
หวนคืนครานี้ ข้ามิขอเป็นเบี้ยล่าง
ชาติก่อนมู่รั่วซีต้องจบชีวิตลงอย่างอนาถกลางกองเพลิงพร้อมเกียรติยศที่ถูกย่ำยีแต่สวรรค์ยังเห็นใจหรือนรกอาจจะยังไม่อยากต้อนรับนาง นางจึงลืมตาขึ้นมาอีกครั้งในวัย 16 ปี ช่วงเวลาก่อนที่หายนะจะเริ่มต้นขึ้น

ย่าย้อนวัยเพื่อหย่าสามี
"สามสิบปีที่ทุ่มเทพลีชีพเพื่อตระกูล สิ้นสุดลงด้วยการถูกหักหลังและคำลวง!" เฟยเหนียง ฮูหยินใหญ่วัยห้าสิบปีผู้แสนซื่อสัตย์ ถูกสามีชั่วช้าสับเปลี่ยนบุตรชาย เอาลูกเมียน้อยมาสวมรอย สูบเลือดสูบเนื้อจนจวนแม่ทัพล้มละลาย ซ้ำยังบังคับให้นางคายสมบัติก้นหีบเพื่อเอาตัวรอดจากข้อหากบฏ แต่ใครจะยอมตายเป็นแพะรับบาป นางตลบหลังพวกมันด้วยหนังสือหย่าขาด และหีบสมบัติที่เต็มไปด้วยก้อนหินก่อนจะหันหลังให้กับขุมนรก สูดกลืนยาวิเศษที่ทำให้ฟื้นคืนร่างกายกลับกลายเป็นดรุณีแรกรุ่นวัยยี่สิบปีที่งดงามสะท้านแผ่นดิน หมดยุคแม่ทัพใหญ่และราชวงศ์ที่เสื่อมถอย ต้อนรับรุ่งอรุณแห่งยุคสาธารณรัฐ ด้วยมันสมองของสตรีวัยห้าสิบในร่างสาวสะพรั่ง และการเคียงข้างจาก ลู่ฟงซาน มหาเศรษฐีหนุ่มผู้รักมั่นเพียงนาง ลู่เหนียงเอ๋อร์ จะพลิกฟื้นจากอดีตฮูหยินที่ถูกทอดทิ้ง ก้าวขึ้นเป็นประมุขหญิงแห่งหอการค้าไท่ผิง ผู้กุมเส้นเลือดใหญ่ทางเศรษฐกิจและอำนาจการค้าระดับชาติ! ในเมื่ออำนาจเก่าใช้ปืนกดหัว ข้าก็จะใช้เงินตราบีบคอพวกมันให้สูญสิ้น! ใครที่เคยเหยียบย่ำ ทำร้ายแก้วตาดวงใจของข้า จงเตรียมตัวรับผลกรรมที่สาสมยิ่งกว่าความตาย

คู่หมั้นตัวร้ายของนายวิศวะฮอตเนิร์ด
[เมื่อความรัก] [ความซื่อสัตย์] [การไม่รักษาสัญญา] =ที่มาของการแก้แค้น คำขอโทษคงยังไม่พอ ต้องแก้แค้นเท่านั้น…พี่ก็แค่เด็กเนิร์ด ที่เหมือนหมาตัวโตเชื่องๆ ที่ฉันจะทำให้หลงรักจนหัวปักหัวปำ แล้วจะเขี่ยทิ้ง

