Hinovel
App Store
Google Play
คลังหนังสือ
ความจำเสื่อม
ทะลุเวลามาเป็นภรรยาแสนชัง
12.0K·จิ้งจอกสะท้านหม้อไฟซูว่านอิงหญิงสาวจากศตวรรษที่ 21 เสียชีวิตจากการที่ถูกใครบางคนผลักตกลงมาจากดาดฟ้า ในตอนที่เธอกำลังมองดาวบนท้องฟ้าและคิดว่าตัวเองทำอะไร เกิดอะไรขึ้นกับชีวิตที่ผ่านมา เธอทำงานหนักเพื่อส่งเสียให้สามีเรียนจนจบในระดับปริญญาเอก ในวันที่เขาเรียนจบเธอดีใจมากหวังว่าเขาจะกลับมาจัดงานแต่งงานอันยิ่งใหญ่ตามที่เขาได้ให้สัญญากับเธอเอาไว้ก่อนเดินทางไปเรียนต่อที่เมืองนอก แต่ทว่าความหวังของเธอนั้นกลับไม่สมหวังเพราะสามีของเธอได้กลับมาพร้อมกับคนรักใหม่ของเขา ส่วนเธอเป็นเพียงภรรยาที่เขาไม่ต้องการ ถึงแม้ว่าเธอกับสามีจะไม่มีการจัดงานแต่งงานแต่เขาและเธอได้จดทะเบียนสมรสกันอย่างถูกต้อง แต่เขากลับหักหลังเธอ ด้วยความเสียใจและสับสน ซูว่านอิงเดินขึ้นไปบนดาดฟ้าของอพาร์ทเม้นท์ที่เธอเช่าอยู่ แหงนหน้าขึ้นมองดาวบนท้องฟ้าราวกับจะถามว่าเธอทำอะไรผิด ทำไมเขาถึงได้ทำกับเธอแบบนี้ ในตอนนั้นเองเธอรู้สึกถึงแรงผลักที่ด้านหลัง ซูว่านอิงตกลงมาจากดาดฟ้าและเสียชีวิตทันที แต่เมื่อเธอตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็มาอยู่ในร่างของ ซูว่านอิง ลูกสาวของบัณฑิตขาเป๋ในหมู่บ้านตระกูลซู ซึ่งมีชื่อเดียวกับเธอ ในครอบครัวใหม่ เธอมีพี่สาวสองคน น้องชายหนึ่งคน น้องสาวอีกนึ่งคน หลังจากเกิดใหม่ได้ไม่นานเธอก็ได้ล่วงรู้ความลับของพี่สาวคนที่สอง และเพราะความลับนี้ได้นำพาให้เธอต้องมาแต่งงงานกับสามีที่เขาเกลียดเธอสุดหัวใจ เพราะเธอไม่ใช่พี่สาวของที่สองของเธอ ด้วยภาพลักษณ์ที่พี่สาวคนที่สองสร้างขึ้นนั้นเปรียบได้กับดอกบัวขาวแฝงกลิ่นชาเขียว ที่ทั้งงดงามบอบบาง น่าสงสารและเสแสร้ง แต่ในใจลึกๆ แล้วทำได้ทุกอย่างเพื่อตัวเองโดยที่ไม่สนว่าซูว่านอิงเป็นน้องสาวแท้ๆ ของตัวเอง เพราะความเห็นแก่ตัวของพี่สาวคนที่สอง ทำให้ซูว่านอิงต้องแต่งงานกับฮั่วเหลียนเฉิง และเบื้องหลังการแต่งงานครั้งนี้ได้ถูกพี่สาวคนที่สองของซูว่านอิงเตรียมการเอาไว้ ทำให้ฮั่วเหลียนเฉิงเกลียดซูว่านอิงมาก เพราะในใจของเขามีเพียงพี่สาวคนที่สองของซูว่านอิงเท่านั้น นั่นก็คือ ซูเหยาเหยา สตรีที่เบื้องหน้า งดงาม มารยาท เรียบร้อย มีการศึกษา แต่ทว่านี่เป็นเพียงรูปลักณ์ภายนอกที่คนอื่นมองเห็นเท่านั้น นับตั้งแต่ซูว่านอิงแต่งงานกับฮั่วเหลียนเฉิง ชีวิตก็ไม่ง่ายอีกต่อไป สามีที่เกลียดชังเธอ คอยกลั่นแกล้งเธอสารพัด นอกจากเขาแล้วยังมีน้องสาวของเขาที่ช่วยพี่ชายกลั่นแกล้ง ซูว่านอิง นอกจากจะเกิดใหม่เป็นลูกที่พ่อแม่ไม่รักแล้ว ยังเกือบตายเพราะความเห็นแก่ตัวของซูเหยาเหยา หนำซ้ำยังความจำเสื่อม แต่งงานกับผู้ชายที่เกลียดตัวเอง ซูว่านอิงคิดว่าเหตุใดพระเจ้าถึงได้ให้เธอเกิดใหม่และมีชีวิตที่เลวร้ายยิ่งกว่าชาติที่แล้วของเธอ ถึงแม้ชาตินี้เธอจะมีครอบครัว มีพ่อแม่ แต่พวกเขาไม่ได้รักและดูแลเธอ เธอเกิดมาเพื่อเป็นคนรับใช้ของบ้าน ไม่ต่างอันใดกับลูกกำพร้าในชาติที่แล้วของเธอ ซูว่านอิงได้แต่หวังว่าพระเจ้าจะเมตตาให้เธอได้พบกับความสุขและคนที่รักเธออย่างจริงใจ ไม่ทรยศเธอ แต่เพราะอะไรให้เธอได้มีโอกาสเกิดใหม่แต่ต้องมาแต่งงานกับคนที่เกลียดตัวเอง มันแย่เสียยิ่งกว่าสามีนอกใจในชาติที่แล้ว เพราะถึงเขาจะนอกใจแต่เขาก็เคยรักเธอ ต่างจากสามีในชาตินี้ เขาเกลียดเธอ ซูว่านอิงได้แต่หัวเราะเยาะให้กับความโชคร้ายของตัวเอง
ข้าควรบอกความจริง หรือสวมรอยเป็นภรรยาเอกผู้แสนดีดีนะ?
