เศรษฐี

ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน

เย่เฉินเป็นเขยแต่งเข้าบ้านหญิงที่ใครๆก็ดูถูกเหยียดหยาม แต่ไม่มีใครรู้ว่าฐานะแท้จริงของเขาเป็นคุณชายใหญ่ของตระกูลอันดับต้นๆ พวกที่เคยดูถูกเขาสุดท้ายก็ต้องคุกเข่าต่อหน้าเขาและเรียกเขาด้วยความเกรงกลัวว่าท่านชาย！

นิยายแฟนตาซียังไม่จบ

นางร้ายสายปลาเค็ม

10.0K·BigM00N

ทะลุมิติเข้ามาในโลกแห่งนิยาย กลายเป็นนางร้ายที่อีกไม่นานจะต้องตายด้วยคมดาบของพระเอก ข้าไม่คิดจะต่อสู้ข้าไม่ดิ้นรน ก่อนจะทะลุมิติเข้ามาข้าเหน็ดเหนื่อยมาทั้งชีวิตแล้ว อยากจะฆ่าข้าก็เชิญเลย แต่ข้าขอเสพสุขกับการเป็นนางร้ายตัวแม่ ที่มีสามีสายเปย์ให้สมใจเสียก่อน… นั่งกิน นอนกิน สโลว์ไลฟ์ไปวันๆ เป็นปลาเค็มตากแห้งสมใจ แต่เอ๊ะ! ทำไมเรื่องราวมันไม่ได้เป็นอย่างที่เคยอ่านในนิยายมา ทำไมนางร้ายตัวแม่ที่ควรจะถูกคนเกลียดเข้าไส้ถึงได้มีแต่คนเอาอกเอาใจเช่นนี้กันเล่า...

นิยายจีนโบราณจบแล้ว

Loveless ก็ไม่ได้รักสักนิด

2.0K·ณดารินทร์

“ถ้าไม่ยอมแต่งงานกับผมแทนพี่สาวคุณ ก็เตรียมตัวล้มละลายกันได้เลย”

นิยายรักโรแมนติกจบแล้ว

ย้อนเวลาไปเป็นภรรยาอ้วนยุค80 ฉันมีห้างสรรพสินค้าส่วนตัว

4.0K·หลิ่งฟาง/หยุ่นไฮ่ /ฉินมอร์

ย้อนเวลามาเป็นภรรยาอ้วนในยุค 80 ที่ขัดสน ไม่ต้องห่วงฉันมีห้างสรรพสินค้าส่วนตัวติดตัวมาด้วย! ในขณะที่คนอื่นต้องดิ้นรนหาคูปองซื้อเนื้อแทบตาย แต่ฉันมีเนื้อพรีเมียมและวัตถุดิบชั้นเลิศกินจนพุงกาง! เมื่อฝีมือการทำอาหารระดับโลกมาเจอกับทำเลทองและไหวพริบธุรกิจที่เชือดเฉือน... ภารกิจพลิกโฉมจากสะใภ้ขยะ ที่คนทั้งค่ายดูแคลน สู่เจ้าแม่อสังหาริมทรัพย์ผู้มั่งคั่งจึงเริ่มต้นขึ้น พร้อมเสิร์ฟความรวยและความแซ่บ ในระดับที่แม้แต่ผู้พันลู่ผู้เย็นชายังต้องศิโรราบให้กับรสชาติอาหาร และเสน่ห์ที่เกินต้านทานของเธอ!

เกิดใหม่ในนิยายจบแล้ว

ข้าไม่อยากเป็นแล้วนางร้ายขอหอบมิติวิเศษไปเป็นเศรษฐินีเสียยังดีกว่า

3.0K·หลิ่งฟาง/หยุ่นไฮ่ /ฉินมอร์

ทะลุมิติมาทั้งที หลินเยว่ไม่ขอเสียเวลาไปตบตีแย่งชิงบุรุษกับใคร เป้าหมายเดียวของนางคือ รวย รวย และรวย! ด้วยมิติและห้องแล็บส่วนตัว นางจะปฏิวัติวงการความงามให้สตรีทั่วแคว้นต้องกราบกรานขอซื้อสินค้า! ส่วนตระกูลเดิมที่ทิ้งนาง คู่หมั้นที่หักหลัง และถูกปล่อยให้ตายในเรือนร้าง! หลินเยว่สาบานหนี้แค้นครั้งนี้ต้องชำระด้วยความรวย! เพราะตอนนี้ลูกค้ารายใหญ่ที่สุดของนางคือหยางอ๋องแม่ทัพปีศาจผู้โหดเหี้ยมแต่กระเป๋าหนักมาก! คนอื่นกลัวเขาจนหัวหด แต่นางเห็นเขาเป็นตู้เอทีเอ็มเคลื่อนที่ "หลินเยว่ เงินของข้าก็คือของเจ้า ตัวของข้าก็เป็นของเจ้า เจ้าจะไม่รับไว้พิจารณาหน่อยรึ?" "ท่านอ๋อง... ถ้าท่านยกคลังสมบัติให้ข้าดูแล ข้าอาจจะยอมคิดดูอีกที!" พบกับนิยายที่นางเอกบ้าเงิน พระเอกสายเปย์ และจิ้งจอกจอมตะกละ ที่จะมาร่วมกันพลิกแผ่นดินหาเงิน!

