Love's Shadow โซ่รักซ่อนใจ

แสงระยิบระยับจากโคมไฟระย้าคริสตัลขนาดมหึมาที่ห้อยลงมาจากเพดานสูงตระหง่านของห้องบอลรูมโรงแรมหรูระดับห้าดาว ดูจะสว่างจ้าเกินไปสำหรับความรู้สึกของ รดา ในค่ำคืนนี้ กลิ่นหอมอบอวลของดอกกุหลาบสีขาวนับหมื่นดอกที่ถูกประดับประดาไปทั่วงานหมั้นที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งปี ไม่ได้ช่วยให้หัวใจที่เต้นระรัวด้วยความประหม่าของเธอสงบลงได้เลย

วันนี้คือวันที่พี่สาวเพียงคนเดียวของเธอ ริสา กำลังจะเข้าพิธีหมั้นหมายกับ ภาม ทายาทคนเดียวของตระกูลวรโชติเมธี พันธมิตรทางธุรกิจที่เหนียวแน่นที่สุดของครอบครัวเธอ ทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบราวกับเทพนิยาย เจ้าสาวที่สวยสง่าในชุดผ้าไหมสีงาช้าง และเจ้าบ่าวที่หล่อเหลาสุขุมจนเป็นที่หมายปองของสาวๆ ทั้งประเทศ

แต่สำหรับรดา งานมงคลครั้งนี้กลับเหมือนกรงขังที่มองไม่เห็น เธอยืนอยู่ตรงมุมมืดใกล้ระเบียงกว้าง พยายามทำตัวให้กลมกลืนกับม่านสีทองผืนหนา มือเรียวสวยสั่นเทาขณะยกแก้วน้ำพั้นช์ขึ้นจิบเพื่อดับความร้อนรุ่มในอก เธอไม่ได้สวมชุดราตรีที่โดดเด่นเพื่อเรียกร้องความสนใจ เธอเลือกสีที่เรียบที่สุด เพื่อที่ว่าเธอจะได้หายไปจากสายตาของ "เขา"

"รดา... มายืนทำอะไรตรงนี้ลูก?"

เสียงของ คุณหญิงพิมพรรณ ผู้เป็นมารดา ดังขึ้นพร้อมกับร่างสง่าที่เดินเข้ามาใกล้ รดาพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติทันที

"พอดีรดารู้สึกมึนหัวนิดหน่อยค่ะคุณแม่ คนเยอะเกินไปรดาหายใจไม่ค่อยออก"

"อดทนหน่อยนะลูก วันนี้วันสำคัญของพี่ริสา อีกเดี๋ยวพอพิธีแลกแหวนเสร็จ เราค่อยขอตัวไปพักก็ได้ อ้อ... เห็นพี่ภามไหม? เมื่อกี้พี่เขาถามหาเราอยู่ เห็นบอกว่ามีเรื่องจะคุยด้วย"

คำพูดของคุณหญิงพิมพรรณทำให้หัวใจของรดากระตุกวูบ เธอฝืนยิ้มแห้งๆ "เหรอคะ... รดาไม่เห็นพี่ภามเลยค่ะ สงสัยคงยุ่งอยู่กับแขกผู้ใหญ่"

"งั้นเหรอ? สงสัยแม่จะฟังผิดไปเอง งั้นแม่ไปดูแลแขกทางโน้นก่อนนะ อย่าหนีไปไหนล่ะ เดี๋ยวต้องถ่ายรูปครอบครัว"

เมื่อมารดาเดินจากไป รดาก็ถอนหายใจออกมาอย่างแรง เธอตัดสินใจรีบก้าวเท้าเดินออกไปทางประตูระเบียงไม้แกะสลักที่เปิดสู่อุทยานลอยฟ้าของโรงแรม ลมกลางคืนปะทะใบหน้าช่วยให้เธอรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้ดื่มด่ำกับความเงียบ เสียงประตูที่ปิดลงเบาๆ ด้านหลังก็ทำให้เธอสะดุ้งสุดตัว

"คิดว่าจะหนีพ้นงั้นเหรอ?"

เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคย แฝงไปด้วยความเย็นชาและอำนาจที่รดารู้จักดี เธอไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร ภาม ยืนอยู่ตรงนั้น ในชุดสูททางการที่ทำให้เขาดูสง่างามราวกับเจ้าชาย แต่นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นกลับจ้องมองเธอเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ

"พี่ภาม... ออกมาทำไมคะ แขกข้างในรออยู่" รดาพูดโดยไม่สบตา พยายามเดินเลี่ยงเพื่อจะกลับเข้าไปในงาน

ทว่ามือหนาของภามกลับคว้าต้นแขนของเธอไว้แน่น แรงบีบนั้นไม่ได้รุนแรงจนเจ็บเจียนตาย แต่ก็มั่นคงจนเธอไม่อาจสลัดหลุด

"หนึ่งเดือน" ภามพูดเสียงพร่า "หนึ่งเดือนเต็มๆ ที่เธอหลบหน้าพี่ รดา... เธอไม่รับโทรศัพท์ ไม่ตอบข้อความ แล้วตอนนี้เธอกำลังทำเหมือนเราไม่เคยรู้จักกัน"

"เราก็รู้จักกันในฐานะพี่ชายกับน้องสาวไงคะ" รดาพยายามเค้นเสียงให้ปกติที่สุด แม้ข้างในจะพังทลาย "วันนี้พี่ภามหมั้นกับพี่ริสาแล้วนะคะ เราควรจะวางตัวให้เหมาะสม"

"เหมาะสมงั้นเหรอ?" ภามเค้นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวใจที่ทำให้คนฟังใจหายวูบ "ไอ้ความเหมาะสมที่เธอบอกน่ะ มันเกิดขึ้นหลังจากคืนนั้นที่เธอ... ที่เธอทิ้งพี่ไว้ในห้อง แล้วเดินหนีไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นน่ะเหรอ!"

