แนวนิยม

คู่ซี้ ทะลุมิติมาเป็นเมียผัวโบ้

"ท่านอ๋องจะทรงหย่าหม่อมฉันจริงๆ หรือเพคะ" ร่างบางนั่งร้องไห้ไม่มีน้ำตาสักหยด มู่หรงเยี่ยนเขียนใบหย่าข่มขู่นางเรียบร้อยก็เอ่ยขึ้น "หากเจ้าทำตัวดีขึ้นหนังสือหย่านี่ก็จะไม่ทำงาน อ่ะนี่เจ้าทำอะไร" "ไม่ต้องห่วงหรอกท่านอ๋อง อย่าลำบากรอให้หม่อมฉันปรับตัวเลยเพคะ หย่าวันนี้แหละฤกษ์ดีไม่ได้มีบ่อยๆ หยางหมิงจูจับมือเขาแต่มชาดแดงแล้วกดนิ้วเขาลงบนใบหย่าทั้งสองใบจากนั้นก็ยกใบของตนเองขึ้นมาเป่าหมึกจนแห้งดี ก่อนจะพับใส่อกเสื้อ "เรียบร้อยตอนนี้ใบหย่าทำงานแล้ว ทูลลาเพคะ" หยางหมิงจูหันไปหา เจียงเฟยเย่วก่อนจะเอ่ย "ฮัลโหลสาวได้อิสระแล้ว เพื่อนรักไปท่องยุทธภพกันเถอะ" "แม่เจ้า...ก็นึกว่าเจ้าจะไม่ได้หย่าเสียแล้ว อ่าห์ อยากเปิดบาร์โฮสต์ที่นี่จัง ผู้ชายโคตรหล่อ" "แล้วจะรออะไรล่ะ หนุ่มๆ จ๋าเจ๊มาแล้ว" มู่หรงเยี่ยนกับเว่ยจื่อชวนต่างมองหน้ากัน ปกติพวกนางเป็นศัตรูกันมิใช่หรือ เดือนก่อนยังตีกันจนตกน้ำตกท่าสลบไสลไปสามวัน...พอฟื้นมาดีกันเสียอย่างนั้น แล้วพวกนางพูดว่าอะไรนะจะไปหาชายอื่น นี่มันกล้าดียังไง แต่ทว่ายังไม่ทันจะคิดอะไรต่อ..ทั้งสองคนคว้าห่อผ้าเดินไปไม่หันหลัง ขึ้นรถม้าที่เช่ารอเอาไว้ควบสุดเหวี่ยงเพื่ออกจากเมืองหลวงให้ไวที่สุด

ท่านอ๋องยังไม่จบ

ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายปลาเค็มที่พระเอกอ่านใจนางได้

1.0K·หงฮวา

สตรีอื่นทะลุมิติมาเพื่อแก้แค้น ชิงอำนาจ หรือเป็นยอดหญิงแพทย์เทวดา แต่ ‘เสิ่นโยวโยว’ คนนี้ มาเพื่อ ‘นอน’ เป้าหมายสูงสุดในชีวิตคือการเป็น “ปลาเค็ม” ที่ร่ำรวย เกาะพ่อกินไปวันๆ แต่สวรรค์กลับไม่เป็นใจ ส่ง ‘เซียวจิ่งเหยียน’ ชินอ๋องหน้าตาย แต่หล่อมาก เข้ามาในชีวิต แถมอีตาท่านอ๋องนี่ดันมีความลับ เขาอ่านใจคนได้ ในขณะที่คนอื่นคิดวางแผนชิงบัลลังก์ ความคิดในหัวนางกลับมีแต่ ‘เมื่อไหร่จะเที่ยง? หิวขาหมู เตียงหยกนี่เย็นดีจัง’ แทนที่จะรำคาญ ท่านอ๋องกลับถูกใจความ ‘เรียล’ และตะกละ ของนางซะงั้น ปฏิบัติการปั้นปลาเค็มให้เป็นพระชายา โดยใช้ของกินล่อ จึงเริ่มต้นขึ้น

นิยายจีนโบราณจบแล้ว

สยนแค้นหทัยมังกรในเงาจันทร์

1.0K·หงฮวา

ชาติที่แล้วเสิ่นเจาเยว่มอบหัวใจให้องค์รัชทายาทผู้เย็นชา ยอมทำทุกอย่างเพื่อเขา แต่กลับถูกหักหลังจนจวนเสนาบดีต้องโทษประหารเก้าชั่วโคตร ก่อนตายถึงได้รู้ว่าน้องสาวที่นางรักและเชื่อใจ คือดอกบัวขาวที่อาบยาพิษ เมื่อสวรรค์เมตตาให้นางลืมตาตื่นขึ้นมาในวัยสิบห้าปี พร้อมกับความลับในหยกประจำตัวที่ซ่อนมิติน้ำพุวิเศษเอาไว้ ชาตินี้นางสาบานว่าจะไม่มีวันเป็นพระจันทร์ที่มืดมิดในเงาใจของใครอีก นางเริ่มกอบโกยสมบัติเข้ามิติทีละนิดและเตรียมแผนตลบหลังศัตรูให้สาสม แต่แล้วแผนการหนีของนางกลับสะดุด มื่อองค์รัชทายาทที่ควรจะไปพลอดรักกับบุตรีกั่วกง กลับมาวุ่นวายและตามตื๊อนางไม่เลิกรา นางอุตส่าห์ถอยให้ เขาก็หาว่านี่คือแผนถอยเพื่อรุก นางเมินเฉย เขากลับบุกเข้าเรือนยามวิกาล รวบนางเข้าสู่อ้อมกอดที่รัดรึงราวกับพันธนาการที่ไม่อาจดิ้นหลุด ร่างกายสูงใหญ่บดบังแสงสว่าง นัยน์ตาแฝงความรุ่มร้อนที่นางไม่เคยเห็นในชาติก่อน "หากข้ายอมถอย เจ้าจะตัดขาดข้าตลอดกาลใช่หรือไม่" "ใช่" "เช่นนั้นชาตินี้ ข้าก็จะไม่ยอมปล่อยเจ้าไปเด็ดขาด" จนกระทั่งวันหนึ่ง เสิ่นเจาเยว่ถึงได้รู้ความลับสวรรค์ว่า ไม่ใช่นางคนเดียวที่ได้กลับมามีชีวิตใหม่ แต่บุรุษหน้าหนาผู้นี้ก็ถูกสตรีดอกบัวขาวหักหลังจนตายเยี่ยงสุนัขข้างถนน และหวนคืนมาเพื่อทำทุกวิถีทางเพื่อทวงนางคืน เช่นเดียวกัน ******************* นิยายสนุก จบดี เน้นการวางแผนและรับมือ

