข้ามาแสดงความยินดี ทุกคนเป็นแขกของแม่เลี้ยงทั้งนั้นเธอจึงต้องสุภาพกับคนพวกนี้ ต่างกับเขาที่ใบหน้าเรียบนิ่งไม่ยกมือไหว้ใครสักคน... หลังจากร้างผู้คน เนวินหัวเราะออกมาอย่างเย้ยหยัน และสะบัดแขนที่หญิงสาวคล้องให้หลุดออก ญานิดารู้ตัวเองดีถอยห่างออกมาไม่ได้เกาะแขนเขาไว้ตามคำสั่งของแม่เลี้ยง ตอนนี้แค่เขาไม่พังงานแต่งงานฉีกหน้าแม่เลี้ยง ไม่ไล่เธอกระเจิดกระเจิง หรือเอาไวน์แดงสาดใส่หน้าเธอแบบทุกครั้งที่เจอกัน แค่เขาไม่เดินหนีหายไปไหนนั่นก็ดีมากแล้วในสำหรับเธอ... “ฉันละอยากให้แม่มาเห็นความร้ายกาจในตัวเธอจริง ๆ” เนวินก้มหน้าลงมากระซิบประโยคยียวนกับร่างบางระหงข้าง ๆ มองมุมนี้หน้าอกหน้าใจก็อวบอัดเสียจริง! “นิดาไม่อยากเถียงกับคุณวิน... เรามาทำเรื่องนี้ให้จบเถอะค่ะ” หญิงสาวรู้ว่าเขามองอะไรเธอจึงยกมือข้างซ้ายที่ประดับด้วยแหวนเพชรเม็ดโตมาปิดช่องอกเอาไว้ “หึ! ทำเป็นหวงตัว... ทีเมื่อคืนครางหงิงเป็นลูกหมาเชียว” ‘ถ้าคุณวินคิดว่านิดาเป็นลูกหมา... งั้นคุณก็เป็นสามี ลูกหมานั่นแหละค่ะ เป็นหมาเหมือนกัน’ ญานิดาได้แต่พูดในใจไม่กล้าเอ่ยปากออกไป “อย่ามาด่าฉันทางสายตา!!” ริมฝีปากหยักกระตุกขึ้น และวาดลำแขนแกร่งไปดึงเอวบางมาใกล้ชิด ชายหนุ่มบีบเอวบางจนญานิดารู้สึกเจ็บ เธอกะพริบตาถี่ ๆ กลั้นน้ำตาไม่ให้รินไหล “แต่ไม่เป็นไร... ด่าไปเถอะ แล้วฉันจะเอาคืนตอนเธออ้าขาอยู่บนเตียง!” ชายหนุ่มเอียงใบหน้าลงมากดจูบที่ลำคอเธอพร้อมกับขบเม้มแรง ๆ ทั้งที่เรายังยืนอยู่หน้าแบ็กดร็อปในงาน แต่งงานอยู่เลย! เนวินหัวเราะร่วนเมื่อนึกไปถึงเมื่อคืนกว่าเขาจะปล่อยร่างนุ่มนิ่มที่ยืนเคียงข้างกันก็เกือบรุ่งสาง ขนาดเขานอนมากกว่าเธอยังเพลียเลย แต่ยัยเด็กไร้หัวนอนปลายเท้าคนนี้กลับยืนรับแขกในงานได้หน้าตาเฉย!

นิยายรักโรแมนติกจบแล้ว

เสน่ห์รักกับดักมาเฟีย (25+)

7.0K·เนตรกวี / Natekavees

เพราะความจำเป็นทำให้เธอรับงานเป็น 'เด็กเสี่ย' แต่มารับรู้ภายหลังว่าคนที่ซื้อเธอเป็น 'มาเฟีย' แถมเขายังเย...ดุ และหื่u สุดๆ ไปเลย