เสียงครางในเงามืดของคนเลี้ยงม้า
หยางชุน... ชายหนุ่มเลี้ยงม้าที่สุดแสนจะต่ำต้อย ท่ามกลางฝุ่นและกลิ่นม้าจากคอกเลี้ยง เขาใช้ชีวิตไปวันๆ อย่างไม่หวังอะไรมากมาย ท่ามกลางความยากจนและการทำงานหนักในแต่ละวัน แต่สิ่งหนึ่งที่เขามีที่แตกต่างจากชายหนุ่มอื่นคือใบหน้าหล่อเหลาที่ไม่สอดคล้องกับชาติตระกูลอันต่ำต้อยของเขา ใบหน้าที่แฝงไปด้วยเสน่ห์ดึงดูด จนแทบไม่เชื่อว่าเขาคือคนเลี้ยงม้าธรรมดาคนหนึ่ง หยางชุนรักผู้หญิงคนหนึ่งอย่างหมดหัวใจ เธอคือทุกสิ่งในชีวิตของเขา แต่แล้ววันหนึ่ง โชคชะตากลับพลิกผัน เมื่อท่านแม่ทัพผู้สูงศักดิ์ได้มองเห็นเธอในแบบที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนเขาต้องการให้เธอมาเป็นสตรีข้างกาย และเธอก็ทิ้งเขาไปอย่างไม่ไยดี หยางชุนรู้ดีว่าเธอเป็นแค่ สาวอุ่นเตียงของท่านแม่ทัพ แต่สิ่งที่ทำให้เขาเจ็บปวดที่สุดคือความพึงพอใจในสายตาของเธอ ทุกคำพูด ทุกท่าทางที่เธอแสดงออก มันย้ำให้เขารู้ว่าเขาไม่มีค่าอะไรในสายตาของเธอ และคำพูดที่เจ็บปวดที่สุดคือ ตลอดทั้งชาติตัวเขาคงไม่ทำให้ชีวิตของเธอนั้นสุขสบาย ความแค้นและความเจ็บปวดฝังลึกในหัวใจของหยางชุน เขาเริ่มชิงชังทุกสิ่งที่สูงส่งกว่าเขา ทุกบุรุษที่มีอำนาจและสถานะเหนือกว่าเขา เขาตัดสินใจที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเอง ใช้เสน่ห์ที่เขามีในการดึงดูดความสนใจจากผู้หญิงสูงศักดิ์ ความเร่าร้อนที่เคยซ่อนไว้ลึกในใจได้ระเบิดออกมา ความปรารถนาที่ไม่อาจระงับทำให้เขามุ่งมั่นในการล้างแค้น เขาจะดึงดูดฮูหยินของเหล่าบรรดาชายสูงศักดิ์ และจะมอบความเร่าร้อนและความปรารถนาชนิดที่เธอไม่เคยได้ลิ้มลองจากชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีเขาจะมอบความเพลิดเพลินและความลุ่มหลงชนิดที่พวกเธอถอนตัวไม่ขึ้น สตรีใช้เรือนร่างของตนเพื่อส่งเสริมความก้าวหน้าของตัวเองแล้วบุรุษรูปงามเช่นเขาทำไมจะใช้เรือนร่างของตนเพื่อความก้าวหน้าไม่ได้ภารกิจตีท้ายครัวเหล่าคุณชายผู้สูงศักดิ์ได้เริ่มต้นแล้ว ชายผู้นี้มาพร้อมทั้งความแค้นและความปรารถนา

วิวาห์ไร้รัก
คนเรามักจะมีใครสักคนที่สำคัญที่สุดในชีวิต เหมือนที่สามีของเธอ ไม่ได้มีภรรยาคนนี้เป็นคนนั้นที่สำคัญ

เหมยอวี่ซิน ห้วงรักกักขังใจ
เหมยอวี่ซิน หญิงสาวผู้ซึ่งถูกจองจำเอาไว้ในหุบเขาลึก กระทั่งถูกปลุกขึ้นมาจากการหลับใหลหลังผ่านไปหนึ่งพันปี ความแค้นที่ฝั่งแน่นทำให้นางยอมใช้วิญญาณของตนแลกกับหยกวารีจากแม่น้ำลืมเลือน เพียงเพื่อสะสางหนี้แค้นกับสามีผู้ที่เคยทรยศหักหลัง และมอบความตายให้นางอย่างเลือดเย็น กู้จื่อเหยียน หัวหน้ามือปราบเมืองหลงอู่ เขาคือจุดเริ่มต้นและจุดจบของทุกสิ่ง เป็นทั้งอดีตและอนาคต ซึ่งจะพลิกผันชะตาของปิศาจสาวสองตนที่เวรกรรมนำพา ชะตาชักนำให้มีแค้นต้องสะสาง คือบุรุษเพียงผู้เดียวที่ไม่ว่าปิศาจ หรือภูตผีวิญญาณ ล้วนไม่อาจแตะต้อง

