
ข้ามภพมาเป็นฮองเฮา แม่ครัวมือทองแห่งยุค
ว่าข้ายโสโอหัง?งั้นข้าจะจัดให้สักสิบฉาด! ถูกเย็นชาใส่?นั่นมันอ๋องขี้หึงตัวพ่อเชียวนะ! นักฆ่าลอบสังหารกำลังมาเยือน?ข้าจะตบมันให้คว่ำซะเลย! เฟิ่งเฉี่ยนเป็นถึงนักฆ่าอัจฉริยะศตวรรษที่ 21 การข้ามภพคราหนึ่ง กลับกลายเป็นฮองเฮาตัวร้ายเผด็จการ ถูกฮ่องเต้เมินใส่ ไม่สนใจไยดี? นางมีสามีไร้ค่าที่หล่อเทห์สุดๆ และลูกน้อยอัจฉริยะที่น่ารักเกินห้ามใจ นอกจากนี้ยังมีระบบราชากุ๊กที่จับรางวัลก็จะได้อุปกรณ์ครัวหนึ่งอย่าง มาดูกันว่านางจะใช้ฝีมือทำครัว พิชิดใจชายรูปงาม ครองตำแหน่งนางใน เดินทางไปถึงจุดสูงสุดของชีวิตได้ยังไง!

ชายาแพทย์ผู้ลึกลับกับท่านอ๋องอัปลักษณ์
โปรย: นางเป็นหมอที่ไม่เคยรักษาคนมาก่อน แต่กลับหลอมยาได้นิดหน่อย ส่วนเขามีรูปร่างหน้าตาอัปลักษณ์ตั้งแต่กำเนิด อีกทั้งยังมีดวงกินภรรยา แล้วนางผู้เป็นภรรยาคนที่หกจะมีชีวิตอยู่ในจวนเขาได้สักกี่สิบวัน ไรต์มีนิยายมาฝากอีกแล้วค่ะ เรื่องนี้เป็นจีนโบราณที่ไม่ได้อิงประวัติศาสตร์ใด ๆ ทั้งสิ้นนะคะ เนื้อหาเกิดจากจินตนาการของผู้เขียนเท่านั้น ผู้อ่านโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน หากมีข้อผิดพลาดประการใดไรต์ต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยค่ะ ซินเหยียนหมอทหารจากยุคปัจจุบันเผลอหลับไปบนโต๊ะทำงาน พ่อตื่นขึ้นมาอีกทีก็อยู่ในร่างของเด็กหญิงอายุเก้าขวบแล้ว ที่สำคัญนางสามารถเดินลมปราณได้ทั้งยามหลับและยามตื่น อีกทั้งนางยังสามารถหลอมยาได้เล็กน้อย ส่วนเขาอัปลักษณ์ตั้งแต่กำเนิดไม่สามารถแข่งขันกับพี่น้องเพื่อชิงบัลลังก์มังกรได้ อีกทั้งยังถูกกล่าวหาว่าเป็นตัวกาลกินีของแผ่นดิน จึงถูกเนรเทศไปอยู่ไกลสุดถึงชายแดนเหนือตั้งแต่ยังเยาว์ แต่โชคชะตาก็ทำให้เขากับนางได้มาอยู่เคียงคู่กันโดยไม่เต็มใจทั้งสองฝ่าย อีกทั้งคนยังเล่าลือว่าเขาเป็นบุรุษที่มีดวงกินภรรยา เว่ยซินเหยียนซึ่งเป็นภรรยาคนที่หกจะมีชีวิตอยู่ในจวนของเขาได้กี่สิบวัน ฝากกดหัวใจกดติดตามด้วยนะคะ ขอบคุณนักอ่านทุกคนมาก ๆ ค่ะ ตัวอย่างบางตอน “ขอรับ” ซ่งฉือรับคำ หลายลมหายใจจึงเอ่ยต่อ “เหตุใดฝ่าบาทถึงพระราชทานสมรสให้กับท่านอ๋องอีกเล่า ตอนนี้ชื่อเสียงของท่านอ๋องป่นปี้ไปหมดแล้วนะขอรับ” ไม่รู้ว่าเรื่องไหนจริงเรื่องไหนเท็จ พอคนพูดกันปากต่อปากก็รวดเร็วราวกับไฟลามทุ่ง ตอนนี้สตรีทุกคนที่อยู่ในวัยออกเรือนไม่ว่าอยู่ทางทิศไหนของแคว้นฉินย่อมหวาดกลัวเจิ้นเสิ่นอ๋องกันทั้งนั้น ริมฝีปากที่ลอดผ่านหน้ากากออกมายิ้มเย็น เอ่ยว่า “หากพวกนางอยากตายก็ปล่อยให้พวกนางมาเถิด” “แต่แค่นี้ชื่อเสียงของท่านอ๋องก็…” “ข้าไม่สนใจชื่อเสียง ข้าไม่สนว่าใครจะคิดกับข้าอย่างไร ถ้าเสด็จพ่ออยากให้ข้าแต่งงานข้าก็จะแต่ง แต่ใครจะตายนั้น ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง ไม่เกี่ยวกับข้า” ว่าจบร่างสูงใหญ่ก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้พลางสะบัดแขนเสื้อคราหนึ่งแล้วเดินออกจากห้องหนังสือไป ที่ผ่านมาเขาไม่เคยขัดราชโองการสักครั้ง เพราะรู้ว่าเสด็จพ่อทรงหวังดี อยากให้เขาแต่งงานมีบุตรมีภรรยาที่ดี แต่เสด็จพ่อไม่เคยถามเขาสักคำว่าเขาอยากมีใครหรือไม่ แล้วสตรีคนใดกันจะยอมมีสามีหน้าตาอัปลักษณ์เช่นเขา

