ฮองเฮาเช่นข้าขอเป็นนางร้าย

ตอนที่ 1 ย้อนกลับมา

“ฝ่าบาทได้โปรดฟังหม่อมฉันสักนิด ตระกูลของหม่อมฉันจงรักภักดีต่อราชวงศ์มาตลอดจะมาทำเรื่องเช่นนี้ไปทำไมกันเพคะ” สตรีร่างเล็กสวมชุดสีขาวใบหน้าซีดเซียวร่ำไห้อ้อนวอนต่อฮ่องเต้และยังเป็นสวามีของนาง ปากพร่ำบอกว่าเรื่องที่เกิดขึ้นไม่มีทางเป็นความจริง ทว่าร่างใหญ่ที่ยืนอยู่เบื้องหน้ากลับไม่เชื่อคำพูดของนางสักนิด สายตาจ้องร่างบางที่นั่งร่ำไห้อย่างไม่แยแสเพราะถูกความเกรี้ยวโกรธครอบงำจิตใจ

“ไป๋ซินเหยียนเจ้าคิดว่าข้าโง่อย่างนั้นหรือ ? สมุดรายชื่อผู้ที่เข้าร่วมถอดถอนโค่นข้าลงจากบัลลังก์อีกทั้งยังมีการซื้ออาวุธจากแคว้นอื่น เจ้าเป็นสตรีโลภมากไม่พอใจในสิ่งที่เจ้ามีอยู่ อยู่สูงกว่าคนทั่วใต้หล้าแต่อยู่ต่ำกว่าข้าเพียงผู้เดียวเจ้ายังมิพอใจอีกหรือ? ไม่ว่าเจ้าจะเอ่ยเช่นใดข้าไม่มีทางเชื่อคำพูดของเจ้า ข้าจะเมตตาเจ้าเป็นครั้งสุดท้ายให้เจ้าเลือกว่าจะดื่มยาพิษหรือจะให้ข้าสั่งประหารและนำหัวเจ้าไปเสียบประจานเช่นดั่งคนในตระกูลของเจ้า” น้ำเสียงเย็นเยียบเอ่ยออกมาอย่างเย็นชายื่นยาพิษให้แก่สตรีที่เคยเป็นฮองเฮาของแผ่นดิน นางเงยหน้ามองบุรุษที่นางเคยมอบความรักให้หมดหัวใจดวงตาเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาไหลรินอาบแก้ม มือเล็กยื่นไปรับยาพิษสั่นสะท้านไปทั้งหัวใจและร่างกาย ชายที่เอ่ยบอกรักกลายเป็นชายที่มอบความตายให้นาง

“หากนี่คือสิ่งสุดท้ายที่ท่านมอบให้ หม่อมฉันจะรับมันเอาไว้และคำพูดของหม่อมฉันยังคงมั่นเช่นเดิม ตระกูลของหม่อมฉันไม่เคยคิดทรยศราชวงศ์ หากความสวรรค์เมตตาได้โปรดเปิดโปงผู้ร้ายตัวจริงให้แก่ท่านได้เห็น แล้ววันหนึ่งท่านจะเสียใจในสิ่งที่กระทำลงไป” เอ่ยจบร่างบางยกยาพิษดื่มจนหมดชาม บัดนั้นเลือดกระฉูดทะลักออกจากปากของนาง ร่างเล็กค่อย ๆ ไร้เรี่ยวแรงนอนแนบลงบนพื้นหน้าตำหนักหลุนหลง สายตาจ้องมองแผ่นหลังฝ่าบาทกำลังเดินจากไปอย่างไร้เยื่อใย ความเจ็บรุนแรงที่กลางอกราวกับถูกควักหัวใจออกไป ความเย็นเยียบซึมลึกเข้ามาในหัวใจจนนางหนาวสั่นไปทั้งร่าง ยาพิษค่อย ๆ กระจายไปตามเส้นเลือดยามนี้นางเจ็บร้าวไปทั้งหมด เงยหน้าจ้องมองท้องนภาพลางภาวนาอ้อนวอนต่อสวรรค์ได้โปรดมอบความเป็นธรรมให้ตระกูลของนาง ล้มล้างผู้ที่มันทำชั่วให้ได้รับผลกรรม ก่อนที่ลมหายใจของนางจะโรยรินไปอย่างช้า ๆ ดวงตาหลับลงพร้อมหยดน้ำตาหยดสุดท้ายไหลลงดิน

