ข้าไม่อยากเป็นแล้วนางร้ายขอหอบมิติวิเศษไปเป็นเศรษฐินีเสียยังดีกว่า

ท่ามกลางความเงียบสงัดของราตรีแห่งฤดูเหมันต์ที่ปกคลุมไปทั่วแผ่นดินแคว้นจ้าว ลมหนาวกรีดแทงผ่านรอยแตกของบานหน้าต่างไม้เก่าคร่ำคร่า ส่งเสียงหวีดหวิวราวกับเสียงร่ำไห้ของดวงวิญญาณที่ถูกลืมเลือน

ภายในเรือนไม้หลังเล็กท้ายจวนที่ทุรกันดารและทรุดโทรมจนแทบไม่เหลือสภาพของที่อยู่อาศัย ร่างบอบบางของสตรีผู้หนึ่งนอนขดตัวอยู่บนเตียงไม้กระด้างไร้ซึ่งฟูกหนานุ่ม มีเพียงผ้าห่มผืนบางเก่าๆ คลุมกายเพื่อต้านทานความหนาวเหน็บที่กัดกินไปถึงกระดูกดำ

หลินเยว่ลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า ความรู้สึกแรกที่จู่โจมเข้าสู่ประสาทสัมผัสคือความเจ็บปวดรวดร้าวที่แล่นพล่านอยู่บนศีรษะ ราวกับมีค้อนเหล็กหนักอึ้งทุบลงมาซ้ำๆ ภาพตรงหน้าพร่าเลือนขุ่นมัวดั่งมีม่านหมอกหนาทึบบดบัง ก่อนจะค่อยๆ ปรับจุดโฟกัสจนชัดเจนขึ้น

สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาไม่ใช่เพดานสีขาวสะอาดตาของโรงพยาบาลชั้นนำ หรือห้องแล็บวิจัยสมุนไพรที่เต็มไปด้วยเครื่องมือทันสมัยในศตวรรษที่ 21 ที่เธอคุ้นเคยแต่กลับเป็นคานไม้ผุพังที่มีหยากไย่เกาะเต็มไปหมด และกลิ่นอับชื้นของราที่ลอยเตะจมูกชวนให้สะอิดสะเอียน

"นี่มันที่ไหน"

เสียงที่เปล่งออกมานั้นแหบพร่าและแผ่วเบาราวกับเสียงยุงขยับปีก ลำคอแห้งผากดั่งทะเลทรายที่ขาดฝนมานับปี ความทรงจำสุดท้ายของเธอคือเปลวเพลิงและการระเบิดในชาติก่อน เธอคือหลินเยว่ซีอีโอสาวผู้เป็นตำนานอัจฉริยะด้านพฤกษศาสตร์และเจ้าของอาณาจักรเครื่องสำอางสมุนไพรระดับโลก แต่ในวันที่ความสำเร็จก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุด เธอกลับถูกคนสนิทหักหลังลอบวางระเบิดในห้องแล็บเพื่อขโมยสูตรลับ

ทันใดนั้นความทรงจำที่ไม่ใช่ของเธอก็ไหลบ่าเข้ามาในสมองดั่งน้ำป่าหลาก มันรวดเร็วและรุนแรงจนเธอต้องยกมือกุมขมับนิ่วหน้าด้วยความทรมาน

ภาพของเด็กสาวผู้เย่อหยิ่งจองหอง สวมใส่เสื้อผ้าไหมต่วนราคาแพงระยับ กินดื่มอย่างสุรุ่ยสุร่าและชี้นิ้วด่าทอบ่าวไพร่ฉายชัดเข้ามาในหัว

"หลินเยว่บุตรีเสนาบดี รัชทายาท... หลินซวง" ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นเมื่อประมวลผลข้อมูลเหล่านี้ได้

"เดี๋ยวนะชื่อพวกนี้หรือว่านี่คือในนิยายเรื่องลิขิตรักบัลลังก์มังกรที่ฉันอ่านก่อนตาย?"

