ขอแค่รักนิรันดร์

“พี่ดรณ์เป็นของมิ่งคนเดียว” เสียงอ่อนหวานเอ่ยด้วยท่าทางเว้าวอน ปลายนิ้วเรียวสอดเข้าไปในกลุ่มผมดกดำพร้อมทั้งออกแรงดึงทึ้งไปด้วยเมื่อจังหวะรัวลิ้นของเขาทำให้กายเธอสยิว

“อือ” ใบหน้างามแหงนหงายพร้อมทั้งทิ้งร่างลงนอน สองขาแยกออกให้ดรณ์เติมเต็มได้ถนัด ลิ้นชื้นๆ ยื่นออกมาเลียริมฝีปากเพราะมันกำลังแห้งผากจากการครวญคราง ทั้งยังเสียงแหบสั่นพร่าเพราะความรัญจวนที่ดรณ์ปรนเปรอให้เต็มที่

“ผมเป็นพ่อบ้าน” ดรณ์เงยหน้าขึ้นมาจากต้นขาเรียวงามพร้อมทั้งลุกขึ้นยืนอยู่หน้าเตียงมองเรือนร่างขาวผ่องเปลือยเปล่านิ่งเหมือนคนไร้อารมณ์ก็ไม่ปาน

มิ่งกลมลุกขึ้นนั่งทั้งที่ยังสบสายตากับดรณ์ที่ยืนอยู่เช่นเดิม เห็นสายตาเย็นชาพร้อมกับใบหน้าเรียบสนิทแล้วก็ต้องถอนใจ เธอถอนสายตาไล่ลงมาตั้งแต่ต้นคอแข็งแรง เรือนร่างเขาสูงใหญ่ อยู่ในชุดสูทดำเรียบร้อย เขาเป็นพ่อบ้านที่ผ่านการอบรมมาอย่างดี ทั้งวาจาท่าทาง การแต่งกาย แม้ทรงผมก็ยังเสยขึ้นไปและฉีดสเปรย์ไว้อย่างดี

“มิ่งขอสั่งในฐานะนายจ้างให้พี่ดรณ์ถอดเสื้อผ้าและขึ้นเตียงมาเดี๋ยวนี้!”

ดรณ์กวาดตามองเรือนร่างเปลือยด้วยความรวดเร็ว “ที่ทำไปเมื่อสักครู่ก็มากเกินพอแล้วครับ พรุ่งนี้คุณหนูต้องเข้ามหาลัย รีบนอนจะดีกว่านะครับ” ดรณ์ถอยห่างจากเตียงเข้าไปในห้องน้ำและไม่นานก็ออกมาพร้อมผ้าเช็ดตัวผืนเล็กที่ชุ่มน้ำ เขามาคุกเข่าลงข้างเตียงด้านที่มิ่งกลมนอนนิ่งอยู่ และใช้ผ้าผืนนั้นเช็ดทำความสะอาดร่างกายของเธอ ความเปรอะเปื้อนนั้นก็มาจากที่เขาทำไปเมื่อสักครู่

มิ่งกมลมองการกระทำของเขาทุกอย่าง เขาเช็ดตัวให้ด้วยความเบามือ แม้ส่วนซ่อนเร้นก็ไม่เว้นจนร่างกายเธอสะอาดหมดจดแล้วจึงไปหาชุดนอนมาสวมให้ มิ่งกลมก็ยังคงนอนนิ่งอยู่เช่นเดิม

“ฝันดีครับคุณหนู” เขาเอ่ยพร้อมทั้งดึงผ้าห่มขึ้นมาจรดปลายคางและเดินไปปิดไฟแล้วจึงออกจากห้องไป

ความเงียบและความเหงาเข้ามาปกคลุมทันทีพร้อมกับไออุ่นของเขาที่จากไปพร้อมกับเจ้าตัว มิ่งกมลได้แต่มองผ่านความมืดมิดพร้อมทั้งน้ำตาที่ไหลตรงหางตา น้อยเนื้อต่ำใจในความเย็นชาของพ่อบ้านหนุ่ม จะหาว่าเขารังเกียจเธอก็คงจะไม่ถูกนัก จะหาว่าเขาเกรงใจเธอก็คงจะไม่ใช่ แล้วอะไรล่ะที่ทำให้เขาไม่ยอมขึ้นเตียงกับเธอ ทั้งที่ก็เปิดโอกาสให้เขาถึงขนาดนี้แล้ว หรือเพราะฐานะที่ต่างกันทำให้เขาต้องทำเฉยชาใส่ เขาไม่คิดทะเยอทะยานบ้างหรอกหรือ...