"หยุดพูดเรื่องนั้นนะคะ!" รดาหันกลับมาประจันหน้า ดวงตาคลอไปด้วยน้ำตา "คืนนั้นมันคือความผิดพลาด พี่ภามเมา รดาก็... เราทั้งคู่ต่างก็ไม่รู้ตัว พี่ภามรักพี่ริสามาตลอดไม่ใช่เหรอคะ? พี่ริสาก็รักพี่ภาม ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายก็ตกลงกันแล้ว เรื่องคืนนั้นรดาจะลืมมันไปให้หมด และพี่ภามก็ควรจะลืมมันด้วย!"

"ลืม? เธอคิดว่ามันง่ายขนาดนั้นเลยเหรอรดา?" ภามก้าวเข้าประชิดตัวจนรดาถอยหลังติดขอบระเบียง "เธอเดินเข้ามาในชีวิตพี่ ทำให้ทุกอย่างมันพังพินาศ แล้วเธอก็บอกให้พี่ลืม?"

"รดาไม่ได้ทำให้อะไรพัง! ทุกอย่างยังเหมือนเดิม พี่ภามหมั้นกับพี่ริสา พี่ริสาสวย พี่ริสาเก่ง พี่ริสาคือคนที่คู่ควรกับพี่ภามที่สุด ส่วนรดา... อีกแค่ไม่กี่วันรดาก็จะไปเรียนต่อแล้ว เราจะไม่ต้องเจอกันอีกนาน พี่ภามกลับไปหาเจ้าสาวของพี่เถอะค่ะ"

รดาสะอึกสะอื้น ความเจ็บปวดที่เก็บกักไว้เริ่มทะลักออกมา เธอแอบรักเขามาตั้งแต่วัยเยาว์ รักในฐานะพี่ชายที่แสนดี จนกระทั่งความเมามายในคืนฉลองเรียนจบเปลี่ยนทุกอย่างไป เธอได้ครอบครองร่างกายของเขาในคืนเดียว แต่หัวใจของเขา... เธอรู้ดีว่ามันถูกจองไว้ด้วยชื่อของพี่สาวเธอมานานนับทศวรรษ

ภามจ้องมองใบหน้าหวานที่เปื้อนน้ำตา ความโกรธขึ้งในใจเขาลดวูบลงแทนที่ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เขาเองก็ไม่เข้าใจ เขาไม่เคยคิดว่ารดาจะกล้าตัดสินใจเด็ดขาดขนาดนี้ น้องสาวที่เคยร่าเริงและอ่อนหวาน กลายเป็นผู้หญิงที่เย็นชาและผลักไสเขาอย่างไม่ใยดี

"รดา... พี่..." ภามเริ่มเสียงอ่อนลง แต่ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไรต่อ เสียงเรียกของริสาก็ดังขึ้นจากด้านใน

"ภามคะ? อยู่แถวนี้หรือเปล่า?"

รดารีบปาดน้ำตาและผลักภามออกห่างทันที "พี่ริสาเรียกแล้วค่ะ พี่ภามรีบเข้าไปเถอะ อย่าให้พี่ริสาต้องสงสัย"

ภามมองรดาด้วยสายตาตัดพ้อเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วเดินกลับเข้าไปในห้องจัดเลี้ยง ทิ้งให้รดายืนอยู่ลำพังท่ามกลางความมืดและสายลมที่หนาวเหน็บ

รดายกมือขึ้นลูบท้องที่ยังแบนราบของเธออย่างแผ่วเบา ความลับที่เธอแบกไว้นั้นหนักอึ้งเกินกว่าที่ผู้หญิงอายุ 22 ปีคนหนึ่งจะรับไหว เธอไม่ได้บอกเขา... และจะไม่มีวันบอก เขาบอกว่ารักพี่สาวเธอ และเห็นเธอเป็นน้องสาวมาโดยตลอด คำพูดนั้นคือคมมีดที่กรีดลึกในใจเธอจนไม่เหลือชิ้นดี

เธอกลับมานั่งที่เดิม มองเห็นภาพภามสวมแหวนให้ริสาบนเวที ท่ามกลางเสียงปรบมือชื่นชมของคนทั้งงาน รดายิ้มทั้งน้ำตา เธอรู้ว่าตั้งแต่นี้ต่อไป เธอต้องเดินบนเส้นทางที่โดดเดี่ยว และความสัมพันธ์ลับๆ ที่เกิดขึ้นก่อนงานหมั้นเพียงเดือนเดียวนี้ จะต้องตายไปพร้อมกับเธอ...

แต่สวรรค์กลับไม่เป็นใจ เพราะสิ่งที่รดากำลังเผชิญในอีกไม่กี่วันข้างหน้า คือความจริงที่ว่า 'ผลผลิต' จากคืนแห่งความผิดพลาดนั้น กำลังเติบโตขึ้นภายในกายเธอ และนั่นคือจุดเริ่มต้นของการจากลาที่ไม่มีวันหวนกลับมาเป็นเหมือนเดิม