เพื่อนคุณอาคือสามีฉัน

บทที่ 1 ลูกค้าคนแรก

             มันเป็นทั้งวันที่น่ายินดีและน่าเศร้า หลังจากตั้งใจเรียนมาสี่ปีแล้วในวันนี้เธอก็จบ แต่ไม่ใช่แค่เรียนจบความสัมพันธ์กับแฟนที่คบหากันมานานถึงสองปีก็จบลงด้วยเช่นกัน

“เธอเป็นแฟนที่ดีนะ แต่สนใจการเรียนมากจนไม่ได้สนใจเราที่เป็นแฟนเลย สิ่งที่คนเป็นแฟนทำกันเธอก็ไม่เคยให้ ไม่น่าเชื่อว่าเราคบกันมาสองปีได้แค่จับมือ”

“เพราะอย่างนี้เหรอนายถึงไปคบซ้อนกับน้องมิลล์” ถ้าวันนี้ไม่เห็นทั้งคู่จูบกันกับตาเธอก็ไม่รู้ว่าตัวเองโดนนอกใจ

“น้องเขาให้และเอาใจใส่เราทุกอย่างตรงกันข้ามกับเธอ ถ้าจะโทษใครสักคนก็โทษตัวเองเถอะ” เขาโยนความผิดที่น่าจะเป็นของเขาให้กับเธอที่ทำอะไรไม่ได้นอกจากร้องไห้แล้วเดินจากไป

“ผู้ชายเฮงซวยเห็นแก่ตัวอย่างนั้นปล่อยมันไปเถอะ” น้ำตาลโอบแล้วตบไหล่เพื่อนที่นั่งซึมทั้งที่ตอนนี้อยู่ในผับที่เสียงเพลงมันๆ ดังสนั่น

“เพราะฉัน...มันอ่อนหัดไร้เดียงสา...เลยไม่รู้ว่าคนเป็นแฟนกันต้องดูแลเอาใจใส่กันยังไง...ฉันผิดเหรอที่ไม่รู้” ยี่หวาพูดเสียงขาดเป็นห้วงๆ บ่งบอกว่ากลั้นความรู้สึกเสียใจไว้เต็มที่ ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่สามารถเก็บเอาไว้ได้ ทั้งที่ก่อนมาเที่ยวก็ร้องไห้จนตาช้ำ

“แกไม่ผิด มันก็แค่ข้ออ้าง แกไม่ต้องไปเก็บมาคิดหรอก” เมย์เลื่อนแก้วเหล้าไปตรงหน้ายี่หวาที่ปกติจะดื่มแค่คอกเทลดีกรีเบาๆ

“จริง มันคบกับน้องคนนั้นหลังจากคบกับแกแค่ไม่กี่เดือนเองนะ แค่นี้ก็รู้แล้วไหมว่ามันไม่ได้รักแกจริง แต่มันรักเงินของแกมากกว่า” ถึงยี่หวาจะไม่ได้เปย์แฟนหนักหรือให้อะไรมากมายแต่จากที่หมอนั่นมาขอยืมเงินแล้วไม่ยอมคืนก็หลักหมื่น พอมาเลิกกันเงินจำนวนก็คงหายเข้ากลีบเมฆไม่ได้คืนแน่นอน

“คอยดูนะ...ฉันจะหาแฟนใหม่ที่หล่อและดีกว่าไอ้ผู้ชายเฮงซวยนั้นเป็นร้อยล้านเท่า”

“แกทำได้อยู่แล้วเพื่อน แก้วนี้ฉลองที่ผู้ชายเลวๆ ออกไปจากชีวิตแก”

ทั้งสามคนยกแก้วขึ้นชนแล้วดื่มรวดเดียว จากนั้นก็ยกแก้วที่สองต่อทันที “ส่วนแก้วนี้สำหรับความสำเร็จของพวกเราทุกคน เหนื่อยมาตั้งสี่ปีแล้ววันนี้ก็สำเร็จ”

“เรียนจบแล้ววว” ทั้งสามยกแก้วมาชนกันอีกครั้งแล้วดื่มรวดเดียวเหมือนเดิมทั้งน้ำตาลและเมย์ไม่มีปฏิกิริยาอะไรเพราะค่อนข้างคอแข็ง ผิดกับยี่หวาที่ตาเริ่มปรือ

“เป็นไงแก ไหวไหม”

“ไหว แต่ขอไปห้องน้ำแป๊บ”

“ไปเป็นเพื่อนไหม”

“ไม่ต้อง พวกแกดื่มไปเถอะ” ยี่หวาที่เริ่มมึนๆ แม้จะดื่มไปแค่สามแก้ว แต่เธอเป็นพวกคออ่อนและรู้ตัวดี แต่วันนี้แค่อยากเมาเผื่อมันจะลืมความเจ็บปวดในหัวใจลงบ้าง มันช่วยได้ไหมก็ไม่ค่อยเท่าไหร่ มันยังเจ็บ เจ็บจนไม่รู้จะระบายมันออกมายังไง นอกจากการร้องไห้ โบกมือปฏิเสธเพื่อนแล้วเดินมาเข้าห้องน้ำตามลำพัง

หญิงสาวปิดประตูห้องน้ำลงแล้วทิ้งตัวพิงผนัง จากนั้นก็ค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งที่ฝาชักโครก ยกมือขึ้นปิดหน้าปล่อยน้ำตาให้มันไหลออกมา วันนี้ไม่รู้เธอร้องเป็นรอบที่เท่าไหร่ ต่อหน้าเพื่อนพยายามกลั้นไว้เท่าที่จะทำได้ไม่อยากให้การเลี้ยงฉลองเรียนจบมากร่อยเพราะความรักเฮงซวยของเธอ

หลังจากนั่งร้องไห้อยู่ครู่ใหญ่ก็ออกไปล้างหน้า ไม่แม้แต่จะมีอารมณ์เติมเครื่องสำอางและคิดว่าถึงไม่เติมก็คงไม่มีใครมองออกเพราะมันค่อนข้างมืดบวกกับแสงสีภายในร้านที่ช่วยพลาง