นิยายรักจบแล้ว

บ่วงเสน่หามารยาซาตาน Love Deception

445·พิชชากร

“เป็นนางบำเรอของฉันไม่เห็นจะเสียหายตรงไหน...เพราะเธอก็ไม่มีอะไรเหลือให้ต้องเสียดายอยู่แล้วนี่รินรดา” คาร์รีมเย้ยหยัน “เผียะ!! ถึงฉันจะไม่เหลืออะไร ฉันก็ไม่คิดจะนอนกับคุณ ให้เครื่องฉันสึกหรอไปกว่านี้หรอก” รินรดาตบสั่งสอนฉาดใหญ่ ------------------------------------ “ฉันอยากได้เธอมานอนเล่นๆ ด้วยสักเดือน และต่อให้เธอบริการฉันได้ถูกใจหรือไม่ ฉันก็จะยกค่าเสียหายให้ทั้งหมด” ถ้อยคำหยามเหยียดกรีดลึกไปถึงขั้วหัวใจหลุดจากปากซาตานไร้หัวใจ คาร์รีม บิน คาดาร์ ทายาทบ่อน้ำมันผู้เห็นผู้หญิงเป็นของเล่นยามเหงาและไม่คิดเก็บใครไว้สานสัมพันธ์รัก “ต่อให้ฉันขัดสนจนต้องกัดก้อนเกลือกิน ฉันไม่มีวันขายศักดิ์ศรีให้ผู้ชายมักมากใช้ผู้หญิงเปลืองอย่างคุณเป็นแน่” หากเขากลับโดนตอกกลับเสียหน้าหงายโดยรินรดาสาวไทยพันธุ์ดุ วิศวกรสาวที่ต้องยอมเป็นของแปลกให้เพลย์บอยตัวพ่อลิ้มลองโดยไร้หนทางหลบเลี่ยง เมื่อต้องจำนนต่อหลักฐานว่าเป็นสปายบ่อนทำลายธุรกิจจนดิ้นไม่หลุด เธอกลับโดนเจ้าหนี้หนุ่มมัดไว้ด้วยสัญญาสวาทแทนค่าเสียหายอย่างเจ้าเล่ห์เพทุบาย รินรดาจึงถูกจองจำไว้ในตรวนเสน่หาที่เธอพยายามหลบหลีกดิ้นหนีสุดชีวิต เพราะไม่อยากมอบหัวใจให้เขาเอาไปขยี้เล่นเหมือนกับสาวๆ ใช้แล้วทิ้งทั้งหลายของเขา หากเสน่ห์หนุ่มนักรักของคาร์รีมก็ร้ายเกินพิกัด เขาเร่าร้อนจนเธอแทบหลอมละลาย และร้อนแรงจนเธอแทบขาดใจตายอยู่ภายใต้เปลวเพลิงพิศวาสทุกเมื่อเชื่อวัน แล้วอย่างนี้เธอจะรอดพ้นไปจากห้วงปรารถนาของเขาได้อย่างไร หรือจะเป็นเขาที่ต้องมาหลงเสน่ห์สาวน้อยรสหวานซาบซ่านทรวงเข้าเสียเอง ฤาบ่วงสิเน่หาได้พันธนาการหัวใจสองดวงเอาไว้อย่างแน่นหนา จนยากเกินจะหลุดพ้นมาตั้งแต่ต้นแล้ว...

นิยายรักโรแมนติกยังไม่จบ

เมียผมเป็นยากูซ่า

22.0K·ทรีเฮ้าส์

เขา เป็นมาเฟีย เธอ เป็นยากูซ่า เขา ชอบใช้ปืน เธอ ชอบใช้ดาบซามูไร แล้วมาวัดกันว่า ความโหดใครจะแรงกว่ากัน... ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ "มาเป็นเมียกู" "เรื่องอะไรฉันต้องทำตาม" "จะขึ้นเตียงดีๆ หรือจะคลานขึ้นไป" "นายไม่สิทธิ์มาออกคำสั่งกับฉัน รู้ไหมฉันเป็นใคร!!" "รู้ดิ ก็แค่ยากูซ่า อย่ามาทำเป็นปากเก่ง" _____________________________

นิยายรักโรแมนติกจบแล้ว

ผูกรักมาเฟียร้าย

4.0K· นามปากกา แสงเทียน

เธอยอมพาตัวเองเดินเข้าสู่กับดักที่เขาวางไว้ เพราะหวังว่าสักวันเมื่อทุกอย่างจบลง เขาจะปล่อยเธอไป

นิยายรักโรแมนติกจบแล้ว

รักแรกไหงแพ้เกย์คู่ [3p]

