
ข้ามภพมาเป็นฮองเฮา แม่ครัวมือทองแห่งยุค
ว่าข้ายโสโอหัง?งั้นข้าจะจัดให้สักสิบฉาด! ถูกเย็นชาใส่?นั่นมันอ๋องขี้หึงตัวพ่อเชียวนะ! นักฆ่าลอบสังหารกำลังมาเยือน?ข้าจะตบมันให้คว่ำซะเลย! เฟิ่งเฉี่ยนเป็นถึงนักฆ่าอัจฉริยะศตวรรษที่ 21 การข้ามภพคราหนึ่ง กลับกลายเป็นฮองเฮาตัวร้ายเผด็จการ ถูกฮ่องเต้เมินใส่ ไม่สนใจไยดี? นางมีสามีไร้ค่าที่หล่อเทห์สุดๆ และลูกน้อยอัจฉริยะที่น่ารักเกินห้ามใจ นอกจากนี้ยังมีระบบราชากุ๊กที่จับรางวัลก็จะได้อุปกรณ์ครัวหนึ่งอย่าง มาดูกันว่านางจะใช้ฝีมือทำครัว พิชิดใจชายรูปงาม ครองตำแหน่งนางใน เดินทางไปถึงจุดสูงสุดของชีวิตได้ยังไง!

ชีวิตที่สองขอเป็นเพียงสตรีไร้ค่า
ฉินเซียนหรู นางงดงามเลิศล้ำทั้งรูปโฉมและสติปัญญา อีกทั้งพรสวรรค์ในวิชาลมปราณก็มิอาจหาใครเทียบเคียงได้ แต่ความสมบูรณ์แบบนั้นเอง กลับกลายเป็นเปลวไฟที่ปลุกเร้าความริษยาให้เติบโตขึ้นในหัวใจคน… และผู้ที่กรีดมีดลึกสู่หลังของนาง กลับมิใช่ศัตรู หากแต่เป็น พี่สาวต่างมารดาผู้ใกล้ชิด ยาพิษสลายลมปราณได้ทำลายเส้นชีพจรของนางจนสิ้นหนทางต่อต้าน ถูกวางแผนให้เรือนกายสูงศักดิ์ต้องตกอยู่ในเงื้อมมือของบ่าวรับใช้ต่ำต้อย ทว่าผู้เป็น ฉินเซียนหรู หาได้ยอมศิโรราบไม่ ด้วยศักดิ์ศรีที่สูงส่ง นางเลือกใช้พลังหยดสุดท้าย สลายทั้งร่างกายและวิญญาณ ดีกว่ามีชีวิตอยู่อย่างไร้เกียรติ แต่ชะตาฟ้ามิได้ตัดขาดเส้นทางของนางขณะที่สติค่อย ๆ ดับมืดพลันกลับสว่างไสวอีกครั้ง… นางตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าตนได้ ย้อนคืนสู่วัยเยาว์ครานี้ นางเลือกสะกดพรสวรรค์ที่เหนือฟ้า แสร้งเป็นสตรีไร้ค่าและไร้ความสามารถ หวังเพียงได้ดำเนินชีวิตอย่างสงบสุข ไร้การแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นดังครั้งก่อน ทว่าโชคชะตามิได้อ่อนโยนเช่นนั้น…เส้นทางชีวิตครั้งที่สองของ ฉินเซียนหรู กลับเต็มไปด้วยผู้คนที่ยังคงคิดจะ ลองดี กับนางอีกครั้ง และครานี้ฟ้าดินอาจต้องสั่นสะเทือนยิ่งกว่าที่เคย