ขย้ำรักลับหลัง
หลงรักพ่อเลี้ยงตัวเองผิดไหม 'น้ำขิง' เพราะเธอดื้อ แม่ก็เอาไม่อยู่ เขาจึงต้องยื่นมือเข้ามาดูแลลูกเลี้ยงอย่างใกล้ชิด แนบเนื้อจนเกิดเรื่องเลวร้ายขึ้น

สิ้นสุดกันทีกับสามีใจร้าย
รางวัลของคนรอด้วยความซื่อสัตย์หาได้รับเป็นความซื่อสัตย์กลับมาไม่ หลงนึกดีใจว่าตนเองเลือกบุรุษที่ดี ที่ไหนได้... แต่เอาเถอะ ในเมื่อเลือกผิดก็แค่เลือกใหม่ ชาติใหม่นี้สิ้นสุดกันทีกับสามีใจร้ายผู้นั้น!!

เมื่อใจดวงนี้ ไม่ได้มีไว้รักคุณอีกแล้ว
“หัวใจที่ภักดีตลอดมา กลับไร้ราคาในสายตาของเขา เมื่อภาคินเลือกหญิงที่เขารักฝังจิตฝังใจ ผืนแพรจึงยอมก้าวเดินออกมา พร้อมชีวิตน้อยๆในครรภ์ที่เขาไม่เคยต้องการ ทว่า ในวันที่พ่อของลูกสำนึกได้ กลับเป็นวันที่หัวใจบอบช้ำ ได้รับความรักบริสุทธิ์จากใครคนหนึ่ง…อีกครั้ง”

ประตูทราย สู่หัวใจสุลต่าน
"เมื่อประตูทรายถูกเปิด หญิงต่างแดนจะเป็นทั้งคำทำนาย…และดวงใจของผู้ครองนคร" หญิงสาวจากโลกปัจจุบันหลงเข้าไปในอาณาจักรทะเลทรายผ่าน “ประตูทราย” โบราณ ที่นั่น นางถูกสุลต่านผู้ทรงอำนาจจับตามอง เขาเชื่อว่านางคือกุญแจของคำทำนาย แต่ยิ่งใกล้…เขากลับไม่ยอมปล่อยนางไปจากอ้อมแขน ท่ามกลางผืนทรายที่ร้อนระอุและไร้ที่สิ้นสุด “อันธิยา” หญิงสาวจากต่างมิติได้ก้าวข้ามขอบเขตแห่งกาลเวลามาด้วยเหตุการณ์ไม่คาดฝัน เธอตื่นขึ้นมาในดินแดนที่ปกครองด้วยคมดาบและกฎเกณฑ์ที่เธอไม่รู้จัก ก่อนจะถูกจับตัวโดยกลุ่มโจรทะเลทรายที่ขึ้นชื่อเรื่องความอำมหิต ภายใต้ผ้าคลุมสีดำสนิทและดวงตาคมกริบดุจพยัคฆ์ร้าย คือ “ซาอีด” ชายลึกลับผู้กุมชะตาชีวิตของเธอไว้ แต่สิ่งที่ไม่มีใครล่วงรู้คือ ภายใต้คราบโจรผู้มั่งคั่ง เขาคือ เจ้าชายรัชทายาทแห่งอาณาจักรคาลิม ผู้ถูกหักหลังโดยสายเลือดเดียวกัน ถูกใส่ร้ายจนต้องระเห็จออกจากวัง และต้องกลายเป็นโจรเพื่อซ่องสุมกำลังรอวันทวงคืนความยุติธรรม เมื่อสุลต่านองค์ปัจจุบันเริ่มระแวงในรัชทายาทที่หายสาบสูญ และกองทัพหลวงเริ่มออกไล่ล่าหัวโจรทะเลทรายอย่างบ้าคลั่ง หญิงสาวที่หลงทางมาอย่างบังเอิญกลับกลายเป็นกุญแจสำคัญที่จะชี้ชะตาว่า... ซาอีดจะได้กลับคืนสู่บัลลังก์ในฐานะกษัตริย์ หรือจะยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อรักษาดวงใจเพียงดวงเดียวไว้ในอ้อมกอดแห่งผืนทราย

