นิยายย้อนยุค

ยอดชายากับองค์หนูน้อยแห่งจวนอ๋องอี้
หนานว่านเยียนอัจฉริยะแห่งแวดวงแพทย์ ข้ามภพมาเป็นชายาอัปลักษณ์ที่ไม่เป็นที่โปรดปราน คืนวันห้องหอถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรี โดนอ๋องห่วยๆจับขังตำหนักเย็น ผู้คนต่างเย้ยหยันนางว่าอยู่ได้ไม่เกินสามวัน! ไม่คาดว่า เธอกลับมาอย่างแข็งแกร่ง พร้อมกับเด็กน้อยก้อนแป้งทั้งสอง ทรมานพวกกากเดนให้หนำใจ สำหรับอ๋องกากๆน่ะหรอ หย่าให้มันรู้แล้วรู้รอด!เขากล่าวอย่างเย็นชา:“จะหาที่ไหนได้อีก!” แต่พอนางจะพาลูกน้อยจากไป เขามาเสียใจทีหลัง ฉีกหนังสือหย่าทิ้ง!“อะไรกัน นี่มันหนังสือรับประกันต่างห่าง ทะนุถนอมพระชายา รักบุตรสาว เป็นชายผู้ยึดหลักสามคล้อยตาม สี่คุณธรรม” นางกัดฟัน:“กู้โม่หาน!”เขาคุกเข่าลง:“นวลน้อง ข้าผิดไปแล้ว......”

ราชินีหงสาร้อยเล่ห์
หยุนหรั่นเฟิงผู้เชี่ยวชาญวิชาหมอพิษข้ามภพมาอีกยุคสมัยหนึ่ง กลายเป็นพระชายาขององค์ชายผู้ที่ใครๆก็เกลียดชัง อะไรนะ?คนรับใช้ไม่เคารพ อัดมันซะสิ!ชายารองไม่ให้เกียรติ ทำพิษให้ตายเลย!องค์ชายไม่รัก ก็หย่าให้รู้รอด!นางเป็นถึงหงสาผู้สูงส่ง เป็นดาราสุกสกายเจิดจรัสบนเมฆา ความเลิศเลอของนางจะมาเประเปื้อนกับพวกมนุษย์ไง่งมได้เยี่ยงไร!เขาเป็นองค์ชาย และยังเป็นเทพสงคราม เขาถูกบังคับให้แต่งงานกับบุตรธิดาแม่ทัพใหญ่ เขาเกลียดชังจนขนาดอยู่ไกลได้เท่าไหร่ก็ยิ่งดี พอนางจากไป เขาถึงรู้สึกตระหนกใจว่าตนนั้นทำอะไรผิดไปหรือเปล่า ถึงครานี้ความทะนงตนก็ยิ่งมาเข้าไปใหญ่น่ะสิ ชายตามหญิงสุดหล้าฟ้าเขียว น้ำตาที่ร่วงหล่นของวันนี้ มันก็มาจากสมองโง่ๆชั่วขณะแท้ๆเลย!คุณหนูหยุนเอ่ยเสียงต่ำอย่างสง่า เสียใจหรือ?มันสายไปแล้วล่ะ!

ชายาหมอพิษไร้รัก
ลูกศิษย์สำนักหมอพิษคนสุดท้าย การข้ามภพคราหนึ่งกลายเป็นชายาไร้รักของอ๋องเทพสงคราม! โดนคนรังแกดูถูกสารพัด ในท้องยังตั้งครรภ์เสียอีก?? นางวางหนังสือหย่าไว้บรโต๊ะด้วยความโมโห:“ข้าไม่เอาด้วยแล้วโว๊ย!” นับแต่นี้ผู้คนรู้ด้วยความตื่นตระหนก หมอพิษตัวฉกาจเป็นนาง กุนซือผู้ลึกลับที่วางกลยุทธ์เป็นนาง เถ้าแก่ภัตตาคารผู้ร่ำรวยก็เป็นนางอีกเช่นกัน มีอยู่วันหนึ่ง นางเดินออกจากโรงหมอ พบชายผู้หนึ่งอยู่หน้าประตู เขายื่นมืออย่างสูงส่ง:“เมียจ๋า ข้ามาขอเจ้ากลับบ้าน”

