Hinovel
App Store
Google Play
คลังหนังสือ
ปีศาจน้อยของแม่ทัพคลั่งรัก
40.0K·ชาไทยเย็น“ต่อให้เจ้างดงามเพียงใดเจ้าก็ยังคงเป็นปีศาจน้อยของข้าอยู่ดี ข้าปล่อยให้เจ้าเสพสุขในจวนสกุลเฉินมานานกว่าสิบปีแล้ว ได้เวลาที่เจ้าจะต้องชดใช้คืนข้าบ้างแล้ว......ปีศาจน้อย” เมื่อสงครามได้พรากคนที่รักของทั้งสองฝ่ายไป.... "เจียงลี่หลิน" บุตรสาวหมอเทวดาแห่งเมืองฉางที่ครอบครัวถูกพวกข้าศึกฆ่ายกครอบครัว เหลือเพียงแต่นางคนเดียว.... "เฉินจวินเซียว" ที่สูญเสียท่านลุงและอาจารย์คนแรกไปในการช่วยเหลือ "สกุลเจียง" ที่เคยมีพระคุณต่อสกุลเฉิน ในยามนั้นทั้งคู่ยังเด็ก เขา่จึงเกลียดนางและเรียกนางว่า "ปีศาจน้อย" เพราะนางไม่ต่างกับฆาตรกรที่ฆ่าคนในครอบครัวเขาไป.... “ข้าเกลียดนาง!! นางทำให้ท่านลุงต้องตาย เหตุใดต้องให้นางอยู่ที่นี่!!” “เซียวเอ๋อร์…นางจะเป็นน้องสาวของเจ้า รักกันเอาไว้” “ไม่!! ข้าไม่มีทางมีน้องสาว นางคือปีศาจ!!” .............................................................................. “มาทำอะไรที่นี่ยัยปีศาจน้อย” เขาถามนางเมื่อเห็นว่าเด็กน้อยเดินมาตัวคนเดียวที่ลานฝึกด้านหลังจวนซึ่งเป็นสนามขี่ม้าในจวนสกุลเฉิน “ท่านป้าให้ข้ามาตามท่านพี่ไปกินข้าวเจ้าค่ะ” “ใครเป็นพี่เจ้า!! ข้าไม่มีน้องสาวอย่าได้เรียกขานข้าเช่นนั้นอีกเป็นอันขาด!!” ผ่านเวลาไปกว่า 10 ปี... "เจียงลี่หลิน" เติบโตที่ชิงโจวเป็นสาวงามที่บุรุษใดก็ต้องการเป็นคู่ครอง.... "เฉินจวินเซียว" ถูกส่งไปที่แดนเหนือตั้งแต่เด็กเพราะเรื่องทะเลาะรุนแรงที่เกิดขึ้น เขากลับมาชิโจวพร้อมกับตำแหน่งที่ฮ่องเต้ประทานให้ "แม่ทัพพิทักษ์แดนเหนือ" เมื่อทั้งคู่กลับมาพบกันอีกครั้ง.... “อะไรนะ ปีศาจน้อยผู้นั้นก็ถึงวัยปักปิ่นแล้วเช่นกันงั้นหรือ โตแล้วสินะ” “ท่านแม่ทัพ ท่านหมายถึง…. คุณหนูเจียงผู้นั้นหรือขอรับ” “เจ้าเคยได้ยินข้าเรียกผู้ใดว่าปีศาจบ้างเล่าจางเต๋อ” “แต่ว่าเท่าที่ข้าสืบรู้มาก่อนหน้านี้ เห็นว่าคุณหนูเจียงเติบโตขึ้นมาเป็นสตรีที่ทั้งเพียบพร้อมและงดงามด้วยมารยาท ฝีมือดีดพิณและปักลายผ้าของนางเป็นที่หนึ่งในเมืองชิงโจวจนได้รับสมญานามว่า “ธิดาบุปผาเซียน” เลยนะขอรับ” “ต่อให้นางเป็นนางฟ้าลงมาจากแดนเซียน หรือธิดาแห่งสวรรค์แต่สำหรับข้านางก็ยังคงเป็นปีศาจน้อยอยู่ดี” ................................................... “สิบปีแล้วปีศาจน้อย ข้าชดใช้ให้เจ้าโดยถูกส่งมาอยู่แดนไกลนานถึงสิบปีเชียวนะ จากนี้ถึงคราวข้า...