ทาสรักดวงใจทมิฬ
“คนเลว ถอยไปนะ” เมื่อคนตัวใหญ่ไม่สะเทือนแม้แต่น้อยกับแรงผลักอันน้อยนิดของเธอ ทำให้วรินญาต้องเอ่ยปากไล่ พร้อมทั้งบิดข้อมือให้หลุดพ้นจากการเกาะกุมของเขา “คนเลวงั้นเหรอ ก็ดี ฉันจะได้เลวให้มันถึงใจเลยเป็นไง นี่ก็คงลงมาดักรอฉันล่ะสิ ผู้หญิงร่าน หน้าด้านอย่างเธอ!” เขาบอกเสียงเข้มชิดเรียวปากนุ่มนิ่มของเธอ วรินญาสะบัดใบหน้าหนีทันควัน หากแต่ถูกมือใหญ่บีบใต้คาง บังคับให้เธออยู่นิ่ง “ไอ้คนสารเลว ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ” วรินญา พยายามเปล่งเสียงออกมาด้วยความยากลำบาก เมื่อถูกมือหนาออกแรงกดจนทำให้เธอต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ “จะปล่อยได้ไงล่ะฮะ! อุตส่าห์ร่านออกมาดักรอ” ภูวเดชยังต่อว่าเธอด้วยน้ำเสียงดูแคลน พร้อมสายตาเยาะเย้ย ผลงานเรื่อง ‘ทาสรักดวงใจทมิฬ’ เคยได้รับตีพิมพ์กับสำนักพิมพ์สีแทน ในนามปากกา ธิชาร์ ในปี 2554 เมื่อหมดสัญญา นักเขียนจึงนำมารีไรท์ลงอีบุ๊ค สำหรับฉบับอีบุ๊ค นั่นนักเขียนได้ทำการรีไรท์เนื้อหาใหม่ทั้งหมด จึงทำให้เนื้อหาไม่ต่างในส่วนของหนังสือพอสมควร แต่โครงเรื่องยังคงเหมือนเดิมค่ะ ปล.เรื่องนี้เป็นผลงานแรกๆ ที่เริ่มเขียน หากผิดพลาดประการใด ขออภัยด้วยนะคะ