นิยายรักโรแมนติกจบแล้ว

เส้นทางเศรษฐี ของเด็กหญิงชาวนา

23.0K·จิ้งจอกสะท้านหม้อไฟ

เสิ่นอิงอิงที่คิดว่าตัวเองตายแล้ว ตื่นขึ้นมาในร่างของเด็กหญิงชาวนาอายุ 10 ขวบ ในยุคโบราณที่มีชื่อแซ่เดียวกับเธอ ที่ตายเพราะถูกลูกพี่ลูกน้องผลักเพื่อแย่งผลไม้ป่า ทำให้วิญญาณของเสิ่นอิงอิงในยุคปัจจุบันที่เดินทางข้ามเวลาเข้ามาแทนที่เด็กหญิงชาวนาที่ตายไป หลังจากได้รับชีวิตใหม่และได้รับความทรงจำจากร่างเดิมทำให้รู้ว่าตอนนี้ยุคโบราณที่เธอเดินทางข้ามเวลามานั้นกำลังประสบกับภัยพิบัติครั้งใหญ่และทุกคนในหมู่บ้านตระกูลเสิ่นอยู่ระหว่างเดินทางเพื่อเอาชีวิตรอดจากภัยแล้งที่เกิดขึ้น เพื่อหนีจากความอดอยาก ทุกคนในหมู่บ้านจึงตัดสินใจออกเดินทางเพื่อหาที่อุดมสมบูรณ์เพื่อตั้งถิ่นฐานใหม่ โดยมีหัวหน้าตระกูลเสิ่นเป็นผู้นำ ถึงแม้ว่าเสิ่นอิงอิงจะเสียใจที่ตัวเองไม่สามารถกลับไปแก้แค้นหญิงร้ายชายเลวคู่นั้นได้ แต่คิดว่าไม่ช้าก็เร็วคนชั่วย่อมได้รับผลกรรมที่ตามมาในชีวิตใหม่ที่ได้รับมานี้ ในโลกนี้เธอมีพ่อแม่ พี่ชายที่รักเธอสุดหัวใจ ถึงแม้ว่าปู่ย่าตายายและคนบ้านใหญ่เสิ่นจะไม่รักเธอ พวกเขาไม่เคยชอบบ้านรองของเธอ ในตอนที่แยกบ้านออกมา ท่านปู่ท่านย่าไม่แบ่งทรัพย์สินหรือแม้กระทั่งอาหารให้กับครอบครัวบ้านรอง หากไมไ่ด้หัวหน้าตระกูลเสิ่นยื่นคำขาดท่านย่าคงไม่ยอมแบ่งข้าวให้กับพวกเขา ตอนนี้อยู่ในระหว่างเดินทางอพยพเพื่อหาที่ตั้งรกรากใหม่ ในเมื่อมีโอกาสได้เกิดใหม่ เสิ่นอิงอิงจะใช้ชีวิตให้ดีและมีความสุข ในชาตินี้ยังมีคนที่รักเธอมากมาย แต่หวังว่าเธอจะไม่ตายรอบสองเพราะอดอยากหรอกนะ ตอนนี้เกิดภัยแล้ง ชาวบ้านต่างอพยพทิ้งบ้านเกิดเพื่อความอยู่รอด เช่นเดียวกับหมู่บ้านตระกูลเสิ่น การเดินทางที่เต็มไปด้วยอันตรายในครั้งนี้ชาวบ้านจากหมู่บ้านตระกูลเสิ่นจะสามารถเดินทางไปถึงที่หมายหรือไม่ เสิ่นอิงอิงจะทำเช่นไรและใช้ชีวิตเช่นไรในยุคโบราณที่ทั้งล้าหลังและแห้งแล้งเช่นนี้

นิยายจีนโบราณจบแล้ว

Mr. Coldman รักร้ายของนายเย็นชา

181.0K·Phat_sara

หมับ~ “…” อะไร…วะเนี่ย หมับ~ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับฉัน ไม่ใช่สิแต่ต้องเน้นเลยต่างหากว่านี่มันเกิดอะไรขึ้นกับ...ก้นฉัน! ฟรืบ~ OoO! ใคร...ใครมาลูบก้นมิ่น! ฉันยืนสั่นอยู่ในบีทีเอสประเทศไทยที่ตอนเช้าอัดแน่นกันเป็นลูกอ๊อดที่ถูกอัดอยู่ในถุงสูญญากาศ นี่แทบจะเรียกกว่าหายใจรดต้นคอไม่ได้แล้ว เรียกว่าหายใจรดรูขุมขนของเชื้อแบคทีเรียที่เกาะตามผิวหนังยังจะเห็นภาพได้ชัดกว่า! ฟรืบ~ มะ มันเริ่มลูบอีกแล้ว มาอีกแล้วค่ะ ลูบแล้วก็เริ่มนวดด้วย ฮื่อ~ ฮื่อ ๆๆ แม่จ๋าพ่อจ๋า ปู่ย่าตายายญาติสนิทมิตรสหายทุกคนช่วยมิ่นด้วย มิ่นโดนจับก้น! T^T “ชะ...” หมับ! กำลังจะร้องขอความช่วยเหลือแต่มือที่กำลังเริ่มจะบีบก้นก็ผละออก สงสัยได้แค่เสี้ยววินาทีคิดว่าโรคจิตมันตกใจเสียงฉันเลยรีบเอามือออกแต่ที่ไหนได้มีคนจับออกนี่เอง “เฮ้ย! ทำอะไร?” ขวับ! ฉันหันไปมองพลเมืองดีที่มาช่วยแต่ไม่ใช่เลยค่ะ ไม่ใช่พลเมืองดี นี่มัน...เนื้อคู่ชัด ๆ -///- เนื้อคู่ไม่ได้อยู่ประตูถัดไปแต่อยู่ในโบกี้เดียวกันแถมยังมาในเวลาที่มิ่นต้องการฮีโร่ขี่ แต่ฮีโร่ของมิ่นไม่ได้ขี่ม้าขาวนะคะ ฮีโร่ของมิ่นขึ้นบีทีเอสต่างหาก หล่อ เขาหล่อมาก หน้าหล่อ เสียงหล่อ น้ำใจก็ยังหล่อ หล่อมากเลยค่ะคุณขา หล่อแบบที่มิ่นพร้อมถวายตัวให้เลย >///< “ว่าไง ทำอะไร จับก้นผู้หญิงเหรอ?” เสียงเขาดึงฉันออกจากภวังค์ความหล่อ นี่ไม่ใช่เวลามาหลงความหล่อนะขมิ้น! จับไอ้โรคจิตก่อน! ดูสิคนในโบกี้หันมามองกันเต็มเลยแกอย่าเพิ่งทำหน้าเคลิ้มหลงใหลความหล่อให้อายคนนะขมิ้น “เอ่อ...ปะ เปล่านะ ผมไม่ได้ทำอะไรเลย” ฉันเห็นหน้าไอ้โรคจิตแล้ว หน้าตาดีนะคะแต่สันดานโคตรแย่ “ไม่ทำอะไรก็เห็นอยู่” “บ้าเหรอผมไม่ได้ทำอะไร รถแน่นคนเบียดกันขนาดนี้มันก็ต้องมีโดนกันบ้างล่ะน่า” “เหรอ? ถ้างั้นไปคุยกับตำรวจดีกว่า อาการแบบคุณผมว่าตำรวจสอบไม่นานหรอก รีบไหมครับ” เขาคุยกับไอ้โรคจิตแล้วหันมาถามฉัน อาการขมิ้นคนนี้เลิกลั่กยิ่งกว่าตอนโดนจับก้นซะอีกค่ะ “เอ่อ...ต้องรีบไปสอบค่ะ” “โทรบอกอาจารย์ เอาหลักฐานไปให้ดูแล้วขอสอบนอกรอบ” “คะ?” ก็ ก็น่าจะได้นะ มั้งนะ แต่ก็คงได้ล่ะ แต่ก็ไม่รู้จะขอได้ไหม แต่ก็คงได้แหละ “อยู่ม. A ถูกไหม?” “ค่ะ” เขาเห็นเข็มมั้งคะ มหาลัยฉันเป็นมหาวิทยาลับชื่อดังระดับต้น ๆ ของประเทศเลยนะ “คณะอะไร” “อัก อักษรศาสตร์ค่ะ” “วิชาของใคร” ถามเพื่อ? ตอบไปแล้วพี่จะรู้จักคณาจารย์ในคณะของหนูรึไงคะ -_-! “ของอาจารย์ประวิทย์ค่ะ” สงสัยนะแต่ก็ยังตอบออกไป “อ่อ โอเคถ้างั้นเดี๋ยวผมจัดการให้ คุณไปโรงพักกับผมแล้วก็ไอ้นี่ก็พอนักศึกษา” ...นักศึกษา อาจารย์เหรอ? ใช่เหรอคะ? มหาลัยฉันมีอาจารย์หล่อที่ไม่ถูกบอกต่อด้วยเหรอ ไม่จริงอ่ะ... -เวลาต่อมา- “ขอบคุณมาก ๆ เลยนะคะ ถ้าไม่ได้คุณหนูคงแย่” ฉันกับเขาที่ได้รู้ตอนเขาบอกตำรวจว่าชื่อ คุณปกป้อง เดินออกมาจากโรงพกพร้อมกันฉันก็ยกมือไหว้ขอบคุณเขาทันที ชื่อปกป้องแถมยังปกป้องผู้หญิงได้ดีสมชื่อ เขาเกิดมาเพื่อเป็นสุภาพุรุษแบบที่หลายคนตามหาชัด ๆ “ไม่เป็นไร คราวหลังก็ระวังตัวดี ๆ เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้ทุกวัน ถ้าเดินอีกก็อย่ากลัวอย่าปล่อยให้มันลวนลาม โวยวายหรือไม่ก็ด่าออกมาเลย” “หนูก็อยากด่านะคะ แต่ตอนนั้นมันตกใจมากจนทำอะไรไม่ถูก” “ก็จำไว้เป็นบทเรียน เอาล่ะเสร็จธุระแล้วก็รีบไปสอบเถอะเดี๋ยวอาจารย์ดุ” “จริงด้วย! หนูลืมไปเลย ว่าแต่ที่คุณบอกว่าคุณจะจัดการเอง / ผมโทรบอกอาจารย์ของคุณให้แล้ว ไปเถอะไม่ต้องห่วง” ท่าทางเขาจะดูออกว่าจะถามอะไรถึงได้พูดแทรกออกมา แถมยังยิ้มให้ด้วยนะ เป็นรอยยิ้มให้กำลังใจที่ทำให้ใจมิ่นฟูมากเลยค่ะคุณขา -///- “คุณ...เป็นอาจารย์ที่มหาลัย หนูไม่เคยเห็นเลย” ก่อนที่เราจะจากกันฉันก็เอ่ยปากถามในสิ่งที่สงสัย คุณปกป้องของขมิ้นก็ยิ้มอ่อนโยนให้ทันที “กำลังจะเป็น คงได้เจอกันนะ...นักศึกษา” ใช่จริง ๆ ด้วย คำว่ากำลังจะเป็นแสดงว่าเขาเป็นอาจารย์ใหม่สินะ “...ค่ะ” คงได้เจอแล้วหนูก็หวังว่าเราจะได้เจอกันบ่อย ๆ นะคะ...อาจารย์ >///< ฉันลาเขา ยกมือไหว้เขาอีกครั้ง อยากทำความรู้จักให้มากกว่านี้แต่ก็ดูท่าทางเขาจะมีธุระเหมือนกันเลยไม่ได้ทิ้งคอนแท็คอะไรไว้เพื่อสานสัมพันธ์ต่อ เอาเถอะคุณเขาบอกว่ากำลังจะเป็นอาจารย์แถมยังบอกทิ้งท้ายเองว่าคงได้เจอกันนะนักศึกษา นั่นก็หมายความว่าต้องได้เจอแน่ ๆ ฉันเลยไม่ได้ทอดสะพานอะไรอีกเพราะทำอาหารไม่เก่งซะด้วยสิ อีกอย่างฉันก็ถือคติ...คู่กันแล้วไม่แคล้วกันหรอก ^^ ...ถ้าเราคู่กันสักวันอาจารย์จะเดินเข้ามาหาหนูเอง ^^ เซย์ไฮนะคะ ฉันลืมแนะนำตัวไปใช่ไหม ฉันเป็นสาวน้อยนักศึกษาอยู่ปี 2 คณะอักษรศาสตร์ชื่อ ขมิ้น ชื่อน่ารักใช่ไหมคะ ใช่ค่ะใครต่อใครก็บอกแบบนั้นเวลาได้ยินชื่อครั้งแรกหรือรู้จักกันครั้งแรก แต่พอนาน ๆ ไปทุกคนกลับเรียกฉันว่า...มิ่น อีมิ่น หรือ...อีมี้น~ -_-! แต่ช่างเถอะ ชื่อนั้นสำคัญไฉนฉันเชื่อคำนี้มาเสมอเพราะต่อให้ชื่อจะน่ารักแค่ไหนแต่สุดท้ายชีวิตของฉันดันบัดซบบรมตั้งแต่ที่ได้เจอไอ้สำเพ็ง เอ๊ย! ไอ้เส็งเคร็ง ไอ้เส็งเคร็งที่หน้าตาโคตรหล่อแต่สันดานดันอุบาทว์ชาติชั่วอย่างไอ้คนที่ชื่อ...แม็คเวล