237·Taurielคำโปรย… เพราะสามีได้รับบาดเจ็บจนความจำเสื่อม เวินซู่เหยา จึงฉวยโอกาสเผาหนังสือหย่าทิ้ง แล้วสวมรอยเป็นภรรยาเอกสุดที่รักที่สามีตามใจเป็นที่หนึ่ง แผนการลวงโลกเกือบจะราบรื่นอยู่แล้ว หากลู่ฉางเยว่ไม่บังเอิญเปิดประตูห้องหนังสือเข้ามาพบหลักฐานความเกลียดชังในอดีตที่เขาเขียนด้วยลายมือตนเองเข้าเสียก่อน! ลู่ฉางเยว่คลี่กระดาษแผ่นนั้นออกอ่าน แล้วหรี่ตามองภรรยาตัวน้อยในอ้อมแขนก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง "ฮูหยิน... ไหนเจ้าบอกว่าข้ารักเจ้าจนไม่อาจห่างกาย เหตุใดลายมือของข้าจึงเขียนสั่งห้ามเจ้าก้าวเท้าเข้าห้องหนังสือเกินสามก้าว?" เวินซู่เหยาหัวใจกระตุกวูบ นางรีบตีหน้าซาบซึ้งใจแล้วชี้กวางเป็นม้าทันที "ท่านพี่ลืมไปแล้วหรือเจ้าคะ เมื่อเดือนก่อนข้าไอไม่หยุดเพราะต้องลมหนาว ท่านพี่กลัวข้าจะได้รับไอเย็นในห้องหนังสือจนป่วยหนัก จึงแกล้งเขียนป้ายขู่ไว้เพราะความห่วงใยอย่างไรเล่าเจ้าคะ!" "แล้วฉากกั้นไม้ที่เคยวางคั่นกลางเตียงในห้องนอนนั่นเล่า?" "อ๋อ! ท่านพี่สั่งทำไว้เพื่อเล่นซ่อนหากับข้าในห้องนอนยามค่ำคืนอย่างไรเล่าเจ้าคะ ท่านพี่ชอบให้ข้าวิ่งไล่จับท่านพี่รอบฉากกั้นเป็นที่สุด!" เวินซู่เหยานึกว่าตนเองเอาตัวรอดไปได้แล้ว จึงเขย่งปลายเท้าหอมแก้มปิดปากเขาไปหนึ่งที ทว่าตกดึกคืนนั้น... สามีผู้เถรตรงกลับหอบหมอนและแบกฉากกั้นไม้อันนั้นเดินเข้ามาในห้องนอนของนาง พร้อมเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจังว่า "ในเมื่อเรารักกันลึกซึ้งถึงเพียงนี้ คืนนี้ข้าจะมานอนร่วมเตียง... และเล่นซ่อนหากับเจ้าเอง"
คู่หมั้นอย่าหมายหวนคืน
5.0K·Moonlight-mini โอบกอดสตรีอื่น มิหนำซ้ำสตรีผู้นั้นยังตั้งครรภ์ แต่ท่านกลับมิยอมถอนหมั้นข้า ท่านกล้าเหยียบย่ำหัวใจของข้าเช่นนี้ อย่าหมายคืนดีเลย
ระหว่างนี้ฉันจะอยู่เงียบ ๆ
1.0K·รอรีวันในที่สุดก็หาคุณเจอสักที จู่ ๆ จะมาทิ้งกันไปง่าย ๆ แบบนี้ผมไม่ยอมหรอกนะ เพราะถูกเพื่อนสนิทหักหลังแย่งคนรักของตัวเองไป ไลลาบอสสาวสายมั่นจึงหอบหัวใจอันเจ็บช้ำกลับบ้านเกิด ตั้งใจจะใช้ชีวิตอยู่ที่บ้านนอกสักเดือนสองเดือน แล้วจึงค่อยหวนกลับไปทำงานที่ตัวเองรักต่อ เพราะต้องหาอะไรทำเพื่อให้จิตใจไม่ฟุ้งซ่านเลยเข้าป่าเก็บเห็ด แต่หน้ามืดเป็นลมเพราะโหมอ่านนิยายจนไม่ได้นอน ลืมตาอีกทีก็พบว่าตัวเองหลุดเข้ามาอยู่ในโลกนิยายที่อ่านไปได้แค่สามหน้า โอ้โหนี่มันอะไรกันเนี่ยว่าแต่เนื้อหาในนิยายมันเป็นยังไงคะ แล้วเธอจะไปรู้ยังไงก็เพราะอ่านไปได้แค่นิดเดียวเท่านั้น สิ่งที่เธอรู้เกี่ยวกับนิยายเรื่องนี้ นั่นก็คือในอนาคตชนานันท์หรือตัวละครที่เธอเข้ามาสวมร่างจะถูกส่งไปอยู่โรงพยาบาลบ้า ไม่เอานะชีวิตที่แล้วฉันคือบอสไล ไลลา นักออกแบบและจัดดอกไม้ชื่อดัง จะมาอยู่ในร่างของยายคุณหนูที่ไม่มีใครรักได้ยังไง เพื่อไม่ให้จุดจบเป็นไปในแบบคำโปรยของนิยายไลลาจึงตั้งใจจะออกไปใช้ชีวิตอยู่เงียบ ๆ แต่ขอโทษนะยายคุณหนูนี่มีแต่คนเกลียดจริง ๆ ใช่ไหม ฉันว่ามันแปลก ๆ นะ
เมื่อนางเอกอยากเป็นนางร้ายความวุ่นวายจึงบังเกิด
10.0K·รอรีวันอี้หรานเฟยนักแสดงชื่อดังที่รับบทนางเอกมาตั้งแต่เด็กจนโต จู่ ๆ ก็อยากหาความท้าทายให้กับตัวเอง ด้วยการรับบทเป็นนางร้าย วัน ๆ เอาแต่อ้อนวอนให้ได้รับบทนางร้ายดูสักครั้ง จู่ ๆ วันหนึ่งเกิดเหตุการณ์บางอย่างที่ทำให้เธอหลุดเข้าไปในยุคโบราณ หลุดเข้าไปโดยที่ไม่รู้ว่านี้คือที่ไหน โชคดีเหลือเกินที่สวรรค์ยังเมตตาให้เธอได้ใช้หน้าสวย ๆ ของตัวเองต่อในโลกนี้ เพราะรู้อยู่แล้วว่าตัวเองจะไม่ได้กลับโลกเดิมที่ตัวเองจากมา สุดท้ายจึงตัดสินใจใช้ชีวิตอยู่ในโลกนี้ ตั้งใจจะใช้ชีวิตให้ดี ๆ มีความสุข พร้อมกับแต่งงานมีสามีสุดหล่อธงเขียวขจี แต่แล้วด้วยเงื่อนไขบางอย่าง นางถูกส่งตัวย้อนกลับมาในช่วงเวลาที่ตัวเองทะลุมิติเข้ามาครั้งแรก โดยที่เจี้ยนจิ่นเฉินที่เคยเป็นสามีของนางในตอนนี้จำนางไม่ได้ ที่เลวร้ายไปกว่านั้นตอนนี้เขากำลังหลงรักสตรีอื่นอยู่ สวรรค์พวกท่านกำลังเล่นตลกอะไรกับนางกันแน่ฮะ ไอ้พวกสวรรค์สารเลว!!!