หลงไฟมาร
“ปล่อยฉัน คนสารเลว” คนเสียเปรียบสั่งเสียงสั่นเครือ ยกมือปัดมือใหญ่ออกห่าง ถังเฟ่ยหลงเฝ้ามองทุกการกระทำของหญิงสาวพร้อมใช้ลิ้นดุนในช่องปากกับความกล้าดีของเธอ เห็นหน้าตาซื่อๆ แบบนี้ก็พยศดีเหมือนกัน “ปากดีเหมือนกันนี่ ขนาดโดนไปไม่รู้กี่รอบ เธอก็ยังไม่เลิกปากดีกับฉัน” เจ้าของเกาะเหอฮวากล่าวเสียงเย็น ยื่นมือไปจับคางมนแล้วเลื่อนขึ้นใช้นิ้วหัวแม่โป้งและนิ้วชี้กดแรงๆ บนกระพุ้งแก้มของเหยื่อสาว “อื้อ! ปละ...ปล่อย ปล่อยฉันนะ” ปิ่นมุกปล่อยมือจากผ้าห่มแล้วจับมือใหญ่เอาไว้ “อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนี้ปิ่นมุก เพราะฉันคือผัวคนแรกของเธอ เธอไม่มีสิทธิ์มาโกรธเกลียดฉัน จำเอาไว้” มือใหญ่สะบัดออกทันทีเมื่อพูดจบ ปิ่นมุกเจ็บร้าวไปทั้งใบหน้า หลงไฟมาร เคยตีพิมพ์กับสำนักพิมพ์อินเลิฟ ภายใต้นามปากกา วรัมพร เมื่อปี 2556 เมื่อหมดสัญญา นักเขียนจึงนำมาปรับปรงเนื้อหาบางส่วน และวางจำหน่ายในรูปแบบของ e-book …ฝากติดตามด้วยนะคะ

วิวาห์รักเจ้าสาวสำรอง
“ต้องให้ผมพูดใช่ไหมว่าคุณคิดจะทำอะไร” “ก็พูดมาสิค่ะ เพราะฉันเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าคุณคิดว่าฉันกับคุณท่านจะทำอะไร” เสียงหวานยอกย้อน หน้าก็เบ้ เพราะความเจ็บ “แม่บุญธรรมของคุณคิดจะจับผมไง ถึงได้นัดให้ผมมาดูตัวคุณ แต่คุณรีบไปบอกแม่บุญธรรมของคุณซะว่าให้เลิกคิดแผนชั่วๆ ได้แล้ว เพราะแม่บุญธรรมของคุณไม่มีวันจับผมได้สำเร็จ” เสียงห้าวห้วนพูดช้าชัด ย้ำทีละคำ ขณะที่คนฟังก็ตาเบิกกว้าง ตกใจกับข้อกล่าวหา “พอรู้ทันก็อึ้งไปเลยหรือไง!” พารันกระตุกยิ้มหยัน “ฉันกับคุณท่านไม่เคยมีความคิดแบบนั้น” เสียงหวานแย้ง พลางจ้องหน้าคนรักของเพื่อนสนิทอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าคนแบบเขาจะคิดอะไรแบบนี้ได้ “ไม่เคยน้อยไปสิ” “ฉันไม่เคยคิดจะจับคุณ” หญิงสาวย้ำให้เขาฟังชัดๆ ทีละคำ พารันยิ้มหยัน ก่อนขยับถอยห่างร่างเล็กแล้วมองหญิงสาวตั้งแต่หัวจรดเท้า “คุณก็ดูสวยดี แต่คงไม่มีปัญญาหาแฟนใช่ไหม ถึงได้ขอให้แม่บุญธรรมหาให้ แล้วแม่บุญธรรมของคุณคงแกล้งโง่แน่ๆ ถึงไม่รู้ว่าผมมีคนรักอยู่แล้ว” “คุณพารัน! คุณหยุดดูหมิ่นคุณท่านเดี๋ยวนี้” พารันไม่สนใจน้ำเสียงโกรธเคืองของหญิงสาว ปากหยักร้ายขยับยิ้มหยันแล้วพูดต่อ "แล้วผมจะบอกให้รู้ไว้ว่าผมกับกี้ เราก็รักกันมาก แล้วไม่ว่าคุณ แม่บุญธรรมของคุณ หรือใครหน้าไหนก็ไม่มีวันทำลายความรักของเราได้ จำเอาไว้!” พารันปล่อยมือจากแขนเล็กแล้วหันหลังจะเดินออกมาในขณะที่อีกคนกำลังอึ้งระคนตกใจ ที่เขาคิดได้เป็นตุเป็นตะ ก่อนจะช็อกอีกรอบเพราะน้ำเสียงห้วนๆ ที่หันกลับมาตอกย้ำให้เธอหน้าชา “สวยๆ อย่างคุณ ต่อให้แก้ผ้ายั่วถึงเตียง ผมก็ไม่สน!” วิวาห์รักเจ้าสาวสำรอง ผ่านการตีพิมพ์กับสำนักพิมพ์มายเลิฟ เมื่อปี 2554 ในชื่อเรื่อง รักซ่อนร้ายหัวใจซาตาน นามปากกา ปลายไผ่ เมื่อหมดสัญญากับทางสำนักพิมพ์ นักเขียนจึงนำมารีไรท์เนื้อหาและเปลี่ยนชื่อ-นามสกุลตัวละคร ทำให้เนื้อหาต่างจากในหนังสือ แต่ถึงอย่างไรเนื้อหาก็ยังเป็นโครงเรื่องเดิมนะคะ ฝากติดตามด้วยนะคะ

