Hinovel
App Store
Google Play
คลังหนังสือ
บทย่อ
"มุมมองของเบลน่า หลังจากเข้าเวรยาวนานราวกับไม่มีวันสิ้นสุด ฉันต้องฝืนทนกับอาการคลื่นไส้ที่หนักหน่วงจนอยากอาเจียนก็ยังอาเจียนไม่ออก ฉันยื่นตัวอย่าง HCG ให้เพื่อนร่วมงานแผนกสูตินรีเวช แล้วขอให้นางช่วยส่งตรวจให้ “อีกสองสามวันค่อยมาฟังผลนะ” นางบอก ฉันลากขาที่อ่อนล้าไปยังโถงด้านหน้า—แล้วในตอนนั้นเอง ฉันก็ได้ยินเสียงนั้น “ผมจะดูแลให้เธอได้พักผ่อนอย่างดีที่สุด” เสียงของออกัส—เสียงที่อย่างน้อยในความทรงจำของฉัน แทบไม่เคยอ่อนโยนเช่นนี้ ฉันชะงักนิ่ง ราวกับถูกตอกตรึงไว้กับพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบ ผ่านช่องประตูแคบ ๆ ฉันเห็นสามีของฉัน—ออกัส โมเรติ เจ้าพ่อผู้ไร้มงกุฎของเมืองนี้—กำลังฟังแพทย์อย่างตั้งใจ สีหน้าลึกซึ้งเช่นนั้น ฉันแทบไม่เคยได้เห็นจากเขา น้ำเสียงแบบนั้น…ควรเป็นของฉัน ของพวกเรา ของชีวิตใหม่ที่อาจกำลังก่อกำเนิด แต่ยังไม่ทันได้รับการยอมรับ ทว่า ผู้หญิงที่ซบอยู่ข้างแขนเขากลับเป็นลาริสสา รอสซินี และนางก็…กำลังตั้งครรภ์ ความจริงนั้นพุ่งทะลุหัวใจฉันราวกระสุน โดยสัญชาตญาณ ฉันถอยหลัง พยายามหลบเข้าไปในเงามืดของบันได—แต่กลับชนเข้ากับพยาบาลที่กำลังเข็นรถเอกสาร แฟ้มกระจัดกระจายกระแทกพื้น เสียงดังสะท้อนก้องไปทั่วทางเดิน “โอะ—ขอโทษค่ะ!” ฉันรีบย่อตัวลงเก็บเอกสารอย่างลนลาน แก้มร้อนผ่าว ทั้งจากความอับอาย และความพยายามฝืนประคองตัวเองไม่ให้พังทลาย “เบลน่า?” เสียงของออกัสดังขึ้นเหนือศีรษะ ฉันเงยหน้าขึ้น เขายืนอยู่หน้าห้องตรวจ คิ้วขมวดแน่น “คุณมาทำอะไรที่นี่?” ฉันลุกขึ้น มือกำใบเสร็จตรวจ HCG ในกระเป๋าแน่นโดยไม่รู้ตัว บีบมันจนยับย่น “เพิ่งผ่าตัดเสร็จค่ะ” ฉันตอบ “รู้สึกอ่อนแรงนิดหน่อย เลยมาหาน้ำตาลกลูโคส” น้ำเสียงของฉันนิ่งกว่าที่คิด “ช่วงนี้กระเพาะไม่ค่อยดี เลยมาหายา” แม้แต่ตัวฉันเองก็ยังแปลกใจ ว่าทำไมถึงสงบได้ถึงเพียงนี้ “เบลน่า?” ลาริสสาเดินเข้ามาข้างกายเขาทันที มือที่ทาเล็บสีแดงสดเกาะแขนเขาแน่น ราวกับงูหรูที่เลื้อยพันเหยื่อ “ออกัสเป็นห่วงคุณนะคะ กลัวคุณทำงานหนักเกินไป ไม่ดูแลตัวเอง” นางพูดด้วยน้ำเสียงหวานละมุน ในมืออีกข้างของนางคือภาพอัลตราซาวด์—ภาพขาวดำเลือนรางภายใต้แสงไฟจ้า ทิ่มแทงเข้าสู่สายตาฉันอย่างจัง สีหน้าของออกัสซีดลง สายตากวาดมองฉันอย่างเฉียบคม ราวกับกำลังค้นหาอะไรบางอย่าง “เบลน่า