ความจำเสื่อม

เหมันต์ไร้ใจ
อาร์เจ หรือ จูเสวี่ยหลิน หญิงสาวจากโลกสกายเวิลด์ ด้วยอาวุธยุทโธปกรณ์ที่มีทำให้สามารถเอาชนะยอดยุทธ์ จนนางได้รับฉายา 'เหมันต์ไร้ใจ' เจี่ยนอิง อดีตกบฏเเคว้นหนานที่เคยสูญเสียความทรงจำ เขาคือคนรักของนาง เป็นผู้นำทางให้หญิงสาวค้นพบทางเดินชีวิตในโลกที่นางยังไม่รู้จะอยู่ต่อไปได้อย่างไร เพราะนางไร้ซึ่งจุดหมายในชีวิตโดยสิ้นเชิง สกายเวิลด์เคยเป็นบ้านของนาง องค์กรนักล่าเป็นชีวิต เป็นจุดหมาย เป็นทุกสิ่งทุกอย่าง เเต่ตอนนี้สิ่งเหล่านั้นอันตรธานหายไป ชีวิตนางจึงหลงเหลือเพียงความว่างเปล่า กระทั่งนางหาเขาพบ เเสงนำทางในชีวิตของนางจึงเริ่มต้นขึ้น เขา...เป็นผู้เดียวที่นางต้องการอย่างแท้จริง

ฮูหยินไร้ทำเนียบ
ความตายก็เหมือนหลับฝันไปตื่นหนึ่ง แต่ใครจะรู้ว่าพอตื่นขึ้น หยวนเล่อเล่อ ก็เขาไปอยู่ในร่างของ ซูเหยียนเล่อ ฮูหยินน้อยจวนแม่ทัพที่ไม่เพียงแค่ถูกหย่า แต่นางยังถูกส่งตัวไปอยู่ไกลถึงหมู่บ้านชาวนาที่ทั้งยากจนและห่างไกล ข้างตัวมีจดหมายลาตายของเจ้าของร่าง บอกเล่าเรื่องราวอันน่ารันทดใจที่เกิดขึ้น ราวกับต้องการบอกเล่าถึงความอยุติธรรมที่ตนได้รับ หยวนเล่อเล่อไม่ใช่คนที่ชอบหาเรื่องวุ่นวายใส่ตัว ดังนั้นในหมู่บ้านแห่งนี้นางกลับมีชีวิตที่เรียบง่ายและสุขสบายยิ่ง ทว่า...หลังบังเอิญเก็บชายหนุ่มหล่อเหลาใกล้ตายได้บนเขา แถมนางเรียกเขาว่า อาซาน ให้เขาอยู่ข้างกาย ใช้งาน ช่วยงาน กระทั่งนางไหนเลยจะคาดคิดว่านั่นจึงจะเป็นสาเหตุของเรื่องวุ่นวายที่นางไม่ต้องการพานพบ!!!

เกิดใหม่เป็นคุณหนูเสียสติในนิยายธงแดง
เกิดใหม่ทั้งที ดันกลายเป็นคนเสียสติ งั้นก็แกล้งบ้าคุยกับต้นไม้ใบหญ้าไปเลยแล้วกัน หรือจะแกล้งพระเอกธงแดงดี พี่ใหญ่! พี่ใหญ่! ท่านหน้าเหมือนกบเลย แต่ดูดีดีก็เหมือนจอมมาร ฮ่าฮ่า