13.0K·หลินซี

จู่ ๆ เธอก็กลายเป็นของเล่นของสองพี่น้องเกย์ โดยมีข้อตกลงแลกเปลี่ยนว่า เธอต้องปรนเปรอพวกเขาเพื่อชำระหนี้ของครอบครัว แล้วตัวประกันอย่างเธอจะเลือกอะไรได้ นอกจากสมยอมเพื่อรอเวลาจากไปเท่านั้น

ประธานจบแล้ว

เชลยรักท่านประธาน

3.0M·เดย์ไลลา

นิยายเซ็ทมาเฟีย ประกอบด้วย 1.หลงรักนายมาเฟีย 2.เล่ห์ร้ายนายบอดี้การ์ด 3.เชลยรักท่านประธาน เนื้อหาในนิยายมีความเกี่ยวข้องกันเล็กน้อย โดยจะแยกเป็นเนื้อหาของแต่ละตัวละคร สามารถเลือกอ่านเรื่องที่สนใจ หรืออ่านทั้งหมดได้เลยค่ะ Writer : เดย์ไลลา Illust : s.xxmona Proofread & Design : เดย์ไลลา สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติพุทธศักราช 2557 ห้ามดัดแปลงบทความ คัดลอกและนำไปใช้บางส่วนและนำไปเผยแพร่ไม่ว่ากรณีใดๆ ทั้งสิ้นโดยไม่ได้รับอนุญาต หากฝ่าฝืนมีบทลงโทษบัญญัติไว้สูงสุดตามกฎหมาย พระราชบัญญัติ 2537 คำเตือน นิยายเรื่องนี้มีการกระทำไม่เหมาะสมเรื่องเพศ คำพูดจาหยาบคาย การใช้ความรุนแรง มีฉากการร่วมเพศรุนแรง/ไม่สมยอม มีฉากNC20+ เหมาะกับผู้ที่มีอายุ 20 ปี ขึ้นไป โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน เนื้อหาในนิยายเป็นเพียงจินตนาการของนักเขียนเท่านั้น ไม่อิงตามความจริง อ่านเพื่อความบันเทิงเท่านั้นนะคะ แนะนำให้โหลดตัวอย่างมาอ่านก่อนเพื่อประกอบการตัดสินใจ ก่อนซื้อเล่มเต็มนะคะ

นิยายรักโรแมนติกจบแล้ว

เมียเก็บมาเฟียเถื่อน [ซีรีส์คนเถื่อน 1]

1.0K·P. Chamomile

เอมมาลินถูกส่งตัวมาเป็นเมียเก็บมาเฟียธุรกิจการเงินตั้งแต่อายุ 18 ความดิบ เถื่อน เร่าร้อน รุนแรง ทำให้เธอต้องตกเป็นทาสรักเขาตลอดไป... “เรื่องเงินที่คุณจะยืมผม 80 ล้าน ผมยินดีที่จะให้คุณยืมนะ แต่มีข้อแม้... ผมไม่รู้ว่าคุณจะทำได้หรือเปล่า” “ผมทำได้ทุกอย่างครับ” “ผมจะให้คุณยืมเงิน 80 ล้านบาท โดยไม่คิดดอกเบี้ย แต่แลกกับตัวลูกสาวของคุณ!” --- “ออกไปนะคะ คุณไม่มีสิทธิ์เข้ามาในห้องนอนฉัน” “ทำไมฉันจะไม่มีสิทธิ์ ฉันมีสิทธิ์ในบ้านหลังนี้มากกว่าพ่อของเธอเสียอีก” “ปล่อยนะคะ ปล่อยชะเอมนะ!” เขาผลักเธอลงบนเตียงนอนและคร่อมร่างบางของเธอไว้ เอมมาลินดิ้นขลุกขลักจนชุดนอนสีชมพูเลิกขึ้น เผยให้เห็นเรียวขาขาวผ่อง เขาเอามือปิดปากของเธอไว้ อีกมือหนึ่งก็รวบข้อมือของเธอแล้วชูขึ้นสูง “ฟังฉันดีๆ นะชะเอม เธอต้องไปอยู่กับฉัน เธอไม่มีสิทธิ์เลือกหรือเรียกร้องอะไรทั้งสิ้น เพราะมันเป็นข้อตกลงที่พ่อของเธอทำไว้กับฉัน พ่อของเธอเอาเงินฉันไปแล้ว 80 ล้านบาท แต่ถ้าเธอไม่ทำหรือหนีไป ฉันจะจัดการคนที่เหลืออย่างสาสมที่สุด ฉันพูดแค่นี้เธอคงจะเข้าใจ” เขาค่อยๆ ปล่อยมือตัวเองออกจากริมฝีปากของหญิงสาว เอมมาลินหายใจหอบระรัว รู้สึกกลัวคนตรงหน้าแบบขีดสุด ฌอร์นเดินลงมาช้าๆ เขามองหน้าอวสรและสุภัทราพร้อมยิ้มน้อยๆ ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกขนลุกอย่างถึงที่สุด อวสรเดินเข้าไปหาฌอร์นและมองอย่างเป็นกังวล “ผมทำความเข้าใจกับลูกสาวคุณแล้ว ลูกสาวคุณตกลงจะไปกับผม ผมจะให้เวลาเค้าเก็บของและทำใจหนึ่งวันพรุ่งนี้ผมจะไปรับเค้าด้วยตัวเองที่โรงเรียน!”