ใช่แล้ว! เธอทะลุมิติเข้ามาอยู่ในนิยายจีนโบราณน้ำเน่าเรื่องหนึ่ง และร่างที่เธออาศัยอยู่นี้ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นหลินเยว่นางร้ายเบอร์หนึ่งของเรื่อง!

ตามเนื้อเรื่องเดิมหลินเยว่คือคุณหนูใหญ่ผู้โง่เขลาที่เกิดจากฮูหยินเอกผู้ล่วงลับ แต่กลับถูกฮูหยินหลิ่วแม่เลี้ยงหน้าเนื้อใจเสือใช้วิธีสกปรกเลี้ยงดูแบบตามใจจนเสียคน

หลิ่วฮูหยินปรนเปรอหลินเยว่ด้วยความหรูหรา อยากได้อะไรต้องได้อยากอาละวาดก็ไม่มีใครห้าม เพื่อสร้างภาพลักษณ์ให้หลินเยว่กลายเป็นสตรีที่กริยาทราม เอาแต่ใจไร้สมอง ในขณะที่ลูกสาวของตนเองอย่างหลินซวงถูกเลี้ยงดูให้อ่อนหวานเพียบพร้อม เป็นดั่งดอกบัวขาวผู้บริสุทธิ์เพื่อรอวันเฉิดฉาย

และเมื่อวานนี้คือจุดแตกหักที่เปลี่ยนชีวิตนางร้ายผู้นี้จากหน้ามือเป็นหลังเท้า ภาพความทรงจำย้อนกลับไปเมื่อ 24 ชั่วโมงก่อน หลินเยว่ยังนอนอยู่บนเตียงไม้จันทน์หอมปูด้วยขนจิ้งจอกขาวราคาแพงลิบลิ่ว มีสาวใช้คอยพัดวี แต่วันนี้เธอกลับต้องมานอนหนาวสั่นในเรือนร้างท้ายจวนที่ไม่มีใครเหลียวแล

เหตุผลน่ะหรือก็เพราะในงานเลี้ยงน้ำชาเมื่อวาน องค์รัชทายาทคู่หมั้นของเธอได้ประกาศถอนหมั้นกลางงานโดยอ้างความประพฤติอันเลวร้ายของเธอ และขอพระราชทานสมรสใหม่กับหลินซวงผู้แสนดีแทน!

เจ้าของร่างเดิมรับไม่ได้ที่ถูกฉีกหน้าจึงพุ่งเข้าไปอาละวาดจะตบตีหลินซวง แต่กลับพลาดท่าสะดุดชายกระโปรงตัวเองล้มหัวฟาดพื้นต่อหน้าธารกำนัล บิดาผู้เป็นเสนาบดีโกรธจัดที่นางทำขายหน้าจึงสั่งให้บ่าวหามร่างที่สลบไสลของนางมาโยนทิ้งไว้ที่เรือนคนใช้เก่าๆ หลังนี้ และสั่งงดข้าวปลาเพื่อเป็นการลงโทษ

"โง่ช่างโง่เขลาจริงๆ"

หลินเยว่คนใหม่แค่นหัวเราะเยาะเย้ยเจ้าของร่างเดิม "ถูกเขาหลอกใช้มาทั้งชีวิต พอหมดประโยชน์ก็ถูกเขี่ยทิ้งเหมือนขยะชิ้นหนึ่ง เสื้อผ้าแพงๆ เครื่องประดับหรูหราที่เคยมีพอถึงเวลาตกต่ำ สิ่งเหล่านี้ก็ไม่ได้ติดตัวมาสักชิ้น"

แต่เดี๋ยวก่อนในเมื่อเธอรู้อยู่แล้วว่านี่คือนิยาย เธอก็ย่อมรู้อนาคต!

ในนิยายอีก 3 เดือนข้างหน้าจะเกิดภัยแล้งครั้งใหญ่ ราคาข้าวสารอาหารแห้งจะพุ่งสูงขึ้นสิบเท่าอีก 1 ปี จะเกิดโรคระบาดทางตอนใต้และอีก 3 ปี องค์รัชทายาทผู้นี้จะก่อกบฏแต่ล้มเหลวจนตระกูลหลินต้องถูกประหารเก้าชั่วโคตร!