คุณ…” “ออกัส!” ลาริสสาเงยหน้าขึ้น น้ำเสียงลดลงเล็กน้อย แต่ยังดังพอให้ฉันได้ยิน “เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอ คุณสัญญากับฉัน…” ฉันเห็นกรามของเขาเกร็งแน่น มือที่ห้อยอยู่ข้างลำตัวกำแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว—วูบหนึ่งที่เขาดูเหมือนจะลังเลอย่างแท้จริง ลาริสสาแนบแก้มกับต้นแขนของเขา กระซิบบางอย่างเบา ๆ ในชั่วขณะนั้น ความลังเลทั้งหมดในตัวเขาก็สลายหายไป แขนของเขาหย่อนลง ราวกับสูญเสียเรี่ยวแรงไปสิ้น ก่อนที่ความอ่อนแอของฉันจะเผยออกมา ฉันก็หมุนตัวไปกดปุ่มลิฟต์ลงทันที ฉันรู้สึกได้ถึงสายตาของเขาที่จ้องแผ่นหลังฉันอย่างหนักหน่วง—แทบได้ยินว่าเขาก้าวตามมา— “ออกัส!” เสียงของลาริสสาแหลมขึ้นทันที “คุณสัญญากับฉันแล้วนะ” ลิฟต์เปิดออกแล้วเลื่อนปิดลง ภาพใบหน้าซีดเผือดของฉันสะท้อนอยู่บนผิวโลหะอย่างพร่าเลือน ตัดขาดสายตาครั้งสุดท้ายของเขาไปโดยสิ้นเชิง ชั้นล่าง ลมหนาวยามค่ำคืนพัดกระแทกใส่ใบหน้าฉันอย่างแรง ราวกับถูกใครฟาดด้วยฝ่ามือ สี่ปี…"
บทที่ 1
มุมมองของเบลน่า หลังจากเข้าเวรยาวจนแทบไม่มีที่สิ้นสุด ฉันฝืนทนกับอาการคลื่นไส้ที่หนักจนอยากอาเจียนก็ยังอาเจียนไม่ออก ฉันยื่นตัวอย่าง HCG ให้เพื่อนร่วมงานแผนกสูตินรีเวช แล้วขอให้เธอส่งไปตรวจ
“อีกสองสามวันค่อยมาฟังผลนะ” เธอบอก
ฉันลากขาที่อ่อนล้าไปยังโถงด้านหน้า—แล้วตอนนั้นเอง ฉันก็ได้ยินเสียงนั้น
“ผมจะดูแลให้เธอได้พักผ่อนดีที่สุด”
เสียงของออกัส—ที่อย่างน้อยในความทรงจำของฉัน แทบไม่เคยอ่อนโยนแบบนี้
ฉันชะงักเหมือนถูกตอกติดกับพื้นเย็นเฉียบ
ผ่านช่องประตูแคบ ๆ ฉันเห็นสามีของฉัน—ออกัส โมเรติ เจ้าพ่อผู้ไร้มงกุฎของเมืองนี้—กำลังฟังหมออย่างตั้งใจ สีหน้าแบบนั้นฉันแทบไม่เคยเห็น
น้ำเสียงแบบนั้น…ควรเป็นของฉัน ของเรา ของชีวิตใหม่ที่อาจกำลังก่อตัวแต่ยังไม่ได้รับการยอมรับ
แต่ผู้หญิงที่ซบอยู่ข้างแขนเขาคือ ลาริสสา รอสซินี
และเธอก็…ตั้งครรภ์
ความจริงนั้นเหมือนกระสุนยิงทะลุอก ฉันถอยหลังโดยสัญชาตญาณ พยายามหลบเข้าเงาบันได—แต่กลับชนเข้ากับพยาบาลที่เข็นรถเอกสาร
แฟ้มหล่นกระแทกพื้นเสียงดังสะท้อนทั่วทางเดิน
“โอะ—ขอโทษค่ะ!”
ฉันรีบย่อตัวลงเก็บเอกสาร แก้มร้อนผ่าวทั้งจากความอับอายและความพยายามควบคุมตัวเอง
“เบลน่า?”
เสียงออกัสดังขึ้นเหนือศีรษะ ฉันเงยขึ้น เขายืนอยู่หน้าห้องตรวจ คิ้วขมวด “คุณมาทำอะไรที่นี่?”