นิยายรักโรแมนติกจบแล้ว

จ้างรักมาเฟียร้อยเล่ห์ [อเล็กซิส+เมเปิ้ล]NC20+

965·Time To Love

“เป็นเมียฉันไหม?…หนึ่งปี..แล้วฉันจะหย่าให้..!” “เป็นเมียฉันไหม?” เสียงทุ้มแหบพล่าเอ่ยขึ้นหลังพ่นควันบุหรี่ขึ้นสู่เพดาน เหนือใบหน้าหล่อเหลาแบบฉบับสายเลือดตะวันตก ดวงตาคมกริบสีน้ำตาลเข้ม!..เหลือบมองร่างเล็กที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยร่องรอยสีกุหลาบ! “หาา!!!0.0!” คำพูดดังกล่าวทำเอาเด็กสาวที่กำลังก้มลงไปเก็บเสื้อผ้าของตัวเอง ถึงกับล้มฟุบลงไปนั่งจุมปุ๊กอยู่บนพื้น! พร้อมกับกระพริบตาปริบๆ มองคนแปลกหน้า!ที่พึ่งจะผ่านสมรภูมิรักบนเตียงด้วยกันมาหมาดๆ! “ฉันจะจ้างเธอเป็นเมียฉัน” เขากระแทกลมหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย ก่อนจะพูดกับเด็กสาวราวกับเจรจาธุรกิจที่น่าเบื่อ อึกก!! ร่างบางหยุดคิดไปชั่วขณะ!..ก่อนจะฝืนกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ แล้วช้อนดวงตาหวานฉ่ำราวกับตุ๊กตา!..ขึ้นไปถามเขาอย่างกล้าๆ กลัวๆ “นะ..นานไหมคะ? ..” “หึ..หนึ่งปี..แล้วฉันจะหย่าให้..!” …………………………………………….. นิยายติดลิขสิทธิ์ ขอสงวนสิทธิ์ ตามพระราชบัญญัติพุทธศักราช 2558 ?ห้ามมิให้ผู้ใดทำการคัดลอกเนื้อหา ดัดแปลง หรือนำไปเผยแพร่ซ้ำโดยไม่ได้รับอนุญาต?

