จบเล่ม

ชายาหมอพิษไร้รัก
ลูกศิษย์สำนักหมอพิษคนสุดท้าย การข้ามภพคราหนึ่งกลายเป็นชายาไร้รักของอ๋องเทพสงคราม! โดนคนรังแกดูถูกสารพัด ในท้องยังตั้งครรภ์เสียอีก?? นางวางหนังสือหย่าไว้บรโต๊ะด้วยความโมโห:“ข้าไม่เอาด้วยแล้วโว๊ย!” นับแต่นี้ผู้คนรู้ด้วยความตื่นตระหนก หมอพิษตัวฉกาจเป็นนาง กุนซือผู้ลึกลับที่วางกลยุทธ์เป็นนาง เถ้าแก่ภัตตาคารผู้ร่ำรวยก็เป็นนางอีกเช่นกัน มีอยู่วันหนึ่ง นางเดินออกจากโรงหมอ พบชายผู้หนึ่งอยู่หน้าประตู เขายื่นมืออย่างสูงส่ง:“เมียจ๋า ข้ามาขอเจ้ากลับบ้าน”

พลิกชีวิตชายาไร้ค่า อ๋องเทพสงคราม อย่าคิดเหิมเกริม
เซียวลิ่งเยว่ เป็นคุณหนูตระกูลเซียวที่ทั้งร้ายและโง่แห่งแคว้นเป่ยฉิน ผู้หลงใหลในตัวอ๋องอี้มาตลอด คิดแผนการต่างๆนานาๆเพื่อจะได้เป็นพระชายาของเขา แต่ดันมาตายอย่างอนาถกลางเกี้ยวเจ้าสาว เลือดเจิ่งนองไปทั่วถนน! พอลืมตาขึ้น ผู้สืบทอดหมอพิษสมัยปัจจุบันข้ามภพมา ใครๆต่างเหยียดหยามนาง รังแกนาง เยาะเย้ยนาง แม้แต่สามีของนางก็ยังอยากจะฆ่านางให้ตาย! ก็ดี ยังไงซะนางก็ไม่เคยสบกับความไม่เป็นธรรมแบบนี้ตลอด งั้นก็ให้ชื่อเสียงมันเน่าโฉ่แบบนี้ไปนั่นแหละ ผลักสามีเทพสงครามล้ม โยนหนังสือแล้วจากไปอย่างสง่า เซียวลิ่งเยว่แห่งแคว้นเป่ยฉินที่ทุกคนต่างเคารพยำเกรง ไม่เคยแพ้ให้กับสงครามใด โกรธเคืองเป็นอย่างยิ่ง:"ทหาร ต่อให้พลิกแผ่นดินก็ต้องจับตัวนางมาให้ได้!" ห้าปีต่อมา นางเปลี่ยนไปคนละคน ปกปิดตัวตนที่แท้จริงกลับเมืองหลวง พอเตรียมจะแก้แค้นที่ต้องชำระ ใครจะรู้ว่าจะไปตกอยู่ไนเงื้อมมือของอดีตสามีซะได้ วันถัดมา มีข่าวมาจากจวนอ๋อง ท่านอ๋องอี้กอดหมอนมาหน้าประตูห้องนอนพระชายาง้อนาง:"น้องนางของข้า ให้ข้าเข้าไปนอนด้วยกระไร" "ไปหาชายารองของท่านเถอะ!" อ๋องอี้หน้าถอดสี "ใครกันชายารอง?น้องจากชายาเอกของข้าแล้ว ข้าไม่เคยเข้าใกล้หญิงอื่น!"

ข้าจะพาครอบครัวใหม่ไปสู่ความร่ำรวย
เพราะปัญหาของพี่ชายเธอจึงทะเลาะกับพ่ออย่างรุนแรงเป็นครั้งแรก ด้วยความน้อยใจจึงวิ่งออกจากบ้านมากลางดึกเพื่อจะไปหาเพื่อนสนิท ในตอนที่กำลังข้ามถนนมีรถยนต์ขับมาด้วยความเร็ว พุ่งเข้ามาหาเธอจะหลบก็ไม่ทันแล้ว ร่างของเธอจึงถูกชนอย่างแรงกระเด็นลอยไปหลายเมตร และเธอก็หมดลมหายใจจากอุบัติเหตุครั้งนี้ทันที เมื่อลืมตาอีกทีปรากฎว่าวิญญาณของเธอมาอยู่ในร่างของเด็กสาวอายุสิบสองปีที่ป่วยตาย แถมครอบครัวก็ลำบากแต่ทุกคนกลับรักใคร่กลมเกลียวกัน นี่สิครอบครัวที่เธอใฝ่ฝันในเมื่อเธอมาเกิดใหม่ในร่างนี้แล้ว จากนี้ไปเธอจะทำให้ทุกคนมีชีวิตที่ดีขึ้นให้ได้อย่างแน่นอน

ถังเนียนเนียนทะลุมิติมาดูแลน้องแฝด
"ครบสามวันแล้วนะ นังเด็กปากดี เงินหนึ่งตำลึงของเจ้าอยู่ที่ไหนล่ะ หรือว่าหาไม่ได้แล้ว เตรียมตัวไปเป็นทาสได้แล้วกระมัง" ปัง! ประตูถูกถีบเปิดออกอีกครั้ง ย่าถังเดินนำเข้ามาเป็นคนแรก ตามด้วยอาสะใภ้ทั้งสองและลูกๆ ของพวกนาง ทุกคนมีสีหน้าสมหวังและพร้อมที่จะเข้ามาเยาะเย้ยซ้ำเติมอย่างเต็มที่ "พูดอะไรกันอยู่" ย่าถังตวาด "เสียเวลา รีบส่งตัวเด็กสองคนนั่นมาให้ข้า ข้าจะส่งพวกมันไปให้เศรษฐีหลี่ แล้วค่อยจัดการกับตัวต้นเหตุ" ถังเนียนเนียนค่อยๆ ยืนขึ้นเต็มความสูง นางใช้ร่างของตนบังน้องๆ ไว้จากสายตาละโมบของญาติใจชั่ว นางไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวหรือร้อนรนแม้แต่น้อย "ใจเย็นก่อนเถิดท่านย่า" นางกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "สัญญาก็คือสัญญา ข้าน้อยมิเคยคิดจะบิดพลิ้ว" นางล้วงเข้าไปในอกเสื้อ แต่แทนที่จะเป็นท่าทางลังเลอย่างที่ทุกคนคาดคิด นางกลับหยิบแท่งเงินที่ส่องประกายแวววาวออกมาอย่างมั่นคง เคร้ง! เนียนเนียนโยนเงินแท่งหนึ่งตำลึงลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงโลหะกระทบกับเนื้อไม้ดังกังวานไปทั่วกระท่อมที่เงียบสงัด แสงแดดยามสายที่ส่องเข้ามาตกกระทบกับผิวเงิน สะท้อนประกายวาววับเข้าตาของทุกคน รอยยิ้มเยาะหยันบนใบหน้าของย่าถัง หลันซื่อ และจ้าวซื่อแข็งค้างทันที ดวงตาของพวกนางเบิกกว้างจ้องมองเงินแท่งบนโต๊ะราวกับถูกสาป "เป็นไปได้อย่างไร" หลันซื่ออุทานออกมาเป็นคนแรก