นิยายจีนโบราณจบแล้ว

ย่าย้อนวัยเพื่อหย่าสามี

880·หงฮวา

"สามสิบปีที่ทุ่มเทพลีชีพเพื่อตระกูล สิ้นสุดลงด้วยการถูกหักหลังและคำลวง!" เฟยเหนียง ฮูหยินใหญ่วัยห้าสิบปีผู้แสนซื่อสัตย์ ถูกสามีชั่วช้าสับเปลี่ยนบุตรชาย เอาลูกเมียน้อยมาสวมรอย สูบเลือดสูบเนื้อจนจวนแม่ทัพล้มละลาย ซ้ำยังบังคับให้นางคายสมบัติก้นหีบเพื่อเอาตัวรอดจากข้อหากบฏ แต่ใครจะยอมตายเป็นแพะรับบาป นางตลบหลังพวกมันด้วยหนังสือหย่าขาด และหีบสมบัติที่เต็มไปด้วยก้อนหินก่อนจะหันหลังให้กับขุมนรก สูดกลืนยาวิเศษที่ทำให้ฟื้นคืนร่างกายกลับกลายเป็นดรุณีแรกรุ่นวัยยี่สิบปีที่งดงามสะท้านแผ่นดิน หมดยุคแม่ทัพใหญ่และราชวงศ์ที่เสื่อมถอย ต้อนรับรุ่งอรุณแห่งยุคสาธารณรัฐ ด้วยมันสมองของสตรีวัยห้าสิบในร่างสาวสะพรั่ง และการเคียงข้างจาก ลู่ฟงซาน มหาเศรษฐีหนุ่มผู้รักมั่นเพียงนาง ลู่เหนียงเอ๋อร์ จะพลิกฟื้นจากอดีตฮูหยินที่ถูกทอดทิ้ง ก้าวขึ้นเป็นประมุขหญิงแห่งหอการค้าไท่ผิง ผู้กุมเส้นเลือดใหญ่ทางเศรษฐกิจและอำนาจการค้าระดับชาติ! ในเมื่ออำนาจเก่าใช้ปืนกดหัว ข้าก็จะใช้เงินตราบีบคอพวกมันให้สูญสิ้น! ใครที่เคยเหยียบย่ำ ทำร้ายแก้วตาดวงใจของข้า จงเตรียมตัวรับผลกรรมที่สาสมยิ่งกว่าความตาย

นิยายจีนโบราณจบแล้ว

Our Secret สัมผัส ปรารถนา

518·หรงเย่า/นาย่า/สุราพันจอก

ทำไมผู้ชายส่วนใหญ่ถึงได้สำคัญตัวเองนักนะ ชอบคิดว่าตัวเองเลิศเลอเพอร์เฟค กระทั่งสามารถเลือกผู้หญิงได้ ราวกับไปเดินตามท้องตลาดแล้วเลือกซื้อของ พวกเขาแต่ละคนทั้งอยากได้ผู้หญิงที่ยังเวอร์จิ้น แต่ก็อยากได้ผู้หญิงที่เก่งเรื่องบนเตียงไปด้วย บ้าเอ้ย!!! คนแบบนั้นมันมีที่ไหนกัน ยังเวอร์จิ้นแล้วจะเก่งเรื่องบนเตียงได้ยังไง เหลวไหลทั้งเพ!!!

นิยายรักจบแล้ว

เกิดใหม่อีกครั้งก็ไม่อาจหนีทรราชเช่นท่านได้

441·หงฮวา

ชาติก่อน ‘เสิ่นชิงเวย’ ต้องจบชีวิตลงด้วยยาพิษในอ้อมกอด ของ ‘จ้าวเสวียนอี้’ ชินอ๋องมัจจุราชผู้สังหารคนล้างตระกูลนาง เมื่อสวรรค์เมตตาให้ย้อนเวลากลับมา นางจึงตัดสินใจหนีออกจากเมืองหลวงอันโสมม ซ่อนตัวในหุบเขาเจียงหนาน และแต่งงานกับ ‘เยี่ยเสวียน’ พ่อค้าหนุ่มรูปงามผู้แสนจะอ่อนแอและขี้โรค หวังเพียงได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขและเรียบง่าย แต่ความสงบสุขนั้นช่างแปลกประหลาด... สามีขี้โรคกลับมีพละกำลังมหาศาลเร่าร้อนบนเตียงจนนางสลบไสล... อันธพาลที่มารังแกถูกจัดการจนหายสาบสูญชั่วข้ามคืน... คนขายหมู คนเข็นผัก และซินแสดูดวงในซอยบ้าน ล้วนมีฝีมือวรยุทธ์ล้ำเลิศ จนกระทั่งหน้ากากหนังมนุษย์ถูกกระชากออก เสิ่นชิงเวยจึงได้ค้นพบความจริงที่ทำให้แทบสิ้นสติ... สามีผู้แสนดีของนาง คือมัจจุราชที่นางหนีมาตลอดชีวิต และชาวเมืองเจียงหนานที่แสนเป็นมิตร ล้วนเป็น ‘กองทัพนักฆ่า’ ที่เขาจับมาเล่นละครฉากใหญ่ เพื่อกักขังนางไว้ในกรงทองจำลองแห่งนี้

เกิดใหม่ในนิยายจบแล้ว

ทะลุมิติมาเป็นพี่หญิงใหญ่

867·ภัสสพิชชา

หมอเซี่ยถูกโจรชั่วรัดคอจนตาย ฟื้นอีกทีดันอยู่ในร่างเด็กสาววัยสิบห้าปี แซ่เซี่ยเหมือนเธอใบหน้าก็เหมือนเธอทุกระเบียดนิ้ว แต่เด็กสาวดันมีชะตากรรมน่าสงสารกว่าเธอนัก พ่อแม่หนีหายทิ้งเธอไว้กับน้องอีก2คน!!

