Hinovel
App Store
Google Play
คลังหนังสือ
บทย่อ
เขาคนนั้นที่เคยขอกินตับเธอกลายเป็นเพื่อนรุ่นพี่ของพี่ชาย แล้วก็กลายเป็นสุดที่รักที่เธอ...ไม่ได้รัก
EP 1 : คุณเจ้าชายของพริกไทย
“นี่ครับผม” จานอาหารวางตรงหน้าฉันด้วยฝีมือของสุดหล่อท่านหนึ่ง
“ขอบคุณค่ะ”
“ยินดีครับคุณคนสวย”
“ฮ่า ๆ ๆ พอเลยไม่ต้องมาชม”
“ไม่ได้ชม พูดความจริง” สุดหล่อคนเดิมเพิ่มเติมคือเป็นคนดี น่ารัก พูดด้วยเสียงหล่อกับสายตาอ่อนโยนทำให้ฉันเชื่อหมดใจ ก็แหมคนหล่อชมขนาดนี้มีเหตุผลอะไรที่จะไม่เชื่อถูกไหมคะ อิอิ
“ขอบคุณนะคะคุณสุดหล่อ”
“ฮึ ๆ ๆ กิน งอแงอยากกินก็กินให้หมด” เขาเลื่อนจานอาหารมาตรงหน้าฉัน ไม่ใช่แค่เลื่อนจานนะแต่หยิบส้อมกับมีดมาวางให้เรียบร้อยเลย น่ารักที่สุด
“กินไม่หมดแน่เลย” ฉันย่นจมูกนิดหน่อยเพราะสเต็กแถวมหาวิทยาลัยมันจานเบิ้มมาก
“ไม่ได้ งอแงกินเองพามากินแล้วก็ต้องกินให้หมด”
“มันเยอะไปไงปริ๊นซ์~ แค่อยากกินแต่ไม่มีปัญญากินหมดหรอก ถ้ากินหมดจานต้องอ้วกแน่”
“ฮึ ๆ ๆ กิน ๆ ไปเถอะ กินไม่หมดเดี๋ยวกินต่อเอง”
“งื้อ~ น่ารักที่สุดเลยค่ะคุณปริ๊นซ์” ^^ ฉันยิ้มจนตาหยีแล้วก็จัดการจ้วงสเต็กเข้าปากจนแก้มตุ่ยทำให้คุณปริ๊นซ์คนดีของพริกไทยที่นอกจากจะพามากินตามที่ต้องการก็ยังบริการทุกอย่างแถมยังเป็นเจ้ามือด้วยถึงกับอมยิ้มส่ายหน้าขำเบา ๆ
“อั้ยอินอ๋อ”
แป๊ะ!
“อื้อ! อีอำอัย” ฉันเอามือลูบหน้าผากตัวเองป้อย ๆ หลังจากโดนมือใหญ่ตีที่หน้าผากเบา ๆ
“บอกหลายรอบแล้วว่าเคี้ยวอยู่อย่าพูด เดี๋ยวก็ติดคอ” เขาดุนิดหน่อยฉันเลยยิ้มจนตาหยี
“แหะ ๆ อ๋อโอ้ด”
“ยังจะพูดอีก”
^^
ฉันยิ้มตาหยีอีกครั้งเพราะลืมตัวก่อนจะลงมือกินสเต็กจานยักษ์ตรงหน้า ส่วนคุณปริ๊นซ์สุดหล่อที่เปรียบเสมือนเจ้าชายสมชื่อก็จัดการสเต็กจานไซส์ปกติของตัวเอง
อร่อยจัง
...มีความสุขมากด้วย ^^
-เวลาต่อมา-
ตื๊ด~ ตื๊ด~
...คุณไตเติ้ล
ติ๊ด~
“ฮัลโหล คนสวยรับสายแล้วคนขี้เหร่มีธุระอะไร”
(ไหนคนสวยวะ)
“ฮ่า ๆ ๆ วีดีโอคอลมาสิจะได้หมดความสงสัย”
(ไม่มีทาง เลิกเรียนแล้วไปไหนต่อ)
“กลับบ้านไง พี่เติ้ลมีไร”
(คืนนี้ไปเฝ้าร้านให้พี่หน่อย)
“หูย~ ขี้เกียจอ่ะ อยากนอนกลิ้งบนเตียง”
(สามพัน)
“เดี๋ยวจะไปตอนนี้เลยค่ะ!” ฉันรีบตกลงด้วยความมุ่งมั่นตั้งใจทันที สามพันเลยนะ ดีเลยพริกอาทิตย์หน้ากระเป๋าแบรนด์ฮิตจะเบ่ง เอ้ย! จะคลอดรุ่นใหม่ออกมาพอดี คราวนี้ล่ะพริกไทยจะได้ไปยืนต่อแถวรอซื้อตั้งแต่ไก่ยังไม่โห่เหมือนคนอื่นเขาบ้างแล้ว~ ได้กระเป๋าแล้วยังได้คอนเทนต์เลิศเวอร์ อิอิ
(ฮึ ๆ ๆ ไอ้งก ตกลงไปดูให้นะ)
“ค่าเจ้านาย”
(โอเค เดี๋ยวพี่โอนเงินให้)
“ขอบคุณค่ะโบร๋ว~”
(ไอ้แสบเอ้ย แค่นี้แหละ)
“ค่า~”
ติ๊ด!