แต้มบุญหนุนรัก
ชาติที่แล้ว “ลู่อวิ๋นเซียง” ถูกลูกพี่ลูกน้อง “หยางชิงเสวี่ย” หลอกใช้และทำลายชีวิตมาทั้งชาติ เมื่อเธอร้องไห้ด้วยความอัดอั้น สิ่งที่ได้รับกลับมาคือคำเยาะเย้ย "การได้ช่วยเหลือคนอื่นคือเกียรติของเธอนะ เธอควรจะขอบคุณฉันสิ" จนกระทั่งวัยกลางคน เธอถึงได้รู้ว่าหยางชิงเสวี่ยแอบกินตับกับสามีตัวเอง แถมยังมีลูกนอกสมรสอายุ 20 ปีด้วยกันอีก! "เธอมีลูกไม่ได้ ตระกูลใหญ่โตแบบนี้จะขาดทายาทไม่ได้นะ ฉันกำลังช่วยเธออยู่ เธอควรขอบคุณฉันสิ" ส่วนสามีก็ปกป้องหยางชิงเสวี่ย แต่มองเธอด้วยความรังเกียจ ลู่อวิ๋นเซียงโกรธจนกระอักเลือดตาย... เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้งในชาตินี้ เธอจะเอาคืนให้หมด! ในเมื่อชอบทำตัวแบบนี้ เธอก็จะจัดให้! ไอ้ผู้ชายเฮงซวยกับยัยผู้หญิงแพศยา ไปลงนรกซะให้หมด! เพราะ "ระบบแต้มบุญ" เธอจึงได้ช่วยชีวิตทหารหนุ่มสุดหล่อ แถมยังมีมาดนิ่งขรึมเย็นชาเอาไว้ จี้หมิงจิ่ง "แต่งงานกับผมเถอะ ผมจะให้เงินเดือนคุณทั้งหมดเลย" ลู่อวิ๋นเซียง "ไม่จำเป็น..." จี้หมิงจิ่งถอดเสื้อออกทันที เผยให้เห็นกล้ามท้องเป็นมัด ๆ สุดเซ็กซี่ จี้หมิงจิ่ง "ผมให้คุณกินเนื้อได้ทุกวันเลยนะ" ลู่อวิ๋นเซียง "แต่งค่ะ!"

อิ่มท้องครองใต้หล้า
เรื่องย่อ มู่หลัน ผู้จัดการสาวแกร่งระดับบริหารจากห้างสรรพสินค้าที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ และทายาทเพียงหนึ่งเดียวของตระกูลเชฟหลวงชื่อดังที่สืบทอดเสน่ห์ปลายจวักมาตั้งแต่บรรพบุรุษ ประสบอุบัติเหตุจนวิญญาณหลุดลอยข้ามภพ ในจังหวะที่วิญญาณกำลังจะเข้าสู่ร่างใหม่ นางได้ยื่นมือเข้าช่วยเหลือดวงวิญญาณชายชราผู้หนึ่งที่ประสบอุบัติเหตุและกำลังถูกวิญญาณร้ายบีบบังคับให้กลายเป็นตัวตายตัวแทนอย่างไม่เป็นธรรม ด้วยจิตใจที่กล้าหาญและเมตตา มู่หลันจึงเข้าขัดขวางจนสามารถช่วยชายชราผู้นั้นได้สำเร็จ เพื่อเป็นการตอบแทน ชายชราลึกลับจึงได้มอบ ระบบห้างสรรพสินค้า และถ่ายทอด พลังเต๋าพฤกษาวิญญาณที่เจริญรุ่งเรือง ให้แก่นาง ก่อนที่นางจะฟื้นคืนชีพขึ้นมาในร่างของหญิงหม้ายในหมู่บ้านห่างไกลติดชายแดน แผ่นดินที่นางมาอยู่นั้นแห้งแล้งจนนกยังไม่กล้าบินผ่าน ชาวบ้านถูกกดขี่จากขุนนางชั่วจนต้องกินดินกินทรายเพื่อประทังชีวิต มู่หลันจำต้องยื่นมือเข้าช่วยเหลือชาวบ้านที่สิ้นหวัง ด้วยทักษะการบริหารระดับมือโปรและความรู้กสิกรรมสมัยใหม่ นางสอนให้ชาวบ้านทำปุ๋ยคุณภาพสูงไว้ใช้เองและวิธีการปลูกพืชที่ได้ผลผลิตมหาศาลเพื่อพลิกฟื้นแผ่นดินที่ตายด้านให้กลับมาเขียวขจี ขณะเดียวกันเธอก็ต้องรับมือกับ เสี่ยวเปาเปา ลูกสาวจอมพูดมากที่พูดไม่หยุด แต่ดั้นพูดไม่ชัด! เพราะทุกตัวอักษรที่ผ่านหัวของนางจะถูกกลั่นออกมาเป็นเสียง 'ต' (ต เต่า) ไปเสียหมด ไม่ว่าเด็กน้อยจะพยายามเพียงใดแม่จ๋าก็ยังคงเป็นแม่ต๋าเสมอ เมื่อความอุดมสมบูรณ์กลับมา ชื่อเสียงของนางจึงลือไปถึงหูขุนนางชั่ว พวกเขารายงานเท็จถึงฮ่องเต้ว่ามีกลุ่มกบฏแม่ครัวกำลังซ่องสุมกำลัง! เว่ยหลง แม่ทัพอุดรผู้เลือดเย็นและเย่อหยิ่งถูกส่งมาปราบกบฏ เขาจำอดีตไม่ได้และมองมู่หลันด้วยสายตาดูแคลน คิดว่านางคือสตรีเจ้าแผนการที่ใช้ลูกน้อยมาแอบอ้างเป็นลูกเขาเพื่อหวังลาภยศ เขาประกาศกร้าวว่าสตรีหน้าเงินเช่นนางไม่มีวันได้เข้าใกล้เขา ทว่าท้องของเขากลับทรยศและเรียกร้องหาเพียงรสมือระดับเชฟหลวงของนางจนต้องยอมศิโรราบซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทว่าหนทางกลับสู่ครอบครัวไม่ได้ง่ายดาย เมื่อมี บุตรสาวเสนาบดีผู้ทรงอำนาจ ที่ปักใจรักในตัวเว่ยหลงตั้งแต่วันที่เขาช่วยชีวิตนางไว้ นางทำทุกวิถีทางใช้ทั้งเล่ห์กลและอำนาจเพื่อหวังจะครอบครองเขา ท่ามกลางศึกสงครามรอบด้านและการสืบหาความจริงเรื่องอดีตที่เกี่ยวพันกับโชคชะตาของตัวเอง นี่คือเรื่องราวของการต่อสู้เพื่อความอิ่มท้อง ที่จะเปลี่ยนแผ่นดินที่สิ้นหวังให้กลายเป็นสรวงสวรรค์ด้วยตะหลิวในมือแม่ครัวตัวตึง! ด้วยรัก primพริมโรส