ชีวิตที่สองขอเป็นเพียงสตรีไร้ค่า
ฉินเซียนหรู นางงดงามเลิศล้ำทั้งรูปโฉมและสติปัญญา อีกทั้งพรสวรรค์ในวิชาลมปราณก็มิอาจหาใครเทียบเคียงได้ แต่ความสมบูรณ์แบบนั้นเอง กลับกลายเป็นเปลวไฟที่ปลุกเร้าความริษยาให้เติบโตขึ้นในหัวใจคน… และผู้ที่กรีดมีดลึกสู่หลังของนาง กลับมิใช่ศัตรู หากแต่เป็น พี่สาวต่างมารดาผู้ใกล้ชิด ยาพิษสลายลมปราณได้ทำลายเส้นชีพจรของนางจนสิ้นหนทางต่อต้าน ถูกวางแผนให้เรือนกายสูงศักดิ์ต้องตกอยู่ในเงื้อมมือของบ่าวรับใช้ต่ำต้อย ทว่าผู้เป็น ฉินเซียนหรู หาได้ยอมศิโรราบไม่ ด้วยศักดิ์ศรีที่สูงส่ง นางเลือกใช้พลังหยดสุดท้าย สลายทั้งร่างกายและวิญญาณ ดีกว่ามีชีวิตอยู่อย่างไร้เกียรติ แต่ชะตาฟ้ามิได้ตัดขาดเส้นทางของนางขณะที่สติค่อย ๆ ดับมืดพลันกลับสว่างไสวอีกครั้ง… นางตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าตนได้ ย้อนคืนสู่วัยเยาว์ครานี้ นางเลือกสะกดพรสวรรค์ที่เหนือฟ้า แสร้งเป็นสตรีไร้ค่าและไร้ความสามารถ หวังเพียงได้ดำเนินชีวิตอย่างสงบสุข ไร้การแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นดังครั้งก่อน ทว่าโชคชะตามิได้อ่อนโยนเช่นนั้น…เส้นทางชีวิตครั้งที่สองของ ฉินเซียนหรู กลับเต็มไปด้วยผู้คนที่ยังคงคิดจะ ลองดี กับนางอีกครั้ง และครานี้ฟ้าดินอาจต้องสั่นสะเทือนยิ่งกว่าที่เคย