อนงค์ใจพระชายาราชสีห์
คืนวันข้ามภพ ณห้องหอ หยุนหว่านหนิงถูกชายชั่วโม่เยว่เนรเทศออกมาจากวังหลัง ถูกจองจำสี่ปีเต็มๆ! เดิมคิดว่า สี่ปีมานี้นางอยู่อย่างยากลำบาก ต้องกลายเป็นยายแก่ขี้เหร่เป็นแน่! แต่หุ่นเธอช่างอรชรอ้อนแอ้นเต่งตึงเสน่ห์บาดใจ ผิวขาวราวกับหิมะ ใช้เงินมือเติบ ข้างกายยังมีเจ้าก้อนแป้งที่หน้าเหมือนเขาอย่างกับแกะ...... โม่เยว่นัยน์ตาร้อนเผ่า “เจ้าเอาเงินมาจากที่ใด!แล้วลูกมาจากไหน?!” เจ้าก้อนแป้งถลึงตามองเขา:“ไปให้ไกลจากท่านแม่ข้า!” หลังจากสืบรู้เรื่องเมื่อปีนั้นแล้ว โม่เยว่สีหน้าจริงใจ:“เมียจ๋า ข้าผิดไปแล้ว!ลูกชาย พ่อผิดไปแล้ว!”

พระชายาคนงาม อย่าคิดหนี
นางเดิมทีเป็นหมอสนามรบที่มีชื่อเสียงโด่งดัง การข้ามภพคราหนึ่ง ดันกลายเป็นคนที่ใครใครรังแก เป็นพระชายาอัปลักษณ์ที่ไร้คนโปรดปราน พระชายารองเสแสร้งเป็นที่หนึ่ง ลูกพี่ลูกน้องมารยาสาไถยไม่เป็นรองใคร มาต่อกรกับนางที่ละคนๆ?งั้นก็ต้องรอถามเข็มเงินในมือนางก่อนนะว่าอนุญาตหรื่อเปล่า! ส่วนอ๋องหลีผู้เย็นชาไร้ซึ่งความรู้สึก หย่าร้าง!เพลาที่นางหยิบหนังสือหย่า เตรียมจะไปแล้ว อ๋องหลีก็ต้อนนางจนมุมซะงั้น! “ธาตุแท้ของเจ้าเป็นเช่นนี้เองหรือ เจ้าจะหนีไปไหน? ”ผู้ชายยิ้มอย่างมีเลศนัย นางลนลาน เผยเข็มเงินออกมา:“ท่าน......ท่านอย่าเข้ามานะ ท่านบอกเมื่อคราก่อนว่าอยากหย่าเมียไม่ใช่รึเพคะ?” อ๋องหลีแย่งหนังสือหย่ามาฉีกทิ้ง!“คราก่อน ข้าพูดผิดไป ข้าไม่อยากหย่าเมีย ข้าอยากปกป้องเมีย!กลับบ้านกับข้าเถอะ!”