พลิกชะตาพระชายาตัวร้าย
ตัวแสดงแทนบทบู๊อย่างเฉินเซียหนิงประสบอุบัติเหตุขณะถ่ายทำละครย้อนยุคจีนโบราณเรื่องหนึ่ง เมื่อฟื้นตื่นขึ้นมาอีกทีกลับพบว่าตนเองกลายเป็นว่าที่พระชายาของหลินชินอ๋อง ตัวร้ายที่เหี้ยมโหดในบทละครที่นางได้ร่วมแสดงเป็นตัวประกอบ ทำการแสดงแทนนางเอกในบทต้อสู้และเสี่ยงอันตราย เฉินเซียหนิงเคยได้อ่านบทละครเรื่องนั้นในบทของพระชายาเอกของหลินชินอ๋องที่ตนเองได้ร่วมแสดงเป็นตัวละคนผู้นี้ แต่ได้ทำการแสดงเพียงไม่กี่ฉากเพราะตัวประกอบผู้นี้ไม่มีบทบาทในละครมากนัก บทสุดท้ายของตัวละครผู้นี้ต้องถูกสามีของตนเองฆ่า ดังนั้นเฉินเซียหนิงจึงอยากพลิกชะตาของพระชายาผู้นี้ เพราะตนไม่อยากจะตายไวเหมือนกับบทตัวประกอบในละครเรื่องนั้น ในโลกที่เรียกว่าดินแดนเสวียนคง ยึดถือผู้มีพลังลมปราณเป็นใหญ่ เฉินเป่าหนิงผู้มีชาติกำเนิดสูงส่งแห่งแคว้นเฉียนแต่กลับไร้เส้นพลังลมปราณกลายเป็นคุณหนูผู้ไร้ค่าในสายตาของคนทั่วไปในดินแดนเสวียนคง เรื่องทุกอย่างเริ่มมีการเปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก นับตั้งแต่เฉินเซียหนิงทะลุมิติย้ายเข้ามาในร่างของเฉินเป่าหนิง จากสตรีที่ไร้ค่ากลับมีพลังลมปราณที่แข็งแกร่ง จากสตรีที่ถูกคู่หมั้นรังเกียจกลับกลายเป็นคู่หมั้นตัวร้ายรีบร้อนและบังคับนางให้ต้องแต่งมาเป็นพระชายาของเขาเท่านั้น แต่ทว่าเฉินเซียหนิงไม่อยากเป็นพระชายาของท่านอ๋องตัวร้ายผู้นี้ เรื่องราวอลวลจึงเริ่มเกิดขึ้น…

เยี่ยหว่านชิง สายลับพลิกชะตา
ชาติก่อนคือสายลับระดับ S ผู้กุมชีวิตคนนับพัน ลืมตาอีกครั้งกลับเป็นสะใภ้รองผู้อัปมงคลที่ถูกเหยียบย่ำ!สามีพิการลูกชายอดอยากตระกูลชั่วแช่งตายให้ หึ! แต่นับจากนี้ใครกล้ารังแกลูกนาง มันต้องชดใช้ด้วยเลือด!

ท่านโปรดตัดใจ เราไม่มีเยื่อใยต่อกันแล้ว
ชาติก่อนนางคือ หลิวเสวี่ยเหมย สตรีที่ถูกคนรักทอดทิ้งโดยการแต่งงานกับสตรีต่างแคว้นตามพระราชโองการ สถานการณ์บีบให้นางต้องแต่งงานกับบุรุษอื่นที่ชั่วช้า สุดท้ายนางต้องตายเพราะฝีมือของน้องสาวของตนเอง วิญญาณที่ไม่ได้รับความเป็นธรรมได้เกิดใหม่อีกครั้ง หากแต่เป็นในร่างของ ไป๋หลินเยว่ คุณหนูวัยสิบเจ็ดในจวนราชครูที่ถูกหมั้นหมายกับแม่ทัพ แต่แล้วก็เหมือนเงาของอดีตกลับมาซ้ำรอยเดิม คู่หมั้นของนางของนางพาสตรีอื่นกลับมาแต่งงาน และนางก็ถูกบีบให้แต่งงานเป็นภรรยาเท่าเทียมของเขา แต่มีหรือนางจะยอมลดตัวใช้สามีร่วมกับผู้อื่นเช่นนั้น