นิยายรักโรแมนติกยังไม่จบ

ลวงรักสาวน้อย

7.0K·รินธารา

“คุณ ต่ออีกรอบได้ไหม ฉันอยากจะเสียวแบบเมื่อกี้อีกอ่ะ” ปารารินพูดออกไปด้วยเสียงอ่อน พร้อมกับใช้มือไต่ที่แขนของภารัณอย่างหลงใหล เพราะเธอไม่คิดว่าการะมีอะไรกับเขามันจะสนุกและฟินขนาดนี้ ถ้าไม่ขอเบิ้ลก็โง่เต็มทีแล้วล่ะ คนอะไรเอามันส์เป็นบ้าเลย “หื่นมาจากไหนเนี่ยคุณ คืนนี้สองรอบแล้วนะ พอได้แล้วมั้ง พรุ่งนี้คุณต้องตื่นไปทำงานแต่เช้าไม่ใช่หรือไง” ภารัณพูดบอกไปแบบเหนื่อยๆ หลังจากที่พึ่งเสร็จสมจากเธอไปมาดๆ แต่เธอก็ดันมาร้องขอเขาให้เอากับเธออีกรอบ มันจึงทำให้เขาหันไปมองเธอที่กำลังใช้สายตาและมือยั่วยวนเขาอย่างหื่นๆ “ก็ใช่ แต่ฉันยังอยากจะเอากับคุณอีกอ่ะ มันเสียวดี ใครบอกให้คุณมาทำให้ฉันติดใจเองล่ะ คุณก็ต้องรับผิดชอบสิ หรือจะให้ฉันไปเอากับคนอื่น” ปารารินพูดออกไปแล้วก็มองหน้าเขาแล้วยิ้มอย่างน่ารักออกไป เพราะเขานั่นแหละมาทำให้เธอติดใจทำไมกัน เขาก็ต้องยอมรับความหื่นของเธอไป “ไม่ คุณเป็นผู้หญิงของผม อย่าได้แม้แต่คิดจะให้คนอื่นมาซั่มคุณเชียวนะ ไม่งั้นผมเอาคุณจนบานแน่” ภารัณพูดออกไปเสียงเข้มอย่างไม่ยอม ที่เธอพูดท้าทายเขามาแบบนั้น “งั้นก็มาสิคะ ทำให้ฉันจุกจนไม่ต้องไปหาเอาที่อื่น หึๆ” ปารารินพูดบอกไปก็ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะขึ้นไปนั่งควบที่หน้าขาของเขาแล้วยิ้มใส่เขาอย่างยั่วยวน ภาม ภารัณ ธรรมรงสกุล อายุ 34 ปี หนุ่มหล่อนักธุรกิจด้านอสังหาริมทรัพย์แนวหน้าของเมืองไทย ผู้ได้ฉายาว่า ”เสือยิ้มยาก” เพราะว่าเขานั้นไม่ได้สนใจอะไรเลยนอกจากธุรกิจของเขา จนทำให้แฟนสาวที่คบกันมาเกือบ10ปีบอกเลิก ทำให้เขายิ่งเย็นชาและไร้ความรู้สึกมากขึ้นไปอีก แต่ใครจะไปคิดว่าฟ้าจะเล่นตลกกับเขาให้เจอกับยัยเด็กจอมแสบอย่าง “ปาราริน” ที่ทำให้อดีตแฟนของเขาเข้าใจผิดและหึงหวงเขาได้ เขาจึงจ้างเธอมาเป็นแฟนปลอมๆของเขา เพื่อที่จะดึงอดีตคนรักของเขากลับมาคบกับเขา แต่ยิ่งนานวันความสัมพันธ์ของเขาและปารารินก็ยิ่งลึกซึ้งจนเขาอยากจะถอนตัว ทำให้เขาต้องเลือกระหว่างคนรักเก่าหรือแฟนปลอมๆอย่างเธอ ปราง ปาราริน คงสินทรัพย์ อายุ 24 ปี สาวสถาปนิกหน้าหวาน ผู้คลั่งไล้หลงใหล ”ภารัณ” หนุ่มนักธุรกิจที่มอบทุนให้เธอเรียนจนจบ แต่แล้วผู้ชายที่เธอปลามปลื้มก็กลายเป็นผู้ชายมักมากในพริบตา เมื่อเขาได้มอบทุนไปเรียนต่อของเธอให้กับผู้หญิงที่ยอมนอนกับเขา มันจึงทำให้เธอพยายามหาวิธีจะเอาคืนเขา แต่แล้วสถานการณ์มันก็บีบบังคับให้เธอต้องกลายเป็นแฟนปลอมๆของเขา เพื่อยั่วให้แฟนเก่าของเขาหึงและกลับมาคบกับเขาเหมือนเดิม แต่แล้วเธอกับเขาก็ดันมีความสัมพันธ์เกินเลยด้วยกันจนนับครั้งไม่ถ้วน ทำให้มีเบบี๋ตัวน้อยออกมายืนยันว่าเธอไม่ใช่แฟนปลอมๆของเขาอีกต่อไป และเธอจะทำอย่างไรเมื่อคนรักเก่าของเขากำลังจะมาทวงเขาคืนกลับไป