ฉันวางสายจากพี่ชายหัวแก้วหัวแหวน คุณไตเติ้ลของยัยพริกไทย ชื่อไม่พ้องแต่เบ่งจากท้องแม่เดียวกันแน่นอน อิอิ
“เป็นอะไรทำไมอารมณ์ดี”
ขวับ!
“อ้าว มาไงนึกว่าอยู่ในห้อง” ฉันถามคนที่ไม่รู้ว่ามาตั้งแต่เมื่อไหร่
“มาเข้าห้องน้ำ ตกลงเป็นอะไร แอบคุยกับหนุ่ม ๆ รึไง”
“ฮ่า ๆ ๆ ใช่ที่ไหนล่ะ คุยกับพี่เติ้ล วันนี้พี่เติ้ลให้ไปดูร้านให้ จ้างตั้งสามพันเลยนะคะคุณ” ฉันอวดแล้วก็ทำหน้าตาน่าหมั่นไส้ พ่อหนุ่มรูปงามนามว่าปริ๊นซ์ก็เลยยิ้มขำ
“ร้อนเงินรึไง”
“แน่นอน”
“ฮึ ๆ ๆ ร้อนเงินได้ยังไงปกติมีแต่ฉันเลี้ยงเธอ เกาะกินอยู่ทุกวันยังต้องหาเงินอีกเหรอ”
“ชิส์! ไม่ต้องมาพูดเลย มีหน้าที่เลี้ยงก็เลี้ยงไปสิ” ฉันแกล้งมองค้อนบ่นพึมพำเบา ๆ ซึ่งแน่นอนว่ากับคนที่รู้ใจกันมากอย่างปริ๊นซ์รู้ดีว่าฉันกำลังแกล้ง
“ฮึ ๆ ๆ โอเค ถ้างั้นเดี๋ยวไปส่ง จะไปร้านกี่โมง”
“ไม่เป็นไรปริ๊นซ์เดี๋ยวเราไปเอง ว่าจะไปเลย”
“จะดูผับแทนพี่ชายชุดนี้?”
“อาฮะ ไม่เป็นไรนี่แค่ไปคอยดูบัญชีเฉย ๆ ง่วงอ่ะวันนี้มีแต่วิชาชวนง่วงเลยว่าจะไปเลยจะได้นอนก่อน ขี้เกียจนั่งรถกลับไปกลับมาด้วย” เพราะว่าผับของพี่เติ้ลกับบ้านอยู่คนละฟากโลกเลยค่ะเพราะฉะนั้นพริกไทยไม่กลับบ้านให้เสียเวลานอนแน่นอน
“โอเคถ้างั้นเดี๋ยวไปส่ง”
“ไม่เป็นไรปริ๊นซ์ เรานั่งบีทีเอสไปดีกว่า รถติด”
“ไปส่งได้”
“ไม่เอา ๆ ไปเอง”
“แน่ใจ?”
“แน่ใจสิ ไปเองได้ไม่ต้องห่วง”
“โอเค ถ้างั้นเดี๋ยวไปรับ”
“จริงอ่ะ?” ฉันตาโตเลยนะตอนที่เขาบอกว่าจะไปรับ
“อื้ม ไม่ไปรับจะกลับยังไงล่ะ”
“งื้อ~ คุณปริ๊นซ์น่ารักที่สุดเลยค่ะ ขอบคุณน้า~” ฉันยิ้มขอบคุณเขาจนตาหยี ปริ๊นซ์ก็แบบนี้แหละ ใจดีที่หนึ่ง ใจดีเหมือนเจ้าชายเลย~
-เวลาต่อมา-
“พี่พริกไทยคะ” ฉันหันไปตามเสียงเรียกชื่อระหว่างทางที่กำลังจะเดินจากตึกคณะไปที่โถงประตูของยูนิเวอร์ซิตี้เพื่อขึ้นบีทีเอสไปผับของ My Brother
“...จ้ะ” หันไปเห็นว่าใครฉันก็ขานรับสั้น ๆ พร้อมรอยยิ้มส่วนคนทักก็เดินมาหา
“จะกลับบ้านแล้วเหรอคะ”
“ใช่จ้ะ แต่ไม่ได้กลับบ้านหรอกพี่จะไปผับของพี่ชาย” ฉันพยักหน้าตอบรุ่นน้องปีสาม เจ้าของตำแหน่งดาวคณะและดาวมหาลัยคนสวยด้วยรอยยิ้ม
“พี่ปริ๊นซ์ไปส่งรึเปล่าคะเนี่ย” น้องเขายิ้มถามฉันเลยอมยิ้มแล้วส่ายหน้าเบา ๆ
“ไม่จ้า”
“อ้อ ค่ะ”
“น้องแพมมีอะไรรึเปล่าจ้ะ”
“เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร แค่ถามดูเฉย ๆ นึกว่าพี่พริกไทยลงมารอพี่ปริ๊นซ์ไปเอารถ”
“เปล่า ๆ วันนี้พี่ไปเอง ผับกับบ้านมันคนละทางพี่เกรงใจ”
“อ้อค่ะ แต่ความจริงแล้วแพมว่าเป็นแค่เพื่อนไม่ต้องให้เขารับส่งก็ได้เนอะ ถึงบ้านจะอยู่ทางเดียวกันแต่อย่างน้อยก็...ละอายใจต่อแฟนของผู้ชายบ้างก็น่าจะดีเนอะ”