นิยายปัจจุบันจบแล้ว

มังกรโคตรเลว

34.0K·Diavolo_

"ทำอะไร" "อ๊ะ!" ฉันสะดุ้งเสียงที่ดังอยู่ข้างหูตัวเอง "แต่งตัวจะไปไหน" นี่มันไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมที่เขาใช้เป็นประจำหนิ กลิ่นมันเหมือน...น้ำหอมผู้หญิง "ไปโรงพยาบาล" ฉันตอบโดยไม่ได้หันไปมอง "รอก่อน ขอไปเปลี่ยนชุดแป๊ปหนึ่ง" "นายไปพักเถอะ ฉันไปเองได้" "เป็นอะไร" "เปล่า" เขาคงลืมไปแล้วจริง ๆ ว่าเมื่อคืนบอกให้ฉันรอกินข้าวด้วย หึ น่าสมเพชตัวเองสิ้นดี ไม่แปลกที่เขาจะเคยสมเพชฉันมาก่อน "ขอตัวนะ" ฉันรีบเช็ดมือให้แห้งรีบพาตัวเองออกจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด

เลขาจบแล้ว

ร้ายดักรัก Dangerous love NC

375·ไรริล

คำโปรย ❌**" ถ้าใจไม่ถึง…อย่าอ่าน!!! "**❌ เรื่องย่อ เพราะความเข้าใจผิด ที่คิดว่าพี่วินนอกใจ ทำให้ฉันต้องเอาคืนโดยการไปซื้อผู้ชายมานอนด้วย แต่ใครจะไปคิดว่า... วันไนท์สแตนด์คืนเดียว กับ โฮสต์ตัวท้อปของคลับอาซูร่า กลายเป็นถูกหมายหัวจากหัวหน้าแก๊งยากูซ่า !!! ที่ตามมาเช็คบิลเรียกเก็บค่าบริการในราคาหฤโหด แบบที่ต้องจ่ายจนหมดเนื้อหมดตัวกันเลยทีเดียว ********** ... ทุกเกมส์มันต้องมีกฎ ... และกฎข้อเดียวของเขาคือ ..เขาเป็นคนคุมเกมส์..!! ********** สถานะ 18+++ ฉากอีโรติก??”?❌❌??”?⚠️