"ข้าจะยอมตายไปพร้อมกับตระกูลเฮงซวยนี้ไม่ได้!" นัยน์ตาของเธอวาวโรจน์ขึ้นมา

ในเมื่อสวรรค์ให้โอกาสเธอมาเกิดใหม่ เธอจะไม่ยอมเดินตามบทนางร้ายที่ต้องจบชีวิตอย่างอนาถ เธอกำลังจะถูกตัดหางปล่อยวัดใช่ไหม ดี! งั้นเธอก็จะใช้โอกาสนี้ตัดขาดจากตระกูลหลิน แล้วไปสร้างอาณาจักรของตัวเองให้ยิ่งใหญ่เสียกว่า

ขณะที่จิตใจกำลังลุกโชนด้วยไฟแห่งความมุ่งมั่น เธอก็สัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวที่บริเวณข้อมือซ้าย เมื่อก้มลงมองก็พบรอยปานรูปดอกบัวสีแดงจางๆ

"นี่มัน" เธอจำได้ทันที ในชาติก่อนเธอเคยได้กำไลหยกโบราณมาวงหนึ่ง และมันมักจะร้อนวูบวาบเวลาเธอเข้าแล็บวิจัย หรือว่า...

หลินเยว่หลับตาลงรวบรวมสมาธิจดจ่อไปที่รอยปานนั้น พริบตาเดียวจิตของเธอก็ถูกดูดเข้าไปในอีกมิติหนึ่ง!

กลิ่นอับชื้นของเรือนร้างหายไป แทนที่ด้วยกลิ่นหอมสดชื่นของสมุนไพรนับพันชนิด เบื้องหน้าของเธอคือพื้นที่โล่งกว้างสุดลูกหูลูกตา แปลงสมุนไพรเขียวขจีเรียงรายเป็นระเบียบ ตรงกลางมีน้ำพุใสสะอาดที่มีไอหมอกสีขาวลอยอวลอยู่ตลอดเวลา

"มิติวิเศษ!"

เธอยกมือทาบอกด้วยความดีใจ ในมิตินี้คือห้องแล็บสมุนไพรของเธอในชาติก่อนที่ถูกย่อส่วนและอัปเกรดให้กลายเป็นสวนสมุนไพรไร้กาลเวลา! พืชพรรณที่นี่เติบโตเร็วกว่าโลกภายนอกร้อยเท่าไม่แห้งเหี่ยว และมีฤทธิ์ยาเข้มข้นที่สุด

"ฮูหยินหลิ่ว หลินซวง รัชทายาทพวกเจ้าอาจจะแย่งชิงวาสนาและชื่อเสียงไปจากร่างเดิมได้ แต่พวกเจ้าไม่มีทางแย่งชิงมันสมองและมิติวิเศษนี้ไปจากข้าได้"

หลินเยว่ลืมตาตื่นขึ้นอีกครั้งในเรือนร้าง รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นท่ามกลางความมืดมิด เธอรู้อนาคต เธอมีมิติวิเศษและมีทักษะการทำธุรกิจระดับโลก

"บทนางร้ายที่ต้องวิ่งไล่ตามผู้ชาย ข้าขอฉีกทิ้งตรงนี้! เป้าหมายของข้าไม่ใช่หัวใจของรัชทายาทกระจอกๆ นั่น แต่เป็นตำแหน่งเศรษฐินีอันดับหนึ่งของแผ่นดิน!"

นับจากนี้ นางไม่ใช่หลินเยว่ผู้โง่เขลาอีกต่อไป แต่คือนางพญาผู้จะมากุมชะตาเศรษฐกิจของแผ่นดินจ้าว และใครที่เคยเหยียบย่ำนางไว้เตรียมตัวรับการเอาคืนแบบทบต้นทบดอกได้เลย!