นิยายผจญภัยจบแล้ว

ทะลุมิติมาอยู่ท่ามกลางหิมะและความอดอยาก

762·ภัสสพิชชา

หวงอี้หนิงนักเคมีตัวท๊อปที่สุดในรุ่น ได้ทำการทดลองยาตัวใหม่ที่ช่วยฟื้นฟูร่างกาย แต่เมื่อมีคนไม่หวังดีสลับส่วนผสมทำห้องแล็บระเบิด รู้ตัวอีกทีเธอมาตื่นท่ามกลางอากาศหนาวจัด พร้อมครอบครัวที่ใกล้อดตาย!

นิยายรักโรแมนติกจบแล้ว

หนิงลู่อิงชายาหย่าสามี

1.0K·กลิ่นดอกเหมย เพชรนภา

อุ๊บ..." หนิงอันยกมือปิดปาก หน้าถอดสีจากแดงกลายเป็นเขียวคล้ำ เหงื่อกาฬแตกพลั่กเต็มหน้าผาก "โอ้โห เสียงท้องร้องหรือนั่น ดังเหมือนฟ้าร้องเลยนะน้องรัก" หนิงลู่อิงแกล้งพูดเสียงดัง "สงสัยเจ้าจะหิวมาก ไปกินแตงโมเพิ่มไหม" "ปรู๊ด..." เสียงลมระบายออกจากทวารหนักดังแทรกขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เป็นเสียงที่ยาวนานและทรงพลัง ท่ามกลางความเงียบกริบของงานเลี้ยง แขกเหรื่อต่างพากันปิดจมูกและถอยกรูด อวี้เทียนที่กำลังเดินเข้ามาหาถึงกับชะงักฝีเท้า "อันเอ๋อร์ เจ้า..." "ไม่ใช่ ข้า... โอ๊ย" หนิงอันบิดตัวด้วยความปวดมวนท้องอย่างรุนแรง ข้าศึกบุกประชิดประตูเมืองจนนางแทบจะกลั้นไม่อยู่ "เร็วเข้า รีบไปห้องสุขาเถอะ เดี๋ยวจะเลอะเทอะตรงนี้ มันจะไม่งามนะ" หนิงลู่อิงตะโกนเชียร์ "วิ่งเลยหนิงอัน วิ่ง"

นิยายรักโรแมนติกจบแล้ว

ข้ามเวลาตามหาฆาตกร

171·วาริ

ในวัย 28 ปี “เหอเยว่” ยอมเป็นเหมือนสุนัขรับใช้ของ “เจียงเส้าหมิง” เพียงเพราะกลัวว่าเขาจะแฉคดีฆาตกรรมเมื่อ 10 ปีก่อน แต่ใครจะไปคิดว่าในวันที่เธอถูกเจียงเส้าหมิงบีบบังคับให้ไปเป็นเมียน้อย เธอกลับได้พบกับตัวเองในวัย 38 ปี! รอดตายแล้วงั้นเหรอ? เปล่าเลย... ตัวเธอในอนาคตกลับทำให้เธอตายไวขึ้นกว่าเดิม! หลังจากถูกตัวเองในวัย 38 ปีฆ่าตาย พอลืมตาขึ้นมาอีกที เธอกลับย้อนเวลากลับมาในวัย 18 ปีซะงั้น! เป้าหมายอันดับหนึ่งในการเกิดใหม่ คือตามล่าหาฆาตกรตัวจริงของคดีฆาตกรรมนั้นให้ได้! “เยว่โจว” ทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลเยว่ ตัวท็อปสายแข่งขันวิชาการ ผู้คลั่งไคล้ปริศนาข้ามเวลาที่ยังหาคำตอบไม่ได้ เขาคือลูกรักพระเจ้าในสายตาของทุกคน แต่ความอ่อนโยนและเป็นสุภาพบุรุษของเขาเป็นเพียงหน้ากากที่ใช้ปกปิดความอ่อนแอ เพราะเขามีความลับอย่างหนึ่ง นั่นคือ ”โรคตาบอดกลางคืน" ใครจะคาดคิดว่าความลับนี้จะถูกเหอเยว่จับได้ เขาควรจะข่มขู่ ล่อลวงด้วยผลประโยชน์ หรือสั่งให้เธอหุบปากแล้วหายไปดี? แต่ในคืนที่มืดมิดนั้น เยว่โจวกลับได้ยินเสียงของเธอ และจำความรู้สึกที่หัวใจเต้นระรัวของตัวเองได้เป็นอย่างดี

เกิดใหม่ในนิยายยังไม่จบ

แมวปีศาจของอ๋องทรราช

499·หงฮวา

“สัตว์เดรัจฉานเช่นเจ้า ไม่คู่ควรกับความเมตตา แต่เหตุใดข้าถึงละสายตาจากเจ้าไม่ได้” ‘ไป๋หลิวหลี’ คือปีศาจแมวขาวนัยน์ตาสีเลือดที่ไม่ได้กินเนื้อเป็นอาหาร แต่เสพติด ‘ปราณสังหาร’ เพื่อบำเพ็ญเพียรให้กลายเป็นมนุษย์ นางจึงจงใจเข้าหา ‘จ้าวเย่าเหยียน’ ชินอ๋องทรราชผู้มีกลิ่นอายความโหดเหี้ยมที่สุดในแผ่นดิน หมายใจจะแอบสูบพลังแล้วจากไปอย่างเงียบๆ แต่ใครจะคิดว่าปราณหยางบริสุทธิ์ของเขากลับทำให้นางตบะแตกซ่าน คืนร่างเป็นสตรีโฉมสะคราญในยามค่ำคืน! และที่เลวร้ายกว่านั้น... ทรราชผู้นี้กลับไม่ตื่นตระหนก ซ้ำยังบีบบังคับให้นางทอดทิ้งร่างกายอยู่ใต้ร่างเขา! การหลอมรวมลมหายใจช่างหอมหวานจนยากจะถอนตัว ทว่าขีดจำกัดเวลาของนางกำลังจะหมดลง ซ้ำร้ายยังมีจิ้งจอกมารยาในคราบคู่หมั้นพระราชทานมาคอยแย่งชิงบุรุษของนางอีก! สงครามประสาทระหว่างแมวและจิ้งจอกจึงอุบัติขึ้น ท่ามกลางความเร่าร้อนในจวนอ๋อง... โดยที่ปีศาจแมวอย่างนางไม่เคยรู้เลยว่า ทรราชผู้นั้นล่วงรู้ความลับของนางมาตั้งแต่แรกเริ่ม!