รักโคตรร้าย ผู้ชายฮาร์ดคอร์
อย่ามายุ่งกับฉัน!นั่นคือถ้อยคำที่เธอตอกใส่หน้าหนุ่มสุดป็อปในครั้งแรกที่เจอกัน ซึ่งการถูกเมินจากยัยแว่นสุดเชยนั้นก็ทำให้เขานึกหมั่นไส้จนอยากจะแกล้งเธออยู่ร่ำไปแฟชั่นตกยุคและหนุ่มฮอตสุดแนวของคณะแพทย์ศาสตร์ดูยังไงก็ไม่เข้ากันพงษ์สวัสดิ์และคิริมา เปรียบประดุจดังเส้นขนานที่มิอาจมาบรรจบ แต่โชคชะตาก็ดลบันดาลให้เขากับเธอมาลงเอยกันที่เตียง ความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนเป็นเหตุให้คนที่ ‘เคย’ มี ‘อดีต’ ร่วมกันมีโอกาสได้ใกล้ชิดกันอีกครั้ง ยิ่งเธอเชิดใส่เขาก็ยิ่งหมั่นไส้ ยิ่งเธอทำท่ารังเกียจเขาก็ยิ่งอยากตอแย ยิ่งเธอหนีเขาก็ยิ่งตาม ให้มันรู้กันไปว่าใครมันจะแน่กว่ากัน!“จะบอกอะไรให้นะป้า ถึงผมจะเมาผมก็มีสติว่าตัวเองกำลังเอากับใคร และเอาท่าไหนบ้าง” คนยโสลอยหน้าบอกด้วยท่าทางมาดมั่นจนน่าหมั่นไส้“ถ้ายังไม่หยุดพูด ฉันไล่คุณออกแน่คุณหมอพงษ์สวัสดิ์”“แหม…อย่าขู่นักเลยแค่นี้ผัวก็กลัวจะแย่อยู่แล้วยาหยี”“ไอ้คนบ้านี่! อย่ามาเรียกฉันแบบนี้นะ” เธอเค้นเสียงขุ่นสวนกลับ คิดผิดอย่างมหันต์ที่ยื่นมือมายุ่งกับเรื่องนี้ เขาขยับลุกขึ้นเดินมาหา แล้วจงใจยื่นหน้ามาใกล้ๆ“ไม่ให้เรียกแบบนี้ แล้วจะให้เรียกแบบไหน เรียกเมียจ๋าดีไหม”“เด็กบ้า!”“แค่ผมเกิดหลังคุณปีเดียวไม่เด็กหรอก ไม่งั้นคงเอาคุณทำเมียไม่ได้ เอ๋…ผมพูดผิดไปหน่อย คุณต่างหากที่เป็นฝ่ายเอาผมทำผัวจนฟ้าเหลือง”“หุบปากของคุณ แล้วกลับไปทำงานซะ”“อ้าว…นึกว่าจะเรียกมาตักเตือน ที่แท้ก็หาข้ออ้างอยากเห็นหน้าผัวนี่เอง”“อย่าคิดเข้าข้างตัวเองไปหน่อยเลย คุณไม่ได้เป็นผู้ชายคนเดียวที่เข้ามาในชีวิตฉันหรอกนะ”“โอ๊ยยยย…พูดเหมือนตัวเองสวยหยาดฟ้ามาดินอย่างนั้นแหละ ถึงผมจะไม่ใช่ผู้ชายคนเดียวในชีวิตคุณ แต่ผมมั่นใจว่าผมเป็นผู้ชายคนแรกในชีวิตคุณอย่างแน่นอน”“นี่คุณ!…”“จุ๊ๆๆ จะปฏิเสธล่ะสิว่านั่นไม่ใช่ครั้งแรก ไม่ต้องมาทำปากแข็งหรอกน่า เซ็กส์งกๆ เงิ่นๆ แบบนั้น ไม่มีสาวไวไฟที่ไหนเขาทำกันหรอกพี่สาว นอกจากพวกโดนวางยาแล้วหื่นแตกอย่างคุณ”“หยุดกวนประสาทฉัน แล้วกลับไปทำงานของคุณซะ แล้วอย่าไปทำอะไรหมอธารธาราแบบนั้นอีกล่ะ”“หึงผัวเหรอจ๊ะแม่ผีดิบสาวสองพันปี” พ่อคนช่างกวนลอยหน้าเอ่ยล้อเลียน“ฉันห่วงชื่อเสียงหมอน้ำต่างหากล่ะ ไม่อยากให้มาแปดเปื้อนเพราะผู้ชายแบบคุณ”“ไม่ต้องห่วงหรอก หมอน้ำน่ะผมจริงจัง แต่กับคุณน่ะก็แค่ผู้หญิงที่ผ่านเข้ามาในชีวิต เอากันแค่ครั้งเดียวก็เกินพอ แต่ถ้าพลาดพลั้งจนเกิดท้องขึ้นมาก็บอกนะจ๊ะเดี๋ยวป๋าจะเป็นพ่อของลูกให้”

เมีย(ไม่)เสน่หา
การรอคอยเหมือนชั่วชีวิต เพื่อจะพบว่า...เขา...ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เมษยา นั่งรอ ธนบดินทร์ ตามที่เขาสัญญาว่าจะพาเธอหนีไปใช้ชีวิตร่วมกัน แต่...เกิดอุบัติเหตุขึ้นเสียก่อนทำให้เขาสูญเสียความทรงจำ โดยที่ไม่รู้เลยว่าคืนนั้น ผู้หญิงที่รักเขาเฝ้ารอคอยจะบอกสิ่งสำคัญอย่างที่สุดให้เขารับรู้