นิยายรักโรแมนติกยังไม่จบ

ทาสเสน่หาวิวาห์ซาตาน Unpredictable Love

585·พิชชากร

“ปล่อยมุกไปเถอะค่ะ อยู่กันไปก็เท่านั้น เราสองคนไม่เคยมีใจให้กันเลย” มุกตาภาเว้าวอนด้วยน้ำตาที่ไหลลงมาเจิ่งนองดวงหน้าหวาน “จำใส่หัวเธอไว้นะมุกตาภา เธอเป็นสมบัติของฉันตั้งแต่วันที่เราแต่งงานกันแล้ว... เป็นผู้หญิงของฉัน และจะไปจากฉันได้ก็ต่อเมื่อฉันเบื่อหรือเฉดหัวทิ้งไปเท่านั้น...” อิศม์เดชคำรามอย่างเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ... .... เพราะรักเป็นพิษจากภรรยาเก่า...อิศม์เดช ธรรมภิบาล... หนุ่มอ่อนโยนขี้เล่นจึงผันตัวไปเป็นนายเหมืองที่ทั้ง โหด ทั้งเถื่อน ทั้งเย็นชา และไร้รักในหัวใจ... เพราะผิดหวังช้ำรักจากคนรักเก่า...มุกตาภา ดิถีภิรมณ์... สาวสวยจิตใจดี จึงไม่คิดมีใจให้ชายใดได้อีก รวมทั้งผู้ชายที่เธอตกลงแต่งงานด้วย เพื่อหนีวงจรรักสามเส้าของตัวเองไปไกลถึงเหมืองหินปูนทางภาคใต้ เมื่อคนชอกช้ำรักสองคนต้องมาแต่งงานโดยปราศจากรักไม่พอ เจ้าบ่าวที่เข้าใจว่าเจ้าสาวตัวเองเป็น ‘เมียน้อย’ ยังตั้งท่ารังเกียจและไม่คิดจะแตะต้องกายสาวแสนสกปรกและเต็มไปด้วยราคีของเธออีกด้วย ทว่ายิ่งอยู่ใกล้... เขากลับโดนไฟเสน่หาของเธอแผดเผาเสียจนต้องยอมกลืนน้ำลายตัวเอง... แล้วมันจะเกิดอะไรขึ้นเมื่อ คนเกลียดตัวกินไข่ เกลียดปลาไหลกินน้ำแกง... เกิดเปลี่ยนใจเป็น... คนรักตัว หลงไข่ คลั่งปลาไหล และอยากกินน้ำแกงหวานๆ จากภรรยาตีทะเบียนจนเกินขอบเขตการห้ามใจ... เพลิงรักที่ปะทุขึ้นภายใต้วังวนพิศวาสจะหลอมรวมพวกเขาเอาไว้ด้วยกันได้หรือไม่... แล้วเธอจะยอมเป็นทาสรักทาสเสน่หาให้กับนายเหมืองหนุ่มผู้ไร้หัวใจโดยไร้ข้อแม้ใดๆ หรือเธอจะยอมแพ้ต่ออุปสรรคขวากหนามอันหลายหลากที่เกิดขึ้นจากวิวาห์ซาตานครั้งนี้...กันแน่

นิยายรักโรแมนติกยังไม่จบ

ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายที่ได้หัวใจพระเอกไปครอง ยุค 80

12.0K·sanvittayam

คำโปรย เฉินซูเม่ยคิดว่าการเป็นนางร้ายก็ไม่ได้แย่นะ เพราะเธอสามารถเปลี่ยนชะตาของนางร้ายในนิยายเรื่องนี้ได้ด้วยตัวเอง และไม่สนว่านี่คือนิยายหรือเรื่องจริง ขอแค่มีความสุขและได้อยู่กับคนที่รักก็พอแล้ว เรื่องย่อ ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายที่ได้หัวใจพระเอกไปครอง กรกชนางร้ายอันดับต้น ๆ ของเมืองไทย กำลังอินกับนิยายที่เพื่อนสนิทแนะนำให้อ่าน พออ่านแรก ๆ ก็ยังเข้าข้างนางเอกของเรื่องเพราะถูกพี่สาวอย่างนางร้ายกระทำมาตลอด แต่พออ่านไปอ่านมากลับเข้าข้างนางร้ายเสียนี่ สรุปแล้วกชกรอ่านไม่จบเพราะต้องรีบไปถ่ายละครฉากสุดท้าย ซึ่งเป็นฉากที่นางร้ายในเรื่องต้องถูกจับแต่เพราะไม่ยอมติดคุกจึงขับรถหลบหนี ไม่มีใครคาดคิดว่าเธอจะผิดคิวจนทำให้รถคว่ำจนตายคาที่!! เมื่อฟื้นขี้นมา เธอตกใจแทบสิ้นสติเพราะภาพตรงหน้ากลับไม่คุ้นชินเอาเสียเลย เนื่องจากชุดและบรรยากาศรอบตัวไม่ใช่เมืองไทยหรือสถานที่ที่เธอคุ้นเคย เธอพยายามทบทวนความคิดจู่ ๆ เรื่องราวต่าง ๆ ก็ปรากฏเข้ามาในหัวราวกับกำลังฉายภาพยนต์ "ตายห่าแล้ว นี่ฉันเข้ามาอยู่ในนิยายเหรอเนี่ย" เมื่อรู้ว่าตนเองนั้นเข้ามาอยู่ในนิยายที่เพิ่งอ่านไปได้ไม่นาน กรกชแทบสิ้นสติไปอีกรอบ ก่อนจะได้ยินเสียงปริศนาดังขึ้น "ในเมื่อสงสารนางร้ายของเรื่อง เธอลองสวมบทนางร้ายในชีวิตจริงดูสิ" "หา!! ให้ฉันสวมบทนางร้าย ฉันตายแล้วนะควรส่งฉันไปเกิดสิ จะส่งมาในนิยายทำไม ในเมื่อส่งมาในนิยายแต่ไม่มีอะไรให้เลย นิ้วทองคำน่ะให้ได้ไหม" เธอเคยอ่านนิยายแนวทะลุมิติว่าบางเรื่องมักจะมีมิติให้ ที่สำคัญส่วนมากเข้ามาเป็นนางเอกแล้วทำไมเธอต้องมาเป็นนางร้ายกันล่ะ "ตกลงฉันจะให้ในสิ่งที่เธอต้องการ" จากนั้นเสียงปริศนาหายไปโดยไม่มีอะไรเกิดขึ้น เรื่องราวจะเป็นอย่างไร อ่านต่อในเรื่องนี้ได้เลยค่ะ