นิยายจีนโบราณจบแล้ว

ฉินซื่อมารดาใจร้ายยุค 1985

1.0K·กลิ่นดอกเหมย เพชรนภา

ฉินซื่อหันกลับไปหาสามี "อาไห่ คืนนี้หรูเหมยจะนอนห้องใหญ่ ส่วนข้าวของของหรูเยียน ย้ายไปอยู่ห้องเก็บของชั้นล่างซะ" "แม่ ห้องนั้นมันรูหนูนะ" หรูเยียนกรีดร้อง "หนูเป็นลูกแม่นะ ทำไมแม่ลำเอียงแบบนี้" "ลำเอียงเหรอ" ฉินซื่อยิ้มเย็น "ห้องใหญ่สมควรเป็นของ พี่สาวคนโต ส่วนแกเป็นแค่น้องสาว แถมยังเป็นน้องที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง เสียสละให้พี่เขาหน่อยจะเป็นไรไป" หรูไห่มองภรรยาด้วยความทึ่ง เขาไม่เคยเห็นฉินซื่อเด็ดขาดและเข้มแข็งขนาดนี้มาก่อน แต่พอมองลูกสาวตัวจริงที่เพิ่งกลับมา เขาก็พยักหน้าเห็นด้วยอย่างไม่ต้องคิด "ทำตามที่แม่เขาบอกเถอะหรูเยียน แกเป็นน้อง ต้องรู้จักเสียสละให้ พี่ใหญ่ เขาหน่อย พี่เขาลำบากมาเยอะแล้ว" กระแทกหน้าหรูเยียนอย่างจัง สถานะของนางร่วงหล่นลงมาทันที

นิยายรักโรแมนติกจบแล้ว

เวยเหนียงจือหวานใจนายทหาร 1980

1.0K·กลิ่นดอกเหมย เพชรนภา

กลับมาในวันที่เวยอิง ลูกสาวตัวจริงของสกุลเวยเพิ่งกลับมาบ้านได้เพียงสามวัน และเป็นวันที่เธอถูกใส่ร้ายว่าขโมยของจนถูกพี่รองผลักหัวกระแทกขอบโต๊ะ "แม่ครับ อย่าไปคุยกับคนขี้ขโมยอย่างมันเลย แจ้งตำรวจจับมันเข้าคุกไปดัดนิสัยเสียบ้าง เผื่อสันดานเด็กกำพร้ามันจะหายไป" เสียงทุ้มต่ำเจือความรังเกียจดังมาจากเวยเจ๋อพี่ชายคนรองที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตู ข้างกายเขาคือเวยอิง หญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มที่กำลังแสร้งบีบน้ำตา ทำท่าทางหวาดกลัวราวกับลูกกวางน้อย "พี่รอง อย่าทำแบบนั้นเลยค่ะ พี่เหนียงจือคงไม่ได้ตั้งใจ อาจจะแค่แค่อยากยืมไปใส่เล่นเฉยๆ น้องไม่โกรธหรอกค่ะ ขอแค่พี่คืนมา" เวยอิงพูดเสียงเครือ พลางเหลือบมองเหนียงจือด้วยแววตาเย้ยหยันที่ซ่อนอยู่หลังม่านน้ำตา เหนียงจือมองดูละครฉากใหญ่ตรงหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า ชาติก่อนเธอร้องไห้ฟูมฟาย ปฏิเสธเสียงหลง กราบกรานขอความเมตตา แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือการถูกตบตีและถูกขังไว้ในห้องเก็บฟืน แต่ชาตินี้จะไม่เหมือนเดิม "ฉันไม่ได้เอาไป" เหนียงจือเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เย็นยะเยือกจนคนในห้องชะงัก

นิยายรักโรแมนติกจบแล้ว

เกิดใหม่ครั้งนี้ข้าอยากแก้แค้น เหตุใดบุรุษเจ้าเล่ห์เช่นท่านถึงขวางทางข้า

820·หงฮวา

ชาติก่อนนางโง่งมรักคนผิดจนตัวตาย ชาตินี้จึงขอเกิดใหม่เป็นสตรีหน้าหนา หวังใช้ 'ขันทีโฉด' เป็นดาบฟาดฟันศัตรู ทว่าขันทีผู้นั้น... กลับซุกซ่อน 'มังกร' ที่ดุดันและหิวกระหายเอาไว้! มู่หวั่นชิง เคยเป็นสตรีที่เพียบพร้อมและโง่งมที่สุด นางมอบหัวใจและทุ่มเทอำนาจของตระกูลเพื่อสนับสนุนองค์รัชทายาท แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือการทรยศหักหลัง ซ้ำยังถูกน้องสาวต่างมารดาแย่งชิงทุกสิ่ง ท้ายที่สุดต้องจบชีวิตลงอย่างน่าอนาถในคุกมืดพร้อมกับความเคียดแค้น เมื่อสวรรค์มีตา ให้นางหวนกลับมามีลมหายใจอีกครั้ง ชาตินี้ นางสาบานว่าจะไม่เดินซ้ำรอยเดิม! ในเมื่อบุรุษมักมากพึ่งพาไม่ได้ นางจึงเล็งเป้าหมายไปที่ เผยยวน ผู้คุมตราประทับกรมหลวง ขันทีโฉดผู้มีอำนาจล้นฟ้าและเหี้ยมเกรียมที่สุดในราชสำนัก หวังยืมมือเขาเป็นเกราะคุ้มภัยและฟาดฟันศัตรู แต่วิธีเข้าหาของนางนั้นช่าง 'หน้าหนา' จนบุรุษยังต้องตั้งรับไม่ทัน นางยอมเสี่ยงชีวิตรับคมดาบแทนเขา หวังสร้างหนี้บุญคุณมัดใจจิ้งจอกเฒ่า ทว่าสวรรค์กลับเล่นตลกซ้ำสอง เมื่อความดีความชอบของนางถูกน้องสาวแพศยาสวมรอยแย่งชิงไป ซ้ำจิ้งจอกขี้ระแวงอย่างเขายังมองนางเป็นเพียงสตรีลวงโลกและผลักไสอย่างเย็นชา แต่มีหรือที่สตรีที่ผ่านความตายมาแล้วจะยอมถอย! จากการต่อรองทางการเมืองที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม นำพาไปสู่การวิวาห์สะท้านเมืองหลวง ท่ามกลางคำครหาว่านางต้องกลายเป็นเพียงหม้ายขันหมาก มู่หวั่นชิงกลับค้นพบความลับที่สั่นสะเทือนแผ่นดิน... ว่าภายใต้ชุดคลุมสีแดงเพลิงและกลิ่นไม้จันทน์หอมนั้น เขาไม่ได้สูญเสียความเป็นชาย แต่คือ 'มังกรเร้นกาย' ที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อทุกเมื่อ! จากการเชือดเฉือนชิงไหวชิงพริบ กลับกลายเป็นความเร่าร้อนในห้องหอ จากการจับมือเพื่อผลประโยชน์ กลับกลายเป็นการร่วมกันพลิกกระดานอำนาจและล้างบางราชสำนัก งานนี้นางพญาจิ้งจอกจะเอาตัวรอดจากพายุปรารถนาของมังกรจอมตะกละได้อย่างไร... ติดตามได้ในเรื่องราวการแก้แค้นที่เจ็บแสบและเร่าร้อนที่สุด!