ภารกิจพลิกชะตาแม่ม่ายใจร้าย ให้ร่ำรวยเป็นมหาเศรษฐี
ทะลุมิติมาทั้งที ดันมาอยู่ในร่างแม่ม่ายลูกสามที่ต้องกิน ‘ดินนวล’ ประทังชีวิต! มีหรือที่ซีอีโอสาวสายสตรองอย่าง ‘หลินหว่าน’ จะยอมงอมืองอเท้าสวรรคต นางงัดเอา ‘ระบบมหาเศรษฐี’ ออกมาปั้นธุรกิจเครื่องหอมจนรวยล้นฟ้า พลิกชะตาจากยาจกสู่เถ้าแก่เนี้ยผู้มั่งคั่ง! แต่แล้วสวรรค์ก็เล่นตลก เมื่อ ‘สามีสารเลว’ ที่หายสาบสูญไปถึงห้าปี ดันกลับมาในฐานะ ‘แม่ทัพใหญ่’ ผู้เกรียงไกร ซ้ำยังบอกว่าตนเองความจำเสื่อม! ยังไม่พอ... ไอ้ทาสรับใช้หน้าตายที่นางจิกหัวใช้ให้ไปผ่าฟืนตักน้ำทุกวัน ดันกลายเป็น ‘องค์รัชทายาท’ ที่กำลังหนีการลอบสังหาร! บุรุษหนึ่งคืออดีตสามีที่หอบขบวนสมบัติมาคุกเข่าขอคืนดี อีกบุรุษคือองค์ชายที่พร้อมมอบอำนาจวังหลวงให้เป็นแบ็กอัป ขอโทษนะพวกท่าน... ความรักมันกินไม่ได้! ถ้าอยากให้มารดาผู้นี้เจรจาด้วย เอาโฉนดที่ดินกับตั๋วเงินมากองตรงหน้าเสียก่อน! เตรียมพบกับตำนานมารดาใจยักษ์ ที่จะใช้ ‘เงิน’ ฟาดหน้าศัตรูและกังฉินจนแผ่นดินมังกรต้องสะเทือน!

ฮูหยินตัวร้ายของแม่ทัพไร้ใจ
“เรื่องหย่า…เจ้าฝันไปได้เลย อู่เหมยหลิน”

เกิดใหม่ครานี้ ข้าขอเป็นตัวประกอบสุดฮอต
นางยังไม่ถึงคราวตาย ทว่ายมทูตมือใหม่กลับพรากช่วงเวลาที่แสนสุขของนางไป เขาบอกจะทดแทนให้ แต่เหตุไฉนชีวิตใหม่ที่ว่า มันถึงได้ตรงกันข้ามกับคำกล่าวของยมทูตมือใหม่นัก "เกิดใหม่ครานี้ ข้าขอเป็นตัวประกอบสุดฮอต" เรื่องย่อ.... “นายหญิงเล็กฉิน ท่านอ๋องเสด็จกลับมาแล้วเจ้าค่ะ” มู่ฉินที่กำลังเทสบู่ใส่แป้นพิมพ์ชะงักมือในทันที แต่ก็เพียงชั่วครู่เท่านั้น นางก็หันมาสนใจสิ่งที่กำลังทำต่อ “นายหญิงเล็กฉินจะไม่ไปรับท่านอ๋องหรือเจ้าคะ” อี้จูเอียงหน้ามองผู้เป็นนายที่ยังคงทำงานต่อไม่มีทีท่าจะวางมือเลย “ท่านอ๋องเพิ่งกลับมาน่าจะเหนื่อย อย่าไปรบกวนเขาเลย เอาเครื่องหอมพวกนี้ไปไว้ที่ห้องสรงน้ำให้พระองค์ก็พอ” มู่ฉินเอ่ยพลางหันมาหยิบสบู่และยาสระผมที่ตนเพิ่งทำเสร็จใส่ถาด “ได้เจ้าค่ะ บ่าวว่าท่านอ๋องต้องชอบมากแน่” อี้เจินเอ่ยพลางยกเอาถาดเครื่องหอมขึ้นแล้วเดินออกไปจากเรือนนายหญิง ส่วนมู่ฉินยังคงทำงานของตนต่อ ราวกับว่าการกลับมาของเจ้าของจวนนั้นไม่มีผลอันใดต่อนาง ทว่าความจริงในใจหญิงสาวกลับว้าวุ่นนัก เพราะไม่รู้ว่าหลังจากนี้จะเป็นเช่นไร แต่การจะให้นางเสนอหน้าไปต้อนรับตามธรรมเนียม นั่นอาจทำให้เขาคิดว่านางอยากอยู่ในฐานะอนุต่อก็ได้ แม้ในยามนี้นางจะสุขสบายดีทุกอย่างก็ตาม ทว่าวันหน้าเมื่อเขารับชายาคนใหม่ หรืออนุที่มีตระกูลสนับสนุนมอบความมั่นคงให้ วันนั้นนางคงหนีไม่พ้นเรื่องหึงหวงที่เป็นบ่อเกิดความวุ่นวายแน่ ณ เรือนพักอีกหลังซึ่งอยู่ห่างออกมาเพียงสองร้อยเก้า รุ่ยอ๋องประทับอยู่ในบ่อน้ำแร่ขนาดใหญ่อย่างผ่อนคลาย เพราะหลายวันมานี้เขาเหนื่อยกับการตามล่าคนเป็นอย่างมาก ข้างบ่อนั้นมีหลิงเจายืนรายงานเกี่ยวกับความเป็นอยู่ของอนุตัวน้อย ที่เขาสั่งกำชับให้ดูแลนางอย่างดี “เจ้าบอกว่า เครื่องหอมที่ใช้ยามอาบน้ำเหล่านี้ นางเป็นคนทำขึ้นมากระนั้นหรือ” จินเหยียนพลิกก้อนสีขาวนวลตาในมือไปมา ซึ่งก่อนหน้าเขายกมันขึ้นมาสูดดมอยู่บ่อยครั้ง “พ่ะย่ะค่ะ สบู่นี่นายหญิงเล็กฉินทำเองกับมือ น้ำปรุงสระผมนั้นด้วย นายหญิงเล็กฉินเรียกมันว่ายาสระผมพ่ะย่ะค่ะ” คิ้วหนาย่นเข้าหากันเล็กน้อย “ข้าไปไม่กี่วัน ทว่านางกลับทำของใช้ที่มีประโยชน์ได้มากเพียงนี้เชียวหรือ” “นายหญิงเล็กฉินไม่เคยหยุดพักเลยพ่ะย่ะค่ะ นางคิดค้นทำสิ่งนั้นสิ่งนี้อยู่ตลอด กระทั่งเครื่องหอมอบผ้านางก็ยังทำได้พ่ะย่ะค่ะ หากท่านอ๋องได้ลองสวมใส่ชุดที่นายหญิงเล็กฉินอบไว้ให้ พระองค์ต้องทรงพอพระทัยมากเป็นแน่” หลิงเจากล่าวรายงานอย่างมีความสุข จนผู้เป็นนายอดปรายตามองเขาไม่ได้ “ดูเจ้าจะชื่นชมฉินว่านเซียวมากนะ” “นางน่าชื่นชมจริง ๆ พ่ะย่ะค่ะ ตลอดหลายวันที่เฝ้าดูนายหญิงเล็กฉินตามคำสั่งท่านอ๋อง นางดูไม่เหมือนสตรีโง่เขลาอย่างที่เราเคยได้ยินมาเลย แต่กลับเป็นสตรีที่ฉลาดรอบรู้ มีมานะอดทน ที่สำคัญนางไม่ถือว่าตนคือผู้มีพระคุณของพระองค์ด้วยซ้ำ” “อย่างไร” จินเหยียนหันมาจ้องคนของตนทันที “ก็ไม่เคยใช้อำนาจบาตรใหญ่กับผู้ใด ทำผิดนางก็ขอโทษแม้ว่าคนที่ตนเดินชนนั้นจะเป็นเพียงบ่าวที่ทำงานตักมูลพ่ะย่ะค่ะ” จินเหยียนได้ฟังเรื่องราวแปลกใหม่ก็ถึงกับนิ่งไป เขาหันกลับมาพร้อมกับชูก้อนที่เรียกว่าสบู่ ก่อนจะเอ่ยออกมา “เจ้าว่า ข้าควรรั้งนางไว้ข้างกายหรือไม่” “ควรอย่างยิ่งพ่ะย่ะค่ะ สตรีดีดีอีกทั้งฉลาดเช่นนี้ท่านอ๋องไม่ควรปล่อยให้หลุดมือไปนะพ่ะย่ะค่ะ” หลิงเจารีบกล่าวยั่วยุ “แต่เจ้าก็เห็นว่านางไม่ได้อยากอยู่กับข้า อีกทั้ง…” ท่านอ๋องวัยสามสิบสองปีเริ่มนึกถึงคำพูดของอนุตนเกี่ยวกับเรื่องที่นางไม่อยากเป็นอนุผู้ใด ซึ่งแน่นอนว่าเขาเข้าใจเรื่องนี้ดี สตรีทุกนางล้วนแต่อยากให้สามีรักตนเพียงคนเดียว ไม่มีอนุ ไม่มีภรรยาเอก แต่ครั้นจะให้เขามีแค่นาง ย่อมเป็นไปไม่ได้ แม้ฉินว่านเซียวจะเป็นผู้มีพระคุณที่ควรค่าให้ตอบแทน ทว่านั่นไม่ใช่สิ่งสำคัญที่จะทำให้เขาอยากมีนางเพียงคนเดียว เพราะใจเขาในยามนี้ ขอแต่งสตรีที่ตนมีใจรักอย่างสุดซึ้งดีกว่า เนื่องจากบทเรียนที่ผ่านมามันได้สอนให้เขาเข้าใจโลกอย่างถ่องแท้แล้ว อยู่กับคนที่รักย่อมดีกว่าอยู่กับคนที่คู่ควรเหมาะสม เพราะการแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ สุดท้ายมันก็ลงเอยด้วยเลือด หลิงเจาเห็นผู้เป็นนายยังคงนิ่งจึงได้เอ่ยขึ้นหมายทำลายความเงียบ “ท่านอ๋อง หากพระองค์ได้ยลโฉมนายหญิงเล็กฉินแล้ว กระหม่อมเชื่อว่าพระองค์จะไม่ลังเลเช่นนี้แน่พ่ะย่ะค่ะ” จินเหยียนหันกลับมามองคนสนิทของตนอีกครั้ง “เจ้าคิดว่าข้าเป็นบุรุษมักมาก ที่เห็นสาวงามเป็นต้องหลงใหลกระนั้นหรือ” “เปล่านะพ่ะย่ะค่ะ” หลิงเจารีบโบกมือเป็นพัลวัน “กระหม่อมจะไม่รู้ได้เยี่ยงไรว่าพระองค์เป็นคนเช่นไร แม้ภายนอกผู้คนจะมองว่ารุ่ยอ๋องมีภรรยามาก ทว่าอนุเหล่านั้นล้วนแต่ถูกรับเข้ามาเพราะความจำใจทั้งนั้น แม้แต่บุตรสาวของเสนาบดีจ้าว ที่ทรงแต่งเข้ามาเมื่อสองปีก่อน นางก็เป็นเพียงหมากทางการเมืองของพระองค์ ใช่ว่าพระองค์จะหลงมัวเมาอยู่แต่เรื่องของสตรีเสียเมื่อไหร่” “อย่าได้เอ่ยถึงคนสกุลนี้อีก” สุรเสียงเขาเข้มขึ้นทันที