ซากใจใต้เงารัก
“ถ้าหนูขอพรได้หนึ่งข้อ น้องดรีมอยากให้แม่ไม่เจ็บที่เท้าและอยากให้แม่มีความสุข.. อุ๊ยหนูขอเกินหนึ่งขอไปแล้วถ้าอย่างนั้นน้องดรีมอยากให้คุณแม่ไม่เจ็บเท้าค่ะน้องดรีมเป็นห่วงคุณแม่..” ลูกไม่คิดที่จะขอพรให้ได้เจอเขาเลย.. คนเป็นแม่ต้องสอนลูกว่าอย่างไรกันลูกถึงไม่คิดที่จะอยากเจอเขา.. ทำไมฟ้าถึงไม่เคยคิดจะบอกลูกเหรอว่าเขา..ยังมีชีวิตอยู่และเขาก็อยู่ไม่ไกลฟ้าเองก็สามารถไปหาเขาได้เสมอแต่ฟ้ากลับไม่ยอมเอ่ยปากพูดถึงเรื่องเขาเลยสักนิดมันใช่เหรอ? “แล้วน้องดรีมไม่อยากเจอพ่อบ้างเหรอครับ” “น้องดรีมเจอไม่ได้ค่ะ..” “แล้วถ้าสมมุติว่าวันนี้น้องดรีมได้เจอพ่อน้องดรีมจะดีใจรึเปล่าครับ?” “ฮืม.. ไม่รู้ค่ะน้องดรีมไม่มีพ่อน้องดรีมเลยไม่รู้ว่าต้องดีใจรึเปล่า..”

เพียงเศษเสี้ยวของความทรงจำ
อุบัติเหตุครั้งใหญ่ทำให้ความทรงจำของคิรากรจางหาย ทว่าพิมพ์มาดาและลูกน้อยกลับเฝ้ารอเขากลับมา แต่การเจอกันอีกครั้งไม่ใช่เรื่องง่ายเพราะเขาลืมเลือนเธอไปจนสิ้น หญิงสาวจะทำอย่างไรกับการเปลี่ยนแปลงครั้งนี้

ทาสรัก | สวาท Ferocious
ความสัมพันธ์ที่ถูกปิดตาย ไม่สามารถบอกใครได้ว่าเราคบกัน

สามีข้าเป็นมากกว่าชายพิการ
เธอไปเก็บเห็ดแต่ดันได้สามี ซ้ำเธอยังไม่ใช่เจ้าของร่างนี้ สำคัญกว่านั้นเขาพิการ ไม่ใช่พิการธรรมดาแต่พิการแบบตะโกน

แกล้งร้ายให้กลายรัก
“เมื่อไหร่จะมีเมียสักทีก็ไม่รู้ จะได้เลิกตามฉัน น่ารำคาญจริงๆ”“ก็มาเป็นให้ดิ”

เงาสวาทพี่เขย
“ซี้ดดดด... ” มือน้อยๆ ของพิมพ์ลดาทำให้พี่เขยถึงกับร้องครางออกมาด้วยความซ่านสยิว หลุบตาลงมองหล่อนลูบไล้ฟองสบู่กับดุ้นเอ็นอวบหนา ยาวใหญ่จนมือของหล่อนกำไม่รอบ “น่ากลัวจังคุณดำ” พิมพ์ลดาจ้องมองความเป็นชายของพี่เขยด้วยสายตาหวาดๆ ท่อนเนื้อไร้กระดูกปูดโปนไปด้วยเส้นเลือดกระจายเป็นสายโอบล้อมดุ้นลำ “น่ารักสิไม่ว่า” พี่เขยยิ้ม มีอารมณ์ขัน หารู้ไม่ว่าหัวใจของพิมพ์ลดาเต้นแรงไม่เป็นส่ำ ยิ่งลูบยิ่งคลำ... ก็ยิ่งรู้สึกซ่านเสียว เกิดอาการร้อนวูบวาบแล่นเข้ามาที่กึ่งกลางกาย จากนั้นก็มีน้ำเหนียวซึมซ่านออกมา หรือที่เรียกว่าอาการน้ำเดิน