ดวงชีวันพสุธา
หมิงโร่ ผู้สืบทอดตระกูลขุนนางหมอเสวียน ถูกผู้ช่วยลอบฆ่า การข้ามภพคราหนึ่งกลับกลายเป็นองค์หญิงเก้าแห่งกรุงหนานหรง อืม ข้านี่แหละองค์หญิง ว่ากระไร?อภิเษกสมรสกับหยุนชินอ๋องผู้มียศถาบรรดาศักดิ์สูงส่งแล้วอย่างนั้นรึ อืม ฟังดูก็ดูทรงพลังผายผึ่งดี ว่ากระไร?หยุนชินอ๋องสิ้นพระชนม์แล้วอย่างนั้นรึ อืม อย่างนั้นก็ต้องเป็นแม่หม้ายล่ะสิ ไม่เป็นอันใดดอก ท่านอ๋องคงมีมรดกตกทอดอยู่มิน้อย...... ว่ากระไร?พิธีการแห่งราชวงศ์ พระชายาต้องฝังศพสังเวยชีวิตอย่างนั้นรึ! หมิงโร่:เหอะ!ข้าจะยอมก้มหัวให้กับชะตาชีวิตบ้าๆอย่างนี้รึ?มาดูกันว่าข้าจะทำอะไรที่เป็นบุญคุณได้บ้าง ก่อนอื่นช่วยชีวิตท่านอ๋องให้รอดตาย หลังจาหนั้นก็ต่างคนต่างไป มีชีวิตใหม่ เจอคนดีๆ ท่านอ๋อง:เจ้าจะไปพบมีชีวิตใหม่กับใครรึ หมิงโร่:ชายรูปงาม ท่านอ๋อง:ข้ารูปงามไม่พอรึ?

ชีวิตบ้านนาของแม่นางลู่ม่าน
ลู่ม่านไม่คาดคิดมาก่อนว่าตัวเธอจะข้ามภพไปกลายเป็นหนึ่งในสมาชิกกองทหาร ซ้ำยังทะลุมิติไปยังบ้านนอกคอกนาณสมัยโบราณ ที่นี่ไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกที่ทันสมัย ไม่มีอาหารอันโอชะ อัตราการใช้ที่ดินก็ต่ำมากเช่นกัน!ลู่ม่านใช้แหล่งความรู้ที่ทันสมัย ทำสวนทำนาปลูกผักทำไร่จนร่ำรวย! มาดูกันว่าลู่ม่านจะกลายเป็นตัวแม่แห่งวงการการค้าได้ยังไงกัน!

ชายามกุฎเหมย เหนือโบราณกาล
การข้ามภพคราหนึ่ง ดันกลายเป็นพระชายาไร้รักซะได้ ไม่คิดไม่ฝันมาก่อนเลยว่า เพิ่งจะย้อนเวลามาถึง อ๋องเลือดเย็นก็พาพระชายารองผู้เป็นที่รักมาหาถึงที่ "กฎเจ็ดข้อละภรรยา ข้าอิจฉาริษยา?"นางยักคิ้ว มองเขาด้วยสายตาเย็นชา ชายารองผู้สวยหยาดเยิ้มที่อยู่ข้างๆ กล่าวอย่างมีเจตนาร้าย:"พระชายา พวกเราต่างเป็นผู้หญิงของท่านอ๋อง ควรจะทำใจให้กว้างหน่อย" ดีจริง สองคนมาทำอะไรน่าเกลียดกับนาง นางยื่นมือไปทางอ๋องเลือดเย็น "ในเมื่อหม่อมฉันละเมิดกฎเจ็ดข้อละภรรยา งั้นท่านอ๋องก็รีบให้หนังสือหย่าหม่อมฉันเถิดเพคะ!" ผ่านไปไม่นาน อ๋องบางคนมาตามหาถึงราชวัง"หญิงที่ฮ่องเต้พระราชทานแด่ข้า ท่านจัดนำไปยังเรือนเหนือแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ?" "ใช่ ส่งไปเป็นอนุของท่านอ๋องแล้วไม่ใช่รึ?" "มู่จิ่งซี!!!" "ชายาเอกอย่างข้าเอื้ออาทรมากนัก" อย่าว่าแต่หญิงสิบคนเลย เป็นพันเป็นหมื่นข้าก็รับได้