บ่วงกฤษฎา
1.0K·Moonlight-mini เธออยากตะโกนใส่หน้าเขาว่าเธอ move on ได้แล้ว เชิญคิวถัดไปค่ะ แต่เขาไม่ให้โอกาสเธอตอกหน้าเขากลับได้เลย เพราะเธอไม่เคยอยู่ในสายตาของเขา
เงาสวาทพี่เขย
43.0K·กาสะลอง“ซี้ดดดด... ” มือน้อยๆ ของพิมพ์ลดาทำให้พี่เขยถึงกับร้องครางออกมาด้วยความซ่านสยิว หลุบตาลงมองหล่อนลูบไล้ฟองสบู่กับดุ้นเอ็นอวบหนา ยาวใหญ่จนมือของหล่อนกำไม่รอบ “น่ากลัวจังคุณดำ” พิมพ์ลดาจ้องมองความเป็นชายของพี่เขยด้วยสายตาหวาดๆ ท่อนเนื้อไร้กระดูกปูดโปนไปด้วยเส้นเลือดกระจายเป็นสายโอบล้อมดุ้นลำ “น่ารักสิไม่ว่า” พี่เขยยิ้ม มีอารมณ์ขัน หารู้ไม่ว่าหัวใจของพิมพ์ลดาเต้นแรงไม่เป็นส่ำ ยิ่งลูบยิ่งคลำ... ก็ยิ่งรู้สึกซ่านเสียว เกิดอาการร้อนวูบวาบแล่นเข้ามาที่กึ่งกลางกาย จากนั้นก็มีน้ำเหนียวซึมซ่านออกมา หรือที่เรียกว่าอาการน้ำเดิน
รักโคตรร้าย ผู้ชายฮาร์ดคอร์
36.0K·พราวนภาอย่ามายุ่งกับฉัน!นั่นคือถ้อยคำที่เธอตอกใส่หน้าหนุ่มสุดป็อปในครั้งแรกที่เจอกัน ซึ่งการถูกเมินจากยัยแว่นสุดเชยนั้นก็ทำให้เขานึกหมั่นไส้จนอยากจะแกล้งเธออยู่ร่ำไปแฟชั่นตกยุคและหนุ่มฮอตสุดแนวของคณะแพทย์ศาสตร์ดูยังไงก็ไม่เข้ากันพงษ์สวัสดิ์และคิริมา เปรียบประดุจดังเส้นขนานที่มิอาจมาบรรจบ แต่โชคชะตาก็ดลบันดาลให้เขากับเธอมาลงเอยกันที่เตียง ความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนเป็นเหตุให้คนที่ ‘เคย’ มี ‘อดีต’ ร่วมกันมีโอกาสได้ใกล้ชิดกันอีกครั้ง ยิ่งเธอเชิดใส่เขาก็ยิ่งหมั่นไส้ ยิ่งเธอทำท่ารังเกียจเขาก็ยิ่งอยากตอแย ยิ่งเธอหนีเขาก็ยิ่งตาม ให้มันรู้กันไปว่าใครมันจะแน่กว่ากัน!“จะบอกอะไรให้นะป้า ถึงผมจะเมาผมก็มีสติว่าตัวเองกำลังเอากับใคร และเอาท่าไหนบ้าง” คนยโสลอยหน้าบอกด้วยท่าทางมาดมั่นจนน่าหมั่นไส้“ถ้ายังไม่หยุดพูด ฉันไล่คุณออกแน่คุณหมอพงษ์สวัสดิ์”“แหม…อย่าขู่นักเลยแค่นี้ผัวก็กลัวจะแย่อยู่แล้วยาหยี”“ไอ้คนบ้านี่! อย่ามาเรียกฉันแบบนี้นะ” เธอเค้นเสียงขุ่นสวนกลับ คิดผิดอย่างมหันต์ที่ยื่นมือมายุ่งกับเรื่องนี้ เขาขยับลุกขึ้นเดินมาหา แล้วจงใจยื่นหน้ามาใกล้ๆ“ไม่ให้เรียกแบบนี้ แล้วจะให้เรียกแบบไหน เรียกเมียจ๋าดีไหม”“เด็กบ้า!”“แค่ผมเกิดหลังคุณปีเดียวไม่เด็กหรอก ไม่งั้นคงเอาคุณทำเมียไม่ได้ เอ๋…ผมพูดผิดไปหน่อย คุณต่างหากที่เป็นฝ่ายเอาผมทำผัวจนฟ้าเหลือง”“หุบปากของคุณ แล้วกลับไปทำงานซะ”“อ้าว…นึกว่าจะเรียกมาตักเตือน ที่แท้ก็หาข้ออ้างอยากเห็นหน้าผัวนี่เอง”“อย่าคิดเข้าข้างตัวเองไปหน่อยเลย คุณไม่ได้เป็นผู้ชายคนเดียวที่เข้ามาในชีวิตฉันหรอกนะ”“โอ๊ยยยย…พูดเหมือนตัวเองสวยหยาดฟ้ามาดินอย่างนั้นแหละ ถึงผมจะไม่ใช่ผู้ชายคนเดียวในชีวิตคุณ แต่ผมมั่นใจว่าผมเป็นผู้ชายคนแรกในชีวิตคุณอย่างแน่นอน”“นี่คุณ!…”“จุ๊ๆๆ จะปฏิเสธล่ะสิว่านั่นไม่ใช่ครั้งแรก ไม่ต้องมาทำปากแข็งหรอกน่า เซ็กส์งกๆ เงิ่นๆ แบบนั้น ไม่มีสาวไวไฟที่ไหนเขาทำกันหรอกพี่สาว นอกจากพวกโดนวางยาแล้วหื่นแตกอย่างคุณ”“หยุดกวนประสาทฉัน แล้วกลับไปทำงานของคุณซะ แล้วอย่าไปทำอะไรหมอธารธาราแบบนั้นอีกล่ะ”“หึงผัวเหรอจ๊ะแม่ผีดิบสาวสองพันปี” พ่อคนช่างกวนลอยหน้าเอ่ยล้อเลียน“ฉันห่วงชื่อเสียงหมอน้ำต่างหากล่ะ ไม่อยากให้มาแปดเปื้อนเพราะผู้ชายแบบคุณ”“ไม่ต้องห่วงหรอก หมอน้ำน่ะผมจริงจัง แต่กับคุณน่ะก็แค่ผู้หญิงที่ผ่านเข้ามาในชีวิต เอากันแค่ครั้งเดียวก็เกินพอ แต่ถ้าพลาดพลั้งจนเกิดท้องขึ้นมาก็บอกนะจ๊ะเดี๋ยวป๋าจะเป็นพ่อของลูกให้”