ทัณฑ์ร้ายปรารถนาเถื่อน
(ภาคต่อไฟพยาบาทจอมมารนะคะ แต่อ่านแยกได้ ไม่งงค่ะ) “ยังคิดจะท้าทายผมอยู่อีกมั้ย แต่ผมขอเตือนว่าให้คิดดีๆ ก่อนตอบ” คนเหนือกว่าข่มขู่ทั้งจากน้ำเสียงและแววตา แต่ไม่ได้ทำให้ล้อมเดือนหวาดกลัว “ไอ้คนเฮงซวย!” ล้อมเดือนก่นด่าด้วยความคับแค้นใจ พลางยื้อยุดฉุดมือของตัวเองออกจากมือหนา “เมื่อไหร่จะเลิกปากดีใส่ผมห๊ะ!” เสียงทุ้มห้าวตะคอกใส่ดวงหน้าสวย “ไอ้บ้า! ทำไมต้องตะคอกใส่ด้วย” “ไม่จับปล้ำอีกรอบก็บุญแล้ว แล้วต่อไปอย่าคิดด่าผมอีก ไม่งั้นจะจับไปขึงอยู่บนเตียง แล้วก็ปล้ำ! ปล้ำจนลุกจากเตียงไม่ขึ้นเลยดีมั้ย” พายุไม่ได้เพียงแค่พูดขู่เท่านั้น แต่เขาจะทำจริงๆ หากอดีตผู้จัดการสาวยังไม่เลิกพยศ ทัณฑ์ร้ายปรารถนาเถื่อน ผ่านการตีพิมพ์กับสำนักพิมพ์ Smile life เมื่อปี 2557 ในชื่อเรื่อง ทัณฑ์ร้ายสามีเถื่อน นามปากกา ธิชาร์ เมื่อหมดสัญญากับทางสำนักพิมพ์ นักเขียนจึงนำมาปรับปรุงเนื้อหาบางส่วนเพื่อลง ebook ในชื่อทัณฑ์ร้ายปรารถนาเถื่อน นามปากกา วรัมพร ฝากติดตามด้วยนะคะ