นวลชายาหยกงามของท่านอ๋องจอมมาร
การข้ามภพคราหนึ่ง เธอกลายเป็นคุณหนูบุตรีเอกแห่งตระกูลหมอหลวง! ความอัปลักษณ์?มันก็แค่ตำหนิเล็กบนใบหน้าแค่นั้นเอง ง่ายนิดเดียวเองที่จะกำจัดออก ยัยโง่วิชาแพทย์?ไร้ค่า?งั้นยัยไร้ค่าคนนี้จะพลิกฟ้าพลิกแผ่นดินให้ดูเป็นขวัญตา โดนท่านป้าและน้องสาวต่างบุพการีรังแกงั้นหรือ?งั้นก็เอาคืนซะให้สาสม! ฮ่องเต้พระราชทานการอภิเษกสมรส?เดี๋ยวนะ ท่านอ๋องไม่เข้าใกล้ผู้หญิง?มันก็สมใจนางแล้วแหละ! คืนแรกที่ส่งตัวเข้าห้องหอ ท่านอ๋องรับบัญชาออกรบ งั้นจวนอ๋องเยี่ยนที่ถึงจะใหญ่คับฟ้า ก็กลายเป็นสิ่งที่นางครอบครองอย่างง่ายดาย! ท่านอ๋องกลับมาพร้อมชัยชนะ พบว่าเหล่านางสนมนางบำเรอล้วนถูกกำจัดออกไปหมด มุมปากยิ้มแย่างมีเลศนัย“ในเมื่อพระชายาช่างเอาใจใส่เยี่ยงนี้ งั้นก็มานอนเป็นเพื่อนข้ากระไร!” หลอกกันซะแล้ว ไหนว่าท่านอ๋องไม่เข้าใกล้ผู้หญิงไง ? “ไอ้คนบ้า !ไม่เพียงลวงความบริสุทธิ์ของข้า ซ้ำยังลวงใจข้าไปอีก!” หญิงรับใช้ซับเหงื่ออยู่ข้างๆ“พระชายาเจ้าคะ ท่านก็เต็มใจให้เขาหรอกกระมัง?”

น้องนางชายาบ๊องป่วนนคร
การทะลุมิติคราหนึ่ง ดันกลายเป็นยัยบ๊องที่ผู้คนต่างดูถูกเหยียดหยาม คู่หมั้นก็ยังเป็นผู้ชายเฮงซวยอีกซะงั้น! ฉู่หวูโยวแสดงท่าที ช่างมันประไร มาดูซิว่าใครแน่กว่าใคร! ฉะนั้นนางก็เลยลุกขึ้นสู้สิคะ จัดการผู้ชายห่วยแตก ปราบเรียบนังเสแสร้ง ต่อมา องค์ชายเจ็ดผู้สูงศักดิ์เหนือใคร ถูกฮ่องเต้พระราชทานให้อภิเษกสมรสกับนาง นางผู้รักความอิสระนั้น ก็ต้องหนีน่ะสิจ๊ะ! ณวันอภิเษกฯ ในเกี้ยวเจ้าสาวไม่เห็นแม้แต่เงาเจ้าสาว เห็นเพียงแผ่นกระดาษหนึ่งใบ เห็นตัวอักษรที่มีชีวาของนาง องค์ชายเจ็ดยิ้ม เขาอุตส่าห์วางแผนป้องกันหลายตลบ สุดท้ายก็หนีไปได้ซะงั้น ดี มันดีจริงๆ!เขาจะดูซิว่านางจะหนีไปไหนได้?!

พลิกชะตาหมอยา เฟิ่งชิงหัว
หมอหญิงข้ามภพไปยังราชวงศ์เทียนหลิง บิดาไม่อยู่ มารดาไม่รู้ที่เป็นไป เพียงต้องแต่งงานแทนกับท่านอ๋องเจ็ดผู้พิการเสียโฉมณราชวงศ์นั้นเพื่อทดแทนบุญคุณ