แกล้งลืมคู่หมั้น แต่ดันได้มาเฟียเป็นสามี
49·-ฉันตื่นขึ้นบนเตียงโรงพยาบาลพร้อมซี่โครงร้าวสามซี่ และแหวนเพชรบนนิ้ว คู่หมั้นของฉันยืนอยู่ที่ปลายเตียง เขามองตาฉันตรง ๆ แล้วพูดว่า "ผมไม่ใช่คู่หมั้นคุณ" จากนั้นเขาก็ชี้ไปที่ผู้ชายในโค้ตสีดำซึ่งยืนอยู่ริมหน้าต่าง
เงาแค้นอสุรา
43.0K·แจ่มพลอยสองดวงใจ... ถูกพรากไปเพราะความประมาทของหญิงสาวพิการตาบอดคนหนึ่ง อนาคตที่วาดฝันว่าจะสร้างครอบครัวแสนสุขถูกเธอทำลายย่อยยับ... 'เพราะหัวใจเจ็บช้ำเกินเยียวยา อสุราจึงต้องล่า ชีวิตต้องชดใช้ด้วยชีวิต!'
ฝ่ามิติแดนพิศวง
4.0K·Raktsraฟ้า เด็กสาวที่มาเที่ยวกับเพื่อนหลังจบการศึกษา ต้องพลัดหลงกับข้ามไปในเขตแดนซึ่งไม่ใช่ที่ที่มนุษย์ควรย่างกราย จนต้องพัวพันกับเรื่องราววุ่นวายที่เธอไม่อาจคาดคิด และความจริงเกี่ยวกับตัวเองที่เธอยังไม่เคยรู้มาก่อน...
Neet ในต่างโลก
4.0K·Nine Neet No Nameยุย? แปลกจัง ที่นี่มันที่ไหน? หรือว่าจะเป็นต่างโลก? เพราะที่นี่มีทั้งภูติ มีทั้งมอนสเตอร์ แล้วยังมีเหล่าทวยเทพอีก แต่ว่า... ทำไมเหล่าทวยเทพถึงกลับเป็นตัวตนที่เหล่าภูติรังเกียจได้ละ? ไม่เห็นจะเข้าใจเลย
Twin Dummy แค่เงาใจ *มีเล่มจำหน่าย
6.0K·คุณธิดาสองฝาแฝดสาวที่ถูกจับแยกจากกันคนละครึ่งโลก จนวันหนึ่ง ความฝันเกี่ยวกับความทรงจำในวัยเด็กของแฝดผู้พี่ ก็นำพาให้เธอค้นหาความจริง อยากตามหาน้องสาวฝาแฝด เพื่อพิสูจน์ว่า ที่เธอฝันเป็นเรื่องจริงเธอมาทำงาน และตามหาน้องสาวฝาแฝดไปด้วย แต่ระหว่างทางกลับเจออุบัติเหตุรักหนึ่งสาว ถูกผู้จัดการส่วนตัวของแฝดผู้พี่ นำตัวกลับไปยังประเทศของเขาส่วนอีกหนึ่งสาว ถูกพี่ชายของแฝดอีกคน พาตัวกลับบ้านที่จังหวัดแพร่เรื่องราวความรักอลเวง ผิดฝาผิดตัวจึงเกิดขึ้นเรื่องนี้เหมาะสำหรับผู้อ่านที่อายุมากกว่า 18 ปีขึ้นไปค่ะ- - - -สปอยเนื้อหาของเรื่อง แฝดผู้พี่"กลับบ้าน”“มึงอย่ามายุ่ง นี่น้องสาวกู" เขายังยกนิ้วชี้หน้าผู้ชายที่ถูกเขาดึงมือให้ออกพ้นไปจากการกุมมือของเธอ กั้งชูกำปั้นใส่ผู้ชายที่กำลังจะเข้าแสดงตัวมีเรื่องกับเขา"อ้าว... น้องสาวมึงนี่ ไอ้กั้ง" เพื่อนที่เดินตามมารีบยืนยัน ผู้หญิงตรงหน้านี้คือน้องสาวของกั้งจริง ๆ เพราะเขาเคยเจอที่บ้านของกั้งที่แพร่สามสี่ครั้ง ตอนเขาไปเที่ยวบ้านของกั้ง"เอ่อ กูรู้แล้ว กูถึงได้ของขึ้นอยู่นี่ไง" เขาตะคอกกลับ ทำชักสีหน้าโมโห ผู้ชายที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ จำต้องล่าถอยไป เพราะเป็นพี่ชายมาลากเอาตัวน้องสาวกลับบ้านจริง ๆด้วยความที่เธอดื่มเข้าไปเยอะ ตอนนี้เบลอหนักเข้าไปอีก เนื่องจากแสงสีที่หมุนเวียนจนน่าปวดหัว ใบหน้าของเธอเริ่มรู้สึกตึงไปหมด โซเฟียพยายามแกะมือของเขาที่จับรัดแน่นตรงข้อมือให้หลุดไป พร้อมทั้งส่งเสียงตะโกนบอกเขา แต่เพราะในร้านเปิดเพลงเสียงดังมาก