ทะลุมิติยุค80พร้อมระบบสแกนหยกพลิกชะตา

กลิ่นอับชื้นของเชื้อราที่เกาะกินเนื้อไม้ผุพัง ผสมปนเปกับกลิ่นคาวของสนิมเหล็กและหยาดเลือดแห้งกรังลอยมากระทบจมูก

ความเจ็บปวดแปลบปลาบแล่นริ้วจากท้ายทอยราวกับถูกค้อนปอนด์ทุบตีอย่างทารุณ มู่หลานพยายามขยับเปลือกตาที่หนักอึ้ง ลมหายใจของเธอหอบถี่ ร่างกายสั่นสะท้านไปด้วยความหนาวเหน็บที่ซึมลึกเข้ากระดูก ทันทีที่ดวงตาหงส์เบิกกว้างขึ้น ภาพเพดานไม้เก่าซอมซ่อที่มีใยแมงมุมระโยงระยางก็ปรากฏสู่สายตา

เธอสะบัดศีรษะอย่างแรง ยกมือขวาขึ้นกุมขมับที่เต้นตุบๆ สัมผัสได้ถึงของเหลวข้นเหนียวที่เกรอะกรังอยู่บนเส้นผม

‘ที่นี่มัน... ที่ไหนกัน?’

มู่หลานปรมาจารย์ด้านการประเมินหยกอันดับหนึ่งแห่งศตวรรษที่ 21 ผู้ซึ่งเหล่ามหาเศรษฐีและผู้มีอิทธิพลทั่วโลกต่างต้องยอมก้มหัวเพื่อให้เธอช่วยดูหยกให้จำได้ว่าตัวเองกำลังตรวจสอบหยกโลหิตสวรรค์โบราณวัตถุชิ้นสำคัญในห้องนิรภัย ก่อนที่แสงสีแดงฉานจะสว่างวาบจนกลืนกินทุกสิ่ง

แต่ยังไม่ทันที่สติจะฟื้นคืนเต็มร้อย คลื่นความทรงจำมหาศาลก็ไหลทะลักเข้าสู่สมองประดุจเขื่อนแตก!

มันคือความทรงจำของมู่หลานหญิงสาววัยสิบแปดปีที่มีชื่อและแซ่เดียวกัน ทว่าโชคชะตากลับอาภัพจนน่าเวทนา ปีนี้คือปี ค.ศ. 1987 ที่เมืองรุ่ยลี่ ชายแดนอวิ๋นหนานแหล่งค้าหยกที่ใหญ่และดิบเถื่อนที่สุดแห่งยุค

พ่อแม่ของร่างเดิมเพิ่งประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เสียชีวิตเมื่อไม่ถึงเดือนก่อน ศพยังไม่ทันข้ามเดือน ดินบนหลุมฝังศพยังไม่ทันแห้งสนิทมู่ต้าไห่ ลุงแท้ๆ ผู้มีจิตใจทรามยิ่งกว่าสุนัขจิ้งจอกก็บุกเข้ามาในบ้าน อาศัยความเป็นญาติผู้ใหญ่เพียงคนเดียว ฮุบเอาเงินชดเชยการตายของพ่อแม่ไปจนหมดเกลี้ยง ซ้ำยังกวาดต้อนสมบัติกงสี ข้าวของมีค่าทุกชิ้นในบ้าน ไม่เว้นแม้แต่จักรเย็บผ้าและวิทยุเก่าๆ ไปหน้าตาเฉย

หญิงสาวร่างเดิมเป็นเพียงคนหัวอ่อนและขี้ขลาด เมื่อสูญเสียร่มเงาไม้ใหญ่ก็ทำได้เพียงนอนร้องไห้กอดรูปถ่ายพ่อแม่ ปล่อยให้ลุงสารเลวข่มเหงรังแก ทว่านั่นยังไม่ใช่จุดต่ำสุดของชีวิต!

‘บัดซบ! นี่ฉันย้อนเวลามาอยู่ในร่างของเด็กสาวอาภัพในปี 1987 งั้นหรือ!’

มู่หลานกัดฟันกรอด แววตาที่เคยสับสนแปรเปลี่ยนเป็นความเยือกเย็น สัญชาตญาณเอาตัวรอดของปรมาจารย์หยกที่เคยฟาดฟันกับเสือสิงห์กระทิงแรดในวงการธุรกิจเริ่มตื่นตัว เธอกำลังจะยันตัวลุกขึ้นจากพื้นดินที่เย็นเฉียบ แต่แล้วโสตประสาทก็ถูกกระแทกด้วยเสียงกัมปนาทจากหน้าบ้าน

ปัง!