ข้ามภพมาเป็นฮองเฮา แม่ครัวมือทองแห่งยุค
ว่าข้ายโสโอหัง?งั้นข้าจะจัดให้สักสิบฉาด! ถูกเย็นชาใส่?นั่นมันอ๋องขี้หึงตัวพ่อเชียวนะ! นักฆ่าลอบสังหารกำลังมาเยือน?ข้าจะตบมันให้คว่ำซะเลย! เฟิ่งเฉี่ยนเป็นถึงนักฆ่าอัจฉริยะศตวรรษที่ 21 การข้ามภพคราหนึ่ง กลับกลายเป็นฮองเฮาตัวร้ายเผด็จการ ถูกฮ่องเต้เมินใส่ ไม่สนใจไยดี? นางมีสามีไร้ค่าที่หล่อเทห์สุดๆ และลูกน้อยอัจฉริยะที่น่ารักเกินห้ามใจ นอกจากนี้ยังมีระบบราชากุ๊กที่จับรางวัลก็จะได้อุปกรณ์ครัวหนึ่งอย่าง มาดูกันว่านางจะใช้ฝีมือทำครัว พิชิดใจชายรูปงาม ครองตำแหน่งนางใน เดินทางไปถึงจุดสูงสุดของชีวิตได้ยังไง!

ซูหงซาน ย้อนมิติบุกชีวิตชนบท
ซูหงซานพอลืมตาขึ้นก็เห็นตัวเองไปโผล่ในยุคสมัยโบราณ กระท่อม ลานบ้านเก่าๆผุพัง ชีวิตจนเหลืออนาถ แถมยังมีสามีร่างกำยำและบุตรชายบุตรสาวซูบซีด แต่ใครบอกนางได้บ้าง ตัวละครที่นางเป็นอยู่ทำไมต้องเป็นแม่เลี้ยงใจร้ายด้วยล่ะ?พยายามเปลี่ยนแปลงภาพลักษณ์ตน ฟื้นฟูความสัมพันธ์ระหว่างมารดาและบุตร ทำอาหาร เปิดภัตตาคาร จนร่ำรวยมีเงินทอง ใช้ชีวิตให้เจริญรุ่งเรืองยิ่งๆขึ้นไป แต่ทำไมลูกเลี้ยชายหญิงทั้งสองกลับกลายเป็นองค์หญิงองค์ชายซะงั้นล่ะ?ก็แม้แต่สามีกำยำของนางยังกลายเป็นแม่ทัพเลย?เพียงแค่แม่ทัพคนนี้ช่างเงอะงะจริงเชียว ซูหงซานอดที่จะโกรธไม่ได้:“”หานต้าจ้วง เจ้ามันไร้ยางอาย!เจ้าหลอกข้า!”หานต้าจ้วง:“น้องนาง สวามีผู้เพรียบพร้อมเช่นนี้เจ้าก็ได้มาแล้ว ยกโทษให้ข้าเถิด ได้โปรด?”

พลิกโฉมงามภรรยาอ้วนรวยวิชาของท่านโสวฝู่
พอลืมตาขึ้นกลายเป็นหญิงอ้วนที่ถูกขายมาล้างซวย เอาหัวชนกำแพงฆ่าตัวตาย คนแค้นหมาเกลียดไม่พอ ซ้ำยังต้องแบกชื่อเสียงเน่าๆที่ไปแย่งพี่เขยมาอีก โดนคนเหยียดหยามอย่างไร้ชิ้นดี เจียงยิ่งหลีอยากจะตายอีกสักครั้ง แต่พอเห็นหน้ารูปงามของสามี เธอก็มีแรงใจขึ้นมา เผชิญกับญาติใจร้าย อันธพาลไร้มนุษยธรรม มาแต่ละทีก็เอาซะให้น่วม เยียวยาให้กับแค้นที่ไม่เลิกราซะหน่อย ยัยอ้วนอัปลักษณ์เจียงยิ่งหลี สะบัดบ๊อบกลายเป็นแม่นางสวยสดงดงาม วิชาแพทย์เป็นหนึ่งวาสนาล้ำ กำลังจะเห็นจุดสูงสุดในชีวิต กลับมาพบว่าสามีรูปงามของตนนั้นเป็นคุณชายตระกูลร่ำรวย! เผชิญกับการตั้งคำถามของเหล่าผู้คน เจียงยิ่งหลีอยากจะสะบัดก้นหนีไปให้รู้แล้วรู้รอด ไม่คาดว่าสามีรูปงามที่ไม่เคยไยดีนางเลยดันมาดักรอที่ประตูเมือง:เลิกแล้วต่อกันไม่มีทางเสียหรอก นอกเสียจากจะตายจากกัน!

