ทะลุมิติมาพลิกชะตาพระสนมนักเขียน

เสียงหวีดหวิวของไม้พลองกระทบเนื้อดัง เพียะ! สลับกับเสียงกรีดร้องอย่างทรมาน คือสิ่งแรกที่ 'หลินซี' รับรู้เมื่อลืมตาขึ้น ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วแผ่นหลังจนแทบขาดใจ กลิ่นคาวเลือดและดินโคลนเตะจมูกอย่างรุนแรง

"ตีนาง! ตีนางแพศยานี่ให้ตาย! บังอาจนักที่ริอ่านมาสอดส่องตำหนักจันทราฉายของข้า!"

เสียงแหลมสูงที่เต็มไปด้วยโทสะนั้นช่างคุ้นหู หลินซีพยายามปรือตาที่พร่าเลือนมอง ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าคือสตรีในชุดผ้าไหมสีแดงเพลิง ปักลวดลายหงส์ทะยานฟ้าอย่างวิจิตร ใบหน้าโฉมสะคราญนั้นบิดเบี้ยวด้วยแรงอารมณ์

ฉินกุ้ยเฟย...

สมองของหลินซีประมวลผลอย่างรวดเร็ว นี่มันไม่ใช่ฝัน! ฉากนี้มันคือฉากในบทที่ 5 ของนิยายเรื่อง “เล่ห์รักหงส์อำพราง” ที่เธอเพิ่งปั่นต้นฉบับเสร็จก่อนจะวูบหลับไปบนโต๊ะทำงานชัดๆ!

"นี่ฉัน... ทะลุมิติเข้ามาในนิยายของตัวเองงั้นเหรอ?"

ในนิยายเรื่องนี้ 'หลินเจี๋ยอวี๋' คือตัวประกอบเคราะห์ร้ายที่ดวงกุดดันไปเห็นฉินกุ้ยเฟยกำลังพลอดรักกับแม่ทัพองครักษ์ในศาลาลับท้ายวัง นางถูกจับได้และถูกใส่ร้ายว่าแอบมานัดพบชายชู้เสียเอง จนต้องถูกสั่งโบยจนตายเพื่อปิดปาก

"หยุด... หยุดก่อน..." หลินซีพยายามเค้นเสียงที่แหบแห้ง แต่นางกำนัลร่างกำยำกลับกดไหล่นางลงกับพื้นดินเย็นเยียบ

"ยังปากดีอยู่อีกหรือ! สนมชั้นต่ำอย่างเจ้า แอบอ้างว่ามาเดินเล่นแต่กลับพกจดหมายรักของชายอื่นไว้กับตัว หลักฐานมัดตัวขนาดนี้ ยังจะกล้าแก้ตัวอะไรอีก!" ฉินกุ้ยเฟยแสยะยิ้มพลางโยนเศษกระดาษที่เตรียมไว้ใส่หน้าหลินซี

หลินซีรู้ดีว่าในฐานะผู้เขียน หากนางตายในตอนนี้ ทุกอย่างคือจุดจบ ครอบครัวตระกูลหลินในนิยายจะต้องถูกกวาดล้างตามพล็อตที่เธอเขียนไว้เองกับมือ นางต้องเปลี่ยนบท! และต้องเปลี่ยนเดี๋ยวนี้!

"พระสนมกุ้ยเฟย..." หลินซีรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย เงยหน้าที่เปื้อนเลือดขึ้นสบตากับสตรีผู้สูงศักดิ์ "ท่านแน่ใจหรือว่า... จดหมายฉบับนั้นเป็นของหม่อมฉัน? หรือเป็นของ 'คนที่ท่านรออยู่' ที่ศาลาเหมยแดงเมื่อครู่กันแน่?"

คำพูดนั้นทำให้มือของฉินกุ้ยเฟยที่กำลังกวัดแกว่งพัดจีบหยุดกะทันหัน แววตาที่เคยเหยียดหยามแปรเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนกเพียงชั่วครู่ ก่อนจะซ่อนมันไว้อย่างมิดชิด

"เจ้า... เจ้าพูดเรื่องบ้าอะไร!"

"หม่อมฉันไม่ได้แค่เห็น... แต่หม่อมฉันยังรู้ด้วยว่า 'ปานแดง' ที่หัวไหล่ซ้ายของแม่ทัพเว่ย... มันดูสะดุดตาเพียงใดเวลาที่อยู่ใต้แสงจันทร์" หลินซีกระซิบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่กรีดลึก

ความเงียบเข้าปกคลุมลานประหารทันที ฉินกุ้ยเฟยหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษขาว นางรีบหันไปสั่งบริวารเสียงสั่น "ถอยไป! พวกเจ้าถอยไปให้หมด! ข้าจะจัดการนังนี่เอง!"

เหล่านางกำนัลและเพชฌฆาตต่างถอยออกไปด้วยความมึนงง เหลือเพียงหลินซีที่นอนหายใจรินรินและฉินกุ้ยเฟยที่สั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัว

หลินซีลอบยิ้มในใจ ความเจ็บปวดที่หลังยังคงอยู่ แต่นางรู้ว่ารอดชีวิตแล้ว เพราะไม่มีใครรู้ความลับเรื่อง 'ปาน' นี้ดีไปกว่าคนสร้างตัวละครอย่างเธอ

"นิยายเรื่องนี้... ฉันเป็นคนเขียนบท เพราะฉะนั้น... ฉันนี่แหละที่จะเป็นคนกำหนดว่าใครจะอยู่หรือใครจะไป!"