ทำให้กั้งไม่ได้ยินในสิ่งที่เธอกำลังสื่อสารกับเขา"Hey you, what are you doing? Hey Hey"ตอนนี้กั้งหูดับไปหมด เขาแทบไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย เขาโกรธเธอมาก และที่สำคัญ เขารู้สึกหึงน้องสาวตัวเองเสียจนหน้ามืด ใจของเขาที่พยายามจะปฏิเสธตัวเองมาตลอดว่า เขานั้นรักแก้มแบบน้องสาว แต่ในใจส่วนลึกแล้ว เขารู้ว่ามันไม่ใช่ เขารักเธอและอยากจะครอบครองเธอมากเพียงใด"ขึ้นไป" เขาเปิดประตูและกระชากตัวเธอให้ขึ้นไปนั่งบนรถเต็มแรง แทบจะเรียกว่า โยนร่างของเธอเข้าไปเสียมากกว่า ก่อนจะปิดประตูตามหลังเธอดังโครมความเมา ความมึน ความงง กำลังบินว่อนอยู่ในหัวสมองของโซเฟีย เธอมองตามเขาที่รีบเดินขึ้นมานั่งประจำที่นั่งคนขับ สตาร์ตรถและกระชากตัวรถออกจากตรงนั้นอย่างรวดเร็ว- - - -สปอยเนื้อหาของเรื่อง แฝดผู้น้องแมคเวลจ้องมองหน้าสวยของแก้มสายตาฉงน"โซเฟีย นี่เธออัพยามาก จนจำชื่อพี่ไม่ได้เชียวรึ ฉัน ชื่อ แมคเวล" เขาจ้องหน้าเธอ แล้วพูดบอกชื่อแบบชัดถ้อยชัดคำ“แมคเวล” แก้มเรียกชื่อเขาเหมือนเพ้อออกมาตัวแก้มและแมคเวลหน้าห่างกันไม่ถึงศอก เธอจ้องหน้าเขากลับแบบตั้งใจ เพิ่งเห็นหน้าเขาชัดเจนในตอนนี้เอง‘ปากแดงจัง หน้าตาหล่อ’ เธอคิดในใจและยิ่งพิศใบหน้าของเขา ก็เห็นว่าเขาเป็นชายหนุ่มที่หล่อมาก ๆ นัยน์ตาสีฟ้าปนเทา ตอนนี้ส่งยิ้มมาให้เธอแบบเอาใจ แก้มหน้าแดงเมื่อนึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นระหว่างเธอและตัวเขา หญิงสาวขยับตัวออกห่างทันที เริ่มประหวั่นอยู่ในใจลึก ๆตลอดการเดินทางมาพร้อมกันกับชายหนุ่ม เขาก็ไม่ได้เอาใจใส่และทำดีกับเธอสักเท่าไรเลย แล้วตอนจะมีอะไรกัน เขาก็รุนแรงกับเธอมากมาย ถึงจะไม่เข้าใจในสิ่งที่ชายหนุ่มพูด แต่แก้มรับรู้ได้ถึงอารมณ์ สีหน้า และการแสดงออก"จะไปไหน" เขารีบใช้อีกมือคว้าร่างเธอเข้าใกล้ ก่อนจะล็อกเธอเอาไว้ด้วยขาแข็งแรง แก้มมองตามร่างกายของเขาที่เคลื่อนไหวอยู่ใกล้ๆแมคเวลไม่สนใจจะปกปิดตัวเองด้วยซ้ำ เธอเห็นความเป็นชายของเขาที่เขาจงใจกระแทกเบียดชิดมันกับหน้าขาของเธอ แก้มหายใจเริ่มติดขัด ตัวเธอเองเริ่มสั่นเทิ้มด้วยความกลัวและกริ่งเกรงกระดากอาย"โซเฟีย เธอโอเคไหม ฉันว่าฉันน่าจะพาเธอไปหาหมอนะ" เขาบอกและสีหน้าเริ่มเป็นกังวล"คุณแมคเวล ฉันไม่ได้ชื่อโซเฟียค่ะ ฉันชื่อแก้ม" เสียงแก้มบอกเขา เธอพยายามพูดออกมาช้า ๆ เป็นภาษาอังกฤษ เน้นคำพูดเป็นคำ ๆ ออกเสียงให้ชัดเจนที่สุด"อะไรนะ" เขาตะโกนออกมาเสียงดัง ก่อนจะลุกขึ้นนั่ง แล้วฉุดหญิงสาวให้ลุกขึ้นนั่งตาม
เล่ห์พยาบาทไฟปรารถนา
7.0K·อักษรามณีเธอ เป็นเจ้าสาวที่ไม่มีโอกาสได้กลับไปงานแต่ง เพราะเขา ผู้ชายโหดร้ายทารุณ พาเธอมากักขังไว้ในป่าลึกเมืองกาญจน์ เธอจะแก้ต่างให้เจ้าบ่าวที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นต้นเหตุทำให้น้องสาวของ เขา เสียสติ ได้เช่นไร ในเมื่อเขาไม่เคยฟังเหตุผล หากแต่เล่ห์แห่งความพยาบาทนั้นกลับจุดไฟปรารถนาจนบุรุษใจหินเช่นเขากลับต้องถลำลึกเข้าสู่บ่วงรักเกินจะหักห้ามใจ
โฉมงามนักฆ่า