ทะลุมิติมาเป็นสะใภ้แสนร้ายพร้อมระบบแลกสินค้า
ลั่วเฟินเยว่ตื่นมาท่ามกลางเสียงด่าทอของสตรีวัยกลางคน ก่อนจะนอนนิ่งๆจับใจความคำพูดเหล่านั้นพบว่า…ภาษาโบราณที่สตรีผู้นั้นใช้ ยังไม่น่าตกใจเท่า ด่าว่าสตรีเช่นลั่วเฟินเยว่ คือตัวอัปมงคล!โดนตบสักทีจะดีไหม

ลิขิตรักภรรยาตัวร้าย
เว่ยจื้อโหยวลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งพบว่าตนอยู่ในยุคสมัยที่ไม่คุ้นเคยสิ่งรอบกายดูโบราณล้าหลัง โลกโบราณที่ไม่มีในประวัติศาสตร์โลก ยังไม่ทันได้เตรียมใจก็ถูกส่งให้ไปแต่งงานกับชายยากจนที่ท้ายหมู่บ้าน สาเหตุที่เว่ยจื้อโหย่วถูกส่งมาให้แต่งงานกับชายที่ขึ้นชื่อว่ายากจนที่สุดในหมู่บ้านนั้น เพราะนางเกิดไปต้องตาต้องใจเศรษฐีผู้มักมากในกามเข้า เพื่อหาทางหลีกเลี่ยงไม่ให้ถูกบ้านใหญ่ขายไปเป็นอนุภรรยาของเศรษฐีเฒ่า พ่อแม่ของนางจึงยอมแตกหักจากบ้านใหญ่และท่านย่าที่เห็นแก่ตัวและลำเอียงเป็นที่สุด ด้วยเหตุนี้พ่อแม่ของนางจึงตัดสินใจยกนางให้กับอวิ๋นเซียว ชายหนุ่มที่แสนยากจนข้นแค้น ที่เพิ่งเสียบิดามารดาไป อีกทั้งยังทิ้งน้องชายน้องสาวเอาไว้ให้เขาเลี้ยงดู นอกจากนี้ยังมีป้าสะใภ้มหาภัยที่คอยแต่จะมารังแกเอารัดเอาเปรียบสามพี่น้อง สิ่งที่ย่ำแย่ที่สุดไม่ใช่ป้าสะใภ้มหาภัย แต่ มันคืออะไรแต่งงานนางไม่ว่ายังไม่ทันได้เข้าหอสามีหมาดๆ ก็ถูกเกณฑ์ไปเป็นทหารในสงครามระหว่างแคว้น มันไม่มีอะไรเลวร้ายไปมากว่านี้อีกแล้วสำหรับ เว่ยจื้อโหยว หากสามีทางนิตินัยของนางตายในสนามรบ ก็ไม่เท่ากับว่านางเป็นหม้ายสามีตายทั้งที่ยังบริสุทธิ์หรอกหรือ แถมยังต้องเลี้ยงดูน้องชายน้องสาวของอดีตสามีอีก สวรรค์เหตุใดถึงได้ส่งนางมาเกิดใหม่ในที่แบบนี้