เกิดใหม่อีกทีข้าผู้นี้ขอเป็นปลาเค็ม
ถูกบิดาจับสมรสเพื่อเกื้อหนุนวงศ์สกุล ถูกสามีหลอกใช้เพื่อการแก้แค้น วาระสุดท้ายของข้าก็คือการจบชีวิตอย่างเดียวดาย เมื่อได้เกิดใหม่อีกครั้งสิ่งแรกที่ข้าทำก็คือจะไม่ยอมเป็นหมากของผู้ใดอีก จะขอเป็นปลาเค็มตากแห้ง ใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย กิน นอน ไม่แข่งขัน ไม่แย่งชิง ไม่ทำให้ตนเองต้องเหน็ดเหนื่อยเพื่อผู้อื่นอีก น่าเสียดายที่ตลอดเส้นทางการพยายามเป็นปลาเค็มของข้า มักจะถูกขัดขวางจากคนที่ใช้ข้ออ้างว่าหวังดีต่อข้ามาสร้างเรื่องยุ่งยากให้ข้าอยู่ร่ำไป ยังมีคนในชาติก่อนที่แม้ว่าข้าจะปล่อยวางความแค้นไปแล้ว แต่พวกเขากลับไม่คิดจะปล่อยข้าไป ได้! เช่นนั้นข้าก็จะกำจัดพวกมันทิ้งให้หมดทั้งคนที่คอยขัดขวางเส้นทางเป็นปลาเค็มของข้าและคนที่เคยทำร้ายข้าในชาติที่แล้ว ในเมื่อข้ามีความสุขไม่ได้พวกมันก็อย่าหวังเลยว่าจะได้มีชีวิตอยู่อย่างสงบสุข

ขย่มให้ลืมรัก
ยามราตรีโปรยความมืดคลุมทั่วจวนแม่ทัพ ห้วงเวลาที่ผู้คนล้วนหลับใหลกลายเป็นเพียงฉากหน้าของเมืองที่เต็มไปด้วยแรงปรารถนา หลงหยางเฉิน แม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ แผ่นหลังเปลือยเปล่าของเขาเผยให้เห็นรอยแผลเป็นจากสมรภูมิ ดวงตาคมกริบประดุจเปลวเพลิงทอดมองออกไปนอกหน้าต่างในขณะที่ร่างกายเปี่ยมไปด้วยความปรารถนาที่เก็บซ่อนไว้ ชื่อเสียงของเขาเล่าลือไปไกล ไม่เพียงแต่ในสนามรบ ทว่าในห้องหับของเหล่าสตรีผู้โชคดีที่เคยได้สัมผัสความร้อนแรงของเขา ทว่าน่าแปลก... ฮูหยินอันฉิงหรู ผู้ซึ่งเป็นเจ้าของหัวใจและกายตามตำแหน่ง กลับไม่เคยลิ้มรสความเร่าร้อนนี้เลยแม้แต่น้อย สตรีที่เคยเป็นดั่งดอกไม้เลอค่าอันดับหนึ่งของแผ่นดิน ผู้ที่หลงหยางเฉินควรจะเฝ้าทะนุถนอม กลับถูกเขามองข้ามดั่งเพียงเครื่องประดับหนึ่งชิ้น ภายในจวนโอ่อ่า อันฉิงหรูนั่งอยู่บนเตียงผ้าไหม ดวงตาของนางแฝงไปด้วยความว่างเปล่าที่ขับเน้นความงดงามของนางให้ยิ่งเย้ายวน ริมฝีปากแดงฉ่ำนั้นครั้งหนึ่งเคยเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม แต่บัดนี้เหลือเพียงความเจ็บปวดที่ถูกซ่อนไว้ลึกในใจ "ข้าเป็นถึงฮูหยินของแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ แต่กลับไม่มีค่าพอให้เขาเหลียวมอง..." เสียงกระซิบของนางเจือด้วยความขมขื่น ในค่ำคืนที่เปลี่ยวเหงานี้ ความคิดหนึ่งได้แวบเข้ามาในใจ "ทำไมข้าต้องรอเขา? ความเร่าร้อนและปรารถนานั้น ข้าก็หาได้เอง!" เสียงฝีเท้าของบ่าวชายผู้หนึ่งดังขึ้นเบาๆ ในความเงียบ เสียงประตูเลื่อนเปิดออกช้าๆ ร่างของชายหนุ่มที่น้อมตัวอยู่ต่อหน้าเธอนั้นดวงตาฉายแววสั่นไหว ผิวแก้มของเขาแดงก่ำเมื่อได้สัมผัสกับสายตาอันแหลมคมของนายหญิงที่นั่งอยู่บนเตียง "เจ้า... กลัวหรือ?" อันฉิงหรูเอ่ยเสียงแผ่ว ทว่ามันเปี่ยมไปด้วยแรงดึงดูดที่ไม่อาจต้านทาน ชายหนุ่มเพียงส่ายศีรษะ ก่อนที่เธอจะลุกขึ้นช้าๆ ความเงียบปกคลุมห้อง มีเพียงเปลวไฟในตะเกียงที่ไหวระริกตามแรงอารมณ์ที่คุกรุ่น "ถ้าหลงหยางเฉินไม่เห็นค่าข้า... ข้าจะให้ผู้อื่นได้ลิ้มรสสิ่งที่เขาเมินเฉยเอง" ราตรีนี้จึงไม่เพียงเป็นช่วงเวลาแห่งความลับ แต่เป็นจุดเริ่มต้นของแรงปรารถนาอันเร่าร้อน