มิ่งกมลได้แต่ปล่อยให้น้ำตาไหลไปเรื่อย แม้เบื้องหน้ายังมืดมิด แต่เชื่อว่าสักวันมันจะค่อยๆ สว่างขึ้นอย่างเช่นที่สายตาเธอปรับให้ชินกับความมืดในตอนนี้ สักวันที่หวังว่าดรณ์จะเห็นถึงความต้องการที่แท้จริงของเธอ ความต้องการที่หวังอยากจะได้ความรักจากเขา อยากจะอยู่เคียงข้างเขาตลอดไป แม้ใครจะดูถูกว่าเธอเลือกมองแค่พ่อบ้าน แต่สำหรับเธอแล้วดรณ์ไม่ได้เป็นเพียงแค่พ่อบ้านธรรมดา เขาเข้ามาทำให้หัวใจอันด้านชาของเธออุ่นขึ้นอย่างน่าประหลาด มันเหมือนมีอะไรบางอย่างที่ยังซ่อนอยู่ในตัวเขาที่บอกเธอว่าเขาไม่ใช่ชายหนุ่มที่มีฐานะแค่พ่อบ้านและเธอต้องการจะค้นหามันให้จงได้

ทานด้านดรณ์เมื่อลงมาชั้นล่างแล้วก็ต้องถอนใจหนักๆ ยอมรับว่าหนักใจในพฤติกรรมของมิ่งกมลที่บังคับให้เขาทำในสิ่งที่เขาไม่ได้เต็มใจ ด้วยเพราะมันไม่เหมาะสม มันเป็นเรื่องที่ไม่สมควรจะเกิดขึ้นระหว่างนายจ้างและลูกจ้าง

เขาเดินตรวจตราความเรียบร้อยแล้วก็กลับเข้าห้องได้ก็ถอดสูทและปลดกระดุมทุกเม็ดก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะทำงานและเปิดคอมพิวเตอร์เพื่อจะทำงานต่อ แต่ก็ต้องวางมือและคว้าโทรศัพท์ติดต่อหาใครบางคน

“มิ่งเป็นยังไงบ้าง”

“เรียบร้อยดีครับ”

“ช่วงนี้เหมือนว่ามิ่งเอาแต่ใจหน่อยใช่ไหม? อะไรที่มากไปก็ขัดใจเขาบ้างก็ได้”

“ครับท่าน”

“ฝากด้วยนะดรณ์”

“ครับ” การสนทนาจบกันแค่นั้น ซึ่งดรณ์จะติดต่อหาธันทุกวันเพื่อรายงานเหตุการณ์ในบ้าน นั่นเพราะท่านไม่มีเวลา แต่ก็ห่วงบุตรสาวมาก เลยต้องทำอย่างนี้ ต้องยอมให้คนแปลกหน้าอย่างเขามาดูแลลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนเพียงลำพัง

ซึ่งเขาก็รู้สึกผิดมากที่การดูแลของเขามันไม่ได้ซื่อตรงนัก เพราะเขาถึงเนื้อถึงตัวเธอไปหลายต่อหลายครั้งแล้ว แต่เจ้าตัวเองที่บังคับให้เขาทำ และไม่เคยคิดจะฟ้องบิดาว่าเขาล่วงเกิน นั่นเพราะอยากให้เขาอยู่ด้วยถึงได้เอาแต่ใจสารพัด แต่มันก็เป็นเพียงแค่กับเขาคนเดียวเท่านั้น