แก้แค้นเจ้าบ้างแล้ว” “นางงดงามจนได้สมญานามว่าธิดาบุปผาเซียน มีชายหนุ่มหลายคนเตรียมมอบของขวัญให้นางในวันทำพิธี…” “ต่อให้เจ้างดงามเพียงใดเจ้าก็ยังคงเป็นปีศาจน้อยของข้าอยู่ดี ข้าปล่อยให้เจ้าเสพสุขในจวนสกุลเฉินมานานกว่าสิบปีแล้ว ได้เวลาที่เจ้าจะต้องชดใช้คืนข้าบ้างแล้วปีศาจน้อย” เหตุการณ์ที่พบเจอในวัยเด็กยังคงเป็นความแค้นที่ฝังใจสำหรับเฉินจวินเซียว แต่เมื่อพบหน้านางอีกครั้ง ความรู้สึกเขากลับเปลี่ยนไป.... “กรี๊ด!!” “เจ้า!!” “ออกไปนะ เจ้าเป็นใครกันเหตุใดจึงได้เข้ามาในห้องอาบน้ำของข้า ออกไปนะ!!” “ปีศาจน้อย นี่ข้าเอง!!” “ขออภัยเจ้าค่ะ ข้าไม่ทราบว่าจะมีคนเข้ามาใน…. ในนี้ท่านรีบสวมชุดก่อนเถอะเจ้าค่ะข้าจะออกไปรอข้างนอก” “เจ้าบอกว่าที่นี่…คือห้องอาบน้ำของเจ้างั้นหรือ” “ข้า!!…. ขออภัยท่านแม่ทัพ ระ เรื่องนี้…ทะ ท่านป้าเห็นว่าข้าควรจะแยกห้องอาบน้ำส่วนตัว ก็เลย..สะ สร้างห้องอาบน้ำให้ข้าไว้ที่นี่แต่ข้าไม่คิดว่าท่านแม่ทัพจะเข้ามา ขออภัยเจ้าค่ะ ข้าจะกลับไปใช้…” “เดี๋ยว!!” “ในเมื่อเจ้าบอกว่าเป็นห้องอาบน้ำของเจ้า เช่นนั้นข้าก็ต้องขออภัยที่เข้ามาโดยมิได้รับอนุญาต” “มะ ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ทะ ที่นี่เป็น.... จวนของท่านดังนั้น…” “หือ เจ้าว่าอะไรนะข้าไม่ได้ยินเลย” “ปีศาจน้อย นี่เจ้ากำลังยั่วยวนข้าอยู่งั้นหรือ” แม้ว่าจะพยายามที่จะเกลียด แต่หัวใจเขากลับเรียกร้องหานางตลอดเวลา..... อีกใจอยากจะเกลียด อีกใจหนึ่งอยากทำดีด้วย แต่ปากกลับเอาแต่ประชดประชันเมื่อพบหน้า..... “อย่าเจ้าค่ะ!!” “ข้าถามเจ้าอยู่นะ เจ้ายั่วยวนบุรุษทั้งเมืองชิงโจวแล้ว ยังคิดอยากจะยั่วยวนข้าด้วยอีกคนงั้นหรือ ยัยปีศาจน้อยช่างกล้านักนะ” “ปล่อยข้าเถอะเจ้าค่ะ ข้าไม่ได้ตั้งใจจะทำเช่นนี้ ข้าเปล่ายั่วยวนท่านนะเจ้าคะ ท่านเข้าใจผิดแล้ว” “อย่ามองนะ!! ปล่อยข้า!! ฮึก!!” “เจ้าพรวดพราดเข้ามาในนี้เองแต่กลับกล่าวโทษข้า มาในตอนนี้ยังกล้าตะคอกข้า นี่เจ้าคิดว่าตนเองเป็นบุตรสาวสกุลเฉินไปแล้วหรืออย่างไร” “ปล่อยนะ ข้า…. ท่านแม่ทัพหากท่านไม่ปล่อยข้าจะ….” “หยุดนะเจ้าทำอะไร!!” นางคว้าเครื่องประดับบนศีรษะลงมาพาดคอตัวเองและเริ่มกรีดจนเป็นรอย แม่ทัพหนุ่มถึงกับตกใจและไม่คิดว่านางจะขู่เขาด้วยวิธีนี้ “เจ้าบ้าไปแล้วงั้นหรือ” “ได้โปรด…ปล่อยข้าไป” “ผ่านมาสิบปีเจ้าก็ยังไม่เปลี่ยนไปจากเดิม ยังใช้น้ำตานั่นเรียกร้องความสงสารความเห็นใจไม่หยุด น่ารำคาญ!!” เมื่อศัตรูหัวใจปรากฏ.....