ฮ่องเต้ไร้ใจ
พระมารดาแห่งแผ่นดินในอดีตเคยเป็นเช่นใด ปัจจุบันก็ยังเป็นเช่นนั้น แม้มิอาจสูงศักดิ์ดุจเดิมแต่จิตวิญญาณยังเป็นดังเดิมไม่เปลี่ยนแปลง...

บุตรสาวของทรราชจะขอพลิกชะตา
ถูกทรยศหักหลังจากคนไว้ใจ นางสิ้นใจอย่างทรมาน เป็นวิญญาณล่องลอยอยู่นานหลายปี ทว่าสวรรค์ให้โอกาส เข้ามาอยู่ในร่างบุตรสาวของหมอหลวง นางจึงขอเปิดบัญชีแค้น เอาคืนผู้ที่กระทำผิดต่อครอบครัวนางอย่างสาสม!

ตำแหน่งฮองเฮานี้ข้าครอง
เมื่อน้องสาวฝาแฝดแสนอ่อนแอต้องแต่งเข้ามาเป็นฮองเฮาเพื่อมาสืบเรื่องราวการตายของวงศ์ตระกูลที่แท้จริง และได้มาเจอกับฮ่องเต้ที่มีปมฝังใจจนกลายเป็นคนขี้ระแวง แฝดผู้พี่จึงต้องปลอมตัวเป็นน้องสาวเพื่อมาจัดการกับสนมที่ข่มเหงน้องสาวฝาแฝดของนางและต่อกรกับฮ่องเต้ที่ไม่สนใจใยดีฮองเฮาของตนเอง แถมยังต้องตามสืบหาความจริง แต่นางจะสามารถทำได้สำเร็จดั่งที่ตั้งใจไว้จริงหรือ?

หวนชะตานางหงส์
นางต่อสู้ดิ้นรนฝ่าฟัน อดทนต่อทุกเรื่องราวอดทนต่อทุกความเจ็บปวดในหัวใจ วางแผนการอย่างระมัดระวังทุกย่างก้าว แต่สุดท้ายนางก็ไม่เคยได้ลิ้มรสความสุขที่แท้จริง ยามนี้เมื่อนางได้หวนกลับคืนมาอีกครั้ง นางจะยังคงก้าวไปสู่หนทางเดิมอีกหรือไม่ ‘ไม่แล้ว! ข้าผู้นี้จะไม่เป็นอีกแล้วฮองเฮา’ เสียงร่ำร้องในใจตะโกนก้องออกมาจากจิตใต้สำนึก ภาพการนองเลือด ภาพการถูกทรยศหักหลัง และสุดท้ายคือภาพที่นางสวมมงกุฎหงส์นั่งเป็นผู้สำเร็จราชการอย่างโดดเดี่ยว นางไม่เคยมีความสุขเลยสักครั้งดังนั้นครั้งนี้นางจึงตั้งใจเอาไว้แล้วว่านางจะไม่หวนเดินไปบนเส้นทางเดิมของตนเองอีก