นิยายรักโรแมนติกจบแล้ว

Love Sick

77.0K·Phat_sara

“หวาย” “ว่า” “วันนี้ไม่ได้ไปด้วยนะ” “เพราะ?” “มีนัด” “กับใคร?” ไม้หวายหันไปถามเพื่อนสนิทด้วยความสงสัยเพราะเธอกับมายานัดกันไว้ตั้งแต่เมื่อสามวันที่แล้ว “เออน่า” “มายาแกจะเบี้ยวฉันแล้วไปกับผู้ชายอีกแล้วเหรอ” “อีกแล้วอะไรกันล่ะ” “เหอะ! ให้มันได้อย่างนี้สิ” “เอาน่า ผู้ชายคนนี้งานดีมากเข้าใจเพื่อนหน่อย” “แล้วฉันก็ต้องไปคนเดียวทั้งที่นัดกันไว้แล้วนี่นะ” ไม้หวายกรอกตาใส่เพื่อนสนิทที่เอาแต่ยิ้มให้เธอ “เดี๋ยวซื้อขนมมาฝาก” “อือ ตามสบายเลย” เธอตอบกลับด้วยความเซ็ง ไม่ใช่ว่าอยากได้ขนมแต่เพราะรู้ว่าต่อให้พูดยังไงเพื่อนสนิทอย่างมายาก็ไม่ไปตามนัดของเธอแน่นอน “น่ารักที่สุด” “ได้แค่น่ารักไงไม่สวยเท่ามายาเลยไม่มีผู้เข้ามาให้เทเพื่อนบ้าง” “ฮ่า ๆๆ ไม่เอา ๆ ไม่กัดเพื่อน อุ้ย! ผู้ชายใกล้มาถึงแล้วฉันไปก่อนนะแก” “ขอติดรถไปลงหน้ามอได้ไหม” “ไม่ได้จ้ะเพื่อน” “ทำไมอ่ะ” “ไม่ได้ก็คือไม่ได้จ้ะเพื่อนรัก ขอโทษน้าแต่ไม่ได้จริง ๆ เพื่อนไปก่อนนะหวาย จุ๊บ~” มายายิ้มหวานให้เธอแล้วส่งจูบก่อนจะรีบปรี่ออกไปด้านหน้าคณะทิ้งให้ไม้หวายอยู่กับความเซ็งและติดอยู่กับความสงสัย สงสัยว่าทำไมมายาถึงได้ไม่เคยให้เธอได้ทำความรู้จักกับผู้ชายของเธอเลยสักครั้งไม่ว่าจะคบกับใครก็ตาม “ช่างเถอะ” ไม้หวายสลัดความคิดทิ้งก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินออกจากคณะเพื่อไปขึ้นรถเมล์ที่หน้ามหาวิทยาลัย ปริ๊น ๆ ปริ๊น ๆ “หวาย” “อ้าวพี่ลุค สวัสดีค่ะ” “เราจะไปไหน” “กำลังจะกลับค่ะ” “ขึ้นมาสิเดี๋ยวพี่ไปส่ง” “ไม่เป็นไรค่ะพี่ลุค” “มาเร็ว” “จะดีเหรอคะ” เธอถามด้วยความเกรงใจ อีกอย่างตรงที่เธอยืนอยู่ก็ยังอยู่ไม่ไกลหน้าคณะซึ่งไม่ใช่เรื่องที่ดีเท่าไหร่กับการขึ้นรถของพี่ลุค รุ่นพี่ปีสี่ที่ทั้งหล่อ รวย ฮอต เป็นที่หมายตาของสาว ๆ เกินครึ่งคณะ “มาเถอะน่า” “โอเคค่ะ ขอบคุณนะคะพี่ลุค” ไม้หวายรีบขึ้นรถหรูของเขาก่อนที่ลุคจะขับรถออกไป “เพื่อนไปไหนล่ะทำไมเดินกลับคนเดียว” “ไปทำธุระค่ะ” ไม่ใช่เรื่องที่เธอต้องเอาเรื่องส่วนตัวของเพื่อนมาพูดให้ใครฟังไม้หวายจึงเลือกที่จะตอบกว้าง ๆ เข้าไว้ “อื้ม” “พี่ลุคกำลังจะกลับเหรอคะ” “เปล่า พี่จะไปทำธุระให้ไอ้ชาร์ล” ลุคเอ่ยถึงเพื่อนสนิทของตัวเองที่เป็นหนึ่งในผู้ชายเพอร์เฟ็คที่สาว ๆ ทั้งในคณะและต่างคณะต่างก็อยากได้เขาเป็นแฟนกันทั้งนั้น “อ่อ” “แล้วนี่เราจะกลับห้องเลยใช่ไหม” “เปล่าค่ะ หวายจะไปซื้อของน่ะค่ะพี่ลุค” ไม้หวายตอบตามความจริง เธอจะไปซื้อของมาทำงานกลุ่มแต่เพื่อนในกลุ่มของเธออย่างมายาดันเบี้ยวนัดไม่ไปด้วยทำให้เธอต้องไปคนเดียว “ซื้อของใช้เหรอ” “ของทำงานกลุ่มค่ะ” “ไปคนเดียว?” “ค่ะ” เธอพยักหน้ารับเขาที่ถามด้วยสีหน้าฉงน “แล้วเพื่อนในกลุ่มไปไหนหมด หรือว่าไปเจอกันที่ร้าน” “เพื่อนไม่ว่างน่ะค่ะหวายเลยอาสาไปซื้อเอง” เธอยิ้มตอบเขาด้วยความสดใส ถึงจะเซ็งอยู่บ้างที่เพื่อนไม่ไปด้วยแต่จะเซ็งต่อไปก็เปล่าประโยชน์ “ของเยอะรึเปล่า” “นิดหน่อยค่ะ” “ซื้อที่ไหนล่ะ” “ร้าน XXX ค่ะ” เขาถามอะไรมาเธอก็ตอบอย่างไม่คิดอะไร “ไม่ไกลจากที่นี่เท่าไหร่ใช่ไหม” “ค่ะ ไม่ไกลหวายเลยไปเอง” “แต่ยังไงงานกลุ่มก็ไม่สมควรไปซื้อคนเดียวจริงไหม” “ก็...ค่ะ แต่ไม่เป็นไรค่ะเดี๋ยวตอนทำงานก็ช่วยกันทำเหมือนเดิม” “เดี๋ยวพี่พาไปแล้วกันไปคนเดียวลำบาก” “ไม่เป็นไรค่ะพี่ลุคหวายไปได้ค่ะ” “เถอะน่า พี่ว่าง” “เมื่อกี้เพิ่งบอกจะไปทำธุระให้พี่ชาร์ลไม่ใช่เหรอคะ” “อื้ม แต่ไม่ได้รีบอะไร” “อย่าเลยค่ะหวายเกรงใจนั่งแท็กซี่ไปแป๊บเดียวค่ะพี่ลุค” “ไม่ต้องเกรงใจหรอกพี่กำลังอยากขับรถเล่นอยากหาอะไรทำพอดี” “แต่... / นั่งเงียบ ๆ ก็พอไม้หวาย” เธอกำลังจะปฏิเสธอีกครั้งแต่เขาก็พูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงดุนิดหน่อยทำให้ไม้หวายยอมเงียบเพราะรู้ว่าคงปฏิเสธไม่ได้ถ้าเขาต้องการจะพาไป -เวลาต่อมา- “ของโคตรเยอะถ้ามาเองจะหอบขึ้นแท็กซี่ยังไง” “แหะ ๆ ขอบคุณนะคะ” เธอหัวเราะแผ่วเบาด้วยท่าทางเก้อเขินหลังจากที่เขายกของขึ้นรถแล้วหันมาพูดด้วยประโยคเมื่อครู่นี้ “ไม่เป็นไร ต้องซื้ออะไรอีกไหม” “ไม่แล้วค่ะ” “โอเคถ้างั้นพี่ไปส่งที่หอเลยนะ” “ค่ะ” ไม้หวายยิ้มรับก่อนที่ทั้งสองคนจะขึ้นรถแล้วขับตรงไปที่หอพักของเธอ ตื๊ดดดดด ตื๊ดดดด ...ชาร์ล ไม้หวายรับรู้ว่าใครโทรหาลุคจากการมองหน้าจอของรถยนต์ที่เชื่อมต่อกับโทรศัพท์ทำให้เธอเลือกที่จะนั่งเงียบเพื่อให้เขาได้คุยธุระ ติ๊ด! (เมื่อไหร่มึงจะมาวะ!) เสียงที่ดังจากปลายสายบ่งบอกอารมณ์ของคนพูดได้ดีว่ากำลังหงุดหงิดมากแค่ไหน “เออกำลังจะไป รอก่อน” (รอเหี้ยไร มึงรีบมาเดี๋ยวนี้ไอ้ลุคไม่งั้นกูได้ฆ่าผู้หญิงคนนี้ตายก่อนยัยนี่จะฆ่าตัวตายเองแน่!) “เออ ๆ บอกว่ารอก่อนไงวะ” (กูจะฆ่ายัยนี่ให้ตาย มึงรอมาเก็บศพแทนแล้วกัน) “อ่าส์! กูกำลังรีบไป” ติ๊ด! “พี่ต้องเปลี่ยนเส้นทางระทันหันนะหวาย” “เอ่อ...ค่ะ ถ้างั้นเดี๋ยวหวายลงข้างหน้าก็ได้ค่ะ” “ไปด้วยกันนี่แหละ เสร็จธุระเดี๋ยวพี่ไปส่ง ที่ ๆ พี่จะไปอยู่ไม่ไกลจากแถวนี้” ลุคบอกเธอจบก็เพิ่มความเร็วของรถยนต์ขึ้นทันทีส่วนไม้หวายก็กล้าพูดอะไรต่อเพราะเธอตกใจตั้งแต่ที่ได้ยินประโยคนั้นของเพื่อนเขาแล้ว (รอเหี้ยไร มึงรีบมาเดี๋ยวนี้ไอ้ลุคไม่งั้นกูได้ฆ่าผู้หญิงคนนี้ตายก่อนยัยนี่จะฆ่าตัวตายเองแน่!) เธอไม่เคยคุยพี่ชาร์ลคนนั้นหรอกมีแค่พี่ลุคคนนี้เท่านั้นที่เธอมีโอกาสได้คุยบ้างเพราะบุคลิคที่เข้าถึงง่ายของเขาแตกต่างจากเพื่อนของเขาที่แค่มองหน้าก็เหมือนจะฆ่าคนให้ตายคนนั้นพอได้ยินเขาพูดประโยคนั้นออกมาเลยทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัว “พี่ลุคคะ” หลังจากปล่อยให้บรรยากาศในรถเงียบอยู่พักหนึ่งไม้หวายก็ตัดสินใจเรียกคนข้าง ๆ “ครับ” “เหมือนจะมีธุระสำคัญ ให้หวายไปด้วยจะไม่เป็นไรเหรอคะ” “ก็...