แม่ทัพหนุ่มผู้กล้าในสนามรบ เมื่อพบรักในสมรภูมิรัก เขาจะเอาชนะได้หรือไม่... “ทำไมล่ะ ทีกับผู้อื่นเจ้ากล้าคุยด้วยได้ตามปกติแต่พบข้าทีไรเหตุใดต้องทำท่ารังเกียจถึงเพียงนี้ หรือว่าเจ้าคิดจะหลอกล่อผู้ชายอื่นในจวนของข้างั้นหรือ” “ท่านแม่ทัพ!! เหตุใดท่านจึงได้…กล่าวหาข้ารุนแรงเช่นนี้ ข้ากับพี่เล่อหาน…” “พี่เล่อหาน!! หึ เรียกชื่อได้เต็มปากเต็มคำ นิสัยอยากได้พี่ชายจนตัวสั่นของเจ้านี่ไม่เคยเปลี่ยนเลยนะ ปีศาจน้อยเช่นเจ้ามันขาดความอบอุ่นมากเลยหรืออย่างไรถึงได้เอาแต่เรียกคนโน้นคนนี้ว่าพี่ตลอดเวลา!!” “เจ้าร้องไห้อีกแล้ว เอะอะก็บีบน้ำตาเจ้าคิดว่าข้าจะหลงกลเจ้างั้นหรือ ข้ามิใช่เจ้าบัณฑิตหน้าอ่อนนั่น ลูกไม้เช่นนี้ไม่ต้องนำมาใช้กับข้า” สุดท้ายความแค้นระหว่างเขากับนาง....จะจบลงเช่นไร ความรู้สึกที่เปลี่ยนไปจะเอาชนะความปากแข็งของแม่ทัพหนุ่มได้หรือไม่ และลี่หลินของเราจะสามารถข้ามผ่านความหวาดกลัวในตัวเขาไปได้หรือไม่... ติดตามต่อกันได้เลยนะคะ.....
หลงทอม (NC20+)
7.0K·สนามอารมณ์หลงรักพี่สาวข้างบ้านมานาน พอโตขึ้นถึงรู้ว่าเธอกลายเป็นสาวทอมสุดสวย มันยิ่งทำให้เขาอยากจะเอาชนะให้ได้แม้ว่าจะต้องใช้แผนร้ายแบบไหนก็ตาม
ลมหวนเจ้าเอย
28.0K·เฌอรามิลครั้งก่อน...เขาเคยเข้ามาในความผูกพัน ฝากบทเรียนครั้งยิ่งใหญ่ ไว้เป็นบาดแผลชีวิต เธอต้องใช้เวลาทั้งหมดที่มีเพื่อลบลืมทุกอย่างแล้วเริ่มต้นใหม่เลี้ยงลูกน้อยเพียงลำพัง ใครจะคิดว่าเมื่อหลายปีผ่านพ้นไป เขาจะกลับคืนมาอีกครั้ง ดั่งลมร้าวที่พัดหวน...
เดินทางข้ามเวลาไปเป็นคุณหนูชนบทยุค 60s
1.0K·Ainthira06 / โจวเหว่ยฟาง周伟芳เสิ่นเฟยฟางกำลังวิ่งวุ่นภายในร้านขนมหวานด้วยความเหน็ดเหนื่อย อยู่ ๆ เจ้าของร้านก็ยื่นคำสั่งซื้อขนมจำนวนหนึ่งให้พนักงาน เสิ่นเฟยฟางในฐานะผู้จัดการร้านต้องลงมาช่วยงานลูกน้องเพราะคนไม่พอ! ระหว่างส่งขนมให้ลูกค้า จู่ ๆ เกิดอาการหน้ามืด ได้ยินเพียงเรียกคนสนิทแต่ฝืนดวงตาอันหนักอึ้งไม่ไหว จึงหลับไปในที่สุด ใครจะไปรู้ว่าตื่นขึ้นมาอีกทีเธอคือเสิ่นเฟยฟางลูกสาวคนเล็กของบ้านในสาธารณรัฐประชาชนจีนปี 1960 ไม่ใช่เสิ่นเฟยฟางผู้จัดการร้านขนมหวานชื่อดังอีกต่อ ที่สำคัญชีวิตใหม่ของเธอเป็นเพียงเด็กอายุ 5 ขวบ ที่ฐานะครอบครัวยากจนแถมยังบาดเจ็บอีกต่างหาก!