ราคะร้อนขององค์ฮองเฮา
หลานอวิ๋น ฮองเฮาผู้มากด้วยความงามราวกับเทพธิดาจุติ แต่เบื้องหลังความสง่างามนั้นคือชะตาชีวิตที่เต็มไปด้วยการทรมานจากความหื่นกระหายอันผิดมนุษย์ของผู้ครองบัลลังก์… ฮ่องเต้หยางหมิง ผู้โหดเหี้ยมซึ่งทำให้นางเป็นเพียงแค่เครื่องมือในการผลิตทายาทและปลดปล่อยอารมณ์ดิบเถื่อน แต่ละค่ำคืนที่ผ่านไป ฮองเฮาหลานอวิ๋นถูกปฏิบัติเสมือนสัตว์เลี้ยงที่มีไว้เพื่อความพอใจของพระองค์ นางถูกบีบคั้นทั้งร่างกายและจิตใจ จนความเป็นตัวตนที่แท้จริงค่อยๆ เลือนหายไป ความเจ็บปวดกลับกลายเป็นแรงปรารถนาที่หล่อหลอมตัวนางให้กลายเป็นสตรีที่มากด้วยราคะและตัณหา

ราคะร้อนของฮูหยินเหมยอิง
ฮูหยินเหมยอิงเป็นภรรยาของแม่ทัพผู้กล้าหาญที่เคยได้รับความชื่นชมจากทุกคนในราชสำนัก แต่โชคชะตากลับพลิกผันอย่างรุนแรงเมื่อท่านแม่ทัพได้รับบาดเจ็บสาหัสในสนามรบสุดท้าย เขากลายเป็นคนปัญญาอ่อนและไม่สามารถตอบสนองต่อความต้องการของเธอได้อีกต่อไป ในขณะที่ราชสำนักมอบการดูแลอย่างดีให้กับฮูหยินและครอบครัว แต่ความสะดวกสบายที่ได้รับกลับไม่สามารถเติมเต็มความต้องการที่ลึกซึ้งของฮูหยินได้ ความอบอุ่นจากเรือนร่างของสามีที่เคยเป็นที่พึ่งกลับกลายเป็นสิ่งที่ขาดหายไป การขาดความใกล้ชิดนี้เริ่มก่อให้เกิดความหื่นกระหายและราคะที่ไม่อาจระงับได้ในใจของเธอ คืนแล้วคืนเล่าที่เงียบสงบ ฮูหยินเหมยอิงต้องเผชิญกับความร้อนแรงที่ไม่อาจหักห้าม ความรู้สึกที่เธอเก็บซ่อนไว้ค่อยๆ โหมกระหน่ำเป็นเปลวไฟที่ไม่อาจดับลง ภายในห้องนอนที่เต็มไปด้วยความเงียบ เธอเริ่มรู้สึกถึงความปรารถนาและราคะที่กัดกร่อนจิตใจของเธอ ทุกสัมผัสที่เธอจินตนาการ ทุกความต้องการที่เธอไม่สามารถเปิดเผยได้กลายเป็นเชื้อเพลิงที่กระตุ้นความร้อนแรงภายใน การที่ท่านแม่ทัพไม่สามารถตอบสนองเธอได้ทำให้ความต้องการของเธอกลายเป็นสิ่งที่เธอไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้

จอมนางคู่บัลลังก์ NC21
แสงอุษาสาดส่องถึงตั้งพระบรรทม พระสนมกุ้ยเฟยทรงใช้พระหัตถ์เรียวขยี้พระเนตรกลมโต ทอดมองต้าหวางบนแท่นบรรทมเดียวกัน พระองค์ทรงประทับตะแคงหลับสนิท พระเกศาดำสนิทสยายยุ่งเหยิงอยู่บนพระเขนย ผ้าคลุมพระแท่นพาดอยู่บนพระองค์ และพระนาง กุ้ยเฟยทรงดำริได้ถึงความรักของต้าหวางที่มีให้ ทรงป้อนพระโอสถเมื่อวันวานที่พระโอษฐ์ ทั้งที่มีเรื่องบาดหมายใจกันอยู่ แต่ดำริถึงเรื่องตอนกลางวัน และเรื่องเมื่อคืน ต้าหวางทรงกลั่นแกล้งพระนางเมื่อวาน อีกทั้งเมื่อคืนแทบไม่ได้บรรทมหลับ อยากจะเอาเต้าหู้โขกหัวให้ตายไปเลยทีเดียวเชียว ทำไมถึงบ้องตื้นอะไรเช่นนี้ แค่ต้าหวางทรงจับนิดจับหน่อยก็คล้อยตามไปครรลองเสียแล้ว ไป๋กุ้ยเฟยทรงเขยิบพระวรกายหมายจะลุกขึ้นประทับนั่ง แต่ช้าก่อน ในพระทัยอยากอยู่เช่นนี้ก่อน ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเช่นกัน ท่ามกลางเสียงขยับของคลุมของพระแท่น ต้าหวางทรงไร้ปฏิกิริยา ดูท่าจะทรงบรรทมหลับสนิทจริงๆ จึงเลื่อนคลุมพระแท่นให้คลุมพระองค์ ต้าหวางทรงดำรัสด้วยสุรเสียงอู้อี้ในลำพระศอ “เจ้าเหนื่อยทั้งคืน ใยไม่นอนต่อ” ปล. นิยายเรื่องนี้เกิดจากการจินตนาการของนักเขียน นิยายแนวก่อนราชวงศ์จีน ช่วงก่อนจักรพรรดิจิ๋นซีครองราชย์ ข้อความในตัวเรื่องอาจดูผิดแปลกไปบ้าง อาจจะไม่คุ้นเลยสำหรับผู้อ่าน อยากให้ลองเข้ามาอ่าน เผื่อจะชอบ อีกทั้งเนื้อหาทั้งเรื่องมีคำราชาศัพท์เป็นส่วนใหญ่ คำแปลอยู่ท้ายข้อความ และคำแปลจีนโบราณอยู่ที่ภาคผนวกสบายใจได้จร้า ผิดพลาดประการใดขออภัยไว้ ณ ที่นี้ ขอฝากนิยายเรื่องนี้ในอ้อมใจด้วยนะคะ ช่วยมารีวิวเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยน๊า