นิยายจีนโบราณจบแล้ว

แม่ทัพใจร้ายเลิกตามข้าขึ้นจากหลุมเถิด

591·คุณยายจิ้งจอก

นางถูกเขาทอดทิ้งอย่างไม่ใยดี ต้องอุ้มท้องลูกของเขาไปแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับเผ่าเถื่อนอย่างไม่เต็มใจ นางถูกทรมานจนเกือบเอาชีวิตไม่รอดและสูญเสียลูกไปตลอดกาล ทว่าในวันที่นางถูกเรียกตัวกลับบ้าน เป็นเขาแม่ทัพใจร้ายที่ทอดทิ้งนางไปเดินทางมารับนางด้วยตัวเอง และยังพาภรรยาของเขาที่รักสุดดวงใจมาเหยียบย่ำแผลในใจของนางจนแตกสลาย ทว่าไม่มีผู้ใดล่วงรู้เลยว่านางนั้นมิอาจกลับไปเหยียบเมืองหลวงได้อีกแล้ว แต่เมื่อนางสิ้นใจลงแล้วเขากลับไม่ยอมปล่อยนางไปง่าย ๆ ตามนางขึ้นมารับรู้ความเจ็บปวดนั้นอีกเพียงเพราะคำว่า ข้าผิดไปแล้ว

เกิดใหม่ในนิยายจบแล้ว

สามีเจ้าพ่อบังคับให้ฉันบริจาคไตช่วยชู้รัก พอฉันหายไป เขากลับเป็นบ้า

0·-

สามีของฉัน ลูกา แกมบีโน เจ้าพ่อมาเฟียแห่งนิวยอร์ก โยนเอกสารยินยอมผ่าตัดปลูกถ่ายไตลงมาตรงหน้าฉันแล้วพูดเพียงสั้น ๆ ว่า “เซ็นซะ” เขาต้องการใช้ร่างกายของฉัน เพื่อชดใช้หนี้บุญคุณที่ติดค้างผู้หญิงอีกคนหนึ่ง ฉันรับเอกสารที่เขาเรียกว่า “ข้อตกลงชดเชย” ฉบับนั้นมา ในจังหวะนั้นเอง คามิลลาโทรมาพร้อมเสียงสะอื้นไห้ เขาแทบไม่ได้ก้มลงมองให้ดี รีบเซ็นชื่อตัวเองลงบนเอกสาร ก่อนจะหันหลังเดินจากไปอย่างร้อนรน แต่สิ่งที่เขาเซ็นจริง ๆ กลับเป็นใบหย่าที่ถูกซ่อนไว้ใต้สุดของกองเอกสาร คืนนั้นเอง ฉันหายตัวไปท่ามกลางสายฝนที่โหมกระหน่ำในนครนิวยอร์ก ห้าปีต่อมา ในงานเลี้ยงฉลองครบรอบหนึ่งร้อยปีของธนาคารเอกชนแห่งหนึ่งในนครซูริก ฉันได้พบกับลูกา แกมบีโนอีกครั้ง บรรดาตระกูลเก่าแก่ผู้ทรงอิทธิพลของยุโรปกำลังยืนสนทนากันอยู่ไม่ไกล “นั่นใช่แกมบีโนหรือเปล่า? ได้ยินว่าห้าปีมานี้ เขาไม่มีผู้หญิงอยู่ข้างกายเลยสักคน” “แค่นั้นยังไม่ใช่ที่สุด เขาปฏิเสธการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างตระกูลแทบทุกครั้งที่ถูกเสนอมา ว่ากันว่าเจ้าพ่อแกมบีโนคนนี้ยังคงรอให้อดีตภรรยากลับมาอยู่เลย” ลูกา แกมบีโนเดินฝ่าฝูงชนมาหยุดตรงหน้าฉัน เสียงของเขาแหบพร่าจนแทบแตก “เอเลนา... ไม่ได้เจอกันนานเลย” “ไม่ได้เจอกันนานนะคะ คุณแกมบีโน” ฉันพยักหน้าเล็กน้อย น้ำเสียงสุภาพและห่างเหิน ราวกับกำลังต้อนรับลูกค้าคนหนึ่งที่มีมูลค่าทางธุรกิจเท่านั้น กรามของเขาเกร็งแน่น ดวงตาแดงก่ำ ราวกับมีคำพูดนับพันติดอยู่ในลำคอ แต่กลับเปล่งออกมาไม่ได้แม้แต่คำเดียว ผู้ช่วยของฉันเดินเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ก่อนก้มศีรษะเล็กน้อย “คุณคอสตา รถพร้อมแล้วค่ะ คุณฟัลโกถามมาว่าจะให้เขามารับคุณด้วยตัวเองหรือไม่” “ไม่ต้องหรอก” ฉันยิ้มบาง ๆ สายตาไล่ผ่านใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือดของลูกา “บอกเขาว่าฉันจะไปเดี๋ยวนี้” ฉันหันหลังเดินไปยังรถยนต์สีดำที่จอดรออยู่ด้านนอก ซึ่งติดป้ายทะเบียนทางการทูตแบบพิเศษ นับตั้งแต่วินาทีที่เขาเซ็นชื่อลงไป เขาก็ถูกขับออกจากโลกของฉันตลอดกาล ……