จอมนางเคียงหทัย ดวงใจจักรพรรดิ
เว่ยมี่อิงเคยมั่นใจมาโดยตลอดว่าเป็นคนมีความสามารถ โดยเฉพาะทำตัวจืดจางจนถูกลืมเลือนอย่างหมดจดเกลี้ยงเกลา ทำได้ดีมาหลายปีดีดักจวบจนกระทั่งจับพลัดจับผลูเข้าวังก็ยังคงสามารถ ไม่คาดพบพระพักตร์ฮ่องเต้เพียงครั้งแรก....เขาถึงกับเปิดโปงกันอย่างไม่ไว้หน้า ชีวิตในวังหลังที่เคยสงบสุขของนางถึงกับพลิกคว่ำพลิกหงายภายใต้พระหัตถ์นั้น ทั้งถูกเขาลากเข้าสู่วังวนแห่งการแย่งชิงอำนาจอย่างมิอาจขัดขืน ครั้นขัดขืนไม่ได้จึงปล่อยเลยตามเลย เพียงแต่จะเลยเถิดเช่นไรย่อมล้วนต้องอยู่ในความควบคุมของนาง

ราคะร้อนของฮูหยินเหมยอิง
ฮูหยินเหมยอิงเป็นภรรยาของแม่ทัพผู้กล้าหาญที่เคยได้รับความชื่นชมจากทุกคนในราชสำนัก แต่โชคชะตากลับพลิกผันอย่างรุนแรงเมื่อท่านแม่ทัพได้รับบาดเจ็บสาหัสในสนามรบสุดท้าย เขากลายเป็นคนปัญญาอ่อนและไม่สามารถตอบสนองต่อความต้องการของเธอได้อีกต่อไป ในขณะที่ราชสำนักมอบการดูแลอย่างดีให้กับฮูหยินและครอบครัว แต่ความสะดวกสบายที่ได้รับกลับไม่สามารถเติมเต็มความต้องการที่ลึกซึ้งของฮูหยินได้ ความอบอุ่นจากเรือนร่างของสามีที่เคยเป็นที่พึ่งกลับกลายเป็นสิ่งที่ขาดหายไป การขาดความใกล้ชิดนี้เริ่มก่อให้เกิดความหื่นกระหายและราคะที่ไม่อาจระงับได้ในใจของเธอ คืนแล้วคืนเล่าที่เงียบสงบ ฮูหยินเหมยอิงต้องเผชิญกับความร้อนแรงที่ไม่อาจหักห้าม ความรู้สึกที่เธอเก็บซ่อนไว้ค่อยๆ โหมกระหน่ำเป็นเปลวไฟที่ไม่อาจดับลง ภายในห้องนอนที่เต็มไปด้วยความเงียบ เธอเริ่มรู้สึกถึงความปรารถนาและราคะที่กัดกร่อนจิตใจของเธอ ทุกสัมผัสที่เธอจินตนาการ ทุกความต้องการที่เธอไม่สามารถเปิดเผยได้กลายเป็นเชื้อเพลิงที่กระตุ้นความร้อนแรงภายใน การที่ท่านแม่ทัพไม่สามารถตอบสนองเธอได้ทำให้ความต้องการของเธอกลายเป็นสิ่งที่เธอไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้

ทะลุมิติมาพลิกชะตาพระสนมนักเขียน
ในนิยายที่ฉันเขียน... ฉันคือพระเจ้า แต่ในนิยายที่ฉันหลุดเข้ามา... ฉันคือสนมที่ต้องตาย!