ข้ามภพสยบอ๋องร้าย
"เจ้ากล้าเข้าวังไปขอเสด็จพ่อหย่ากับข้าหรือไม่?" เหอะเจ้าอ๋องหลงตัวเอง "ได้ วันนี้ข้าจะหย่ากับท่านให้ได้" กลัวที่ไหนรู้จักข้าสตรียุคใหม่น้อยไปแล้ว "อยากหย่ากับข้าเพื่อไปอยู่ชายอื่นสินะฝันไปเถอะ.."

ข้ามภพมาเป็นคุณชายเจ้าสำราญ ยอดวีรบุรุษในตำนาน
หนิงเฉินทะลุมิติมายังยุคสมัยที่ยังไม่เคยปรากฏในประวัติศาสตร์ เดิมคิดอยากทำเงินเยอะๆ เป็นเศรษฐีหนุ่มเจ้าสำราญผู้สุขสบาย มีภรรยาสามอนุสี่ ใช้ชีวิตที่เหลืออย่างสงบ......แต่ปรากฏว่าชื่อเสียงดันเป็นที่รู้จักขึ้นมา โด่งดังไปทั่วราชวงศ์ต้าเสวียน ชายหนุ่มยกดาบขี้น กำจัดขุนนางกบฏทรยศชาติ รักษาความปลอดภัยของประเทศ และความมั่งคงอนารยชน รบเหนือยันใต้ พอหันกลับมาเป็น‘วีรบุรุษยอดยศศักดิ์’ที่โด่งดังทั่วใต้หล้า

บุตรีอนุผู้ถูกทอดทิ้ง
หลี่เมิ่งเหยาย้อนเวลา มาอยู่ในร่างของเด็กสาววัยสิบสองปี ในวันที่มารดาอนุผู้โง่เขลา ถูกขับไล่ออกจากจวน โชคยังดีที่ตอนตาย นางสวมกำไลหยกโลกันตร์เอาไว้ มันจึงติดตามนางมาที่นี่ด้วย