ฉันลุกขึ้น มือกำใบเสร็จตรวจ HCG ในกระเป๋าจนยับ
“เพิ่งผ่าตัดเสร็จค่ะ” ฉันตอบ “รู้สึกอ่อนแรงเลยมาขอพลังงานหน่อย”
เสียงฉันนิ่งกว่าที่คิด
“ช่วงนี้กระเพาะไม่ค่อยดี เลยมาหายา” ฉันเองยังแปลกใจว่าตัวเองสงบได้ขนาดนี้
“เบลน่า?”
ลาริสสาเดินเข้ามาข้างเขาทันที มือที่ทาเล็บแดงสดเกาะแขนเขาเหมือนงูหรู
“ออกัสเป็นห่วงคุณนะคะ กลัวคุณทำงานหนักเกินไป ไม่ดูแลตัวเอง” เธอพูดหวาน
อีกมือหนึ่งของเธอถือภาพอัลตราซาวด์ ภาพขาวดำเลือน ๆ ใต้แสงไฟแรงแทงเข้าตาฉัน
สีหน้าออกัสซีดลง เขามองฉันเหมือนพยายามอ่านบางอย่าง “เบลน่า คุณ…”
“ออกัส!”
ลาริสสาเงยหน้าขึ้น น้ำเสียงเบาลงแต่ยังพอให้ฉันได้ยิน “เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอ คุณสัญญากับฉัน…”
ฉันเห็นกรามเขาเกร็ง มือที่ห้อยอยู่กำแน่น ข้อนิ้วขาววาบ ช่วงสั้น ๆ ที่เขาดูเหมือนลังเลจริง ๆ
ลาริสสาแนบแก้มกับแขนเขา กระซิบบางอย่าง
ในวินาทีนั้น ความลังเลทั้งหมดหายไป แขนเขาหย่อนลงเหมือนหมดแรง
ก่อนที่ตัวฉันจะอ่อนแอ ฉันหันตัวไปกดลิฟต์ลง ฉันรู้สึกได้ถึงสายตาเขาที่จ้องหลังฉัน—แทบได้ยินว่าเขาก้าวตามมา—
“ออกัส!” เสียงลาริสสาแหลมขึ้น “คุณสัญญากับฉันนะ”
ลิฟต์เปิดแล้วปิด ภาพหน้าซีดของฉันสะท้อนบนโลหะเบลอ ๆ ตัดสายตาสุดท้ายของเขาออกไป
ชั้นล่าง ลมหนาวยามค่ำคืนพัดกระแทกหน้าฉันแรงราวกับมีใครฟาดมือใส่
สี่ปี...
ฉันแต่งงานกับออกัสมาสี่ปี
สิ่งที่ฉันได้คือกรงที่บุด้วยกำมะหยี่และเพชร สามีที่ห่างเหินขึ้นทุกวัน และความจริงที่น่าขยะแขยง—ตอนนี้เขากำลังพาเพื่อนสมัยเด็กไปตรวจครรภ์
สี่ปีก่อน หลังพ่อแม่ฉันเสียจากอุบัติเหตุ ตระกูลโมเรติรับเด็กกำพร้าอย่างฉันเข้ามา
ต่อมา หลังคืนหนึ่งที่ฉันป่วยหนัก และเขา—ซึ่งแทบไม่เคย—อยู่เฝ้าข้างเตียง ฉันก็ตอบตกลงแต่งงาน
“ผมไม่รู้จะเป็นสามียังไง” เขาบอก ดวงตาลึก “แต่อย่างน้อย ผมปกป้องคุณได้”
ฉันเชื่อเขา
จนกระทั่งลาริสสา—เพื่อนวัยเด็กของเขา—กลับมาเมืองนี้หลังหย่า
เขาเริ่มมีนัดมากขึ้น เดินทางส่วนตัวมากขึ้น
เวลา ความใส่ใจที่เขาให้เธอ กลายเป็นมาตรวัดว่าฉันน่าสมเพชแค่ไหน
กลับมาที่ห้องพักเจ้าหน้าที่ว่างเปล่า ฉันหยิบโทรศัพท์ หน้าจอสว่างขึ้นบนปลายนิ้วที่เย็นเฉียบ
อีเมลตอบรับจากองค์กรแพทย์ไร้พรมแดนนิ่งอยู่ในกล่องข้อความ ขอให้ฉันไปรายงานตัวที่ยุโรปในฤดูใบไม้ร่วง
กำหนดเส้นตาย: สัปดาห์หน้า
ฉันกดตอบกลับ มือไม่สั่นอีกแล้ว
“ฉันจะไปสัปดาห์หน้า”