นิยายปัจจุบันจบแล้ว

ทายาทที่หายไป

0·-

เสียงปรบมือของแขกสามร้อยคนดังกึกก้อง ขณะที่ชายผู้เป็นที่รักของฉันกำลังคุกเข่าต่อหน้าผู้หญิงอีกคน—กลางสวนกุหลาบที่ฉันเป็นคนลงมือปลูกด้วยตัวเอง—พร้อมประกาศว่าตัวตนของฉันเป็นเพียงเรื่องหลอกลวง นับจากวินาทีนั้น ฉันก็ไม่ใช่ โอลิเวีย แลงแคสเตอร์ อีกต่อไป เพียงแต่ในตอนนั้น ฉันยังไม่รู้ว่าตัวเองกำลังจะกลายเป็นใคร สิ่งแรกที่สะดุดตาคือแหวนเพชรวงนั้นที่เปล่งประกายอยู่ใต้แสงแดดของเดือนมิถุนายน เพชรสามกะรัต เจียระไนทรงเอเมอรัลด์ ตัวเรือนแพลทินัม ฉันจำรายละเอียดได้ทุกอย่าง เพราะเมื่อแปดเดือนก่อน มาร์คัสเคยให้ฉัน “ช่วยเลือกแบบที่เป็นนิรันดร์” และฉันก็เป็นคนเห็นใบเสร็จวงนั้นกับตา ตอนนั้นฉันยังคิดว่า มันถูกเตรียมไว้เพื่ออนาคตของพวกเรา เขาคุกเข่าอยู่กลางสวน ท่ามกลางกุหลาบดามัสก์สี่ร้อยต้นที่ฉันใช้เวลาสามฤดูร้อนในการเสียบกิ่งและดูแลด้วยตัวเอง ซุ้มดอกไม้เหนือศีรษะของเขาก็เป็นแบบที่ฉันออกแบบเอง ทุกกลีบดอก ทุกหนาม ทุกส่วนโค้งของโครงเหล็ก ล้วนเป็นหยาดเหงื่อแรงกายที่ฉันทุ่มเทเพื่อสร้างภาพลักษณ์อันสมบูรณ์แบบให้กับตระกูลนี้ ส่วนโซเฟีย แลงแคสเตอร์ ยืนอยู่ท่ามกลางทุกสิ่งนั้น ใช้มือทั้งสองปิดปาก สีหน้าตกใจได้อย่างพอดิบพอดีราวกับซ้อมมาอย่างดี เธอสวมชุดสีขาวจากวาเลนติโนที่มองอย่างไรก็เหมือนชุดเจ้าสาว “โซเฟีย” มาร์คัสเอ่ยขึ้น เสียงของเขาถูกขยายผ่านไมโครโฟนไร้สายที่ไม่รู้ว่าใครเป็นคนเตรียมไว้อย่างเอาใจใส่จนดังก้องไปทั่วงาน “คุณต่างหากคือหัวใจที่แท้จริงของตระกูลแลงแคสเตอร์ ผมน่าจะมองเห็นเรื่องนี้ตั้งแต่แรก” เสียงฮือฮาดังขึ้นจากฝูงชน ราวกับทุกคนกำลังชมภาพยนตร์โรแมนติกเรื่องหนึ่ง ส่วนฉันยืนอยู่ด้านหลังสุด แถวที่สี่สิบเจ็ด หลังพนักงานฝ่ายจัดเลี้ยง นั่นคือจุดที่ผู้ช่วยของเฮนรี แลงแคสเตอร์ แนะนำให้ฉันยืนทันทีที่มาถึง “โอลิเวีย คืนนี้ช่วยทำตัวไม่ให้เด่นมากนะ เพื่อภาพลักษณ์ของตระกูล”