ตึง ตึง เสียงกลองถูกตีดังขึ้นในยามราตรีเพื่อบ่งบอกว่าตอนนี้ถึงยามไฮ่ (23.00) เป็นเวลาที่ทุกคนควรพักผ่อน

ตำหนักหลุนหลง

ตำหนักของฮองเฮาเงียบสงัดมีนางกำนัลเฝ้าอยู่หน้าห้องและขันทีที่ยืนสับผงกอย่างงัวเงีย ครานั้นเองเสียงในห้องบรรทมของฮองเฮาดังขึ้น

“โครม ”

นางกำนัลชั้นสูงรีบเข้าไปด้านในทันทีเป็นห่วงความปลอดภัยของฮองเฮา

“ฮองเฮาเกิดอันใดขึ้นเพคะ หม่อมฉันขอเข้าไปในห้องบรรทมนะเพคะ” นางย่างกรายเข้าไปเปิดผ้าม่านเห็นฮองเฮาผู้สง่างามนั่งอยู่บนเตียงพระพักตร์ซีดเซียวราวกับว่าฝันร้าย

“ถิงถิงตอนนี้คือยามใด” เสียงเล็กแหลมเปล่งออกมาจากร่างบางที่นั่งสั่นเทาเอ่ยถาม นางกำนัลคนสนิทงวยงงก่อนจะตอบคำถามของฮองเฮา

“ยามจื่อ (23.00) จินเย่าเดือนสื้อเยว่ปีทู่เพคะ”สตรีสง่างามนิ่งเงียบไปชั่วครู่ ครุ่นคิดหากนี่เป็นเดือนสื้อเยว่ปีทู่ ก่อนวันที่ตระกูลของนางจะล้มสลายถูกใส่ร้ายจากคนชั่วในวันสุ่ยเย่าเดือนสือเยว่ นี่ก็อีกไม่กี่เดือนข้างหน้า ดวงตาของนางเบิกโพลงโต จ้องมองมือเรียวของตนด้วยความดีใจ

‘ข้าถูกฝ่าบาทประทานยาพิษต้องสิ้นพระชนม์ไปแล้ว แต่นี่ข้าได้ย้อนกลับมาก่อนวันที่ตระกูลของข้าจะถูกใส่ความและถูกประหาร ขอบคุณสวรรค์ที่เมตตาฟังคำอธิฐานจากข้าผู้ที่ไม่ได้รับความเป็นธรรมให้ข้าได้ย้อนกลับมาอีกครั้งเพื่อแก้แค้นผู้ที่กระทำชั่วช้ากับตระกูล ครั้งนี้ข้าจะไม่ยอมให้พวกเจ้าแตะต้องตระกูลของข้าแม้เพียงปลายเล็บ ในเมื่อข้ามีอำนาจในมือข้าจะใช้มันเอง’ นางคิดในใจก่อนจะลุกเดินลงจากเตียงนอนบอกให้นางกำนัลไปตามองครักษ์มาหานางที่ห้องโถง

“ถิงถิงเจ้าไปเรียกองครักษ์มาหาข้าที่ห้องโถงประเดี๋ยวนี้” ถิงถิงหยิบอาภรณ์มาห่มกายให้ฮองเฮาก่อนจะก้มโค้งรับคำสั่ง

“เพคะฮองเฮา ” นางรีบเดินไปตามองครักษ์ตามคำสั่งของฮองเฮา ฮองเฮาผู้เป็นใหญ่ปกครองใต้หล้ารองจากฮ่องเต้ จ้องมองไปด้านหน้าดวงตาแข็งกร้าวบีบมือแน่นพร้อมพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาทว่าเต็มไปด้วยความเจ็บแค้น

“ข้าจะมิใช่ฮองเฮาที่อ่อนแอให้หวงกุ้ยเฟยหรือแม้แต่ผู้ใดมารังแกข้าได้อีก ข้าจะเป็นฮองเฮาที่โหดร้ายไร้ไมตรีคอยรับมือจากข้าได้เลย” เอ่ยจบสองเท้าย่างไปที่ห้องโถงรอคอยองครักษ์เพื่อสั่งการให้เขาไปทำ