เมื่อข้าเกิดใหม่กลายเป็นฮองเฮาไร้ประโยชน์ของฮ่องเต้ไร้ใจ
จากนางระบำต่ำต้อยสู่สตรีอันดับหนึ่งแห่งแคว้นเฟิ่ง ทว่าความจริงแล้วฮองเฮาเป็นเพียงสตรีที่พระสวามีชิงชัง... เขาจะชิงชังนางก็ช่างศีรษะเขาเถิด นางจะขอใช้ชีวิตอย่างสงบสุขเป็นฮองเฮาไร้ประโยชน์ไปวันๆก็พอแล้ว

ชะตาร้ายชะตารัก
ขณะที่เขาเฝ้ารักเพียงสตรีผู้นั้น นางก็เฝ้ารักเพียงเขาผู้เดียว 'ความรักทำให้คนโง่งม' คำกล่าวนี้ช่างเหมาะสมกับนางยิ่ง หรือชั่วชีวิตของหม่อมฉันจะเป็นได้เพียงอากาศธาตุ วนเวียนอยู่รอบกายแต่กลับไร้ค่าไม่มีตัวตน เพื่อแคว้นนางเสียสละ เพื่อบิดานางกตัญญู จำใจรับสถานะพระชายาที่พระสวามีไม่ยินดี ได้ครองร่างกายแต่มิอาจได้ครองใจ เพราะมิอาจขัดขืนคำสั่งพระบิดา ฟางหลินจึงต้องอภิเษกกับองค์ชายต่างแคว้นเพื่อเชื่อมสัมพันธ์ ทว่าองค์ชายผู้นั้นกลับมีสตรีในดวงใจแล้ว เห็นทีชีวิตการแต่งงานของนางคงไม่

ฮองเฮาจอมซุ่มซ่ามของเจิ้น
เถียนจิ้งหลานสตันท์แมนสาวสวยได้รับอุบัติเหตุเอฟเฟคระเบิด รู้สึกตัวอีกทีเธอก็ได้มาอยู่ในร่างของพระสนมของฮ่องเต้ เดิมกะไว้ว่าจะหาวิธีกลับสู่ยุคปัจจุบัน แต่กลายมาเป็นต้องมารับหลายบทบาท เป็นนักแสดงแห่งวังหลวงแทน " ส่วนเถียนจิ้งหลานนั้นคืนนี้แค่นอนนิ่งๆให้ฮ่องเต้กอดก็พอ ชีวิตสตรีของเธอ นอนกับผู้ชาย กอดกับผู้ชายครั้งแรกในชีวิตด้วยฐานะของแมวตัวผู้ !"

สองขุนศึกขย่มนางพญาไม่อิ่มรัก
ข้าจะอิ่มได้ต้องมีเพียงเจ้าสองคนเท่านั้น!!!

