
ทะลุมิติมาเป็นภรรยาตัวน้อยของสามีพิการ
เจ้าของร่างเดิมถูกท่านย่าตัวเอง ขายให้ชายพิการด้วยเงินเพียงห้าตำลึง จึงคิดสั้นไปกระโดดน้ำฆ่าตัวตาย ทำให้วิญญาณของเซี่ยซือซือทะลุมิติมาเข้าร่างแทน ชีวิตในโลกนี้บิดามารดาล้วนตายไปแล้ว เหลือเพียงน้องสาวกับน้องชายร่างกายผอมแห้งหิวโซสองคน เธอต้องช่วยพวกเขาให้รอด ก่อนจะถูกคนชั่วพวกนี้ขายทิ้งไปแบบเธอ +++ “จ้านเออร์ข้าเอาเสื้อผ้าของซือซือมาไว้ในห้องของเจ้านะ” บอกแล้วเดินเอาห่อผ้าไปใส่ไว้ในตู้เสื้อผ้าของลูกชาย “ซือซือเจ้าอยู่ดูแลสามีของเจ้าอยู่ที่นี่ไปก่อน น้อง ๆ ของเจ้าไม่ต้องเป็นห่วงข้าจะดูแลให้เอง วันนี้เจ้าไม่ต้องหาอาหารให้น้อง ถือว่าข้าเลี้ยงต้อนรับสะใภ้ก็แล้วกัน” เอ่ยเพียงเท่านั้นนางถานก็เดินออกจากห้องของลูกชายไป ปล่อยให้เซี่ยซือซือยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่กลางห้อง ส่วนเจ้าของห้องนั้นทำเหมือนนางเป็นฝุ่นผงในอากาศ หันไปคัดตำราของตนเองต่อ เจ้าเด็กหน้าตายนี่ ! “เอ่อ ข้าควรเรียกท่านว่าอย่างไร” นางทำใจกล้าเดินเข้าไปหาถานจ้านใกล้ ๆ แต่เขาไม่ตอบไม่รับรู้การมีตัวตนของนางด้วยซ้ำ “พี่จ้าน” “ท่านพี่” “หรือว่า...สามี” ถานจ้าน “...!” มีปฏิกิริยาแล้วสินะ เจ้าไม่อยากได้ข้าเป็นภรรยา ข้าก็ไม่อยากได้เจ้าเป็นสามีเหมือนกัน แต่ข้ายังเด็กอยู่ออกไปใช้ชีวิตข้างนอกกับน้อง ๆ ตอนนี้ยังไม่ได้ รอข้าร่ำรวยก่อนเถอะ ! ถานจ้านวางพู่กันในมือลง เงยหน้าขึ้นมามองภรรยาตัวน้อยของตนเอง สีหน้าใสซื่อเหมือนไม่รู้ว่าตัวเองทำผิดอันใด ช่างขัดใจเขานัก “เรียกข้าว่าพี่จ้านก็พอ ส่วนสองคำนั้นอย่าได้คิด ซือซือเจ้าอายุสิบสามใช่ไหม” “เจ้าค่ะ” “ยังเด็กเกินไป” “ถูกของท่าน ข้านั้นยังเด็กอยู่ยังเข้าหอไม่ได้เจ้าค่ะ !” ถานเจ้า “...!” เจ้าคิดไปถึงไหนกัน “เช่นนั้นเจ้ามีประโยชน์อันใดต่อข้า” “ประโยชน์ ?” เซี่ยซือซือกะพริบตาปริบ ๆ ไม่ใช่ท่านแม่ของเจ้าหรอกหรือที่ซื้อข้ามา ทำไมยามนี้กลายเป็นข้าต้องมามองหาประโยชน์ของตัวเองเสียแล้วล่ะ ประโยชน์ของข้านั้นเกินจะคณานับ เพียงแต่ข้าต้องใช้มันกับคนที่คู่ควรเท่านั้น เซี่ยซือซือคิดแล้วก็ปรายตามองไปที่ขาด้านซ้ายของเขา ตั้งแต่เข้าบ้านหลังนี้มานางยังไม่เห็นตอนเขายืน ถานเจ้าชักสีหน้าอย่างไม่พอใจ น้อยคนนักจะหาญกล้ามองขาข้างซ้ายของเขาตรง ๆ “ว่าอย่างไร ข้าถามว่าเจ้าทำอะไรได้บ้าง” เซี่ยซือซือยกนิ้วขึ้นมานับระหว่างเฟ้นหาประโยชน์ของตัวเอง “ข้าปัดกวาดเช็ดถูได้ ทำอาหารได้ ซักเสื้อผ้าได้...” พลันสมองก็คิดต่อไม่ออก “หยิบกระโถนด้วย” ถานจ้านต่อคำให้นางเอง “หา หยิบกระโถน ?” “ท่านแม่ให้เจ้ามานอนในห้องของข้า ต้องการให้เจ้าช่วยหยิบกระโถนให้ข้ายามค่ำคืน เพราะข้าเดินเหินไม่สะดวก” เซี่ยซือซือ ” ...” เกินไปแล้ว ! เจ้ามนุษย์หน้าตายผู้นี้ ต้องการให้นางหยิบกระโถนถ่ายหนักถ่ายเบาให้ตอนกลางคืนเช่นนั้นหรือ นางผงะอย่างตกใจเล็กน้อย “ท่านป้าถานคงไม่ได้ซื้อข้ามาเป็นคนใช้ท่านใช่ไหม” นางอดถามออกไปตรง ๆ ไม่ได้ ถานจ้านกลอกตามองคนถามเล็กน้อย จากนั้นก็ระบายลมหายใจแผ่วเบาตามมา “ก่อนถึงวัยปักปิ่น เจ้าย่อมเป็นคนใช้ไปก่อน”

