เซียงป่ายเหอ ปราชญ์หญิงข้ามภพ

ท่ามกลางความเย็นเยียบของฤดูหนาว ดอกเหมยเบ่งบานสะพรั่งท้าทายหิมะที่เริ่มโปรยปราย มองไปเหนือผิวน้ำของแม่น้ำแห่งโชคชะตา แพลำน้อยที่ลอยล่องเหนือผิวน้ำ ไหลเอื่อยไปโดยไร้จุดหมาย

บนแพถูกตบแต่งด้วยดอกป่ายเหอ สีขาว ส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลไปทั่ว กระนั้นร่างอรชรงดงามดุจหยกซึ่งนอนแน่นิ่งอยู่ กลับไม่สะท้านต่อความหนาวเหน็บ

เสียงร่ำไห้ที่ดังอยู่เบื้องหลัง ขณะที่แพลำน้อยไหลออกห่างจากชายฝั่ง ทำให้บรรยากาศเศร้าโศกปกคลุมไปทั่วพื้นที่ ว่ากันว่าปราชญ์หญิงแห่งแคว้นฉิน ผู้ซึ่งนำพาแคว้นให้พ้นภัยพิบัติได้สั่งเสียเอาไว้เช่นนั้น

...หากแม้นนางสิ้นลมเมื่อใด ขอให้นำร่างของนางใส่ลงบนแพ นางต้องการให้แม่น้ำโอบกอดนาง ให้มหาสมุทรเปิดรับนางสู่อ้อมแขน

เสียงร้องไห้ดังระงม ในยามที่แพลำน้อยไหลเรื่อยไปกับสายน้ำ ประชาชนมากมายร่ำไห้ นับจากนี้ไม่มีอีกแล้วปราชญ์หญิงผู้ปราดเปรื่อง

ไม่มีแล้ว...เซียงป่ายเหอ

หากแต่...

ดวงตาที่ปิดสนิทของหญิงสาวกะพริบเปิด ใบหน้าและดวงตาขาวซีดพลันเริ่มมีสีสัน ทรวงอกสะท้อนขึ้นลงเป็นจังหวะหายใจ หลังจากที่แน่นิ่งไปนาน

เสียงสำลักคราหนึ่งดังให้ได้ยิน ก่อนที่เสียงไอถี่ๆ จะตามมา อากาศหนาวเหน็บอาจไม่ส่งผลต่อร่างอรชรบอบบางที่สิ้นลมไปแล้ว แต่มาบัดนี้ลมหายใจของเซียงป่ายเหอกลับมา จึง ส่งผลให้ร่างเล็กขดตัวเข้าหากัน

แพลำน้อยส่ายไหวเพราะการขยับตัว เสียงฮือฮาดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง กระทั่งเงาร่างหนึ่งเหินกายขึ้นไปเหยียบลงบนแพกลางแม่น้ำ

“ท่านปราชญ์”

เสียงตื่นเต้นดังขึ้นเหนือศีรษะ ทำให้หญิงสาวลืมตาขึ้นมอง แต่ถึงอย่างนั้นทันทีที่มองเห็นใบหน้าของสตรีอีกคน ความง่วงงุนและความเจ็บร้าวกลางอก กลับทำให้ใบหน้างดงามบิดเบ้

เสียงไอแรงๆ ยังคงดังขึ้น กระทั่งนางกระอักเลือดสีดำคล้ำออกมา ก่อนที่นางจะทันได้เอ่ยถามสิ่งที่คาใจ สติรับรู้พลันดับวูบ ทิ้งเอาไว้เพียงความสงสัยที่ดังระงมในหัวใจ

‘ที่นี่ที่ไหน...’

ชั่วขณะที่ลืมตาตื่นขึ้นนั้น ลิลลี่ที่เฝ้าภาวนาให้ทุกอย่างเป็นเพียงความฝันก็ต้องผิดหวังซ้ำๆ เนื่องจากนี่เป็นวันที่ห้าแล้วที่ลืมตาตื่นขึ้นมา ก่อนจะพบว่าตัวเองกลายเป็นเซียงป่ายเหอ หญิงสาววัยสิบเก้าปี ผู้ซึ่งนับว่าเป็นสาวงามสะคราญโฉม ทั้งยังมีฐานะเป็นถึงปราชญ์หญิงแคว้นฉินที่ถูกผู้คนในตำหนักฮุ่ยเจ๋อประคบประหงมมาตลอดระยะหลายวันมานี้

จากหญิงสาววัยทำงานผ่านร้อนผ่านหนาวมาถึงยี่สิบแปดปี กลับกลายมาเป็นเด็กสาววัยสิบเก้า

แหม...กำไลเห็นๆ!!!

ความทรงจำสุดท้ายที่ลิลลี่นึกออก ก็คือตนกำลังอ่านนิยายอยู่บนเตียงนอน จากนั้นเพราะง่วงจัดจึงผล็อยหลับไป ทั้งที่หนังสือเล่มนั้นยังถูกกุมเอาไว้ในมือ

ที่น่าแปลกใจกว่าก็คือ เนื้อหาในนิยายเรื่องนั้นเกี่ยวกับใคร เนื้อเรื่องเป็นอย่างไรตนกลับลืมเลือนไปจนสิ้น

ตำหนักฮุ่ยเจ๋อแห่งนี้ เป็นตำหนักซึ่งจักรพรรดินีจูเชวี่ยพระราชทานให้เซียงป่ายเหอ หลังจากที่หญิงสาวมีส่วนช่วยวางแผนจนทรงขึ้นครองบัลลังก์อย่างราบรื่น

ว่ากันว่าก่อนที่เซียงป่ายเหอจะติดตามจักรพรรดินีจูเชวี่ยซึ่งเมื่อก่อนยังคงเป็นเพียงองค์หญิง แต่เดิมนางเป็นศิษย์สำนักหย่งจื้อ สำนักปราชญ์ซึ่งไม่เคยเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องการแก่งแย่งของราชสำนัก

ไม่ว่าจะเป็นแคว้นฉิน แคว้นฉู่ แคว้นหาน หรือแคว้นจ้าว ในอดีตทั้งสี่แคว้นต่างก็คาดหวังที่จะชักจูงปราชญ์สักคนให้เข้าร่วม แต่ถึงอย่างนั้นเซียงป่ายเหอก็นับเป็นปราชญ์คนแรกที่ตอบรับคำเชิญ

หลังจากหญิงสาวบังเอิญพบกับจักรพรรดินีจูเชวี่ยที่เมืองหวงเฉียน ทั้งสองร่วมมือกันฝ่าฟันอุปสรรคต่างๆ กระทั่งจักรพรรดินีจูเชวี่ยขึ้นครองบัลลังก์สมพระทัย จึงทรงแต่งตั้งให้เซียงป่ายเหอเป็นปราชญ์แคว้นฉิน ทั้งยังรั้งตำแหน่งขุนนางขั้นหนึ่ง ซึ่งเทียบเท่ากับตำแหน่งอัครมหาเสนาบดี