นิยายปัจจุบันจบแล้ว

สิบเอ็ดวินาที

0·-

ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ฉันเชื่อมาตลอดว่ามหาเศรษฐีผู้เป็นพ่อแท้ ๆ ของลูกแฝดของฉัน ไม่เคยรู้เลยว่าฉันมีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้ จนกระทั่งค่ำคืนนี้ ในงานเลี้ยงของบริษัทเขา ภรรยาของเขาชี้หน้าฉันต่อหน้าทุกคน พร้อมด่าว่าฉันเป็นเพียงเครื่องมืออุ้มบุญชั้นต่ำ ส่วนเขา...ตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่เอ่ยปากพูดแม้แต่คำเดียว มุมมองของ ลีน่า: ฉันไม่น่ากลับมานิวยอร์กเลย ไม่ว่าความร่วมมือครั้งนี้จะสำคัญต่อบริษัทของฉันมากแค่ไหน ฉันก็ไม่ควรตอบรับคำเชิญมางานกาลาดินเนอร์การกุศลประจำปีของ Ashford Group ตั้งแต่แรก ฉันควรส่งผู้ช่วยไปแทน หรือส่งทนายไปก็ได้ จะเป็นใครก็ได้...ยกเว้นตัวฉันเอง แต่สุดท้ายฉันก็มา เพราะลึก ๆ ในใจยังมีเศษเสี้ยวของตัวตนที่ฉันพยายามฆ่าทิ้งมาตลอดห้าปี ทั้งโง่เขลา ทั้งแตกสลาย และยังอยากเห็นหน้าเขาอีกสักครั้ง เดเมียน แอชฟอร์ด ผู้ชายที่ทำให้ฉันอุ้มท้องลูกของเขาอยู่เก้าเดือน ผู้ชายที่จ่ายเงินสองแสนดอลลาร์เพื่อจ้างฉันเป็นแม่อุ้มบุญ ก่อนจะลบฉันออกจากชีวิตอย่างง่ายดาย ราวกับขีดฆ่ารายการค่าใช้จ่ายรายการหนึ่งบนเอกสารบัญชี ตอนที่เซ็นสัญญา ฉันเพิ่งอายุยี่สิบเอ็ดปี ตอนนั้นฉันหมดหวังจนแทบไม่เหลืออะไร ถูกหนี้ค่ารักษาพยาบาลก้อนโตของแม่กดทับจนแทบหายใจไม่ออก จึงตอบรับประกาศรับสมัครแม่อุ้มบุญทางคลินิกที่ไม่เปิดเผยตัวตน ทุกขั้นตอนเย็นชาและไร้ความรู้สึก ฉันไปคลินิก ทำการฝังตัวอ่อน แล้วเข้ารับการตรวจทุกเดือนกับแพทย์คนหนึ่งที่เรียกฉันว่า "ภาชนะ" ฉันไม่เคยเห็นหน้าพ่อแท้ ๆ ของเด็กเลย นั่นคือกฎของที่นั่น สำหรับพวกเขา ฉันเป็นเพียงมดลูกที่ให้เช่า เท่านั้นเอง แต่ธรรมชาติไม่เคยเดินตามเงื่อนไขในสัญญา ตอนตั้งครรภ์ได้เจ็ดเดือน ฉันตกเลือดอย่างหนัก แพทย์บอกว่าเด็กทั้งสองอาจจะไม่รอด ตลอดสามวันนั้น ฉันนอนอยู่บนเตียงคนเดียวด้วยความหวาดกลัว สวดอ้อนวอนต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ขอแลกชีวิตของตัวเองเพื่อให้ลูกทั้งสองได้มีชีวิตอยู่ พวกเขารอดมาได้ เป็นเด็กผู้ชายฝาแฝด ก่อนที่ฉันจะถูกบังคับให้ส่งตัวพวกเขาไป ฉันได้อุ้มลูกเพียงสิบวินาที แค่สิบเอ็ดวินาทีเท่านั้น ได้สัมผัสความอบอุ่นของร่างเล็ก ๆ ที่แนบอยู่กับอก เห็นนิ้วน้อย ๆ ของพวกเขาเกี่ยวปลายนิ้วของฉันเอาไว้แน่น แล้วจากนั้นพวกเขาก็ถูกอุ้มจากไป ส่วนสิ่งที่ฉันได้รับกลับมา มีเพียงเช็คหนึ่งใบกับสัญญาปกปิดความลับ ฉันเซ็นชื่อลงไปทั้งที่มือยังสั่น และชุดคนไข้บนตัวก็ยังเปื้อนคราบเลือด แต่สิ่งที่บริษัทตัวกลางไม่เคยบอกฉันก็คือ ตัวอ่อนเหล่านั้นมีไข่ของฉันรวมอยู่ด้วย ภายหลังเมื่อฉันไปเจอความจริงจากเอกสารที่ถูกวางสลับกัน พวกเขากลับอธิบายหน้าตาเฉยว่าเป็นเพียง "ความผิดพลาดด้านเอกสาร" เด็กทั้งสองไม่ได้เป็นแค่ลูกที่เกิดจากการอุ้มบุญ พวกเขาคือลูกของฉัน มีดีเอ็นเอของฉัน มีสายเลือดของฉัน และเป็นลูกแท้ ๆ ของฉัน

นิยายปัจจุบันจบแล้ว

ภรรยาที่หวนกลับมา

0·-

ฉันตายในวันอังคารวันหนึ่ง นอนเท้าเปล่าอยู่บนพื้นห้องครัว ส่วนสามีของฉันกลับก้าวข้ามศพของฉันไปรับโทรศัพท์อย่างไม่สะทกสะท้าน บนหน้าจอปรากฏชื่อของน้องสาวฉัน เขารับสายแล้วพูดเพียงประโยคเดียวว่า “ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว” นั่นคือประโยคสุดท้ายที่ฉันได้ยินก่อนตาย แต่เรื่องที่เหลือเชื่อที่สุดก็คือ ฉันกลับลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง และย้อนเวลากลับไปเมื่อสิบแปดเดือนก่อน... กลับไปยังเช้าวันที่เป็นจุดเริ่มต้นของหายนะทั้งหมดในชีวิตฉัน เสียงนาฬิกาปลุกกรีดร้องไม่หยุด เวลา 6.15 น. วันที่ 3 พฤศจิกายน 2022 ฉันจำวันที่นี้ได้ไม่มีวันลืม มันฝังอยู่ในความทรงจำราวกับความเจ็บปวดจากกระดูกหัก ทั้งรุนแรง ชัดเจน และไม่มีวันลบเลือน เพราะเช้าวันนี้เองที่ฉันเซ็นใบหย่า เช้าวันนี้เองที่ฉันยื่นทุกอย่างด้วยสองมือของตัวเอง ทั้งบ้าน ศักดิ์ศรี และอนาคตทั้งหมดให้กับ เนธาน ครอสเพียงเพราะทนายของเขาบอกว่าต่อให้ขึ้นศาลฉันก็จะไม่ได้อะไรเลย ขณะที่น้องสาวแท้ ๆ ของฉัน วาเนสซา ก็กระซิบข้างหูว่า “พอเถอะ ลิลี่ ปล่อยเขาไปเถอะ เธอสู้ผู้ชายแบบนั้นไม่ได้หรอก” ฉันสะดุ้งลุกขึ้นนั่งบนเตียง หอบหายใจแรง มือรีบลูบที่ลำคอตัวเองอย่างลนลาน ไม่มีรอยช้ำ ไม่มีคราบเลือด และไม่มีพื้นกระเบื้องเย็นเยียบรองอยู่ใต้ใบหน้า ปลายนิ้วของฉันสั่นระริกขณะลูบแก้มตัวเอง มันยังอุ่น ยังมีเลือดฝาด... ฉันยังมีชีวิตอยู่ ทุกอย่างในห้องนอนยังเหมือนในความทรงจำไม่มีผิด ที่นี่คืออพาร์ตเมนต์ที่เนธานโยนฉันออกมาให้อยู่หลังจากขอหย่า ผนังสีครีม กระเป๋าเดินทางที่เก็บของค้างไว้เพียงครึ่งเดียวตรงมุมห้อง และซองเอกสารสีเหลืองบนโต๊ะหัวเตียงที่วางอยู่นิ่ง ๆ นั่นคือเอกสารหย่า ฉันคว้าซองเอกสารขึ้นมา เปิดอ่านอย่างรวดเร็ว ไล่สายตาไปตามข้อความที่เคยจำได้ขึ้นใจในชาติก่อน ความขัดแย้งที่ไม่อาจประนีประนอม โจทก์: เนธาน ครอส จำเลย: ลิลี่ เฉิน และในหน้าสุดท้าย เพียงฉันเซ็นชื่อลงในช่องว่างนั้น ฉันก็จะสละชีวิตแต่งงานสามปี รวมถึงเงินทุกบาทที่ควรเป็นของฉัน