ทรราชคลั่งรัก
ข้าโหด ข้าเหี้ยม ข้าเผด็จการ ข้าไบโพล่า แต่ข้าใจอ่อนกับนางเพียงคนเดียวเท่านั้น แนะนำตัวละคร เจิ้งหยางเจี๋ย ฮ่องเต้ต้าเจิ้ง เขาคือฮ่องเต้ผู้ได้รับสมญานามกับมีใบหน้าดุจเทพสวรรค์ ทั้งหล่อเหลาและงดงามในใบหน้าเดียวกัน แต่ทว่าภายใต้ใบหน้าดุจเทพสร้างนี้ เขากลับมีความเผด็จการและอำมหิตซ่อนอยู่ จนเหล่าขุนนางให้สมญานามเขาว่า ฮ่องเต้ทรราช แต่ทว่าเมื่ออยู่กับสตรีที่รัก เขากลับกลายเป็นบุรุษผู้อ่อนโยนในบางครา อีกทั้งยังหื่นเบาๆ ฟางเพ่ยเพ่ย สาวน้อยผู้ย้อนเวลามาอยู่ในร่างของสตรีโบราณ นามว่า ฟางเพ่ยเพ่ย สตรีจากตระกูลฟาง ตระกูลบัณฑิตเลื่องชื่อ แต่เพราะวาสนาด้ายแดงทำให้นางได้พบกับเจิ้งหยางเจี๋ย และถูกเขาใช้เสน่ห์และความหื่นจนนางยอมเป็นสตรีของเขา #พระเอกเรื่องนี้เป็นไบโพล่าค่ะ อารมบ้าๆบอๆขึ้นๆลงๆ แต่รักความถูกต้อง และฮามากๆอีกด้วย เรื่องย่อ เมื่อวาสนาด้ายแดงมาบรรจบ ทำให้ฟางเพ่ยเพ่ยสตรีต่ำศักดิ์ได้พบกับเจิ้งหยางเจี๋ย ฮ่องเต้ผู้สูงส่ง เขาทำทุกวิถีทางเพื่อหวังเป็นบุรุษหนึ่งเดียวในใจนาง ท่ามกลางการแก่งแย่งชิงดีในวังหลัง อีกทั้งไฟสงครามที่กลับมาปะทุอีกครา รวมถึงการทรยศจากคนใกล้ตัว นี่คือบทพิสูจน์รักแท้ของเจิ้งหยางเจี๋ยและฟางเพ่ยเพ่ย

กลรักหมอหลงยุค YURI NC25+!
เมื่อคุณหมอสาวสวยแห่งยุค 5 G ผู้ได้ฉายาว่า 'อมหมาไว้ทั้งปาก' นอนหลับอยู่ดีๆแล้วต้องมาย้อนยุค ไปเป็นสนมของราชินีหน้าเลือด ที่ทั้งหื่นกาม เจ้าเล่ห์ หน้าหม้อไม่มีใครเกิน อีกทั้งต้องไปทำหน้าที่แพทย์ ตบตีกับสนมน้อยใหญ่ในวังหลวง เกลียดกันไปเกลียดกันมาอยู่ดีๆ ทำไมหัวใจเต้นผิดจังหวะทุกทีเลย!!

สาวใช้เหนือบัลลังก์
ค่ำคืนเหน็บหนาวใยเจ้า เป็นเพียงภาพฝัน ความสาวของข้า ลูกของข้าเจ้าพรากมันไปง่ายดาย

ฮ่องเต้ไบโพล่าผู้นี้เป็นของเจ้าแล้วนะ
อยู่ๆก็ทะลุุมิติมาเป็นพระสนมของฮ่องเต้ไบโพล่า ซ้ำร้ายเขาเกลียดชังนางอย่างกับอะไรดี เช่นนี้จะทำอย่างไรดีเล่า จะหาทางหนีออกจากวังหลวง หรือยื่นข้อเสนอที่แสนเร้าใจให้เขาดี?