Don't do it อย่าดื้อนะใจ๋
247·อิษสรา | ISSARA“ลูบป้ายคณะวิศวะเพราะอยากได้แฟนเรียนวิศวะ แล้วที่ยืนหัวโด่อยู่นี่คืออะไร?” ----------------------------- เขาว่ากันว่า ‘ลูบป้ายหน้าคณะไหนจะได้แฟนเรียนคณะนั้น’ ภารกิจที่สาวในมหาวิทยาลัยต่างพากันพิชิต ไม่เว้นแม้แต่ตัวเองที่ดันถูกเพื่อนลากให้ไปทำด้วยอีกคน แต่จะลูบไปทำไมในเมื่อ ‘หวานใจ’ ได้หนุ่มวิศวะตัวพ่อปี 4 ของรุ่นอย่าง ‘เจ้าสมุทร’ มาครอบครองอย่าง 'ไม่' ต้องการอยู่แล้ว... จากเพื่อนสนิทในวัยเยาว์สู่ ‘คู่หมั้น’ ที่ไม่ต้องการให้ใครรู้เรื่องของเรา ความห่างเหินเกิดขึ้นตั้งแต่วันแรกที่รับรู้สถานะสิ้นสุดจากเพื่อนมาเป็นคู่หมั้น แต่แล้ววันหนึ่งก็ดูเหมือนว่าจะมีคนอยากแสดงความเป็นเจ้าของ... “อย่าดื้อนะใจ๋...” คำพูดติดปากที่เจ้าของชื่อไม่เคยกลัว
รักร้ายพี่ชายข้างบ้าน
52.0K·ดอกอ้อลู่ลม"นี่มันคืออะไร" "ก็...." "ถามก็ตอบดิ" "พี่ก็อ่านออกจะมาถามทิชาทำไม" เขามองกล่องในมือแล้วแกะดูข้างในซึ่งมันยังเหลือยาอีกหนึ่งเม็ดก่อนจะอ่านทุกตัวอักษรทุกตัวบนกล่อง "เธอยังไม่ได้กิน?? " "ก็กินแล้วแต่...กินไม่ครบคือทิชา......ลืม" "ลืม??? แม่ง เอ้ยยย กินตอนนี้จะทันไหมวะ" "พี่ไม่ต้องห่วงหรอกถ้าเกิดทิชาท้องจริงๆทิชาจะไม่บอกใครว่าเป็นลูกพี่" "เชื่อเธอก็บ้าละ ขนาดเราไม่ได้เป็นอะไรกันเธอยังพยายามเสนอตัวยัดเยียดตัวเองมาให้ฉันแล้วนี่ตอนนี้เรามีอะไรกันแล้วเธอก็ยังไม่ยอมกินยา ถ้าเธอท้องขึ้นมาจริงๆฉันรู้ว่าเธอต้องให้ฉันรับผิดชอบแน่ๆ" "ถ้าพี่ไม่ต้องการลูกทิชาก็ไม่บังคับ ทิชาสัญญาว่าจะไม่ทำให้พี่เดือดร้อน" เธอพูดออกไปอย่างขมขึ่น เขาพูดแบบนี้เขาไม่อยากรับผิดชอบสินะ "ก็ดี ทำให้ได้อย่างที่พูดก็แล้วกัน เพราะฉันไม่ต้องการมีภาระไม่ต้องการเอาชีวิตทั้งชีวิตของฉันมาผูกติดกับเธอ"
สะใภ้วิศวะ
32.0K·NaLa.Sriพี่ชายที่แสนอบอุ่นกับน้องสาวที่สดใส กลับมาเจอกันอีกครั้ง แต่เขากลับแปรเปลี่ยนเป็นนิ่งและเย็นชากับเธอ เมื่อทั้งคู่ต้องแต่งงานอยู่กินกันตั้งแต่ยังเรียนมหาลัยเหตุการณ์หลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น!! สิบปีที่แล้ว "เฮียครามสัญญากับเดียร์น๊า ว่าโตขึ้นเราจะแต่งงานกัน" "ครับ เฮียสัญญา" "เฮียจะมีแค่เดียร์คนเดียวใช่ไหมคะ" "ชีวิตนี้เฮียจะไม่นอกใจและนอกกายเดียร์ตลอดชีวิต เฮียสัญญา"
ละเลงสวาท
48.0K·เนื้อนวล/baiboau“อย่าทำแบบนี้... อย่า...” หล่อนร้องคร่ำครวญ วอนขอให้เขาเห็นใจ แต่เพราะความเมาหรือเพราะความแค้นกันแน่ถึงทำให้ปฐพีไม่หยิบยื่นความมีเมตตาให้กับหล่อน เลย เขาผลักให้หล่อนล้มลงนอนอีกครั้ง จากนั้นก็กระชากเสื้อในออกไปอย่างแรง “ว๊าย... อย่า...” เขาไม่สนใจท่าทางขัดขืนเอียงอายของหล่อนเลย เพราะตอนนี้สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่เต้างามอวบใหญ่เกินตัวของหล่อนเท่านั้น วินาทีต่อมามือสีแทนก็ขยำลงไปเต็มแรง “อ๊า... พี่ดิน อย่า... อ๊า...” และไม่ใช่แค่ขยำเท่านั้น นิ้วกระด้างยังบี้คลึงหัวนมของหล่อนอย่างดุดันอีกด้วย ได้ผลหล่อนตัวลอยเลยทีเดียว สัมผัสที่ไม่เคยได้ลิ้มลองกำลังทิ่มแทงไปทั่วทั้งร่าง “อ๊า... ซี๊ด... พี่ดิน อย่า... อย่าทำแบบนี้เลย ซี๊ด...”