เกมพิศวาสกระชากใจ
“นี่! จะทำอะไร” พิมพ์พิศาร้องถามหน้าตาตื่นเมื่อมือใหญ่ยื่นมารวบร่างเธอเข้าไปกอดโดยไม่บอกไม่กล่าว สองมือเล็กยกยันอกกว้างไว้สุดแรง “ก็คุณบอกว่าผมไม่สนใจคุณ ตอนนี้ผมก็เลยจะสนใจคุณไง” หน้าตาถมึงทึงแปรเปลี่ยนเป็นเจ้าเล่ห์ได้อย่างรวดเร็วจนตอนนี้พิมพ์พิศาเริ่มระแวง “อย่ามาทำบ้าๆ ที่นี่นะทัพพ์ ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ” พิมพ์พิศาหันหน้าหลบริมฝีปากหยักที่โน้มเข้ามาหาพัลวัน ทำให้ทัพพ์ที่หมายจะจูบปากอิ่มเพื่อลงโทษที่เธอไปซบอกชายอื่นเลยพลาดเป้าไปโดนแก้มบ้าง จมูกบ้าง “จะดิ้นทำไม” คนอยากจูบดุเข้าให้ แต่มีหรือที่พิมพ์พิศาจะสนใจ ตอนนี้เธอทั้งผลักทั้งตบทั้งหยิกอีกคนเพื่อให้ตัวเองหลุดไปจากอ้อมกอดรัดแน่น “นายก็ปล่อยฉันสิ แล้วก็หันมองด้วยว่าที่นี่มันไม่ใช่ที่ส่วนตัว นายจะมาทำบ้าๆ ไม่ได้เด็ดขาด” คนตัวเล็กแย้งเสียงเขียว นัยน์ตาก็ขุ่นคลั่ก “ใครบอกทำบ้าๆ นี่ผมกำลังจะแสดงความรักกับเมียต่างหาก” “ฉันไม่ใช่เมียนาย!” เพราะโมโหที่ถูกกอดรัดแน่นจนแทบหายใจไม่ออกพิมพ์พิศาจึงโต้กลับไปแบบไม่คิด เลยทำให้หน้าหล่อเหลาขรึมขึ้นมาทันตา “พูดใหม่อีกทีสิ” ทัพพ์ย้ำชัดทุกถ้อยคำ “ฉันพูดชัดแล้ว” “งั้นเหรอ” **ภาคต่อ เพลิงปรารถนายั่วหัวใจ (อินทัช รินนภัส) **

งานแต่งฉัน เจ้าสาวกลับเป็นน้องฉัน!?
รักทางไกลมาสิบปี ความรู้สึกที่แฟนหนุ่มมีต่อฉันนั้นไม่เปลี่ยน สัญญาว่าจะให้ฉันได้เป็นเจ้าสาวที่มีความสุขที่สุดในโลก ฉันยอมทิ้งงาน กลับมาก่อนล่วงหน้า เพื่อเซอร์ไพร์สเขา กลับเห็นเขาที่ตั้งใจสะสมตั๋วเครื่องบิน1999ใบ จุดหมายปลายทางห่างจากเมืองที่ฉันอยู่ไม่ไกลมากนัก แต่เขาก็ไม่ได้อยากมาหาฉัน ฉันอยากถามเขาต่อหน้า ดันไปเห็นภาพบาดตาบาดใจ ที่น้องสาวกับเขามีอะไรกันบนเตียง "เธอยังไม่เข้าใจอีกหรอ? ฉันรักเธอแค่คนเดียว จะไปแต่งกับหญิงมารยาอย่างดาวเหนือได้ไงกัน?" "คนบ้า ไงซะหล่อนก็เป็นพี่สามฉันนะคะ แต่จะว่าไปแฟนพี่สาวนี่เด็ดจริง" ฉันรู้สึกสะอิดสะเอียน ยกเลิกงานแต่งอย่างไม่คิดอะไรทั้งนั้น ความรักสิบปีก็ถือว่าให้ทานหมาละกัน ทว่าหลังที่ฉันจากไป ตะวันกลับเหมือนหมาบ้า คุกเข่าอ้อนวอนให้ฉันกลับมา

เพื่อนชายวัยเด็กกลับมา ภรรยาไม่เอาลูกและผมแล้ว
ภรรยาที่แต่งงานมาหลายปีกลับตัดสินใจทำแท้งเพื่อเพื่อนชายวัยเด็ก ซ้ำยังครอบงำผมไม่เลิกรา ผมตามใจเธอทุกอย่าง ไม่คิดว่าเธอจะทำกับผมแบบนี้ เธอแสดงในโมเมนต์: “วิพุช ฉันอนุญาตให้ลูกในท้องของฉัน เป็นลูกคุณเพียงคนเดียว” วิพุช ก็คือชื่อเพื่อนชายวัยเด็กของเธอ วินาทีที่ผมเห็นในโมเมนต์นั้น ความเจ็บปวดมันทิ่มแทงหัวใจผมแปลบๆ และคอมเมนต์ไปว่า: “ในเมื่อคุณรักเขาปานนั้น เพื่อเขาแล้วทำแท้งโดยไม่สนอะไรเลย งั้นเราก็หย่ากันเถอะ”