ไม่เป็นไรหรอก พี่รีบของเราก็เยอะจะให้กลับเองได้ไง ไม่เป็นไรหรอกอย่าคิดมากเลยใกล้ถึงแล้ว เคลียร์ธุระเสร็จเดี๋ยวพี่ไปส่งนะ” “ค่ะ” เพราะไม่รู้จะพูดอะไรต่อไม่กล้าพูดมากเพราะเกรงใจเขาด้วยทำให้เธอเลือกที่จะเงียบจนกระทั่งเวลาผ่านไปไม่ถึงสิบนาทีลุคก็พาไม้หวายเลี้ยวรถเข้าไปในบ้านหลังหนึ่ง “ไปครับ” “คะ?” “ลงรถไงถึงแล้ว” “ค่ะ ๆ” เธอรีบลงรถตามที่เขาบอกเพราะดูเขาเองก็รีบพอตัวจากนั้นเขาก็เดินเข้าไปในบ้านหลังนั้นส่วนเธอก็ยืนรออยู่ข้างนอกไม่ได้เดินตามเข้าไป “พี่ลุคมาทำไม!” เสียงที่ดังออกมาจากข้างในบ้านทำให้เธอที่ยืนอยู่ข้างนอกตกใจนิดหน่อย ดูเหมือนข้างในจะมีปัญหาใหญ่ที่เธอก็ไม่รู้ว่าเรื่องอะไรเพราะเป็นคนนอก และด้วยความที่เป็นคนนอกก็ยิ่งทำให้เธอลำบากใจที่จะยืนอยู่แถวนี้เช่นกัน “เฮ้อ! มาทำอะไรที่นี่นะหวายเอ้ย” ไม้หวายพึมพำกับตัวเองแล้วพยายามมองหาที่นั่งแต่มันดันไม่มีนี่สิ “กลับได้แล้วพิม” “ไม่! พิมยังคุยกับพี่ชาร์ลไม่รู้เรื่องเลย!” “คุยห่าอะไรอีกวะ” “คุยเรื่องเด็กในท้องพิมนี่ไงยังจะถามอีกเหรอว่าคุยเรื่องอะไร!” ไม้หวายตกใจมากกว่าเดิมกับสิ่งที่ได้ยิน เธอไม่ได้ตั้งใจฟังแต่เพราะคนในบ้านคุยกันเสียงดังออกมาข้างนอกให้เธอได้ยินเอง “ฉันไม่ได้ทำเธอท้อง” “ไม่ได้ทำพิมท้องแล้วหมาที่ไหนมันทำในเมื่อพิมนอนกับพี่ชาร์ลคนเดียว!” “จะไปรู้เหรอวะ!” “เฮ้ยไอ้ชาร์ลมึงใจเย็น” “เย็นเหี้ยไรยัยนี่นอนกับกูสามครั้งกูใส่ถุงทุกครั้งจะมาท้องกับกูได้ยังไง!” “มันก็แตกได้ไหมพี่ชาร์ล! ปัดความรับผิดชอบเอาแต่ได้ ตกลงจะไม่รับผิดชอบพิมกับลูกใช่ไหม!” “เออ!” “ได้! ถ้าพี่ชาร์ลไม่รับผิดชอบพิมจะฆ่าตัวตาย!” “เออ! ตาย ๆ ไปเลยเรื่องของเธอ!” “เฮ้ย ๆ พอ ๆ กูว่าไปกันใหญ่แล้ว เอางี้พิมพี่ว่าคุยตอนนี้ก็มีแต่แรงใส่กันให้ไอ้ชาร์ลมันไปสงบสติอารมณ์ก่อนดีกว่านะ” “แล้วพิมล่ะ! พิมจะอยู่ยังไงระหว่างที่พี่ชาร์ลไปสงบสติอารมณ์! คนทำแค่อารมณ์เสียแต่คนท้องมันจะตายอยู่แล้วนะพี่ลุค ฮื่อ ๆๆ” “ไม่เป็นไรเดี๋ยวคุยกับพี่ก่อน มีอะไรระบายกับพี่ ยิ่งดันทุรังคุยกับมันตอนนี้ยิ่งพังกว่าเดิมนะพิม” “แต่พิม... / เชื่อพี่ คุยตอนนี้ยิ่งพังก็เห็นอยู่ว่าไอ้ชาร์ลไม่ได้แคร์อะไร” “ฮึก! ก็ได้ค่ะ” “โอเค ถ้างันพิ้มรออยู่ตรงนี้ก่อน อย่าเพิ่งทำอะไรนั่งอยู่เฉย ๆ เดี๋ยวพี่มา ถ้าอยากให้เรื่องมันดีขึ้นอย่าวู่วามเด็ดขาดนะพิม” “ค่ะ ฮื่อ ๆๆ” “มึงมานี่ไอ้ชาร์ล” ลุคดึงเพื่อนสนิทของตัวเองออกมานอกบ้าน ทันทีที่เดินออกมาข้างนอกก็ทำให้ไม้หวายสะดุ้งด้วยความตกใจแล้วก็รู้สึกหวาดกลัวทันทีที่เห็นสายตาเกรี้ยวกราดที่มองมาที่เธอ “...มึงพาเด็กในคณะมาทำไม?” “เอ่อ...” ไม้หวายรู้สึกเสียวสันหลังกับน้ำเสียงและสายตาที่ดูไม่พอใจกับการมีเธออยู่ที่นี่ของเขาทำให้เธออึกอักออกมาในทันที “ก็มึงเร่งกูจะให้ทำยังไงวะกูกำลังจะไปส่งน้องที่หอพอดีจะไปส่งก่อนก็กลัวไม่ทัน ช่างเถอะน่ากูว่าตอนนี้มึงกลับก่อนดีกว่าเดี๋ยวกูเคลียร์ทางนี้เอง” “อืม เคลียร์ไปเลยกูรำคาญ แต่ถ้าเคลียร์ไม่ได้ก็ปล่อยให้ตายอย่างที่อยากตายไปเลย” ชาร์ลเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชาไร้เยื่อใยก่อนจะหันหลังเดินไปทันที “เดี๋ยวก่อนไอ้ชาร์ล” “อะไร” “กูคงต้องเคลียร์อีกนานฝากไม้หวายกลับกับมึงก่อน” “เอ่อ ไม่เป็นไรค่ะพี่ลุคเดี๋ยวหวายกลับแท็กซี่ก็ได้ค่ะ” “ไม่ได้ พี่บังคับเรามาจะให้เรากลับเองได้ยังไงของเราก็เยอะ กูเคลียร์ธุระให้มึงมึงก็เคลียร์ธุระให้กูบ้าง พาไม้หวายไปส่งที่หอเอารถกูไปเพราะของน้องอยู่หลังรถกูเยอะ” ลุคพูดจบก็ยื่นกุญแจรถไปข้างหน้าเพื่อให้ชาร์ลมาหยิบมัน “...ยุ่งยากว่ะ” เขาพึมพำออกมาด้วยความหงุดหงิดก่อนจะเดินมาแลกกุญแจรถกับเพื่อนสนิทด้วยท่าทางที่ดูไม่น่าเข้าใกล้ที่สุดในความรู้สึกของไม้หวาย “กลับกับมันนะไม้หวาย พี่ขอโทษจริง ๆ ที่ไปส่งด้วยตัวเองไม่ได้” “...ค่ะ ไม่เป็นไรค่ะพี่ลุค” ไม้หวายรับคำด้วยความรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ความจริงเธอยากกลับเองมากกว่าแต่ด้วยอารมณ์ของชาร์ลในตอนนี้ทำให้เธอไม่กล้าพูดอะไร “มาสักที” เสียงดุดันเอ่ยขึ้นทำให้สองขาเรียวต้องรีบเดินไปที่รถของลุคก่อนจะรีบขึ้นรถด้วยความลนลานแต่ยังไม่ทนที่เธอจะได้คาดเข็มขัดนิรภัยให้เรียบร้อยรถหรูคันนี้ก็ถูกคนขับเหยียบคันเร่งเต็มแรงจนรถกระชากและมันก็ทำให้ไม้หวายอกสั่นขวัญหาย จากที่กลัวอยู่แล้วก็ยิ่งกลัวมากขึ้นหลายเท่าตัว บรรยายกาศในรถมีแต่ความเงียบไม่มีสักวินาทีที่ไม้หวายจะไม่เกร็ง แม้แต่การหายใจเข้าออกของตัวเองเธอก็ยังรู้สึกเกร็งต้องค่อย ๆ หายใจเข้าออกช้า ๆ เพื่อไม่ให้เกิดเสียงรบกวนเขาที่เธอไม่ได้สนิทด้วยแม้แต่นิดเดียวต่อให้เขาจะเป็นพี่รหัสของเพื่อนสนิทเธอก็ตาม “ชื่ออะไรนะ” เสียงเย็นชาที่เอ่ยขึ้นมาทำลายความเงียบอย่างไม่ให้สุ้มให้เสียงทำไม้หวายสติแทบหลุด “คะ” “เธอชื่ออะไร” เขาถามอีกครั้งโดยที่ไม่ได้หันมามองหน้าเธอแม้แต่นิดเดียวเอาแต่จ้องมองไปที่ถนนด้วยใบหน้าถมึงทึง “หวะ...หวายค่ะ” “อืม” เขาตอบรับแค่นั้นบรรยากาศโดยรอบก็ตกอยู่ในความเงียบอีกครั้งและมันยิ่งทำให้ไม้หวายทำตัวไม่ถูก แม้แต่มือไม้ก็ไม่รู้ว่าจะเอาไปวางไว้ตรงไหนดี “อย่าไปพูดเรื่องนั้นให้ใครฟัง” “...ค่ะ” เธอเงียบไปพักหนึ่งก่อนจะตอบไม่ใช่เพราะจะไม่รับปากแต่เป็นเพราะเธอรู้สึกหวาดกลัวน้ำเสียงเย็นยะเยือกของเขาต่างหากเลยทำให้เธอขยับปากได้ช้า “รับปากแล้วก็ทำให้ได้ ถ้าเรื่องนี้เล็ดลอดออกไป...เธอตาย”