เซี่ยชิงหลี ดรุณีเปลี่ยนชะตาพลิกอนาคต
หลายปีที่ใช้ชีวิตเป็นสายลับ หลังจากตายเซี่ยชิงหลีได้เข้าไปอยู่ในร่างหญิงใบ้ในยุคโบราณ ทั้งชีวิตไม่เคยได้อยู่ดีๆ หลังจากนี้เธอจะทำให้ครอบครัวใหม่มีแต่ความสุข เซี่ยชิงหลี สายลับที่แฝงตัวในนามหมอเถื่อนได้รับมอบหมายให้เจาะเอาข้อมูลลับของกลุ่มวิจัยมนุษย์ จากสถาบันวิจัยเถื่อน ทว่าเกิดการทรยศขึ้นภายในองค์กรทำให้สถานะตนเองถูกเปิดโปง การทรมานทุกรูปแบบได้เริ่มขึ้นเพื่อรีดเค้นเอาความลับ กว่าครึ่งปีที่ต้องทนทุกข์ทรมาน ทว่าฝ่ายศัตรูก็มิได้สิ่งใดจากปากของตน สองศูนย์แปด คือรหัสของเซี่ยชิงหลี พวกมันได้ไปเพียงเท่านั้น ทว่าต่อมาเธอได้ถูกส่งตัวไปยังห้องทดลองวิจัยเพื่อทดลองยาพิษ สามปีที่ติดอยู่ที่นั่นกว่าจะหลบหนีออกมาได้ ภายหลังจากส่งข้อมูลลับให้กับทางองค์กร ที่อยู่ของตนกลับถูกถล่มด้วยละเบิดนาปาล์มลูกใหญ่ เสียงสุดท้ายที่เซี่ยชิงหลีได้ยินคือคำบอกลาจากหัวหน้าครูฝึกของเธอ ตนถูกทิ้งแล้วสินะ... ********************************************* ม่านหมอกยามเช้าลอยอ้อยอิ่งอยู่เหนือพื้นดินและยอดไม้ ละอองน้ำค้างยัง เกาะพราวอยู่บนใบหญ้า เปล่งประกายระยิบระยับเมื่อกระทบกับแสงอาทิตย์ดวงน้อยที่กำลังคลี่แสงออก แม้รอบกายจะดูสวยงามจนมิอาจละสายตา ทว่า...ที่นี่คือที่ไหน! ดวงตาดำขลับสำรวจรอบกายอย่างระมัดระวังตามความเคยชินที่ฝึกเป็นประจำ ทำให้ร่างกายจดจำและกลายเป็นสัญชาตญาณ ไร้แผ่นดินที่แห้งแล้ง ไร้การต่อสู้ ไร้เสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว ไร้เสียงปืนและระเบิด ************************************************* ร่างบางพึมพำเสียงเบา สมองยังไม่ทันได้ประมวลผลว่าเหตุใดตนเองยังคงมีชีวิตอยู่ วินาทีต่อมากลับมีผู้หญิงคนหนึ่งพุ่งตัวเข้าหาอย่างรวดเร็วจนไม่อาจหลบได้ทัน เซี่ยชิงหลีตกอยู่ภายใต้อ้อมแขนของหญิงสาวแปลกหน้า ท่าทางที่ดูเป็นกังวลและซุ่มเสียงที่เหมือนกำลังตำหนิตนเองทำให้คนพูดไม่ออก ดวงตากลมโตจดจ้องใบหน้าของหญิงสาวผู้นั้นด้วยท่าทีงงงัน พลันเสียงอื้ออึงก็ดังขึ้นในหัวราวกับประทัดแตก ความเจ็บปวดบางอย่างกรีดแทงเข้าไปในส่วนลึกของประสาท เซี่ยชิงหลียกมือขึ้นกุมหัวของตนด้วยสีหน้าเจ็บปวด แต่แล้วเสียงนั้นก็หายไป ความโล่งสบายเกิดขึ้นในชั่วขณะ ในหัวราวกับถูกกระชากบางอย่างออกไป “....