บุปผาเหล็กทะลุมิติไปปี1975
เธอคือหมอทหารจากอนาคตที่แลกชีวิตด้วยข้อตกลงลึกลับเมื่อถูกจับคลุมถุงชนกับอันธพาลประจำหมู่บ้านเธอกลับยื่นข้อเสนอแต่งกับนายทหารพิการที่ถูกทางบ้านทอดทิ้งหลังจากเขาตกลงชีวิตของเขาและน้องๆก็เปลี่ยนไปตลอดกาล

จากสาวใช้ก้นครัว สู่เศรษฐีหมื่นตำลึงทอง
โอวหยางรั่วซี นักวิจัยอาหารระดับโลก ผู้มองทุกเมนูเป็นสมการเคมี ต้องจบชีวิตลงและตื่นขึ้นในร่างสาวใช้ผอมแห้งแรงน้อยในยุคโบราณ! ไม่มีระบบวิเศษ ไม่มีพรสวรรค์ติดตัว มีเพียงมันสมองและสองมือที่จะพลิกฟื้นชีวิต จากเศษกระดูกหมูไร้ค่า นางเนรมิตเป็นซุปทองคำ... จากเนื้อสัตว์ป่าเหม็นสาบ นางเปลี่ยนเป็นเมนูรสเลิศด้วยปฏิกิริยาเคมี! อาหารของนางไม่เพียงแค่อร่อย แต่ยังรักษาโรคและเยียวยาจิตใจ ทว่าอุปสรรคชิ้นใหญ่ไม่ใช่เตาไฟ แต่เป็น เฮ่อเหลียนอี้เฉิน เถ้าแก่โรงรับจำนำปากร้าย (แถมลิ้นตายด้าน) ที่คอยจับผิดนางทุกฝีก้าว... "แม่นาง อาหารจานนี้รสชาติพอใช้ แต่ข้าให้เจ้าผ่านเพราะเห็นแก่ความแปลกใหม่หรอกนะ" หึ! ปากบอกพอใช้แต่กินจนเกลี้ยงจาน... คอยดูเถอะ ข้าจะใช้ "วิทยาศาสตร์" ปรุงรสรักให้ท่านหลงจนโงหัวไม่ขึ้น แล้วกอบโกยเงินตำลึงทองมาเป็นของข้าให้หมด!

ซือหยา...ย้อนเวลามาหาดวงใจทั้งสาม
ตื่นขึ้นมาพบลูกกับสามีที่จากไป แต่น้ำท่วมใหญ่กำลังจะมา! มีมิติ มีเสบียง มีครอบครัวดี ซือหยาไม่สนคำครหา ใช้เงินซื้อที่นา ที่อยู่อาศัย ที่ทำกิน! สร้างความมั่นคง จนคนที่เคยดูถูกต้องก้มหัวขอความช่วยเหลือ!