ชายาแพทย์ผู้ลึกลับกับท่านอ๋องอัปลักษณ์
โปรย: นางเป็นหมอที่ไม่เคยรักษาคนมาก่อน แต่กลับหลอมยาได้นิดหน่อย ส่วนเขามีรูปร่างหน้าตาอัปลักษณ์ตั้งแต่กำเนิด อีกทั้งยังมีดวงกินภรรยา แล้วนางผู้เป็นภรรยาคนที่หกจะมีชีวิตอยู่ในจวนเขาได้สักกี่สิบวัน ไรต์มีนิยายมาฝากอีกแล้วค่ะ เรื่องนี้เป็นจีนโบราณที่ไม่ได้อิงประวัติศาสตร์ใด ๆ ทั้งสิ้นนะคะ เนื้อหาเกิดจากจินตนาการของผู้เขียนเท่านั้น ผู้อ่านโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน หากมีข้อผิดพลาดประการใดไรต์ต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยค่ะ ซินเหยียนหมอทหารจากยุคปัจจุบันเผลอหลับไปบนโต๊ะทำงาน พ่อตื่นขึ้นมาอีกทีก็อยู่ในร่างของเด็กหญิงอายุเก้าขวบแล้ว ที่สำคัญนางสามารถเดินลมปราณได้ทั้งยามหลับและยามตื่น อีกทั้งนางยังสามารถหลอมยาได้เล็กน้อย ส่วนเขาอัปลักษณ์ตั้งแต่กำเนิดไม่สามารถแข่งขันกับพี่น้องเพื่อชิงบัลลังก์มังกรได้ อีกทั้งยังถูกกล่าวหาว่าเป็นตัวกาลกินีของแผ่นดิน จึงถูกเนรเทศไปอยู่ไกลสุดถึงชายแดนเหนือตั้งแต่ยังเยาว์ แต่โชคชะตาก็ทำให้เขากับนางได้มาอยู่เคียงคู่กันโดยไม่เต็มใจทั้งสองฝ่าย อีกทั้งคนยังเล่าลือว่าเขาเป็นบุรุษที่มีดวงกินภรรยา เว่ยซินเหยียนซึ่งเป็นภรรยาคนที่หกจะมีชีวิตอยู่ในจวนของเขาได้กี่สิบวัน ฝากกดหัวใจกดติดตามด้วยนะคะ ขอบคุณนักอ่านทุกคนมาก ๆ ค่ะ ตัวอย่างบางตอน “ขอรับ” ซ่งฉือรับคำ หลายลมหายใจจึงเอ่ยต่อ “เหตุใดฝ่าบาทถึงพระราชทานสมรสให้กับท่านอ๋องอีกเล่า ตอนนี้ชื่อเสียงของท่านอ๋องป่นปี้ไปหมดแล้วนะขอรับ” ไม่รู้ว่าเรื่องไหนจริงเรื่องไหนเท็จ พอคนพูดกันปากต่อปากก็รวดเร็วราวกับไฟลามทุ่ง ตอนนี้สตรีทุกคนที่อยู่ในวัยออกเรือนไม่ว่าอยู่ทางทิศไหนของแคว้นฉินย่อมหวาดกลัวเจิ้นเสิ่นอ๋องกันทั้งนั้น ริมฝีปากที่ลอดผ่านหน้ากากออกมายิ้มเย็น เอ่ยว่า “หากพวกนางอยากตายก็ปล่อยให้พวกนางมาเถิด” “แต่แค่นี้ชื่อเสียงของท่านอ๋องก็…” “ข้าไม่สนใจชื่อเสียง ข้าไม่สนว่าใครจะคิดกับข้าอย่างไร ถ้าเสด็จพ่ออยากให้ข้าแต่งงานข้าก็จะแต่ง แต่ใครจะตายนั้น ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง ไม่เกี่ยวกับข้า” ว่าจบร่างสูงใหญ่ก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้พลางสะบัดแขนเสื้อคราหนึ่งแล้วเดินออกจากห้องหนังสือไป ที่ผ่านมาเขาไม่เคยขัดราชโองการสักครั้ง เพราะรู้ว่าเสด็จพ่อทรงหวังดี อยากให้เขาแต่งงานมีบุตรมีภรรยาที่ดี แต่เสด็จพ่อไม่เคยถามเขาสักคำว่าเขาอยากมีใครหรือไม่ แล้วสตรีคนใดกันจะยอมมีสามีหน้าตาอัปลักษณ์เช่นเขา