เจ้าได้ยินที่แม่พูดหรือไม่!! หลีเอ๋อ!! เกิดอะไรขึ้น ลูกไม่สบายหรือเจ็บตรงไหนบอกแม่มา” ฟังออกแล้ว!! ในที่สุดตนเองก็สามารถฟังผู้หญิงตรงหน้าเข้าใจ มหัศจรรย์จริงๆ “ชิ! คนก็หาเจอแล้วยังต้องร้องไห้คร่ำครวญอันใดอีก” จางซุนโหรวที่ตามขึ้นเขาในตอนเช้าเพื่อดูลาดเลาเอ่ยเหน็บแนม หญิงสาวหันขวับไปในทันที ความทรงจำหนึ่งพลันแล่นเข้ามาในหัว ทว่าครั้งนี้กลับต่างออกไปเพราะมันคือความทรงจำของคนอื่น และนั่นทำให้ร่างกายของเซี่ยชิงหลีทำไปตามสัญชาตญาณเดิม หญิงสาวพุ่งเข้าคว้าลำคอสตรีนางนั้นด้วยใบหน้าสงบนิ่ง ดวงตาเย็นชาจ้องมองไปยังนางราวกับกำลังมองคนตาย หลายปีที่ต้องคุกคลีอยู่กับความตาย ทำให้กลิ่นอายที่แผ่ออกมาดูน่าพลั่นพรึง บัดนี้เซี่ยชิงหลีรู้แน่ชัดแล้วว่าตนไม่ได้อยู่ที่โลกเดิมที่คุ้นเคย และร่างที่ตนมาอาศัยอยู่เจ้าของเดิมถูกสังหารอย่างโหดเหี้ยมจากคนในครอบครัว ชีวิตที่สองนี้ต้องมาอยู่ในยุคโบราณที่แสนแปลกประหลาด แต่นางก็สามารถยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้นได้อย่างรวดเร็ว ทว่า...หากไม่แก้แค้นใจดวงนี้คงมิอาจสงบได้ หญิงสาวออกแรงอีกครั้งใบหน้าของคนที่ตกอยู่ภายใต้กรงเล็บของเธอ เริ่มบิดเบี้ยวเขียวคล้ำเพราะขาดอากาศหายใจ เซี่ยชิงหลีรู้ดีว่าหากออกแรงเพิ่มอีกเล็กน้อย คอเล็กๆ ที่แสนบอบบางคงจะหักอย่างง่ายดาย “หลี่เอ๋อ!! หยุดเดี๋ยวนี้!! ปล่อยป้าสะใภ้ของลูกเร็วเข้า!!” ราวกับได้รับคำสั่งจากผู้บัญชาการ หญิงสาวปล่อยมือโดยอัตโนมัติ แม้จะรู้สึกมึนงงในปฏิกิริยาของตนและเหมือนการควบคุมร่างกายนี้ช่างเป็นไปอย่างยากลำบาก เห็นทีในอนาคตต้องฝึกฝนให้ร่างกายนี้สามารถตามทันความเร็วที่เคยฝึกในชีวิตก่อน “แค่ก!! แค่ก!! แค่ก!!” หญิงผู้เคราะห์ร้ายรีบสูดอากาศเข้าปอดเพื่อให้ตนเองมีชีวิตอยู่ แม้จะถูกทำให้เกือบตายทว่าก็ยังไม่รู้สึกสลด นางชีนิ้วมายังเซี่ยชิงหลีด้วยท่าทางเอาเรื่อง หลังจากกลับมาเป็นปกติจึงร้องโวยวายด้วยสีหน้าเดือดดาล