นิยายรักโรแมนติกจบแล้ว

ห้าผัวแซ่บเกินต้าน

16.0K·ณ ธารา

3 คนพอทน 5 คนน่ะ พอเลย…

นิยายรักโรแมนติกจบแล้ว

คลั่งรักเด็กซื่อ

105.0K·Beefy Cat

เขาที่เป็นถึงท่านประธานบริษัทได้เสนอแกมยัดเยียดงานพิเศษสุดสวาทให้... เธอที่เป็นเพียงพนักงานตัวน้อยๆ จึงทำได้เพียงแค่จำใจยอมรับไปกับความวาบหวามที่ไม่อาจปฏิเสธ! ______________________________________________ ตัวอย่างความแซ่บ “อึก! คุณแดน...” “คายออกมา...เด็กดีคายออกมาเร็วเข้า” แดเนียลเอ่ยเร่งเพราะกลัวว่าเธอจะสำลักจนหายใจไม่ออก “อึก...ฝัน...ฝันกลืนลงไปแล้วค่ะ” ฝันหวานเงยหน้าสบตากับเขาอย่างรู้สึกผิด ใบหน้าหวานเหยเกเล็กน้อยเพราะว่ารสชาติมันแปลกๆ เธอไม่รู้นี่นาว่าห้ามกลืน... “อ่าส์...ให้ตายสิ เธอมันน่าฟัดชะมัด!” _________________________________________________ คำเตือน! เรื่องนี้พระเอกคลั่งรักและหื่นหนักมาก (ก.ไก่ล้านตัว)

นิยายรักโรแมนติกจบแล้ว

เมียเด็ก(ใน)สมรส

59.0K·Kids room

“พะ…พอเท่านี้เถอะนะคะ สาไม่ไหวแล้ว” มาริษาขอร้องด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา รู้ว่าเปอร์เซ็นต์ที่แทนคุณจะเห็นใจแทบไม่มีก็ตาม แต่เธอก็อยากลองเสี่ยงดูอีกสักครั้ง ร่างกายโรยราเต็มที จนเธอรู้สึกเริ่มไม่ไหว เมื่อถูกคนพี่ทำรุนแรงเกินไป “ฉันไม่เคยหยุดแค่ครั้งเดียวเธอก็น่าจะรู้ดีหนิ ทำไมถึงยังกล้าร้องขอในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้อีก” “สักครั้งก็ไม่ได้เหรอคะ?” “หน้าที่เมียอย่างเธอ คืออ้าขาให้ฉันเอา…แค่นั้น” “…” มาริษาหลับตาลงอย่างเหนื่อยล้า รู้สึกชาหนึบที่หัวใจทันที หลังจากประโยคเลือดเย็นของผู้ชายที่รัก ส่งผลให้น้ำตาล้นปริ่ม หยุดแหมะลงบนหมอนหยุดแล้วหยุดเล่า ไม่มีท่าที่ว่าจะแห้งเหือด

นิยายรักจบแล้ว