ทะลุมิติรัก
จะเป็นอย่างไร เมื่อบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในใต้หล้า ต้องมาเจอกับสตรีตัวเล็กๆ ที่คิดว่าตนเอง ยิ่งใหญ่กว่า “จะทำอะไรน่ะ” หลินหลินถามเสียงเบาเมื่อคนตรงหน้าโน้มริมฝีปากเข้ามาหา “เจ้ารู้อยู่แล้ว” หลี่หงจินหยางตอบเสียงพร่าเมื่อถูกนิ้วเรียวๆของใครบางคนกดปิดริมฝีปากของเขา “หยุดเลย” หลินหลินปรามอย่างดุดันเบาหวิว “เมื่อคืนยังบอกว่า อย่าหยุด” หลี่หงจินหยางปรามอย่างดุดันยิ่งกว่า “อะไร เมื่อคืนข้าบอกว่า อย่านะ หยุดนะ ต่างหากเล่า” หลินหลินเริ่มเถียงอย่างอับอาย “เจ้าบอกว่า อย่านะ อย่าหยุด” หลี่หงจินหยางเถียงอย่างนึกขัน “หื้อ!” หลินหลินอุทานในลำคอ “หึหึ!” หลี่หงจินหยางหัวเราะในลำคอก่อนจะจับเอานิ้วของใครบางคนออกจากริมฝีปากแล้วโน้มใบหน้าของตนเข้าหาใบหน้าได้รูปงดงามอย่างถือวิสาสะ หลินหลินถึงกับตาโตทำตัวไม่ถูกเมื่อรู้สึกได้ว่าคนตรงหน้าช่างร้ายกาจเหลือเกิน ร้ายกาจมาก... มากเกินไปแล้ว...

ทะลุมิติพร้อมมิติฟาร์มสวรรค์
ขวัญจิรานักธุรกิจสาวผู้มากความสามารถที่หลงเข้ามายังสถานที่ที่เรียกว่ามิติฟาร์มสุดแสนมหัศจรรย์จากสวรรค์มันเป็นจุดจบของเรื่องราวสุดท้ายของชีวิตและจุดเริ่มต้นใหม่ของชีวิตไม่รู้ว่าเรื่องราวชีวิตใหม่ของเธอนั้นจะเป็นแบบไหนมาลุ้นกันเถอะ.....

ทะลุมิติกลายเป็นนางร้ายในนิยาย
นักเขียนนิยายได้หลุดเข้าไปในนิยายที่เธอได้แค่วางโครงเรื่องไว้และเธอเพิ่งเริ่มแต่ง แต่ยิ่งแย่ไปกว่านั้น เธอหลุดเข้าไปอยู่ในตัวละคร ที่เธอวางให้เป็นนางร้าย...ที่ไม่มีใครต้องการ

ทะลุมิติมาเป็น หญิงบ้า ณ ทุ่งแดง
จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อวิศวกรจากอนาคตต้องติดอยู่ในโลกอดีต..คนทั้งหมู่บ้านทุ่งแดงมองว่าลิลี่เป็นหญิงบ้าเสียสติ แต่สามีผู้ยากจนกลับเห็นว่านางฉลาดจนใต้หล้าตามไม่ทัน สิ่งที่นางสร้างล้วนแปลกประหลาดและซับซ้อน *** จู่ๆ หลี่เอ้อร์กัวก็ถูกบังคับให้แต่งงานกับสตรีที่ทุกคนในหมู่บ้านทุ่งแดงต่างรู้ว่านางเป็น หญิงบ้า แม้เขาจะมีคนรักอยู่แล้ว แต่เขายากจนเกินกว่าจะมีปากเสียง อีกทั้งสตรีสติฟั่นเฟืองนั่นยังบอกว่าอยากแต่งงานกับเขาอีก เขาจึงได้แต่จำใจแต่งงานกับหญิงบ้าผู้นั้น แต่หลังจากอยู่กันไป เขากลับพบว่าภรรยาประหลาดของเขาฉลาดมาก ทุกสิ่งที่นางทำล้วนเก่งกาจเกินกว่าเขาจะเข้าใจได้ ราวกับนางเป็นผู้ที่มาจากอนาคตอันไกลพ้น *********** “เจ้าจะทำอะไร” นางไม่ตอบคำถาม แต่กลับกดตัวเขาลงนั่งบนแผ่นหินข้างโอ่งดินใส่น้ำ ที่ซึ่งนางใช้สำหรับอาบน้ำทุกวัน เขาขัดขืนเล็กน้อย แต่นางกลับตีแขนของเขา ท่าทางมุ่งมั่นของนางทำให้เอ้อร์กัวต้องยอมนั่งลงแต่โดยดี แม้จะหงุดหงิดเพียงใดก็ตาม เจี่ยนหรงดึงผ้ามัดผมของเขาออกอย่างรวดเร็ว ผ้ามัดผมนั้นทั้งเก่าและเปื้อนจนแทบดูไม่ออกว่าเคยมีสีอะไร นางมองมันด้วยสายตารังเกียจ ก่อนจะโยนทิ้งและตักน้ำในกระบวยไม้ราดลงบนศีรษะของเขาอย่างไม่ลังเล “นี่! เจ้า!” เขาอุทานเสียงหลงตกใจ แต่นางกลับไม่สนใจ เจี่ยนหรงหยิบกระบอกไม้ไผ่ใบเล็กที่วางอยู่ใกล้แผ่นหินขึ้นมา เทน้ำยาสีคล้ำลงบนเส้นผมของเขา ของเหลวนั้นกลิ่นเหม็นเขียวคละคลุ้งจนเขาต้องเบือนหน้าหนี แต่สองมือเล็กของนางกลับเกาผมให้เขาอย่างแรง ราวกับกำลังพยายามขุดรากถอนโคนอะไรบางอย่าง “หยุดนะ เจ้าจะทำสิ่งใด เจ้าสติไม่ดีไปแล้วหรือ!” เขาบ่นแต่ไม่กล้าผลักมือนางออกไป ไม่กล้าลุกขึ้นหนีอย่างรุนแรง เพียงขัดขืนเล็กน้อยเพื่อแสดงออกว่าเขาไม่ยินยอม “โตจนป่านนี้ยังปล่อยให้มีเหาอีก เสียดายสมองฉลาดๆ” นางตำหนิเสียงแข็ง พลางเกาผมของเขาด้วยท่าทีขะมักเขม้น ไม่ยอมปล่อยให้เขาลุกขึ้นหนี หัวใจของเอ้อร์กัวกระตุกวูบ ใบหน้าแดงก่ำ คำพูดของนางทำให้เขาทั้งอับอายและแตกตื่น ยังดีที่แสงอาทิตย์สีชาดของบ้านทุ่งแดงช่วยกลบให้ เขาไม่คิดมาก่อนเลยว่าตัวเองจะมีเหา! “ข้าไม่มีเหา เจ้าพูดเรื่องอะไร..” เขาพยายามโต้เถียงด้วยเสียงที่เบา อับอายและเจือไปด้วยความไม่แน่ใจ “เจ้ามีเหา” นางตอบห้วนๆ ขณะที่มือยังคงทำงานต่อไป “ข้าไม่..ไม่มี..” “ดูผมเจ้าเสียก่อน สกปรกจนไม่น่าเข้าใกล้! ข้านอนกับเจ้าหลายคืนจนข้าติดเหาไปด้วย ยังดีที่ข้าสระหัวทุกวัน ข้าจึงไม่มีเหาแล้ว แต่หากเจ้ายังมีเหาต่อไป ข้าก็ไม่หายขาดสักที วันนี้ข้าจึงทำน้ำยาฆ่าเหาให้เจ้าโดยเฉพาะ” เขานั่งนิ่งด้วยความกระดากอาย ใบหน้าร้อนผ่าว รู้สึกทั้งขุ่นเคืองและอับอายเกินกว่าจะยอมรับความจริง แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ไม่กล้าผลักไสมือของภรรยาที่ทำงานบนศีรษะของเขาอย่างขันแข็ง แม้นางจะไม่อ่อนโยนเลยสักนิดเดียว ***