พ่ายรักไออุ่น
5.0K·พอลอที่แปลว่าไพลิน"จำใส่สมองน้อยๆของเธอไว้ ที่ฉันแต่งงานด้วยเพราะคุณปู่ขอร้อง ฉันไม่เคยรักเธอเลยสักนิด!!" ชนะศึกพูดกรอกหูอัยยภัทรทุกครั้งที่มีโอกาส "ไออุ่นทราบค่ะ" หญิงสาวตอบรับเสียงเรียบ
ชะตาร้ายชะตารัก
8.0K·Fishy สีชมพูขณะที่เขาเฝ้ารักเพียงสตรีผู้นั้น นางก็เฝ้ารักเพียงเขาผู้เดียว 'ความรักทำให้คนโง่งม' คำกล่าวนี้ช่างเหมาะสมกับนางยิ่ง หรือชั่วชีวิตของหม่อมฉันจะเป็นได้เพียงอากาศธาตุ วนเวียนอยู่รอบกายแต่กลับไร้ค่าไม่มีตัวตน เพื่อแคว้นนางเสียสละ เพื่อบิดานางกตัญญู จำใจรับสถานะพระชายาที่พระสวามีไม่ยินดี ได้ครองร่างกายแต่มิอาจได้ครองใจ เพราะมิอาจขัดขืนคำสั่งพระบิดา ฟางหลินจึงต้องอภิเษกกับองค์ชายต่างแคว้นเพื่อเชื่อมสัมพันธ์ ทว่าองค์ชายผู้นั้นกลับมีสตรีในดวงใจแล้ว เห็นทีชีวิตการแต่งงานของนางคงไม่
ตามทวงรัก
35.0K·เชื่อมศรี/กาแฟดำ สีแดง/Ohzap เธอรักเขาจึงยอมหมั้นตามที่ผู้ใหญ่ต้องการ แต่เขากลับรักแค่เพียงแฟนเก่า…
ข้านี่แหละหลาน(ไม่แท้)ของท่านอ๋องจอมโหด
20.0K·ชาไทยเย็นเรียกข้าว่าพระสวามีสิ อย่าเรียกเสด็จอา มิเช่นนั้นข้าไม่หยุดเพียงรอบเดียวแน่เยว่ซิน!! มาอีกแล้วค่าๆๆๆ เรื่องใหม่อุ่นๆ (พร้อมอุ่นเตียง อั๊ยย...) ท่านอ๋องคนที่ 3 ออกแนวเสด็จอาที่อายุน้อย เรื่องนี้พระเอกเป็นเสด็จอาของนางเอก แต่อายุต่างกันแค่ 8 ปี ส่วนที่มาที่ไป...ก็ต้องติดตามกันนะคะ ท่านอ๋องของเราขี้หวงหลานสาว(ปลอมๆ)ของตัวเองม๊ากกกก หวงแหละ แต่ปากแข็ง เรื่องความรักที่ดูเหมือนจะง่าย แต่.... .....เรื่องมันไม่ได้ง่ายๆแบบนั้นน่ะสิ มีทั้งมือที่ 3 4 5 ไหนจะเรื่องสาเหตุการตายของพ่ออีก ฝากติดตามด้วยน้าติดตามต่อได้ในเรื่องเลยจ้า...... บอกไว้ก่อนว่าทั้งเรื่องมีแต่เรื่องรักๆใคร่ๆ ไม่ดราม่านะคะ เบาสมองนิดนึงเจอเรื่องดราม่ามาเยอะแล้วค่ะช่วงนี้ ไม่ไหวจริงๆแม่ หัวใจไรต์อ่อนแอมากค่ะ ช่วยเติมใจให้หน่อยย....
เมื่อนายเอกนิยายวายอยากได้ฉันเป็นเมีย
976·linda_meฉันคือตัวประกอบเพื่อนสนิทของนายเอกนิยายวาย ที่ต้องตายท้ายเรื่องอย่างปัญญาอ่อน ในเมื่อได้ย้อนกลับมาฉันสัญญาเลยว่าจะไม่มีทางกลับไปตายซ้ำสองแน่!