นิยายรักโรแมนติกจบแล้ว

พลาดรักคุณสามี

84.0K·ชะนีติดมันส์

"ถ้าคืนนี้คุณทำอะไรฉันอีกฉันจะร้องให้พ่อกับแม่ช่วยจริงๆด้วย""แล้วไงถ้าพวกท่านถามเธอจะตอบว่าสามีกำลังจะปล้ำอย่างนั้นเหรอ"คุณรามิลในเมื่อคุณไม่ได้รักฉัน คุณก็อย่าทำแบบนี้กับฉันอีกเลย"แต่ก็เคยทำไปแล้วนี่

ประธานจบแล้ว

ทะลุมิติยุค80พร้อมระบบสแกนหยกพลิกชะตา

5.0K·หลิ่งฟาง/หยุ่นไฮ่ /ฉินมอร์

เมื่อปรมาจารย์หยกอันดับหนึ่งทะลุมิติมาอยู่ในร่างเด็กสาวกำพร้ายุค 80 ที่ถูกรังแก พร้อมกับ ระบบเนตรหยกสวรรค์ที่มองทะลุหินทุกก้อนบนโลก! หินขยะที่ไม่มีใครเหลียวแล? เธอกวาดซื้อมาผ่าจนได้หยกจักรพรรดิ มูลค่าประเมินไม่ได้! ญาติชั่วช้าที่หวังฮุบสมบัติ? เธอจะส่งพวกมันไปชดใช้กรรมในคุกให้หมด! ศัตรูที่กล้ามาเล่นสกปรก? เธอจะปั่นหัวพวกมันให้สูญเงินเป็นล้านจนกระอักเลือด! ในขณะที่มู่หลานกำลังสถาปนาตัวเองเป็นราชินีหยกผู้สั่นสะเทือนวงการอัญมณีเอเชีย หยางจื่อเซวียนมาเฟียหนุ่มฉายามัจจุราชหน้าหยกผู้แสนเย็นชา กลับตามติดเธอไม่ห่าง "หินก้อนไหนที่เธออยากได้ ฉันจะซื้อให้ แต่ถ้าใครกล้าแตะต้องเธอ ฉันจะฝังมันไว้ใต้ลานตัดหิน!" เดี๋ยวนะ ท่านประธานหยางผู้น่าเกรงขาม ทำไมถึงกลายเป็นจอมมารคลั่งรักไปได้ล่ะเนี่ย!

นิยายรักจบแล้ว

Mr. Boss ยกทั้งใจให้คุณเจ้านาย

14.0K·Phat_sara

เธอรับงานที่เขาจ้างแบบงง ๆ ด้วยความไม่สมยอมด้วยซ้ำก่อนที่สุดท้ายเธอจะแอบชอบนายจ้างจนไม่อยากให้งานนี้จบลง แต่สุดท้ายงานนี้ี้ก็ต้องจบลง จบลงด้วยเหตุผลที่นายจ้างของเธอเลิกจ้างเพราะเขาไม่พอใจกับความรู้สึกของเธอ...