เสียงถีบประตูไม้ดังสนั่นหวั่นไหว บานประตูเก่าๆ สั่นสะเทือนราวกับจะหลุดออกจากบานพับ ตามมาด้วยเสียงสบถด่าทอที่หยาบโลน

"นังเด็กเหลือขอ! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! แกคิดว่าซ่อนตัวอยู่ในกระดองเต่าแล้วจะหนีพ้นงั้นเรอะ! รีบไสหัวออกมา!"

เสียงแหบพร่าที่เต็มไปด้วยความโอหังนั้นจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก มู่ต้าไห่ ลุงใหญ่สารเลวคนนั้น!

"ลูกพี่มู่ ประตูบ้านมันผุขนาดนี้ พังเข้าไปเลยดีกว่า เสียเวลาชะมัด!" เสียงลูกคู่ของนักเลงทวงหนี้ดังแทรกขึ้นมา

"นังเด็กนี่หน้าตาสะสวยใช้ได้ ถ้าส่งไปขายที่ซ่องชายแดน พวกเศรษฐีพม่าคงยอมจ่ายหนักแน่ๆ หนี้พนันห้าพันหยวนของลูกพี่มู่ ถือว่าลบล้างกันไปเลย!"

"ฮ่าๆๆ ดี! พังเข้าไป ลากตัวมันออกมา! ถือซะว่ามันได้ตอบแทนบุญคุณข้าวแดงแกงร้อนที่ตระกูลมู่เลี้ยงดูมันมาก็แล้วกัน!" ลุงใหญ่หัวเราะร่วนอย่างหน้าไม่อาย

มู่หลานที่อยู่ด้านในกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความหวาดกลัวที่ตกค้างอยู่ในจิตวิญญาณของร่างเดิมทำให้ร่างกายนี้สั่นสะท้านโดยอัตโนมัติ หนี้พนันห้าพันหยวน? ในยุค 80 ที่คนงานทั่วไปหาเงินได้แค่เดือนละไม่กี่สิบหยวน เงินห้าพันหยวนถือเป็นจำนวนเงินมหาศาลที่สามารถซื้อชีวิตคนได้สบายๆ

ไอ้แก่สารเลวนี่ผีพนันเข้าสิงจนถึงขั้นพาคนมาฉุดหลานสาวแท้ๆ ไปขายซ่องเพื่อล้างหนี้ของตัวเอง! สัตว์เดรัจฉานยังรู้จักรักลูกหลาน แต่มู่ต้าไห่ผู้นี้กลับเลวทรามยิ่งกว่าเดนมนุษย์!

ความสิ้นหวังและความคับแค้นใจของร่างเดิมบีบรัดหัวใจจนแทบหายใจไม่ออก ทว่าสำหรับมู่หลานในศตวรรษที่ 21 เธอไม่เคยรู้จักคำว่ายอมจำนน สวรรค์รังแกคน แต่เธอไม่มีวันยอมถูกรังแก!

ทันใดนั้นเอง ท่ามกลางวิกฤตที่จ่อคอหอย

[ติ๊ง!]

เสียงเครื่องจักรกลเย็นเยียบ ไร้อารมณ์ ทว่ากลับดังกังวานชัดเจนในห้วงสมองของเธอราวกับเสียงระฆังจากสวรรค์

[ตรวจพบคลื่นสมองเข้ากันได้... ระบบสแกนหยกสวรรค์ ทำการผูกมัดสำเร็จ!]

[กำลังโหลดข้อมูล... 10%... 50%... 100%!]

[ยินดีต้อนรับโฮสต์มู่หลาน สู่เส้นทางปรมาจารย์เนตรหยกระบบพร้อมใช้งานแล้ว!]

มู่หลานเบิกตากว้าง ความรู้สึกปวดร้าวที่ท้ายทอยพลันอันตรธานหายไป ถูกแทนที่ด้วยกระแสความอบอุ่นสายหนึ่งที่ไหลเวียนจากแกนสมองตรงเข้าสู่ดวงตาทั้งสองข้าง นัยน์ตาของเธอสว่างวาบขึ้นในความมืด คล้ายกับมีประกายแสงสีทองเรืองรองวาบผ่านรูม่านตาก่อนจะจางหายไปอย่างรวดเร็ว