เล่ห์รักนายวายร้าย
59.0K·บีน่าเลดี้เขาจองเธอมาตั้งแต่เด็ก แต่เธอกลับให้สถานะเขาแค่ 'พี่ชาย' แต่มีหรือว่าคนอยากเขาจะยอมให้เธอเป็นแค่น้องสาว เพราะสถานะเดียวที่เหมาะกับเธอนั่นก็คือ 'สถานะเมีย' เท่านั้น “หนูไม่ได้รู้สึกอะไรกับเฮียเลยสักนิด นอกจากคิดว่าเฮียเป็นแค่พี่ชาย..” “แต่เท่าฉันจำได้ ฉันไม่เคยมีน้องสาวหน้าตาแบบเธอ” “ถึงตอนนี้เฮียจะไม่ยอมรับหนูเป็นน้องสาว แต่หนูนี่แหละจะยัดเยียดตัวหนูเป็นน้องสาวของเฮียเอง” “อย่ามาพูดจาเพ้อเจ้อ แล้วก็เตรียมตัวไว้ให้ดี เพราะฉันอาจจะยัดเยียดความเป็นผัวให้เธอซะก่อน..” -------------------------------- คำเตือน! นิยายเรื่องนี้มีฉาก NC เรท 18+ และพฤติกรรมไม่ค่อยเหมาะสม เหมาะสำหรับบุคคลที่มีอายุ 18 ปีขึ้นไป [ตัวละคร สถานที่ ในนิยายเรื่องนี้ไม่มีอยู่จริง เป็นเพียงจินตนาการที่แต่งขึ้นของนักเขียนเพียงเท่านั้น ผู้แต่งไม่ได้มีเจตนายุยงส่งเสริมให้ลอกเลียนแบบพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมของตัวละครในเรื่องนี้แต่อย่างใด กรุณาใช้วิจารณญาณในการอ่าน] *ขอสงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 *ห้ามคัดลอก ลอกเลียน ดัดแปลง เนื้อหาโดยเด็ดขาด แคปเนื้อหา
ฝืนชะตา หวนลิขิตรัก
34.0K·หลินซีเมื่อมีโอกาสใหม่ให้เลือกอีกครั้ง นางจึงมิขอเข้าวังอีกแล้ว แต่ถึงกระนั้นเรื่องราวของวังหลวง ก็ยังวนเวียนอยู่รอบตัวมิอาจหลีกเลี่ยงได้ ทว่าครานี้ขอ "หวนชะตา ฝืนลิขิตรัก" ดูสักทีเถอะ
สหายคิดไม่ซื่อ
43.0K·ลออจันทร์ / เลี่ยงจิน 亮金จู่ๆ สหายสนิทตั้งแต่วัยเยาว์ก็ขอตัดความสัมพันธ์ อีกทั้งยังยัดเยียดความเป็นสามีให้นางอย่างหน้าไม่อาย ‘ข้าไม่อยากเป็นสหายแต่อยากเป็นสามีของเจ้า!’/ ‘อาหลง นะ.นี่เจ้าใหญ่โตถึงเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!' ++++ อี้เฟยหลงไม่รอให้อีกฝ่ายปฏิเสธ เขาตวัดลิ้นชื้นแฉะเลียลงบนปลายถันอีกครา สองมือสากกระด้างกอบกุมเต้าขาวๆ แล้วบีบเฟ้นเคล้นจนเนื้อนมทะลักออกตามง่ามนิ้วมือ ‘ทั้งนุ่ม ทั้งหอมหวาน ซินเอ๋อร์ข้าแทบจะบ้าอยู่แล้ว ข้าต้องการเจ้ามากมายเพียงใดเจ้าคงไม่มีวันรู้ เพราะเจ้ามองข้าเป็นเพียงสหาย แต่ข้าไม่เคยอยากได้เจ้าเป็นสหายเลย ข้าอยากได้เจ้าเป็นเมียมาโดยตลอด!’ จ๊วบ! เสียงดูดนมดังราวกับจะเขย่าความรู้สึกของจางซินเหยียนให้ยิ่งแกว่งไกวสับสน ด้วยการถูกเขาดูดเลียเต้านมทำให้นางเสียวซ่านและสุขสมอย่างที่ไม่เคยสัมผัส ไม่คิดว่าการถูกบุรุษสัมผัสแตะต้องร่างกายจะทำให้นางรู้สึกราวกับจะคลั่งเช่นนี้ อี้เฟยหลงบีบสองเต้าให้ชิดเข้าหากัน แล้วแลบลิ้นเลียไปยังร่องอกแผ่วเบา พลางจ้องมองใบหน้าหวานที่แดงระเรื่อ ยามเมื่อกามราคะมอดไหม้ ใบหน้าของนางก็ยิ่งเย้ายวนน่าหลงใหล “ดูนี่สิซินเอ๋อร์ ดูเจ้าในเวลานี้” ชายหนุ่มผายมือเรียกกระจกที่วางอยู่มุมหนึ่งให้ลอยเข้ามาอยู่ในมือ ก่อนจะยื่นให้นางมองใบหน้าของตนเอง “นะ...