ทะลุมิติมาเป็นภรรยาตัวน้อยของสามีพิการ
เจ้าของร่างเดิมถูกท่านย่าตัวเอง ขายให้ชายพิการด้วยเงินเพียงห้าตำลึง จึงคิดสั้นไปกระโดดน้ำฆ่าตัวตาย ทำให้วิญญาณของเซี่ยซือซือทะลุมิติมาเข้าร่างแทน ชีวิตในโลกนี้บิดามารดาล้วนตายไปแล้ว เหลือเพียงน้องสาวกับน้องชายร่างกายผอมแห้งหิวโซสองคน เธอต้องช่วยพวกเขาให้รอด ก่อนจะถูกคนชั่วพวกนี้ขายทิ้งไปแบบเธอ +++ “จ้านเออร์ข้าเอาเสื้อผ้าของซือซือมาไว้ในห้องของเจ้านะ” บอกแล้วเดินเอาห่อผ้าไปใส่ไว้ในตู้เสื้อผ้าของลูกชาย “ซือซือเจ้าอยู่ดูแลสามีของเจ้าอยู่ที่นี่ไปก่อน น้อง ๆ ของเจ้าไม่ต้องเป็นห่วงข้าจะดูแลให้เอง วันนี้เจ้าไม่ต้องหาอาหารให้น้อง ถือว่าข้าเลี้ยงต้อนรับสะใภ้ก็แล้วกัน” เอ่ยเพียงเท่านั้นนางถานก็เดินออกจากห้องของลูกชายไป ปล่อยให้เซี่ยซือซือยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่กลางห้อง ส่วนเจ้าของห้องนั้นทำเหมือนนางเป็นฝุ่นผงในอากาศ หันไปคัดตำราของตนเองต่อ เจ้าเด็กหน้าตายนี่ ! “เอ่อ ข้าควรเรียกท่านว่าอย่างไร” นางทำใจกล้าเดินเข้าไปหาถานจ้านใกล้ ๆ แต่เขาไม่ตอบไม่รับรู้การมีตัวตนของนางด้วยซ้ำ “พี่จ้าน” “ท่านพี่” “หรือว่า...สามี” ถานจ้าน “...!” มีปฏิกิริยาแล้วสินะ เจ้าไม่อยากได้ข้าเป็นภรรยา ข้าก็ไม่อยากได้เจ้าเป็นสามีเหมือนกัน แต่ข้ายังเด็กอยู่ออกไปใช้ชีวิตข้างนอกกับน้อง ๆ ตอนนี้ยังไม่ได้ รอข้าร่ำรวยก่อนเถอะ ! ถานจ้านวางพู่กันในมือลง เงยหน้าขึ้นมามองภรรยาตัวน้อยของตนเอง สีหน้าใสซื่อเหมือนไม่รู้ว่าตัวเองทำผิดอันใด ช่างขัดใจเขานัก “เรียกข้าว่าพี่จ้านก็พอ ส่วนสองคำนั้นอย่าได้คิด ซือซือเจ้าอายุสิบสามใช่ไหม” “เจ้าค่ะ” “ยังเด็กเกินไป” “ถูกของท่าน ข้านั้นยังเด็กอยู่ยังเข้าหอไม่ได้เจ้าค่ะ !” ถานเจ้า “...!” เจ้าคิดไปถึงไหนกัน “เช่นนั้นเจ้ามีประโยชน์อันใดต่อข้า” “ประโยชน์ ?” เซี่ยซือซือกะพริบตาปริบ ๆ ไม่ใช่ท่านแม่ของเจ้าหรอกหรือที่ซื้อข้ามา ทำไมยามนี้กลายเป็นข้าต้องมามองหาประโยชน์ของตัวเองเสียแล้วล่ะ ประโยชน์ของข้านั้นเกินจะคณานับ เพียงแต่ข้าต้องใช้มันกับคนที่คู่ควรเท่านั้น เซี่ยซือซือคิดแล้วก็ปรายตามองไปที่ขาด้านซ้ายของเขา ตั้งแต่เข้าบ้านหลังนี้มานางยังไม่เห็นตอนเขายืน ถานเจ้าชักสีหน้าอย่างไม่พอใจ น้อยคนนักจะหาญกล้ามองขาข้างซ้ายของเขาตรง ๆ “ว่าอย่างไร ข้าถามว่าเจ้าทำอะไรได้บ้าง” เซี่ยซือซือยกนิ้วขึ้นมานับระหว่างเฟ้นหาประโยชน์ของตัวเอง “ข้าปัดกวาดเช็ดถูได้ ทำอาหารได้ ซักเสื้อผ้าได้...” พลันสมองก็คิดต่อไม่ออก “หยิบกระโถนด้วย” ถานจ้านต่อคำให้นางเอง “หา หยิบกระโถน ?” “ท่านแม่ให้เจ้ามานอนในห้องของข้า ต้องการให้เจ้าช่วยหยิบกระโถนให้ข้ายามค่ำคืน เพราะข้าเดินเหินไม่สะดวก” เซี่ยซือซือ ” ...” เกินไปแล้ว ! เจ้ามนุษย์หน้าตายผู้นี้ ต้องการให้นางหยิบกระโถนถ่ายหนักถ่ายเบาให้ตอนกลางคืนเช่นนั้นหรือ นางผงะอย่างตกใจเล็กน้อย “ท่านป้าถานคงไม่ได้ซื้อข้ามาเป็นคนใช้ท่านใช่ไหม” นางอดถามออกไปตรง ๆ ไม่ได้ ถานจ้านกลอกตามองคนถามเล็กน้อย จากนั้นก็ระบายลมหายใจแผ่วเบาตามมา “ก่อนถึงวัยปักปิ่น เจ้าย่อมเป็นคนใช้ไปก่อน”