เงาแค้นอสุรา
สองดวงใจ... ถูกพรากไปเพราะความประมาทของหญิงสาวพิการตาบอดคนหนึ่ง อนาคตที่วาดฝันว่าจะสร้างครอบครัวแสนสุขถูกเธอทำลายย่อยยับ... 'เพราะหัวใจเจ็บช้ำเกินเยียวยา อสุราจึงต้องล่า ชีวิตต้องชดใช้ด้วยชีวิต!'

ฝ่ามิติแดนพิศวง
ฟ้า เด็กสาวที่มาเที่ยวกับเพื่อนหลังจบการศึกษา ต้องพลัดหลงกับข้ามไปในเขตแดนซึ่งไม่ใช่ที่ที่มนุษย์ควรย่างกราย จนต้องพัวพันกับเรื่องราววุ่นวายที่เธอไม่อาจคาดคิด และความจริงเกี่ยวกับตัวเองที่เธอยังไม่เคยรู้มาก่อน...

Neet ในต่างโลก
ยุย? แปลกจัง ที่นี่มันที่ไหน? หรือว่าจะเป็นต่างโลก? เพราะที่นี่มีทั้งภูติ มีทั้งมอนสเตอร์ แล้วยังมีเหล่าทวยเทพอีก แต่ว่า... ทำไมเหล่าทวยเทพถึงกลับเป็นตัวตนที่เหล่าภูติรังเกียจได้ละ? ไม่เห็นจะเข้าใจเลย

Twin Dummy แค่เงาใจ *มีเล่มจำหน่าย
สองฝาแฝดสาวที่ถูกจับแยกจากกันคนละครึ่งโลก จนวันหนึ่ง ความฝันเกี่ยวกับความทรงจำในวัยเด็กของแฝดผู้พี่ ก็นำพาให้เธอค้นหาความจริง อยากตามหาน้องสาวฝาแฝด เพื่อพิสูจน์ว่า ที่เธอฝันเป็นเรื่องจริงเธอมาทำงาน และตามหาน้องสาวฝาแฝดไปด้วย แต่ระหว่างทางกลับเจออุบัติเหตุรักหนึ่งสาว ถูกผู้จัดการส่วนตัวของแฝดผู้พี่ นำตัวกลับไปยังประเทศของเขาส่วนอีกหนึ่งสาว ถูกพี่ชายของแฝดอีกคน พาตัวกลับบ้านที่จังหวัดแพร่เรื่องราวความรักอลเวง ผิดฝาผิดตัวจึงเกิดขึ้นเรื่องนี้เหมาะสำหรับผู้อ่านที่อายุมากกว่า 18 ปีขึ้นไปค่ะ- - - -สปอยเนื้อหาของเรื่อง แฝดผู้พี่"กลับบ้าน”“มึงอย่ามายุ่ง นี่น้องสาวกู" เขายังยกนิ้วชี้หน้าผู้ชายที่ถูกเขาดึงมือให้ออกพ้นไปจากการกุมมือของเธอ กั้งชูกำปั้นใส่ผู้ชายที่กำลังจะเข้าแสดงตัวมีเรื่องกับเขา"อ้าว... น้องสาวมึงนี่ ไอ้กั้ง" เพื่อนที่เดินตามมารีบยืนยัน ผู้หญิงตรงหน้านี้คือน้องสาวของกั้งจริง ๆ เพราะเขาเคยเจอที่บ้านของกั้งที่แพร่สามสี่ครั้ง ตอนเขาไปเที่ยวบ้านของกั้ง"เอ่อ กูรู้แล้ว กูถึงได้ของขึ้นอยู่นี่ไง" เขาตะคอกกลับ ทำชักสีหน้าโมโห ผู้ชายที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ จำต้องล่าถอยไป เพราะเป็นพี่ชายมาลากเอาตัวน้องสาวกลับบ้านจริง ๆด้วยความที่เธอดื่มเข้าไปเยอะ ตอนนี้เบลอหนักเข้าไปอีก เนื่องจากแสงสีที่หมุนเวียนจนน่าปวดหัว ใบหน้าของเธอเริ่มรู้สึกตึงไปหมด โซเฟียพยายามแกะมือของเขาที่จับรัดแน่นตรงข้อมือให้หลุดไป พร้อมทั้งส่งเสียงตะโกนบอกเขา แต่เพราะในร้านเปิดเพลงเสียงดังมาก ทำให้กั้งไม่ได้ยินในสิ่งที่เธอกำลังสื่อสารกับเขา"Hey