4.0K·Agitator K.พวกเขาเคยคิดว่านางได้จากไปแล้ว แต่นางกลับฟื้นขึ้นมากลายเป็นนักฆ่าหุ่นเชิด ผู้มีจุดประสงค์เดียวในการมีชีวิตอยู่ นั้นคือฆ่า...เขา 'หยินหลัน' บุรุษที่นางเคยรักหมดหัวใจความทรงจำที่แปรปรวณราวกับพายุที่บ้าคลั่ง พัดเอาความทรงจำอันแสนสำคัญจากไปเขาคือคนที่นางเคยรัก แต่ยามนี้คือคนที่ต้องฆ่าต่อให้นำอดีตมาอธิบายมากเพียงใด ก็มิอาจมีสิ่งใดสำคัญเท่าปัจจุบันจินหมิงฟื้นขึ้นมาอีกครั้งในนาม 'เฟยหมิง' นักฆ่ามือหนึ่งแห่งสำนักนภาเงิน ผู้ได้รับมอบหมายให้ไปสังหาร 'หยินหลัน' ผู้สืบทอดตำแหน่งเจ้าสำนักนักฆ่าหุบเขาเหมันต์ นางมิรู้สึกอื่นใดนอกจากว่าตนเองเคยตายมาแล้วถึงสองครั้ง แต่ความทรงจำเดียวที่ยังอยู่คือโลกอนาคต ไม่ใช่อดีตที่ตนอาศัยอยู่หยินหลันบอกว่ารู้จักนาง แต่ในความทรงจำนางไม่เคยมีเขาแม้ชายหนุ่มจะพยายามอ่อนโยนด้วยมากเพียงใด แต่คนที่เกิดมาเพื่อทำตามคำสั่งเช่นนางไม่มีวันไขว้เขว้เพียงแค่เพราะความรู้สึกเปลี่ยนไปเด็ดขาด!
YR Mine นายผู้ปกครอง
7.0K·After 5 p.m.'ธาม' เฟรชชี่ปีหนึ่งที่มีแต่ความหัวโบราณ ไม่เคยรู้จักคําว่ารักและไม่คิดสนใจ แต่จู่ๆ ชะตาฟ้าก็เหวี่ยงคนตัวเล็กให้ต้องอยู่ท่ามกลางสมรภูมิ ‘รัก’ โดยสองรุ่นพี่ที่ไม่รู้ไปมีความแค้นมาแต่ชาติปางไหน แล้วใครจะเป็นผู้คว้าหัวใจของธามไป..
เรือนรักเรือนนิรมิต
5.0K·ชนิตร์นันท์‘แม่นุช’ เมียขัดตาทัพ อยากขยับเป็นเมียจริงๆติดที่ ‘คุณหลวงพร้อม’ ไม่พร้อมสักที หรือหล่อนควรเป็นฝ่ายปล้ำ!!***********ในวันทำบุญเรือนใหม่ ห้องนอนใหญ่ที่คุณแม่จัดเตรียมไว้ให้เป็นห้องหอ บนฟูกนั้นมีหญิงสาวร่างอรชรนอนหลับใหล หญิงประหลาดแต่งกายประหนึ่งชุดขี่ม้าของสตรีตะวันตก ทว่าวงหน้ากลับทำให้ ‘คุณหลวงพร้อม’ ติดตรึง และไม่ทันที่หัวใจจะยั้งคิด ริมฝีปากร้อนรุ่มก็ทาบปิดกลีบกุหลาบบอบบางทันที‘นิราวดี’ ต้องกรี๊ดแตกเมื่อถูกบุรุษลึกลับขโมยจูบ!! และต้องกรี๊ดมากขึ้นเมื่อคิดว่าตัวเองตายแล้วมาเกิดในชาติใหม่หรือไม่ก็อยู่ในโลกวิญญาณ เพราะจำได้ว่าขณะรีบรุดไปหาศิลปินในดวงใจ ตะแกรงเหล็กปิดทางระบายน้ำดันยุบตัว จากนั้นร่างก็ร่วงลิ่ว สติดับวูบ และเมื่อตื่นก็มาเจอเทพบุตรขโมยจูบ ซ้ำยังอยู่ในห้องหับที่เหมือนย้อนอดีตไปสู่ละครพีเรียด!!หากนี่เป็นพรหมลิขิตให้หล่อนต้องมาอยู่ยังเรือนนี้ ตื่นขึ้นบนเตียงนอนในห้องหอของเขา นั่นแปลว่าหล่อนถูกส่งมาเพื่อเขาใช่หรือไม่ และ ‘รัก’ ที่ไม่เคยเกิดกับผู้ชายคนไหนเลยตลอดชีวิต แต่กลับรับรู้และรู้สึกได้ในหัวใจเวลานี้ นั่นเพราะ ‘รัก’ ของหล่อนมีเขาเป็นเจ้าของใช่ไหมนิราวดียิ้มน้อยๆ บอกตัวเองว่า... หากไม่มีทางกลับคืนสู่ยุคที่จากมาได้อีกหล่อนก็พร้อมจะยอมรับและอยู่ต่อให้ได้ ขอแค่มีเขาเท่านั้น
ยอดพธูเทพบุตร [ Demigod’s Bride ]
6.0K·รุ่งอรุโณทัยผลั๊วะ “ขอโทษค่ะ ณิชาไม่หิว ณิชาขอตัวค่ะ” ณิชาไม่รอคำอนุญาตเธอเดินออกจากห้องอาหารมาทันที ตึกตึกตึก หัวใจเธอเต้นแรงมาก มันก็แค่ภาพที่เธอคนนั้นจับมือพี่เหนือ กอบกุมมือพี่เหนือ พวกเขาใกล้ชิดกันมาก พึ่บ! !!! ณิชาตกใจเมื่อเธอวิ่งกลับมายังห้องของตน แต่ประตูกลับปิดไม่ได้ ภีมะตามเธอมาตอนไหนกัน “นี่!!!” ณิชาร้องและพยายามผลักประตู แต่ภีมะแรงมากกว่า เขาแทรกตัวเข้ามาและปิดประตูให้ตามที่เธอต้องการ “เป็นอะไร” “เป็นอะไร...