ราคะร้อนขององค์ฮองเฮา
หลานอวิ๋น ฮองเฮาผู้มากด้วยความงามราวกับเทพธิดาจุติ แต่เบื้องหลังความสง่างามนั้นคือชะตาชีวิตที่เต็มไปด้วยการทรมานจากความหื่นกระหายอันผิดมนุษย์ของผู้ครองบัลลังก์… ฮ่องเต้หยางหมิง ผู้โหดเหี้ยมซึ่งทำให้นางเป็นเพียงแค่เครื่องมือในการผลิตทายาทและปลดปล่อยอารมณ์ดิบเถื่อน แต่ละค่ำคืนที่ผ่านไป ฮองเฮาหลานอวิ๋นถูกปฏิบัติเสมือนสัตว์เลี้ยงที่มีไว้เพื่อความพอใจของพระองค์ นางถูกบีบคั้นทั้งร่างกายและจิตใจ จนความเป็นตัวตนที่แท้จริงค่อยๆ เลือนหายไป ความเจ็บปวดกลับกลายเป็นแรงปรารถนาที่หล่อหลอมตัวนางให้กลายเป็นสตรีที่มากด้วยราคะและตัณหา

สาวใช้เหนือบัลลังก์
ค่ำคืนเหน็บหนาวใยเจ้า เป็นเพียงภาพฝัน ความสาวของข้า ลูกของข้าเจ้าพรากมันไปง่ายดาย

ฮองเฮาเช่นข้าขอเป็นนางร้าย
‘ชาติก่อนต้องตายเพราะถูกใส่ร้าย ตระกูลของข้าถูกประหารเจ็ดชั่วโคตร หวนคืนมาครั้งนี้ข้าจะร้าย! ฮองเฮาอ่อนโยนจิตใจเมตตาจะไม่มีอีกต่อไป พวกเจ้าเตรียมรับมือจากข้าได้เลย’ บทนำ ไป๋ซินเหยียนฮองเฮาผู้อ่อนแอไม่หลงในอำนาจกลับถูกใส่ร้าย คนในครอบครัวถูกใส่ความว่าเป็นกบฏถูกจับประหารเจ็ดชั่วโคตร ฮ่องเต้บุรุษที่นางรักประทานผ้าแพรขาวยื่นยาพิษให้นางดื่มอย่างเย็นชา ความเจ็บปวดครั้งนี้กลายเป็นความแค้น สวรรค์เมตตาให้นางย้อนเวลากลับมาก่อนจะเกิดเรื่อง เมื่อครั้งนี้นางกลับมาได้นางจะต้องหาต้นตอและจัดการคนที่คิดร้ายต่อตระกูลของนาง มิหนำซ้ำนางจะมิใช่ฮองเฮาที่อ่อนแออีกต่อไป ทุกลมหายใจต่อจากนี้คือการแก้แค้นอำนาจที่อยู่ในมือของนางนางจะใช้มันอย่างเต็มที่โดยไม่สนใจผู้ใดอีกต่อไปแม้กระทั่งฮ่องเต้ “แค้นล้างบางตระกูล ความเจ็บปวดที่สูญเสียครอบครัว ทุกอย่างถูกจารึกในสายเลือดของข้า แม้ตายหมื่นครั้งก็ไม่อาจลบเลือน” ***นิยายเรื่องนี้แต่งตามจินตนาการของนักเขียนเท่านั้นไม่ได้อ้างอิงตามประวัติศาสตร์ โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน *** สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ.2537

ฮองเฮาจอมซุ่มซ่ามของเจิ้น
เถียนจิ้งหลานสตันท์แมนสาวสวยได้รับอุบัติเหตุเอฟเฟคระเบิด รู้สึกตัวอีกทีเธอก็ได้มาอยู่ในร่างของพระสนมของฮ่องเต้ เดิมกะไว้ว่าจะหาวิธีกลับสู่ยุคปัจจุบัน แต่กลายมาเป็นต้องมารับหลายบทบาท เป็นนักแสดงแห่งวังหลวงแทน " ส่วนเถียนจิ้งหลานนั้นคืนนี้แค่นอนนิ่งๆให้ฮ่องเต้กอดก็พอ ชีวิตสตรีของเธอ นอนกับผู้ชาย กอดกับผู้ชายครั้งแรกในชีวิตด้วยฐานะของแมวตัวผู้ !"