you, what are you doing? Hey Hey"ตอนนี้กั้งหูดับไปหมด เขาแทบไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย เขาโกรธเธอมาก และที่สำคัญ เขารู้สึกหึงน้องสาวตัวเองเสียจนหน้ามืด ใจของเขาที่พยายามจะปฏิเสธตัวเองมาตลอดว่า เขานั้นรักแก้มแบบน้องสาว แต่ในใจส่วนลึกแล้ว เขารู้ว่ามันไม่ใช่ เขารักเธอและอยากจะครอบครองเธอมากเพียงใด"ขึ้นไป" เขาเปิดประตูและกระชากตัวเธอให้ขึ้นไปนั่งบนรถเต็มแรง แทบจะเรียกว่า โยนร่างของเธอเข้าไปเสียมากกว่า ก่อนจะปิดประตูตามหลังเธอดังโครมความเมา ความมึน ความงง กำลังบินว่อนอยู่ในหัวสมองของโซเฟีย เธอมองตามเขาที่รีบเดินขึ้นมานั่งประจำที่นั่งคนขับ สตาร์ตรถและกระชากตัวรถออกจากตรงนั้นอย่างรวดเร็ว- - - -สปอยเนื้อหาของเรื่อง แฝดผู้น้องแมคเวลจ้องมองหน้าสวยของแก้มสายตาฉงน"โซเฟีย นี่เธออัพยามาก จนจำชื่อพี่ไม่ได้เชียวรึ ฉัน ชื่อ แมคเวล" เขาจ้องหน้าเธอ แล้วพูดบอกชื่อแบบชัดถ้อยชัดคำ“แมคเวล” แก้มเรียกชื่อเขาเหมือนเพ้อออกมาตัวแก้มและแมคเวลหน้าห่างกันไม่ถึงศอก เธอจ้องหน้าเขากลับแบบตั้งใจ เพิ่งเห็นหน้าเขาชัดเจนในตอนนี้เอง‘ปากแดงจัง หน้าตาหล่อ’ เธอคิดในใจและยิ่งพิศใบหน้าของเขา ก็เห็นว่าเขาเป็นชายหนุ่มที่หล่อมาก ๆ นัยน์ตาสีฟ้าปนเทา ตอนนี้ส่งยิ้มมาให้เธอแบบเอาใจ แก้มหน้าแดงเมื่อนึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นระหว่างเธอและตัวเขา หญิงสาวขยับตัวออกห่างทันที เริ่มประหวั่นอยู่ในใจลึก ๆตลอดการเดินทางมาพร้อมกันกับชายหนุ่ม เขาก็ไม่ได้เอาใจใส่และทำดีกับเธอสักเท่าไรเลย แล้วตอนจะมีอะไรกัน เขาก็รุนแรงกับเธอมากมาย ถึงจะไม่เข้าใจในสิ่งที่ชายหนุ่มพูด แต่แก้มรับรู้ได้ถึงอารมณ์ สีหน้า และการแสดงออก"จะไปไหน" เขารีบใช้อีกมือคว้าร่างเธอเข้าใกล้ ก่อนจะล็อกเธอเอาไว้ด้วยขาแข็งแรง แก้มมองตามร่างกายของเขาที่เคลื่อนไหวอยู่ใกล้ๆแมคเวลไม่สนใจจะปกปิดตัวเองด้วยซ้ำ เธอเห็นความเป็นชายของเขาที่เขาจงใจกระแทกเบียดชิดมันกับหน้าขาของเธอ แก้มหายใจเริ่มติดขัด ตัวเธอเองเริ่มสั่นเทิ้มด้วยความกลัวและกริ่งเกรงกระดากอาย"โซเฟีย เธอโอเคไหม ฉันว่าฉันน่าจะพาเธอไปหาหมอนะ" เขาบอกและสีหน้าเริ่มเป็นกังวล"คุณแมคเวล ฉันไม่ได้ชื่อโซเฟียค่ะ ฉันชื่อแก้ม" เสียงแก้มบอกเขา เธอพยายามพูดออกมาช้า ๆ เป็นภาษาอังกฤษ เน้นคำพูดเป็นคำ ๆ ออกเสียงให้ชัดเจนที่สุด"อะไรนะ" เขาตะโกนออกมาเสียงดัง ก่อนจะลุกขึ้นนั่ง แล้วฉุดหญิงสาวให้ลุกขึ้นนั่งตาม