นี่คุณไม่รู้หรือแกล้งกัน” “ฉันไปแกล้งอะไรเธอ” “คุณ...คุณแบล็คเมล์พี่เหนือใช่มั้ย คุณบังคับเขาใช่มั้ย...ใช่แล้วเมื่อกี้เขาจะตอบคำถามฉันก็ต่อเมื่อคุณให้เขาตอบ...คุณ...” ณิชาเหมือนจะเข้าใจทุกอย่างเธอชี้นิ้วไปที่เขา ใบหน้าเธอแดงจัดเพราะความโกรธ เธอแทบจะร้องไห้อยู่แล้วทั้งๆที่ตอนแรกเธอกะจะเข้ามาร้องไห้ในห้องอยู่แล้ว “คิดได้เป็นเรื่องเป็นราวเก่งขนาดนี้ ดีจังเลยนะ เธอมันนางเอก เหนือ-สมุทรเป็นพระเอกสินะ ส่วนฉันก็เป็นวายร้าย ลงตัวจริงๆ ถ้าอย่างงั้นเธอก็รอตอนจบแบบแฮปปี้แล้วกัน” “นี่! อย่ามาประชดนะ” “วิเศษอะไรมาจากไหนไม่ทราบ” “ห้องนี้เป็นห้องของฉัน คุณออกไปเดี๋ยวนี้...โอ้ย!” ณิชาร้องออกมาเมื่อภีมะคว้าไหล่เธอและออกแรงบีบด้วยความลืมตัว “ฉันไปแน่ แต่ก่อนไปฉันขอเตือนเธอเป็นครั้งสุดท้าย ถ้าไม่เลิกทำตัวกระดี๊กระด๊าไม่วางตัว ไม่สำนึกว่าตัวเองมีสถานะอะไรต่อหน้าผู้ชายอื่น ครั้งต่อไปฉันจะจัดการเธอแน่” “ผู้ชายอื่นอะไรกัน นั่นพี่เหนือผู้ชายที่ฉันรัก คุณลืมไปแล้วเหรอว่าความรักระหว่างฉันกับพี่เหนือเกิดขึ้นได้เพราะใคร”
จอมใจมาเฟีย [Mafia’s Beloved] เซต Romance Of Mafia ลำดับที่ 5
16.0K·รุ่งอรุโณทัยความรักระหว่างเขากับเธอก็น่าจะราบรื่นดี ถ้าเธอไม่ทำผิดต่อเขาโดยการหนีการแต่งงานที่กำลังจะเกิดขึ้น โดยไม่บอกกล่าวใดๆ...การตามล่า ทวงคืนหัวใจจึงเกิดขึ้น แต่แล้วเมื่อเขาได้รู้สาเหตุของการหนีครั้งนี้เขาจึงทุ่มเททุกอย่างให้กับเธออีกครั้ง ไม่เว้นแม้แต่ชีวิต จนเขากลับกลายเป็นปีศาจร้าย...น้ำใสจะหาทางออกกับเรื่องนี้อย่างไรต่อไประหว่างเธอและเขาจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อีกมั้ย....จอมใจมาเฟีย [Mafia’s Beloved] SET : Romance Of Mafia ลำดับที่ 5คำโปรย: “ถอยไปนะ!!!” “ไม่สู้แล้วเหรอ” น้ำใสกำปมผ้าขนหนูไว้แน่น ดวงตากลมจดจ้องเข้าไปในดวงตาสีเทาของเขาเขม็ง แม้ตัวเองจะเสียเปรียบแต่เธอไม่มีทางยอมแพ้ง่ายๆ“จะเอายังไง” “นั่นสินะ! ไม่อยากเชื่อเลยว่าอย่างเราสองคนจะมาถึงจุดนี้ได้เหมือนกัน...ใครกันนะที่บอกรักกันได้ทุกเวลา...ไม่อายปากบ้างเหรอ” คำเย้ยหยันที่ถูกพ่นออกมามันไม่ได้แค่ทำร้ายจิตใจคนฟังเพียงฝ่ายเดียว ในทางตรงข้ามคนพูดน่าจะอาการสาหัสยิ่งกว่า “แล้วไง! คุณก็เหมือนของกินมีใครบ้างที่กินของเดิมซ้ำๆกันทุกวัน คำแรกมันก็ชื่นมื่นน่าลิ้มลองเป็นธรรมดา คำที่สองก็ยังน่าพิสมัย แต่คำต่อๆไปใครจะยังกลืนมันลงละในเมื่อรู้รสชาติแล้ว เมื่อถึงเวลาก็ต้องหารสชาติใหม่ๆมาลอง...ใช่มั้ย” แววตาของเอ็ดเวิร์ดเปลี่ยนไป สีหน้าและแววตาของน้ำใสมันช่างเข้าได้กับคำพูดของเธอเสียจริง นี่เขาเกิดหวั่นไหวใช่เหรอเปล่าว่าเธอคิดอย่างที่พูดจริงๆ ความเบื่อหน่ายอย่างงั้นเหรอ... “ได้!!! ในเมื่อเธอเบื่อรสชาติที่ฉันอุตส่าห์ปรุงแต่งมันเพื่อเธอคนเดียว งั้นลองรสชาติใหม่ก็...แล้ว...