นิยายปัจจุบันจบแล้ว

คนรักในกรงขังของเจ้าพ่อ

0·-

ตลอดสามปีที่ผ่านมา ฉันเป็นเพียงคนรักลับที่ไคลัน โคซาซ่อนไว้ในเงามืด คอยเฝ้ารอวันแล้ววันเล่าที่เขาจะมอบตำแหน่ง "เจ้าแม่" แห่งตระกูลโคซาให้กับฉัน แต่ในวันที่เขาอ้างว่าต้องออกไปจัดการ "ธุระของตระกูล" ฉันหยิบโทรศัพท์ของเขาขึ้นมา และก็พบว่าเมื่อไม่กี่นาทีก่อน เขาเพิ่งประกาศข่าวหมั้นหมายกับผู้หญิงอีกคนต่อหน้าสังคมทั้งประเทศ วินาทีนั้นเอง ฉันถึงได้ตาสว่าง ฉันไม่เคยเป็นผู้หญิงที่เขาเลือกให้ขึ้นเป็นเจ้าแม่เลย ฉันเป็นเพียงของเล่นส่วนตัวที่เขาเลี้ยงไว้เพื่อสนองความต้องการของตัวเองเท่านั้น แจ้งเตือนข่าวเด้งขึ้นมาบนหน้าจอเต็มไปหมดในเวลาสี่ทุ่มครึ่ง [ข่าวใหญ่: ตระกูลโคซาและตระกูลมอร์โรว์ประกาศผนึกกำลังอย่างเป็นทางการ—เจ้าพ่อเตรียมจัดพิธีหมั้นสุดยิ่งใหญ่กับบุตรสาวคนเดียวของตระกูลมอร์โรว์] ฉันจ้องพาดหัวข่าวนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทุกตัวอักษรราวกับกระสุนที่ยิงทะลุเข้ากลางอก ในภาพ เขาสวมสูทสีดำสั่งตัดเข้ารูปอย่างไร้ที่ติ แผ่บารมีของเจ้าพ่อผู้เยือกเย็นและน่าเกรงขามจนแทบทะลุออกมาจากหน้าจอ ข้างกายเขาคือหญิงสาวผมทองในชุดราตรีโอต์กูตูร์สีขาว เซเลสต์ มอร์โรว์ บุตรสาวเพียงคนเดียวของเจ้าพ่อตระกูลมอร์โรว์ เธอคล้องแขนเขาอย่างสง่างาม พร้อมสายตาที่ประกาศความเป็นเจ้าของอย่างไม่คิดปิดบัง ราวกับว่าเขาเป็นของเธอมาตั้งแต่แรก ราวกับว่าผู้ชนะคือเธอมาโดยตลอด โทรศัพท์หลุดจากมือฉัน ตกลงบนโซฟาหนังพร้อมเสียงทึบเบา ๆ ฉันพร่ำบอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าทั้งหมดนี้ต้องไม่ใช่เรื่องจริง แต่ข่าวนั้นเผยแพร่โดยสื่อการเงินและสื่อสังคมชั้นสูงที่ทรงอิทธิพลที่สุด ทุกความคิดเห็นด้านล่างล้วนมาจากบุคคลระดับแนวหน้าที่ผ่านการยืนยันตัวตนแล้ว ฉันทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างเลื่อนลอย ไหล่สั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ ก่อนจะหัวเราะออกมา หัวเราะจนแทบหยุดไม่ได้ กระทั่งเสียงหัวเราะนั้นกลับแปรเปลี่ยนเป็นเสียงสะอื้น ดวงตาร้อนผ่าวจนเจ็บไปหมด ทันใดนั้น เสียงไขกุญแจก็ดังขึ้น "โอฟีเลีย?" เสียงของไคลันทำลายเสียงอื้ออึงในหูของฉัน ฉันเงยหน้ามองเขา ราวกับเพิ่งรู้จักผู้ชายคนนี้เป็นครั้งแรก ดวงตาสีเทาปนน้ำเงินคู่นั้น... ดวงตาที่เคยทำให้ฉันหลงทางมานับครั้งไม่ถ้วน บัดนี้กำลังขมวดคิ้วมองฉันอย่างสงสัย "ทำไมนั่งอยู่กับพื้นล่ะ" เขารีบเดินเข้ามา ก้มตัวลงหมายจะพยุงฉันขึ้น ฉันปัดมือเขาออกทันที เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะฝืนยิ้มอย่างอ่อนโยน "เป็นอะไรไป โกรธที่ฉันกลับดึกเหรอ นกน้อยของฉันงอนแล้วหรือไง" ฉันมองเขา แต่สายตากลับทอดผ่านตัวเขาไปยังที่แสนไกล เขาคือเจ้าพ่อที่ทั้งชายฝั่งตะวันออกต่างหวาดเกรง แต่ต่อหน้าฉัน เขากลับสวมบทคนอ่อนโยนได้แนบเนียนเสียยิ่งกว่าใคร "คุณตั้งใจจะปิดบังฉันไปถึงเมื่อไหร่" ทั้งร่างของเขาแข็งค้างทันที สายตาของเขาเหลือบไปยังหน้าจอโทรศัพท์บนโซฟา ฉันมองเห็นสีหน้าของเขาค่อย ๆ เปลี่ยนไป แต่มันไม่ใช่ความรู้สึกผิด และไม่ใช่ความตกใจ หากเป็นความโล่งใจปนจนใจ ราวกับว่าเขารอให้วันนี้มาถึงอยู่แล้ว "โอฟีเลีย..." "เมื่อไหร่กันแน่ ไคลัน" ฉันลุกขึ้นยืน "ตกลงมันตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ไคลัน?" ฉันลุกขึ้นยืน "คุณตั้งใจจะปิดบังฉันไปถึงเมื่อไหร่ เรื่องที่คุณกำลังจะแต่งงานกับผู้หญิงอีกคน"

นิยายปัจจุบันจบแล้ว