เล่ห์พยาบาทไฟปรารถนา
เธอ เป็นเจ้าสาวที่ไม่มีโอกาสได้กลับไปงานแต่ง เพราะเขา ผู้ชายโหดร้ายทารุณ พาเธอมากักขังไว้ในป่าลึกเมืองกาญจน์ เธอจะแก้ต่างให้เจ้าบ่าวที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นต้นเหตุทำให้น้องสาวของ เขา เสียสติ ได้เช่นไร ในเมื่อเขาไม่เคยฟังเหตุผล หากแต่เล่ห์แห่งความพยาบาทนั้นกลับจุดไฟปรารถนาจนบุรุษใจหินเช่นเขากลับต้องถลำลึกเข้าสู่บ่วงรักเกินจะหักห้ามใจ

โฉมงามนักฆ่า
พวกเขาเคยคิดว่านางได้จากไปแล้ว แต่นางกลับฟื้นขึ้นมากลายเป็นนักฆ่าหุ่นเชิด ผู้มีจุดประสงค์เดียวในการมีชีวิตอยู่ นั้นคือฆ่า...เขา 'หยินหลัน' บุรุษที่นางเคยรักหมดหัวใจความทรงจำที่แปรปรวณราวกับพายุที่บ้าคลั่ง พัดเอาความทรงจำอันแสนสำคัญจากไปเขาคือคนที่นางเคยรัก แต่ยามนี้คือคนที่ต้องฆ่าต่อให้นำอดีตมาอธิบายมากเพียงใด ก็มิอาจมีสิ่งใดสำคัญเท่าปัจจุบันจินหมิงฟื้นขึ้นมาอีกครั้งในนาม 'เฟยหมิง' นักฆ่ามือหนึ่งแห่งสำนักนภาเงิน ผู้ได้รับมอบหมายให้ไปสังหาร 'หยินหลัน' ผู้สืบทอดตำแหน่งเจ้าสำนักนักฆ่าหุบเขาเหมันต์ นางมิรู้สึกอื่นใดนอกจากว่าตนเองเคยตายมาแล้วถึงสองครั้ง แต่ความทรงจำเดียวที่ยังอยู่คือโลกอนาคต ไม่ใช่อดีตที่ตนอาศัยอยู่หยินหลันบอกว่ารู้จักนาง แต่ในความทรงจำนางไม่เคยมีเขาแม้ชายหนุ่มจะพยายามอ่อนโยนด้วยมากเพียงใด แต่คนที่เกิดมาเพื่อทำตามคำสั่งเช่นนางไม่มีวันไขว้เขว้เพียงแค่เพราะความรู้สึกเปลี่ยนไปเด็ดขาด!

YR Mine นายผู้ปกครอง
'ธาม' เฟรชชี่ปีหนึ่งที่มีแต่ความหัวโบราณ ไม่เคยรู้จักคําว่ารักและไม่คิดสนใจ แต่จู่ๆ ชะตาฟ้าก็เหวี่ยงคนตัวเล็กให้ต้องอยู่ท่ามกลางสมรภูมิ ‘รัก’ โดยสองรุ่นพี่ที่ไม่รู้ไปมีความแค้นมาแต่ชาติปางไหน แล้วใครจะเป็นผู้คว้าหัวใจของธามไป..

เรือนรักเรือนนิรมิต
‘แม่นุช’ เมียขัดตาทัพ อยากขยับเป็นเมียจริงๆติดที่ ‘คุณหลวงพร้อม’ ไม่พร้อมสักที หรือหล่อนควรเป็นฝ่ายปล้ำ!!***********ในวันทำบุญเรือนใหม่ ห้องนอนใหญ่ที่คุณแม่จัดเตรียมไว้ให้เป็นห้องหอ บนฟูกนั้นมีหญิงสาวร่างอรชรนอนหลับใหล หญิงประหลาดแต่งกายประหนึ่งชุดขี่ม้าของสตรีตะวันตก ทว่าวงหน้ากลับทำให้ ‘คุณหลวงพร้อม’ ติดตรึง และไม่ทันที่หัวใจจะยั้งคิด ริมฝีปากร้อนรุ่มก็ทาบปิดกลีบกุหลาบบอบบางทันที‘นิราวดี’ ต้องกรี๊ดแตกเมื่อถูกบุรุษลึกลับขโมยจูบ!! และต้องกรี๊ดมากขึ้นเมื่อคิดว่าตัวเองตายแล้วมาเกิดในชาติใหม่หรือไม่ก็อยู่ในโลกวิญญาณ เพราะจำได้ว่าขณะรีบรุดไปหาศิลปินในดวงใจ ตะแกรงเหล็กปิดทางระบายน้ำดันยุบตัว จากนั้นร่างก็ร่วงลิ่ว สติดับวูบ และเมื่อตื่นก็มาเจอเทพบุตรขโมยจูบ ซ้ำยังอยู่ในห้องหับที่เหมือนย้อนอดีตไปสู่ละครพีเรียด!!หากนี่เป็นพรหมลิขิตให้หล่อนต้องมาอยู่ยังเรือนนี้ ตื่นขึ้นบนเตียงนอนในห้องหอของเขา นั่นแปลว่าหล่อนถูกส่งมาเพื่อเขาใช่หรือไม่ และ ‘รัก’ ที่ไม่เคยเกิดกับผู้ชายคนไหนเลยตลอดชีวิต แต่กลับรับรู้และรู้สึกได้ในหัวใจเวลานี้ นั่นเพราะ ‘รัก’ ของหล่อนมีเขาเป็นเจ้าของใช่ไหมนิราวดียิ้มน้อยๆ บอกตัวเองว่า... หากไม่มีทางกลับคืนสู่ยุคที่จากมาได้อีกหล่อนก็พร้อมจะยอมรับและอยู่ต่อให้ได้ ขอแค่มีเขาเท่านั้น