บุตรเช่นข้า หาได้ต้องการบิดาเช่นท่าน
หลินตงหยาง อายุ 27 ปี เติบโตมากับแม่เพียงสองคน ในวัยเด็กหลินตงหยางเคยมีพ่อผู้ให้กำเนิดแต่หลังจากที่พ่อได้งานใหม่ในเมืองหลวงพ่อที่เคยมีก็ไม่มีอีกแล้ว พ่อกลับมาหย่าขาดกับแม่ทันทีที่ไปทำงานในเมืองหลวงได้เพียง 2 เดือน ด้วยให้เหตุผลในการหย่าว่า แม่กับและเขาคือตัวถ่วงความเจริญในชีวิตพ่อ สาเหตุก็ไม่มีอะไรมากแค่พ่อหน้าตาหล่อเหลาและเป็นที่ถูกใจของลูกสาวหัวหน้างาน เพื่อตำแหน่งงานและความเป็นอยู่ที่สบายขึ้น พ่อเลือกที่จะทิ้งภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากที่ผ่านเรื่องยากลำบากมาด้วยกัน หย่าขาดกับภรรยาเพื่อไปแต่งงานใหม่ มีชีวิตใหม่ในเมืองหลวง โดยทิ้งคนข้างหลัง ทิ้งภรรยาที่เคยสาบานว่าจะอยู่ครองคู่กันตลอดไป ในปีที่เขาเรียนจบมหาวิทยาลัย แม่ก็ล้มป่วยและจากเขาไปในที่สุด สาเหตุที่หลินตงหยางเสียชีวิต เพราะทำงานหนัก อาชีพโปรแกรมเมอร์ตัวเล็กๆ อย่างเขา ต้องพยายามทำงานให้ได้ตามที่หัวหน้าสั่งมา ในที่สุดเขาก็พัฒนาเกมกำลังภายในของบริษัทได้สำเร็จ หลินตงหยางนอนหลับไปด้วยความสบายใจ แต่ทว่าพอเขาลืมตาตื่นขึ้นมาอีกที นี่ไม่ใช่คอนโดหรูย่านใจกลางเมืองปักกิ่ง หลังคามุงหญ้านี่คืออะไร มันควรจะเป็นเพดานสีขาวสิ เมื่อมองไปรอบๆ ห้องนี่คืออะไร นี่มันไม่ใช่ผนังที่ทำมาจากคอนกรีต มันคือดินเหนียว หลินตงหยางคิดว่าตัวเองฝันไป เขาหลับตาลงอีกครั้งแล้วลืมตาขึ้น ทุกอย่างยังเหมือนเดิม มารดามันเถอะ เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง หลังจากแน่ใจแล้วว่าไมไ่ด้ฝัน ตอนนั้นเองเขารู้สึกปวดหัวขึ้นมาอย่างรุนแรง และในหัวของเขามีภาพเหตุการณ์ของเด็กชายที่ชื่อเดียวกับเขา หลินตงหยาง อายุ 10 ขวบ เรื่องราวชีวิตตั้งแต่เกิดจนตายไปของเด็กชาย ทำเอาหลินตงหยางกำมือแน่น ก่อนจะสบถออกมา “พ่อสารเลว เฉินซื่อเหม่ยชัดๆ” และตามมาด้วยเสียงร้องไห้ของน้องสาว สาเหตุที่เด็กชายหลินตงหยางเสียชีวิต เพราะถูกผู้ที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นย่าแย่งผักป่าและทุบตี ทั้งๆ ที่คนพวกนั้นได้ตัดขาดพับพวกเขาสามแม่ลูกแล้ว แต่ยังมิวายข่มเหงรังแก

หลินเสี่ยวเยว่ทะลุมิติมาในยุค 80 พาครอบครัวร่ำรวย
"ออกมาได้แล้วเหรอ นึกว่าตายคาห้องไปแล้วเสียอีก" ย่าหลินตวาดเสียงแหลม "ไปตักน้ำ แล้วก็ไปซักผ้าเดี๋ยวนี้ หมูในเล้าก็ยังไม่ได้กินข้าว แกจะขี้เกียจไปถึงไหน" เหนียงซื่อผู้เป็นแม่รีบวิงวอนเสียงสั่น "คุณแม่คะ เสี่ยวเยว่เพิ่งจะฟื้นไข้ ให้นางพักอีกสักหน่อยเถอะค่ะ เดี๋ยวงานพวกนั้นฉันทำเอง" "หุบปากไปเลยนะสะใภ้สารเลว" ย่าหลินหันมาแว้ดใส่ "หล่อนเองก็เหมือนกัน วันๆ เอาแต่โอ๋ลูกจนเสียคน งานการในไร่ไม่ไปทำ คิดจะเกาะลูกชายคนโตฉันกินหรือไง" ถ้าเป็นหลินเสี่ยวเยว่คนเดิมคงยืนก้มหน้าร้องไห้ด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ แต่สำหรับหลินเสี่ยวเยว่คนนี้ มันเป็นเพียงคำพูดไร้สาระของคนแก่เห็นแก่ตัว เธอเดินเข้าไปบังหน้าแม่ของเธอไว้ แล้วจ้องตาย่าหลินกลับอย่างไม่เกรงกลัว "ย่าจะให้หนูทำงานก็ได้ แต่หนูขอข้าวกินก่อน" เสี่ยวเยว่พูดเสียงเรียบ "ตั้งแต่เมื่อวานเย็นจนถึงเช้านี้ ข้าวยังไม่ตกถึงท้องหนูสักเม็ด คนนะไม่ใช่ควาย จะให้ไถนาโดยไม่กินหญ้าได้ยังไง"