นางคือ...บุตรีเอกสารพัดพิษลิขิตสวรรค์
หยิ่นซู่ฮั่ว อัจฉริยะคู่ขนานทั้งแพทย์แผนจีนและตะวันตก ข้ามภพไปอยู่ในร่างของบุตรีเอกที่ไม่ได้รับการโปรดปราน แม้แต่งานสมรสก็ยังถูกกลั่นแกล้งขวางอยู่หน้าประตูจวนอ๋อง “อยากก้าวเข้าประตูจวนอ๋อง ก็ต้องตัดสัมพันธ์กับจวนเฉิงเซี่ยงเสียก่อน” “อยากได้มันก็ไม่มา แต่ถ้าซื่อจื่ออยากแต่งงานกับข้า จะมีสนมไม่ได้เด็ดขาดตลอดชีวิต” เข้าจวนเพียงลำพัง แต่งงานเพียงลำพัง เข้าห้องหอเพียงลำพัง หยิ่นซู่ฮั่วแสดงความในใจออกมา มันมีเรื่องดีอย่างนี้เชียวหรือ? ในมือมีห้องปฏิบัติการทางการแพทย์อยู่ นางยิ้มอย่างร้ายกาจ จัดการกับทาสบริวารที่ร้ายเล่ห์อวดดี พร้อมแผนการที่เด็ดขาดเฉียบแหลม และเขามองดูซื่อจื่อเฟยที่เหมือนเป็นเป็นอีกคนด้วยสายตาเยือกเย็น เพียงแต่ว่าแต่งงานไม่กี่วัน ทั้งตี้ตูก็พูดกันหนาหูว่าซื่อจื่อจวนหนิงอ๋องร่างกายอ่อนแอขี้โรค ในห้องหอมีใจไร้แรง น่าสงสารเยี่ยงนัก แต่หยิ่นซู่ฮั่วผู้ใส่ไฟแต่แรกกลับถูกซื่อจื่อบางคนโอบตัวเอาไว้ แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น:ได้ยินว่าซื่อจื่อเฟยพูดว่าข้าเสียๆหายๆกับคนไปทั่วงั้นรึ?

ม่านหทัยชายาโฉมสะคราญ
"มาทำนกเขาข้าแข็งแกร่งแล้วคิดจะหนีงั้นรึ?" หลินหวานหว่านไม่คิดไม่ฝันเลยว่าตัวเองนั้นอดไม่ได้ที่จะวางยาราคะให้แม่เลี้ยงใจร้าย ดันบังเอิญทำให้นกเขาอ๋องอำมหิตขันขึ้นมาซะงั้น ถึงขนาดที่ว่ามาจับดัวนางไปรวบรัดตัดตอนซะเลย ขณะที่ถูกเขาทิ้งลงบนเตียง นางอยากขัดขืน:"ท่านอ๋องเพคะ ข้าแรงไม่ดีพอ" "ตัดมือทั้งสองข้างหรือว่าจับตอนเป็นมนุษย์หมูดีรึ?"อ๋องอำมหิตแสยะยิ้ม "ท่านอ๋อง ข้ายังเก็บสินเดิมไม่ครบเลย!" อ๋องอำมหิตเขยิบใกล้เข้ามา:"สองส่วนสามของร้านค้าในเมืองหลวงยกให้เจ้า หนึ่งส่วนที่เหลือเป็นของลูก ดีไหมจ๊ะ?" หลินหวานหว่านงงงัน:"ลูกมาจากไหนเพคะ?" อ๋องอำมหิตทำเนียน:"ก็ทำมันขึ้นมาไงจ๊ะ!"