ข้าคือฮองเฮาที่ฮ่องเต้ไม่รัก
“เจ้ามีอันใดจะกล่าวหรือไม่... สนมหลี่กุ้ยเฟย” น้ำเสียงราบเรียบก่อนจะเน้นที่ละคำในประโยคท้ายอย่างหนักแน่น “ฮองเฮาแน่ใจแล้วหรือเพคะ ว่าจะให้หม่อมฉันทูลทุกอย่างต่อหน้าข้าราชบริพารเหล่านี้ หากมีข่าวแพร่ออกไปอีก ฮองเฮาทรงทนฟังคำนินทาเหล่านั้นได้หรือไม่” หลี่ฟางซินกล่าวพร้อมยิ้มอ่อนๆ หลี่ฟางซินย่อมรู้ดีว่าเย่วลี่อิงคงได้ยินคำนินทาเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนแล้วจึงได้พูดเน้นย้ำ หวังจะกระตุ้นให้นางลงมือทำร้ายตน “คำนินทาเรื่องใดกัน เรื่องที่เจ้าเป็นนางอสรพิษนะหรือ เหตุใดเราจะทนฟังไม่ได้เล่า” เย่วลี่อิงตรัสพร้อมยักไหล่อย่าไม่แยแส มีหรือเย่วลี่อิงจะดูไม่ออกว่า ข่าวลือที่แพร่ออกไปนั้นมาจากผู้ใด หากเป็นแต่ก่อนนางย่อมไม่คิดว่าเป็นสหายคนสนิทของนางเป็นแน่ แต่บัดนี้นางรู้แล้วว่าหญิงที่ยืนตรงหน้านางหาใช่สตรีอ่อนหวานแสนดีอย่างที่นางรู้จักไม่ “หม่อมฉันเป็นนางอสรพิษตั้งแต่เมื่อใดกันเพคะ หม่อมฉันและฝ่าบาทมีใจรักใคร่กันมาเนิ่นนาน หากไม่ใช่เพราะฮองเฮาใช้ความดีของท่านแม่ทัพทูลขอให้ฮ่องเต้องค์ก่อนพระราชทานงานแต่ง วันนี้ตำแหน่งฮองเฮาก็ไม่แน่ว่าจะเป็นของใคร” “เจ้านางแพศยา หากเจ้ามีใจให้ฝ่าบาท แล้วทำไมไม่บอกข้า ยังแสดงแกล้งเป็นแม่สื่อนำของที่ข้ามอบให้ฝ่าบาท ฝากผ่านพี่ชายเจ้าช่วยมอบของให้ฝ่าบาทแทนข้า” เย่วลี่อิงเริ่มพูดด้วยอารมณ์ขุ่นเคือง “ของอันใดกันเพคะ หม่อมฉันไม่เคยนำของ ของพระองค์มอบให้ฝ่าบาทเลยนะเพคะ ยิ่งให้พี่ชายช่วยส่งแทนให้ยิ่งมิเคย” น้ำเสียงเยาะเย้ยบวกกับรอยยิ้มยียวนของหลี่ฟางซินทำให้เย่วลี่อิงหัวเสียมากขึ้น “นี้เจ้าเอาของของ เราไปทิ้งอย่างนั้นหรือ” “ฮองเฮาพูดถึงเรื่องอะไรเพคะ หม่อมฉันไม่เห็นรู้เรื่องเลย พระองค์อย่าได้ใส่ความหม่อมฉันสิเพคะ” “นี้เจ้า”