นิยายรักโรแมนติกจบแล้ว

Hot Love ของรักท่านประธาน

611.0K·ณดารินทร์

ยัยเด็กขาดสารอาหารคนนี้หรอ คือลูกสาวคนใหม่ของแม่.. เด็กอะไร ขวางหูขวางตาชะมัด เจอหน้ากันเอาแต่ก้มหน้าหลบตา ทำเหมือนเขาเป็นยักษ์เป็นมาร แต่ทำไมยัยเด็กนี่ถึงสวยวันสวยคืน ถ้าเขาจะแอบกินเด็กของแม่ จะผิดไหม ***************************** เรื่องนี้เป็นนิยายลำดับที่ 1 ของ เซตทายาทมาเฟีย 1. Hot Love ของรักท่านประธาน 2. Bad Love ของหวงคาสโนว่า 3. Forbidden Love ของต้องห้ามทายาทมาเฟีย

นิยายรักโรแมนติกจบแล้ว

หลงรักเมียในนาม

66.0K·ชะนีติดมันส์

"เรากินยาคุมหรือยัง" ในเมื่อกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้อีกแล้ว มันคงเป็นสิ่งเดียวที่พี่สาวแบบเธอจะทำเพื่อน้องได้ "ยังเลย" "มีอะไรกับเขามากี่ครั้งแล้ว..ตั้งแต่เมื่อไร" คนเป็นน้องอายที่จะพูดให้พี่ฟัง แต่เธอก็ต้องพูดเพราะรู้ดีว่าที่พี่ถามคงเป็นห่วง "ตั้งแต่ตอนที่พี่เกิดอุบัติเหตุค่ะ" "อะไรนะ??" นับวันดูก็ประมาณเดือนกว่าแล้ว แต่น้องสาวยังไม่ได้ทานยาคุมกำเนิด ถึงแม้น้องจะบอกว่าเขาเอาออกมาหลั่งนอกทุกครั้ง มันก็ยังไม่ปลอดภัยอยู่ดี "เราคิดยังไงกับท่านประธาน" "คะ" "เรามีความรู้สึกยังไงกับบอส" ใบหน้างามส่ายไปมาเล็กน้อยเพื่อเป็นการตอบ ผ่านไปสักพักพี่สาวก็ออกไปซื้อที่ตรวจครรภ์มาให้น้อง "ไปตรวจท้อง" "ฉันไม่ท้องหรอก" "ไม่ท้องก็ดีไป แต่ตรวจเพื่อความแน่ใจ ถ้าไม่ท้องก็เริ่มกินยาคุมที่พี่ซื้อมาให้" ในถุงนั้นมีทั้งเครื่องตรวจครรภ์และก็ยาคุมกำเนิด เธอก็เลยทำตามที่พี่สาวบอกมา "เอาผลตรวจมาให้พี่ดู" "ไม่มีอะไรค่ะ" "ไม่มีก็เอามา" พี่สาวเอื้อมมือไปเอาผลตรวจที่น้องสาวซ้อนไว้ข้างหลังมาดู "......"

ประธานจบแล้ว

จักรพรรดิเชียนตกสวรรค์

4.0M·จูผาซู่

มหากษัตริย์ชางฉองหลินหยุนที่ปราบปรามสามโลกไถ่บาปไม่สำเร็จ เกิดใหม่กลับสู่โลกมนุษย์เป็นเขยแต่งเข้าบ้าน ชาติปางก่อน ได้เมียที่สวยเซ็กซี่ดูเป็นผู้ใหญ่กลับครอบครองไม่ได้ ชาตินี้ หลินหยุนจะทำยังไง……ชาติก่อน เขาเป็นคนไร้ความสามารถที่ใครๆต่างดูถูก ชาตินี้ เขาเป็นหมอเทพหลินในวงการแพทย์ ตาทิพย์หลินในวงการของโบราณ อาจารย์หลินในวงการฮวงจุ้ย และหลินชางฉองในวงการบู๊ เมื่อเขากลับมาสู่เทวโลกอีกครั้ง พบว่าเทวโลกมีการเปลี่ยนแปลง หลายคนที่กำลังไถ่บาปรวมตัวกัน พวกเขาจะทำได้ดั่งใจหวังหรือไม่

นิยายจีนจบแล้ว

Ex-Girlfriend ก็แค่แฟนเก่า

1.0K·ณดารินทร์

"อยากให้ฉันยกโทษให้เหรอ มีทางเดียวเท่านั้น แก้ผ้า...แล้วขึ้นเตียง"

นิยายรักโรแมนติกจบแล้ว

My Dear ฉันได้สามีเป็นนายตำรวจใหญ่ (Thanthap - Dada) (Section แม่หมอสื่อรัก)

21.0K·มุนิน 검은 진주 (Muninthr)

เมื่อโชคชะตาพัดพาทำให้เธอต้องมาตกม้าตายเป็นภรรยานายตำรวจยศใหญ่ บุพเพอาละวาดจึงก่อเกิดนับแต่บัดนี้~ ฐานทัพ เกียรติวงศ์กุล 35 years old. นายตำรวจใหญ่ ผู้เคร่งขรึม ตงฉินในเรื่องยุติธรรม "คุณทำกลอกตาแบบนี้ใส่ผม กลับบ้านไปอยากคุยกับผมยาวใช่ไหม?" "คุณไปมีเรื่องกับใครมา ทำไมหน้าถึงมีรอยแดง" ดาด้า นวินดา เกียรติวงศ์กุล 25 years old. ดาราสาว นางร้ายสายแซ่บ เมื่อเธอตกม้าตาย ต้องมาเป็นเมียนายตำรวจใหญ่ "ฉันไม่อยากเป็นหรอกคุณนายตำรวจอะ ถ้าสามีจะขี้เก๊กซะขนาดนี้) -_- คนอะไรชอบคีพลุคอยู่ตลอดเวลา ^^ ตอนหลับก็น่ารักดีนะคุณผู้กำกับ

นิยายรักโรแมนติกจบแล้ว

สตรีอ้วนเช่นข้า ขอหย่ารักท่าน

1.0K·ฟู่จินเฟย

หลิวฟางอี้ ตื่นมาบนเตียงตระกูลฟู่ แถมบุรุษที่อยู่ในห้องเดียวกันยังเป็นชายในใจที่เพ้อฝันมานาน ฟู่หลางเทียน แต่ข้อกล่าวหาที่เขามอบให้ช่างน่ารังเกียจ และหากเป็นเช่นนั้นใยนางไม่รู้สึกว่าโดนเด็ดบุปผากันล่ะ

นิยายจีนโบราณจบแล้ว

มัจจุราชทวงแค้น

2.0K·Dark Memories

เมื่อจุดเริ่มต้นของความรักมาจากความแค้น เรื่องราวทุกอย่างจึงเต็มไปด้วยบาดแผล แต่ที่แย่กว่านั้นคือ ความแค้นที่เกี่ยวพันกันทั้งครอบครัว มันจะสมหวังได้ยังไง

นิยายรักจบแล้ว