ย้อนเวลาไปเป็นภรรยาอ้วนยุค80 ฉันมีห้างสรรพสินค้าส่วนตัว

ความเจ็บปวดสายหนึ่งแล่นพล่านไปทั่วกะโหลกศีรษะ ราวกับมีใครใช้ค้อนปอนด์ระดมทุบลงมาที่ขมับอย่างบ้าคลั่ง เจียงเซี่ยครางออกมาเบาๆ ในลำคอ พยายามจะยกมือขึ้นนวดขมับเพื่อบรรเทาความปวดร้าว แต่กลับพบว่าท่อนแขนของตนนั้นหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่วพันชั่ง ความรู้สึกเหนียวเหนอะหนะตามร่างกายทำให้เธอรู้สึกขยะแขยงจนขนลุกชันไปทั้งตัว

กลิ่น... กลิ่นบ้าอะไรกันนี่?

กลิ่นเหม็นเปรี้ยวของเหงื่อไคลหมักหมม ผสมกับกลิ่นอับชื้นของเชื้อรา และกลิ่นฉุนกึกของอาหารบูดเน่าลอยคลุ้งเตะจมูกจนเธอแทบจะสำรอกของเก่าออกมา

"นี่มันที่ไหนกัน"

หญิงสาวพึมพำเสียงแหบพร่า พยายามฝืนลืมตาที่บวมเป่งขึ้นมองเพดาน สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาไม่ใช่โคมไฟระย้าคริสตัลในเพนท์เฮาส์หรูใจกลางมหานครเซี่ยงไฮ้ แต่กลับเป็นคานไม้เก่าคร่ำคร่าที่มีหยากไย่ห้อยระย้าลงมาราวกับม่านมุ้ง ผนังห้องทำจากดินอัดที่ไม่เรียบ มีปฏิทินเก่าๆ แขวนอยู่ หน้าปกเป็นรูปดาราสาวแก้มแดงในชุดเครื่องแบบทหารกำลังอุ้มปลาคาร์ปตัวใหญ่

ปี 1985...

ตัวเลขสีแดงบนปฏิทินกระแทกตาเข้าอย่างจัง เจียงเซี่ยขมวดคิ้วแน่น นี่มันเรื่องตลกร้ายอะไรกัน เธอจำได้แม่นว่าเธอกำลังเดินตรวจตราความเรียบร้อยในห้างสรรพสินค้าตระกูลเจียงที่เธอเป็นเจ้าของ จู่ๆ ก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันชั้นวางสินค้าถล่มลงมา แล้วทำไมพอลืมตาตื่นขึ้นมาอีกที ถึงมาโผล่ในสถานที่ซอมซ่อราวกับรังหนูแบบนี้ได้

ทันใดนั้นความทรงจำที่ไม่ใช่ของเธอก็ไหลทะลักเข้ามาในสมองราวกับน้ำป่าไหลหลาก ภาพเหตุการณ์ต่างๆ ฉายชัดราวกับม้วนฟิล์มภาพยนตร์ที่ถูกฉายซ้ำด้วยความเร็วสูง เจียงเซี่ยหญิงสาวชื่อเดียวกันแซ่เดียวกัน แต่อัตลักษณ์ต่างกันราวฟ้ากับเหว!

เจ้าของร่างเดิมนี้คือหญิงอ้วนน้ำหนักกว่า 200 จิน แห่งหมู่บ้านสกุลเจียง นิสัยเกียจคร้านตัวเหม็น ปากร้าย ขี้อิจฉา และที่สำคัญที่สุดวีรกรรมล่าสุดที่ทำให้เธอต้องมานอนซมอยู่ในห้องนี้คือการวางยา

ใช่ วางยาผู้ชาย!