ขย่มให้ลืมรัก
ยามราตรีโปรยความมืดคลุมทั่วจวนแม่ทัพ ห้วงเวลาที่ผู้คนล้วนหลับใหลกลายเป็นเพียงฉากหน้าของเมืองที่เต็มไปด้วยแรงปรารถนา หลงหยางเฉิน แม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ แผ่นหลังเปลือยเปล่าของเขาเผยให้เห็นรอยแผลเป็นจากสมรภูมิ ดวงตาคมกริบประดุจเปลวเพลิงทอดมองออกไปนอกหน้าต่างในขณะที่ร่างกายเปี่ยมไปด้วยความปรารถนาที่เก็บซ่อนไว้ ชื่อเสียงของเขาเล่าลือไปไกล ไม่เพียงแต่ในสนามรบ ทว่าในห้องหับของเหล่าสตรีผู้โชคดีที่เคยได้สัมผัสความร้อนแรงของเขา ทว่าน่าแปลก... ฮูหยินอันฉิงหรู ผู้ซึ่งเป็นเจ้าของหัวใจและกายตามตำแหน่ง กลับไม่เคยลิ้มรสความเร่าร้อนนี้เลยแม้แต่น้อย สตรีที่เคยเป็นดั่งดอกไม้เลอค่าอันดับหนึ่งของแผ่นดิน ผู้ที่หลงหยางเฉินควรจะเฝ้าทะนุถนอม กลับถูกเขามองข้ามดั่งเพียงเครื่องประดับหนึ่งชิ้น ภายในจวนโอ่อ่า อันฉิงหรูนั่งอยู่บนเตียงผ้าไหม ดวงตาของนางแฝงไปด้วยความว่างเปล่าที่ขับเน้นความงดงามของนางให้ยิ่งเย้ายวน ริมฝีปากแดงฉ่ำนั้นครั้งหนึ่งเคยเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม แต่บัดนี้เหลือเพียงความเจ็บปวดที่ถูกซ่อนไว้ลึกในใจ "ข้าเป็นถึงฮูหยินของแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ แต่กลับไม่มีค่าพอให้เขาเหลียวมอง..." เสียงกระซิบของนางเจือด้วยความขมขื่น ในค่ำคืนที่เปลี่ยวเหงานี้ ความคิดหนึ่งได้แวบเข้ามาในใจ "ทำไมข้าต้องรอเขา? ความเร่าร้อนและปรารถนานั้น ข้าก็หาได้เอง!" เสียงฝีเท้าของบ่าวชายผู้หนึ่งดังขึ้นเบาๆ ในความเงียบ เสียงประตูเลื่อนเปิดออกช้าๆ ร่างของชายหนุ่มที่น้อมตัวอยู่ต่อหน้าเธอนั้นดวงตาฉายแววสั่นไหว ผิวแก้มของเขาแดงก่ำเมื่อได้สัมผัสกับสายตาอันแหลมคมของนายหญิงที่นั่งอยู่บนเตียง "เจ้า... กลัวหรือ?" อันฉิงหรูเอ่ยเสียงแผ่ว ทว่ามันเปี่ยมไปด้วยแรงดึงดูดที่ไม่อาจต้านทาน ชายหนุ่มเพียงส่ายศีรษะ ก่อนที่เธอจะลุกขึ้นช้าๆ ความเงียบปกคลุมห้อง มีเพียงเปลวไฟในตะเกียงที่ไหวระริกตามแรงอารมณ์ที่คุกรุ่น "ถ้าหลงหยางเฉินไม่เห็นค่าข้า... ข้าจะให้ผู้อื่นได้ลิ้มรสสิ่งที่เขาเมินเฉยเอง" ราตรีนี้จึงไม่เพียงเป็นช่วงเวลาแห่งความลับ แต่เป็นจุดเริ่มต้นของแรงปรารถนาอันเร่าร้อน