เกิดใหม่ยุค 70 เชิญรักลูกสาวตัวปลอมให้พอ เพราะฉันจะไปเป็นเศรษฐีนี
"พวกคุณขายฉันเพื่อปกป้องสายเลือดจอมปลอมนั่น... วันนี้ ฉันจะใช้เงินที่หามาได้ด้วยตัวเอง ซื้อความพินาศให้พวกคุณทุกคน!" เมื่อตระกูลทหารผู้สูงศักดิ์ ปฏิเสธลูกสาวแท้ๆ เพียงเพราะเธอเป็นเด็กบ้านนอกที่ไร้การศึกษา กู้เซี่ย จึงหันหลังให้ครอบครัว และใช้สติปัญญาทางธุรกิจสร้างอาณาจักรการค้า 'ชุนเฟิง' ขึ้นมาในยุค 70 เธอจะทำให้คนที่เคยทอดทิ้งเธอต้องกระอักเลือดด้วยความเสียดาย และทำให้ศัตรูที่คิดจะเอารัดเอาเปรียบต้องคุกเข่าสยบแทบเท้า! โดยมีพยัคฆ์หนุ่มอย่าง เฮ่อถิงโจว คอยเป็นดาบและโล่ มอบความรักที่มั่นคงและไร้ข้อแม้ให้กับเธอเพียงผู้เดียว เส้นทางจากเด็กสาวผู้สิ้นหวัง สู่นายหญิงผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จแห่งยุคสมัย... เริ่มต้นขึ้นแล้ว!

เส้นทางเศรษฐี ของเด็กหญิงชาวนา
เสิ่นอิงอิงที่คิดว่าตัวเองตายแล้ว ตื่นขึ้นมาในร่างของเด็กหญิงชาวนาอายุ 10 ขวบ ในยุคโบราณที่มีชื่อแซ่เดียวกับเธอ ที่ตายเพราะถูกลูกพี่ลูกน้องผลักเพื่อแย่งผลไม้ป่า ทำให้วิญญาณของเสิ่นอิงอิงในยุคปัจจุบันที่เดินทางข้ามเวลาเข้ามาแทนที่เด็กหญิงชาวนาที่ตายไป หลังจากได้รับชีวิตใหม่และได้รับความทรงจำจากร่างเดิมทำให้รู้ว่าตอนนี้ยุคโบราณที่เธอเดินทางข้ามเวลามานั้นกำลังประสบกับภัยพิบัติครั้งใหญ่และทุกคนในหมู่บ้านตระกูลเสิ่นอยู่ระหว่างเดินทางเพื่อเอาชีวิตรอดจากภัยแล้งที่เกิดขึ้น เพื่อหนีจากความอดอยาก ทุกคนในหมู่บ้านจึงตัดสินใจออกเดินทางเพื่อหาที่อุดมสมบูรณ์เพื่อตั้งถิ่นฐานใหม่ โดยมีหัวหน้าตระกูลเสิ่นเป็นผู้นำ ถึงแม้ว่าเสิ่นอิงอิงจะเสียใจที่ตัวเองไม่สามารถกลับไปแก้แค้นหญิงร้ายชายเลวคู่นั้นได้ แต่คิดว่าไม่ช้าก็เร็วคนชั่วย่อมได้รับผลกรรมที่ตามมาในชีวิตใหม่ที่ได้รับมานี้ ในโลกนี้เธอมีพ่อแม่ พี่ชายที่รักเธอสุดหัวใจ ถึงแม้ว่าปู่ย่าตายายและคนบ้านใหญ่เสิ่นจะไม่รักเธอ พวกเขาไม่เคยชอบบ้านรองของเธอ ในตอนที่แยกบ้านออกมา ท่านปู่ท่านย่าไม่แบ่งทรัพย์สินหรือแม้กระทั่งอาหารให้กับครอบครัวบ้านรอง หากไมไ่ด้หัวหน้าตระกูลเสิ่นยื่นคำขาดท่านย่าคงไม่ยอมแบ่งข้าวให้กับพวกเขา ตอนนี้อยู่ในระหว่างเดินทางอพยพเพื่อหาที่ตั้งรกรากใหม่ ในเมื่อมีโอกาสได้เกิดใหม่ เสิ่นอิงอิงจะใช้ชีวิตให้ดีและมีความสุข ในชาตินี้ยังมีคนที่รักเธอมากมาย แต่หวังว่าเธอจะไม่ตายรอบสองเพราะอดอยากหรอกนะ ตอนนี้เกิดภัยแล้ง ชาวบ้านต่างอพยพทิ้งบ้านเกิดเพื่อความอยู่รอด เช่นเดียวกับหมู่บ้านตระกูลเสิ่น การเดินทางที่เต็มไปด้วยอันตรายในครั้งนี้ชาวบ้านจากหมู่บ้านตระกูลเสิ่นจะสามารถเดินทางไปถึงที่หมายหรือไม่ เสิ่นอิงอิงจะทำเช่นไรและใช้ชีวิตเช่นไรในยุคโบราณที่ทั้งล้าหลังและแห้งแล้งเช่นนี้

หยางจื้อซี เกิดใหม่ในหมู่บ้านป่าหมอก
หยางจื้อซี เด็กกำพร้าจากศตวรรษที่21 ถูกองค์กรมืดเลี้ยงดูจนเติบโตและทำให้เธอกลายเป็นมนุษย์กลายพันธ์ ในระหว่างที่ถูกส่งตัวไปทำภารกิจลับ เธอกลับถูกคนในองค์กรมืดหักหลังและถูกฆ่าโดยเพื่อนสนิทที่เธอไว้ใจมากที่สุด ก่อนสิ้นใจเธอถามเพื่อนสนิทว่าทำไม แต่ไม่ได้รับคำตอบจากปากของอีกฝ่าย สิ่งที่เธอได้รับคือรอยยิ้มที่ดูถูกเหยียดหยามและ คำว่า “โง่” จากปากของอีกฝ่ายเท่านั้น หลังจากที่ตายไปแล้วสิ่งที่เธอคิดไว้ คงจะเป็นนรกหรือที่ไหนสักแห่งที่เป็นโลกหลังความตาย แต่ทว่ามันกลับไม่เป็นเช่นนัน เธอตื่นขึ้นมาในร่างของ หยางจื้อซี เด็กหญิงอายุ เพียง 13 ขวบปีในหมู่บ้านป่าหมอก ในดินแดนโบราณล้าหลังที่ไม่มีในประวัติศาสตร์ คล้ายกับว่าเป็นโลกคู่ขนานที่อยู่อีกมิติหนึ่ง เธอตื่นขึ้นมาในบ้านที่ผุพัง ครอบครัวยากจน มีแม่ที่อ่อนแอและเจ็บป่วย มีพี่น้องที่อายุน้อย มีปู่ย่าตายายที่เห็นแก่ตัวและใจร้าย มีลุงที่เห็นแก่ได้ป้าสะใภ้ที่เต็มไปด้วยความละโมบโมบโลภมาก หยางจื้อซี คิดว่านับจากนี้ไปชีวิตจะต้องอยู่ได้ด้วยตัวเอง หากใครมารังแกก็แค่ทุบตี เธอไม่เชื่อว่าด้วยพลังที่ติดตัวเธอมาจากชาติที่แล้วจะไม่สามารถอยู่รอดได้ในโลกล้าหลังแห่งนี้