ผู้ชายคนนั้นคือลู่เจิงนายทหารหนุ่มอนาคตไกลยศพันโท ผู้มีรูปร่างสูงโปร่งและใบหน้าหล่อเหลาราวกับรูปสลัก เขาเป็นที่หมายปองของดรุณีสาวทั้งตำบล แต่กลับต้องมาตกม้าตายเพราะแผนสกปรกของหญิงอ้วนคนนี้ เจียงเซี่ยคนเดิมอาศัยจังหวะที่เขาเมามายในงานเลี้ยง วางยาปลุกกำหนัดและบีบบังคับให้เขารับผิดชอบด้วยการแต่งงาน

ภาพความทรงจำสุดท้ายคือสายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจชิงชังและเย็นชาของลู่เจิงในคืนเข้าหอ เขาโยนเธอทิ้งไว้ในห้องหอที่สกปรกโสโครกนี้ แล้วเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองแม้แต่หางตา พร้อมกับทิ้งคำพูดเชือดเฉือนใจไว้ประโยคหนึ่ง

"เธออยากแต่งงานนักใช่ไหม? ได้ ฉันแต่งให้แล้วแต่จำไว้ว่าเธอจะได้แค่ตัวฉัน อย่าหวังว่าจะได้หัวใจ"

"สวรรค์ท่านเล่นตลกอะไรกับฉันเนี่ย" เจียงเซี่ยยกมือขึ้นกุมขมับแต่แล้วเธอก็ต้องชะงักกึกเมื่อเห็นมือของตัวเองในครรลองสายตา

นั่นมันมือคนหรือขาหมูคากิ?

นิ้วป้อมสั้นบวมเป่งข้อนิ้วจมหายไปในเนื้ออวบอัด ผิวหนังดำคล้ำหยาบกร้าน แถมตามซอกเล็บยังมีคราบดำสกปรกฝังแน่น เจียงเซี่ยที่เป็นเชฟระดับมิชลินและเจ้าของห้างสรรพสินค้าผู้รักความสะอาดดุจชีวิตจิตใจแทบจะกรีดร้องออกมา

เธอกัดฟันลุกขึ้นนั่งเตียงไม้เก่าๆ ส่งเสียง เอี๊ยดอ๊าด ประท้วงน้ำหนักตัวมหาศาล พุงกะทิสามชั้นกระเพื่อมไหวตามจังหวะการขยับตัว ราวกับลูกบอลน้ำขนาดใหญ่ที่ผูกติดไว้หน้าท้อง

ตุ้บ!

เสียงฝ่าเท้าหนักๆ กระทบพื้นฝุ่น เจียงเซี่ยพาร่างอันเทอะทะเดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้งเก่าๆ กระจกบานนั้นมัวหมองและมีรอยร้าว แต่ก็ยังสะท้อนภาพความจริงอันโหดร้ายได้ชัดเจน

ใบหน้ากลมบานเป็นกระด้ง แก้มยุ้ยจนตาหยีแทบมองไม่เห็นลูกตาดำ ผิวหน้ามันเยิ้มเต็มไปด้วยสิวเขรอะ ผมเผ้ากระเซอะกระซิงเหมือนรังนกกระจอก เสื้อผ้าที่สวมอยู่ก็คับติ้วจนกระดุมแทบปริ รอยคราบอาหารเกรอะกรังอยู่บนอกเสื้อเป็นวงกว้าง

"พระเจ้าช่วยกล้วยทอด" เจียงเซี่ยอุทานออกมาอย่างหมดอาลัยตายอยาก น้ำเสียงแหบพร่าฟังดูเหมือนเป็ดถูกบีบคอ "สภาพแบบนี้ ต่อให้เป็นหมูในเล้ายังดูดีกว่าเลย มารดามันเถอะ นี่ฉันต้องมาอยู่ในร่างของตัวหายนะเดินดินหรือนี่"

แต่ความตกใจยังไม่เท่าความรู้สึกขยะแขยง กลิ่นเหม็นเปรี้ยวลอยเตะจมูกจนเธอแทบอาเจียน มันไม่ใช่กลิ่นจากข้างนอก แต่มันคือกลิ่นจากห้องนี้และตัวเธอ เจียงเซี่ยกวาดตามองไปรอบห้อง สภาพที่เห็นทำเอาหญิงสาวเจ้าระเบียบแทบจะเป็นลมล้มพับ