หวนชะตานางหงส์
นางต่อสู้ดิ้นรนฝ่าฟัน อดทนต่อทุกเรื่องราวอดทนต่อทุกความเจ็บปวดในหัวใจ วางแผนการอย่างระมัดระวังทุกย่างก้าว แต่สุดท้ายนางก็ไม่เคยได้ลิ้มรสความสุขที่แท้จริง ยามนี้เมื่อนางได้หวนกลับคืนมาอีกครั้ง นางจะยังคงก้าวไปสู่หนทางเดิมอีกหรือไม่ ‘ไม่แล้ว! ข้าผู้นี้จะไม่เป็นอีกแล้วฮองเฮา’ เสียงร่ำร้องในใจตะโกนก้องออกมาจากจิตใต้สำนึก ภาพการนองเลือด ภาพการถูกทรยศหักหลัง และสุดท้ายคือภาพที่นางสวมมงกุฎหงส์นั่งเป็นผู้สำเร็จราชการอย่างโดดเดี่ยว นางไม่เคยมีความสุขเลยสักครั้งดังนั้นครั้งนี้นางจึงตั้งใจเอาไว้แล้วว่านางจะไม่หวนเดินไปบนเส้นทางเดิมของตนเองอีก

สองขุนศึกขย่มนางพญาไม่อิ่มรัก
ข้าจะอิ่มได้ต้องมีเพียงเจ้าสองคนเท่านั้น!!!

เคียงพยัคฆ์บุพเพรักข้ามภพ
นางตื่นจากความตาย...ในอ้อมแขนของปีศาจ! จากหญิงสาวยุคใหม่ กลายเป็นสตรีปีนเตียงของอ๋องผู้โหดเหี้ยม... แล้วต้องฝ่าฟันทั้งความรัก ความแค้น และสงครามการเมืองเพื่อปกป้องบ้านเมืองและลูกในท้อง!

คู่จิ้นสะท้านภพ
เอเรียหญิงสาวผู้ไม่ชอบความผูกมัดแต่ชะตาก็ดันเล่นตลกผูกเธอให้จิ้นกับหนุ่มเลือดร้อนอย่างออสติน อีกทั้งไม่ได้ผูกเพียงแค่ยุคปัจจุบัน ขนาดความตายก็ยังเข้าข้างเขา (มี Ebook มีภาค2 ติดตามได้ที่เพจหินใต้น้ำ)

เพลิงหงส์พลิกบัลลังก์มังกร
ฝังข้าทั้งเป็นลงไปในใต้ผืนเเผ่นดินอันรักยิ่งของท่าน... ท่านรักบัลลังก์ท่าน เเล้วข้าไม่รักชีวิตข้าหรือ เเล้ววันนี้ใยข้าจะต้องทนฟังคำอ้อนวอนของท่านกันเล่า "ฝ่าบาท"

ข้ามภพมารัก(Yaoi)
ใครจะคิดว่าแค่คำทำนายของพี่ชายจะทำให้เขานั้นข้ามภพข้ามชาติมาอยู่ในยุคจีนโบราณและได้มาเจอกับฮ่องเต้ที่มีฉายาว่าเหี้ยมโหด เลือดเย็นไร้ใจ และต้องพบเจออุปสรรคเคราะห์กรรมของตัวเองมารุมเร้า ปมปริศนามากมายที่ต้องไขให้กระจ่างเพื่อหาวิธีกลับไปหาคนที่ตัวเองรักสุดหัวใจ

กลรักหมอหลงยุค YURI NC25+!
เมื่อคุณหมอสาวสวยแห่งยุค 5 G ผู้ได้ฉายาว่า 'อมหมาไว้ทั้งปาก' นอนหลับอยู่ดีๆแล้วต้องมาย้อนยุค ไปเป็นสนมของราชินีหน้าเลือด ที่ทั้งหื่นกาม เจ้าเล่ห์ หน้าหม้อไม่มีใครเกิน อีกทั้งต้องไปทำหน้าที่แพทย์ ตบตีกับสนมน้อยใหญ่ในวังหลวง เกลียดกันไปเกลียดกันมาอยู่ดีๆ ทำไมหัวใจเต้นผิดจังหวะทุกทีเลย!!

พระชายาอันดับหนึ่ง
บางครั้งการทำสิ่งที่ถูกต้อง เราต้องแน่วแน่ และอาจต้องละทิ้งสิ่งที่ใจเราปรารถนาที่สุด แม้กระทั่งความฝันของเราเอง