นี่ข้าหรือ” จางซินเหยียนสับสน นางไม่เคยเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความใคร่ของตนเองเช่นนี้มาก่อน ใบหน้าที่ราวกับหญิงร่านราคะ ดวงตาของนางฉ่ำเยิ้ม เรียวปากอ้ากว้างหอบกระเส่าหายใจแรง “ซินเอ๋อร์ข้าไม่โกหกเจ้าหรอก” เขาพลิกตัวแล้วอุ้มคนเมาขึ้นนั่ง วางกระจกไว้ที่ปลายตั่งเพื่อให้นางมองเห็นตนเองอย่างถนัดถนี่ “อาหลงจะ...เจ้าจะทำอะไร” จางซินเหยียนสับสนยิ่งกว่าเดิมเมื่อเขานั่งซ้อนนางจากทางด้านหลัง ก่อนที่มือหนาจะคว้าเต้านมกลมกลึงแล้วเริ่มบีบขยำ “ไม่นะ...ต้องหยุดได้แล้ว มะ...มันอันตรายเกินไป” สติที่พอจะมีอยู่น้อยนิดเฝ้าบอกว่าสิ่งที่สหายหนุ่มทำนั้นไม่ถูกต้อง แต่นางก็ไร้เรี่ยวแรงเกินกว่าจะขัดขืน “มองเงาตนเองในกระจกสิซินเอ๋อร์ มองดูว่าเจ้างดงามมากเพียงใดยามถูกข้าสัมผัสแตะต้องเช่นนี้” พูดพลางใช้นิ้วโป้งบี้บดปลายถันช้าๆ “อะ...ฮึก อื้อ....” ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาซุกไซ้ไปตามซอกคองามระหงของสหายวัยเยาว์ ค่อยๆ บรรจงจูบ ค่อยๆ ตวัดลิ้นลามเลียอย่างช้าๆ ราวกับต้องการเล้าโลมให้หญิงสาวซ่านกระสันไร้หนทางจะต้านทาน “อะ...อื้อ อะ...อาหลง อาหลง มะ...ไม่นะ...” ได้ผล...หญิงสาวระทวยอ่อน ยิ่งนางครวญครางดั่งใจจะขาดรอนๆ ก็ยิ่งเขินอายที่เห็นตนเองบิดเร่าไปกับฝ่ามือที่บีบเฟ้นเต้านม เงาสะท้อนในกระจกทำให้นางรู้สึกวูบวาบหัวใจเต้นระรัวแรง
หวานใจพี่หมอ
8.0K·Plernwaleeทีแรกบอกว่าขอยืมชื่ออ้างเป็นไม้กันคุณย่า พอน้องบอกว่าหมดเวลายืม พี่หมอจะไม่ยอมซะอย่างนั้น ด้วยความที่ยอมน้องมาตลอดแต่พอน้องบอกว่าจะหาแฟน คุณพี่ก็ถึงกับหน้ามืดขึ้นมาทันที...
พันธะรักคู่หมั้นวิศวะเลว
638·Waraarphon เธอเป็นคู่หมั้นของเขาตั้งแต่เยาว์วัยตามที่ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายเห็นสมควรแต่ทว่าเหมันต์ไม่ได้อยากจะหมั้นหมายกับเธอ เขาไม่ได้รักเธอแถมเบื่อเธอมากอีกด้วยพอกลับมาเธอต้องการที่จะถอนหมั้นทว่าเขากลับไม่ยอม
วังวนร้อนรักจวนแม่ทัพใหญ่
97.0K·ซีไซต์ซุนหลีถูกจับมาเป็นเชลยสงครามพร้อมพี่ชายบุญธรรมที่นางแอบมีใจให้เขาและมารดา แต่ด้วยความงามของนางจึงทำให้ฮูหยินใหญ่ที่ไร้ทายาท ต้องการให้นางอุ้มท้องตั้งครรภ์แทนตนเองที่ไม่อาจมีบุตรได้ ซุนหลีจึงถูกฝึกฝนอย่างหนักให้เก่งกาจในเรื่องการทำให้บุรุษลุ่มหลง เพื่อที่จะเป็นอนุของท่านแม่ทัพผู้หนึ่งที่มีอายุคราวบิดา ทว่านางไม่เคยรู้มาก่อนว่า บุรุษที่นางคิดว่าเป็นคนแก่ จะทำให้นางบังเกิดความรู้สึกซาบซ่านและติดใจได้เพียงนี้ และที่นางไม่คาดคิดก็คือ เรื่องหาได้จบเพียงเท่านี้ เมื่อสุดท้ายแล้วความรักของนางจะกลายมาเป็นความลับของเราทั้ง 4 คนอย่างที่ไม่เคยคาดคิด เรื่องราวที่ต้องปกปิดเอาไว้ นั้นคือเรื่องสุดเร้าใจชวนให้ซ่านเสียวสยิว ระหว่างซุนหลี ฮูหยินใหญ่ ท่านแม่ทัพ และพี่ชายบุญธรรม! หมายเหตุนิยายเรื่องนี้เป็นนิยายรักสำหรับผู้ใหญ่ เน้นฉาก NC มีแทบทุกตอน เหมาะกับสายแซ่บ และมีฉากบรรยายบท NC ที่มีมากกว่า 2 คน ดังนั้นหากไม่ใช่แนวกรุณาเลื่อนผ่านค่ะ