อัจฉริยะไอทีอย่างฉัน เกิดใหม่พร้อมชีวิตที่ปังกว่าเดิม
การแข่งขันยอดอัจฉริยะไอทีที่ทั่วโลกกำลังจับตามอง กำลังนับถอยหลังในวันนั้น ในฐานะฉันที่มีสิทธิ์ครองแชมป์เป็นอย่างมาก ประกาศถอนตัวจากการแข่งขันแบบไม่มีกำหนด ในวันที่ฉันกลับบ้านเกิดไปพักผ่อนหย่อนใจ โทรศัพท์มีสายมารัวๆ หญิงรักแรกของแฟนหนุ่มบ้าไปเลย ถามฉันว่าแล้วการแข่งขันต่อไปจะเอาไง ฉันมองดูเป็ดที่ว่ายไปมาเหนือน้ำในทะเสสาบ กดปิดเครื่องในทันใด ชาติก่อน ฉันสำเร็จผลงานไม่หลับไม่นอน ถูกรายงานว่าก็อปงานคนอื่น ถูกเหล่ามวลชนประจานกันให้สนั่นเน็ต ซ้ำยังถูกชาวเน็ตหัวรุนแรงขับรถบรรทุกใหญ่พุ่งเข้าบ้านฉัน ชนพ่อแม่ฉันเสียชีวิต คนที่เห็นพ่อกับแม่โดนชนจนเละ ฉันสติแตกจนกลายเป็นบ้า สุดท้ายก็ต้องมาตายอยู่ข้างถนน พอลืมตาขึ้น ฉันไดเกลับไปอยู่ในช่วงการแข่งขันช็อตสุดท้าย

อดีตสามีกับ หญิงในใจบ้าบอของเขา
ตั้งครรภ์สี่เดือน หมอบอกฉันว่าเป็นลูกผู้หญิง สรุปฉันถูกรักแรกของสามีผลักตกบันได ฉันกุมท้องร้องโอดโอย สามีอุ้มหญิงในใจที่แสร้งล้มไป ก่อนไปเขาบอกกับฉัน“หากลูกในท้องอำมหิตอย่างคุณ สู้ไม่เกิดมาดีกว่า” ฉันตื่นมาพร้อมกับท้องฟีบที่โรงพยาบาล เห็นอินตาแกรมของเขาและหญิงในใจของเขา พร้อมแคปชั่น“โลกทั้งหมดของฉัน ที่ไม่เคยทอดทิ้งกัน” ฉันมองดูรูปที่ทั้งสองกอดกันกลม และคอมเม้นต์ว่า“ขอให้ชายโฉดหญิงชั่วอยู่ด้วยกันจนหัวขาวและแก่เฒ่า” จากนั้นก็@เด่นภูมิ“หาเวลาไปหย่ากันเถอะ”

ลูกฉันเกิดจากผู้ชายคนอื่นแล้วไงล่ะ คุณแคร์ด้วยเหรอ!?
“เด็กเป็นลูกคุณหรอ คุณถึงให้ความสำคัญขนาดนั้น?” “ตอนนั้นที่ฉันบอกกับคุณไม่อยากมีลูก คุณไม่ใช่รับปากอย่างไม่คิดอะไรไม่ใช่เหรอ?” “ทำไมล่ะ เห็นเด็กในท้องเป็นเชื้อของชายอื่นงั้นสิ?กระตุ้นต่อมความอยากเป็นที่หนึ่งของผู้ชายก็ทนไม่ได้แล้ว?”