กัน!” อร้ายยยย!!! น้ำใสร้องดังลั่นเมื่อเอ็ดเวิร์ดกระชากผ้าขนหนูออกจากการปกป้องเรือนกายเปลือย ควับ!!! แรงเขากับแรงเธอมันเทียบกันไม่ได้หรอก ควับ!!! และอีกผืนที่หลุดล่วงไปคือของเขา สองร่างเปลือยเปล่าแนบชิดกัน เมื่อน้ำใสพยายามจะหนีให้พ้นจากรัศมีไอร้อนของร่างกายเขาที่พวยพุ่งออกมากระทบพื้นผิวเนียนของเธอSET : Romance Of Mafia ลำดับที่ 1 ; จังหวะรักมาเฟีย [ Mafia’s Rhythms Of Love ] ลำดับที่ 2 ; มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต [ Mafia’s King ] ลำดับที่ 3 ; 'ลูกไม้'มาเฟีย [ Heir Of Mafia ] ลำดับที่ 4 ; นางฟ้ามาเฟีย [ Mafia’s Fairy ] ลำดับที่ 5 ; จอมใจมาเฟีย [ Mafia’s Beloved ]
ตะวันส่องจันทร์
2.0K·อังศุมาลินทร์ กังสดาลแต่ละวินาทีของเขาทั้งสองช่างมีค่ามากในช่วงเวลานี้ ตะวันฉายปวดร้าวหัวใจ ใบหน้าเข้มเคร่งขรึมเงยขึ้นจากนาฬิกาบนข้อมือของตัวเอง เขาเดินเข้าไปหาหญิงสาวที่นั่งอยู่บนโซฟา หัวใจจะแตกตายอยู่แล้วเมื่อได้เห็นรอยยิ้มของน้อง ชายหนุ่มยกมือขึ้นทุบหน้าอกแล้วนั่งคุกหัวเข่าข้างหนึ่งตรงหน้าเธอ“พี่ไปทำธุระของพี่เถอะ จันทร์อยู่คนเดียวได้ค่ะ” จันทร์ฉัตรหัวใจแหลกละเอียด บอกชายหนุ่มด้วยรอยยิ้มให้เขารับรู้ว่าเธอไม่ได้เป็นอะไร ดวงตากลมโตไหวระริกหลับลงหนีความทุกข์ที่สุมอยู่ในทรวง เธอไม่ต้องการให้พี่ฉายมารู้ว่าเธอกำลังเจ็บเจียนตาย จันทร์ฉัตรถอนหายใจสั่นเครือ ‘จันทร์ขอให้พี่เจอคนที่เหมาะสมและรักพี่ และพี่ก็รักเธอ’ เธอยกมือขึ้นสัมผัสดวงหน้าคมคายเป็นครั้งสุดท้าย จดจำโครงหน้าของเขาด้วยการโน้มหน้าลงไปจูบพวงแก้มสาก ซึ่งทำให้ตะวันฉายก็จูบน้องตอบอย่างดูดดื่ม เขาโหยหา ไม่อยากจากน้องไปแบบนี้“พี่จะให้กาวินมาอยู่เป็นเพื่อนนะ” ตะวันฉายจูบน้อง ซึมซับสูดดมกลิ่นหอมของหญิงสาวเข้าปอด เขากระซิบเสียงสั่นเทาชิดหน้าผากมน เมื่อหญิงสาวพยักหน้ารับคำ ตะวันฉายก็ลุกขึ้น“ไปเถอะค่ะ อย่าห่วงจันทร์เลย” จันทร์ฉัตรปากสั่นระริกยิ้มให้พี่ฉาย มือบางทั้งสองข้างถูกจูบแล้วจูบอีกจนเธอต้องบอกให้พี่ฉายรีบไป และเป็นเหตุให้ตะวันฉายต้องจำใจเดินถอยหลังไปถึงหน้าประตู“พี่อยากให้เธอรับรู้ไว้ว่าพี่รักเธอ ข้างในนี้ไม่มีใครนอกจากเธอนะจันทร์” ตะวันฉายกุมหัวใจที่เต้นแรงผิดปกติ ดวงตาสีเข้มไหวสะท้านหันหลังไปมองร่างบางที่ยังนั่งอยู่ที่เดิม เขาจ้องมองจดจำร่างน้อยไว้ในห้วงลึกของหัวใจสักพักใหญ่ๆ ก็ตัดสินใจเปิดประตูแล้วก้าวเดินออกจากห้อง“ฮืออ พิ...พี่ฉาย” เมื่อเสียงประตูห้องปิดลง จันทร์ฉัตรก็ปลดปล่อยความเจ็บร้าวทุกข์ทรมานที่สุมอยู่ในห้วงลึกของหัวใจเป็นเสียงร้องไห้โฮออกมาดังแข่งกับเสียงเดินของพี่เขาที่ห่างออกไป แค่คิดว่าจะไม่ได้เจอเขาอีกแล้วนั่นยิ่งทำจันทร์ฉัตรหายใจไม่ออก เธอกำลังจะตายอยู่แล้วในเวลานี้ มือบางยกขึ้นกำเป็นกำปั้นทุบๆ ที่หน้าอกด้านซ้ายเหมือนจะตอกย้ำตัวเองว่า เวลานี้ เขาและเธอไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว ความเจ็บปวดร้าวรอนนี้ สักวันจะจางหายไปเองด้านตะวันฉายทรุดฮวบลงไปนั่นกองกับพื้น แผ่นหลังหนาพิงบานประตู เขาก็ร้องไห้สะอื้น หัวใจของเขาแตกเป็นเสี่ยงๆ เมื่อได้ยินเสียงสะอึกสะอื้นไห้ของน้อง ชายหนุ่มอยากจะเปิดประตูเข้าไปหา แล้วโอบกอดปลอบขวัญเช็ดน้ำตาให้เธอด้วยริมฝีปาก แต่ก็ไม่อาจทำได้ เพราะเขาเลือกที่จะจากน้องไปแบบนี้‘ดีที่สุดแล้ว...’