อั่นจิ่ว ข้าจะเป็นชาวนาผู้ไร้พ่าย
อั้นจิ่วเป็นเซียนฝึกหัดที่บำเพ็ญเพียรตบะมาหลายพันปี วันนี้เขากำลังจะเลื่อนระดับไปเป็นเซียนที่แท้จริง ในขณะที่เขากำลังรับทัณฑ์สายฟ้าอยู่นั้นก็เกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นในตอนที่เขากำลังจะรับทัณฑ์สายฟ้าครั้งที่เก้านั่นก็คือครั้งสุดท้าย ถ้าหากว่าเขาสามารถผ่านไปได้เขาก็จะกลายเป็นเซียนที่แท้จริง แต่อั้นจิ่วไม่คิดไม่ฝันว่าเขาจะต้องมาตกตายเพราะความอิจฉาริษยาของศิษย์ร่วมสำนัก ในตอนที่ทัณฑ์สายฟ้ากำลังจะฟาดเข้าใส่ร่างของอั้นจิ่วก็มีคนเปิดค่ายกลสังหารขึ้นใกล้ๆ กับอั้นจิ่วที่กำลังรับทัณฑ์สายฟ้าอยู่ ทำให้ความรุนแรงของสายฟ้านั้นเพิ่มมากขึ้นเป็นสองเท่า เป็นที่รู้กันดีว่าหากกำลังจะเลื่อนระดับและรับทัณฑ์สายฟ้าแล้วมีคนอื่นเข้ามายุ่งเกี่ยวหรือแทรกแซง จะทำให้ความรุนแรงของทัณฑ์สายฟ้านั้นเพิ่มขึ้น ทั้งทัณฑ์สายฟ้าทั้งค่ายกลสังหาร ต่อให้เป็นเทพเซียนก็ไม่อาจต้านทานไหว อั้นจิ่วตายไปทั้งๆ ที่ใจไม่ยอมรับ เขายังมีความขุ่นเคืองใจอยากจะสืบหาว่าผู้ใดกันที่เป็นคนลงมือ แต่ทว่าเขาไม่สามารถรอดชีวิตไปได้เช่นนั้นแล้วเรื่องสืบหาความจริงก็ช่างมันเถอะ หลังจากตายไปวิญญาณของเขาล่องลอยอยู่หลายพันปีผ่านยุคสมัยที่ล้าหลังสู่ยุคแห่งความเจริญรุ่งเรือง วิญญาณของเขาล่องลอยอยู่นาน อยู่มาวันหนึ่งเขาฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าเขาสมควรจะหาหญิงมีครรภ์เพื่อไปเกิดเป็นลูกของเธอ เขาเลือกที่จะเกิดในศตวรรษที่ 21 แต่ทว่าในตอนที่เขากำลังจะพุ่งตัวเข้าสู่ท้องของหญิงตั้งครรภ์ผู้หนึ่ง วิญญาณของเขาก็ถูกแรงมหาศาลฉุดกระชากเขาออกมา จากนั้นวิญญาณของเขาถูกเหวี่ยงกลับไปสู่ยุคโบราณที่แสนจะล้าหลังและไม่รู้ว่าเป็นยุคสมัยไหน เมื่อถูกเหวี่ยงมาที่โลกแห่งนี้ เป็นโลกที่พลังฟ้าดินมีน้อย คนที่สามารถฝึกปราณได้มีแค่พวกชนชั้นสูง และคนที่มีฐานะร่ำรวยเท่านั้น ชาวบ้านธรรมดาส่วนใหญ่ไม่ได้เกิดมาพร้อมแก่นปราณ แต่ต่อให้มีแก่นปราณแต่กำเนิดหากไม่สามารถเปิดลมปราณได้ ก็ไม่สามารถเป็นผู้ฝึกตนได้ ในยุคที่แสนจะล้าหลังเหล่านี้ อั้นจิ่วเลือกที่จะเกิดกับหญิงสาวที่หน้าตาสวยงาม ท่าทางมีมารยาทเรียบร้อย แต่ในตอนที่เขาพุ่งเข้าไปในท้องหญิงตั้งครรภ์ผู้นั้นแต่เขายังไม่มันจะได้เข้าไปในท้องของหญิงผู้นั้นได้สำเร็จ ทันใดนั้นก็มีเท้าพุ่งสวนออกมาจากในท้องของนาง ถีบวิญญาณของอั้นจิ่วกระเด็นลอยไปไกล อนิจจาเขาไม่สามารถเกิดใหม่ในที่แห่งนี้ได้ ท้องของหญิงผู้นี้มีเจ้าของเสียแล้ว วิญญาณของอั้นจิ่วถูกถีบกระเด็นลอยมายังโลหของผู้ฝึกตน ถึงแม้ว่าพลังฟ้าดินจะบางเบาไปบ้างในบางพื้นที่ ก็ไม่เป็นไร อั้นจิ่วเองก็พอเข้าใจได้ว่าโลกมนุษย์นั้นแบ่งชนชั้นกันชัดเชน บ้านบ้านธรรมดาไม่มีพลังลมปราฯและไม่ได้เป็นผู้ฝึกตนถือเป็นพวกชนชั้นล่างที่อ่อนแอ ส่วนพวกขุมอำนาจต่างๆ ไม่ว่าจะ สำนักหรือนิยายใดๆ นั้นพวกเขาเลือกที่จะอาศัยอยู่ในบริเวณที่มีพลังฟ้าดินหนาแน่น และในโลกแห่งนี้อั้นจิ่วตั้งใจว่าเขาจะต้องเกิดใหม่ให้จงได้ เพื่อที่เขาจะได้เริ่มฝึกตนและกลับไปอยู่จุดเดิมของเขาที่เคยเป็น มาร่วมให้กำลังใจและลุ้นไปกับอั้นจิ่วว่าเขาจะสามารถเกิดใหม่ได้สำเร็จหรือไม่