เหมยกุ้ยฮวา ชายาซ่อนพิษ (玫瑰 公主隐藏毒药)
346.0K·Lin Mei Gui (琳玫瑰)หากตามนิยายทั่วไปล้วนข้ามภพแบบไม่ทันตั้งตัว นี่คงเป็นนิยายสวนกระแส เพราะ เหมยกุ้ยฮวา เกิดมาเพื่อสิ่งนี้ เธอถูกเลี้ยงดูเยี่ยงสตรียุคโบราณ หลักสามเชื่อฟังสี่จรรยา ศาสตร์ศิลป์ทั้งสี่ พิณ หมาก อักษร วาดภาพ นางล้วนเชี่ยวชาญ เหมยกุ้ยฮวา คุณหมอสาวผู้สืบทอดคำสั่งจากบรรพบุรุษให้เตรียมตัวข้ามมิติเวลา เน้นย้ำต้องรักษาสกุลให้อยู่รอดปลอดภัย เธอถูกบังคับจับเรียนเยี่ยงสตรีโบราณ ยังดีที่ได้เรียนหมอสมใจ เฮอะ!!! ข้ามมิติเวลา นี่มันเรื่องเหลวไหลอะไรกัน แต่....ไอน์สไตน์ช่วยด้วย!!! .....ระหว่างขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพรมาทำวิจัยเพื่อทำปริญญาโท เธอดันพลาดตกเขา แล้วข้ามมิติเวลามาได้จริง เมื่อทำอะไรไม่ได้เธอจึงหวังเพียงใช้ชีวิตให้ดี แต่งงานสืบสกุลตามคำสั่งบรรพบุรุษ ง่ายถึงเพียงนี้ ที่ใดกัน!!! เหตุใดยามข้ามเวลามาถึงจึงยากนักเล่า ด้วยร่างกายใหม่วัยเพียงห้าขวบปี ทั้งยังถูกมองว่าสติเลอะเลือน บุรุษวุ่นวาย สงครามดุเดือด เธอจะใช้ชีวิตสงบได้อย่างไร นี่มิใช่ทำร้ายกันเกินไปหรอกหรือ จากเด็กน้อยเข้าสู่วัยสาว ท่ามกลางการแก่งแย่งชิงตำแหน่ง สงครามระหว่างแว่นแคว้นที่ต้องการเพียงใช้ชีวิตอย่างสงบ กลับถูกใช้เป็นหมากทำร้ายผู้คนรอบตัวครั้งแล้วครั้งเล่า หากยังทำตัวสงบเสงี่ยมต่อไปจะมีชีวิตรอดเพื่อสืบสกุลได้อย่างไร เพื่อรักษาสกุลเจ้าของร่างให้อยู่รอด และสืบทอดสกุลเดิมตามคำสั่งบรรพบุรุษ เธอจึงเผยพิษที่เก็บซ่อนไว้ "แม้นหมอยาต่ำต้อยอย่างกระหม่อม มิอาจมีลมหายใจต่อไปได้ ขอเพียงพระองค์ทรงพระเมตตา ละเว้นคนที่เหลือ ชีวิตนี้ก็ไม่เสียดายแล้ว" ลมสารทโชยฉ่ำชื่น จันทร์คืนสารทแสงเด่นงามใบไม้ร่วงสุมซ่านตาม ยามหนาวนกเนาหวาดบินสุดถวิลจะพบกันวันใดเล่า ยามราตรีนี้สิเศร้าสุดจินต์ นิยายเรื่องนี้ แต่งตามจินตนาการของผู้แต่ง ไม่อิงประวัติศาสตร์ ไม่อิงสถานที่จริง ใช้ความชอบส่วนตัวล้วนๆสำนวน คำ อาจไม่สละสลวย ขัดจิตขัดใจไปบ้าง หรือมีความผิดพลาดประการใด ต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ยินดี และ น้อมรับคำติชม เพื่อนำไปปรับปรุงแก้ไขในอนาคต ใครเป็นแฟนนิยายนางเอกเก่ง ฉลาด ทันคน ไม่ควรพลาดใครเป็นแฟนพระเอกสายหลัว หลงเมีย รักเมีย ไม่ควรพลาด ฝากไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยนะคะ^^