หลิวซินซิน วิศวกรสาวทะลุมิติพลิกแผ่นดิน
เมื่อวิศวกรสาวอัจฉริยะผู้เกลียดไสยเวทย์เข้าไส้แต่ดันมีพ่อเป็นจอมขมังเวทย์ต้องทะลุมิติมาอยู่ในกองทัพอดอยากยุคโบราณสมองแห่งวิทยาศาสตร์จะผสานมนตราขุนแผนพร้อมกุมารทองสายฮาสายโหดที่จะปลุกพลังสะเทือนแผ่นดิน

มิติลี้รัก
คราวหน้าเจ้าควรตัดเล็บให้สั้นกว่านี้นะเหม่ยเหริน” เสินอี้อวดแผ่นหลังที่เต็มไปด้วยรอยเลือดซิบ ๆ ให้คนที่นอนหมดแรงอยู่บนเตียงได้เห็นก่อนจะสวมเสื้อคลุมปิดทับ ยิ้มขันได้ใจเมื่อได้เห็นใบหน้าแดงก่ำจนต่อคำพูด

รักข้ามมิติเหนือการเวลา
พิมรดาเคยคิดว่าชายที่ตนเองรักจะซื่อตรงต่อเธอแต่ไม่ใช้เลยเขามีเรื่องปิดบังเธอแถมคนรักเขาของเขาก็ยังฆ่าเธออีก ในขนาดที่หญิงสาวกำลังจมในความเป็นขอกลับมีคนยืนมือช่วยเหลือแต่เธอต้องแลกพลังวิญญาณครึ่งหนึ่ง

เกิดใหม่เป็นต้นหญ้าข้างเล้าไก่
ตื่นขึ้นมาอีกที… ดาราสาวกลับกลายเป็นต้นหญ้าในโลกแปลกประหลาด! เธอไร้เสียง ไร้ร่าง แต่กลับมีหัวใจที่ยังรู้สึกเจ็บปวด และเด็กชายตัวน้อยผู้เป็นเพียงคนเดียวที่มอบหยาดน้ำให้เธอ…

จอมใจท่านแม่ทัพ เล่ม 1,2 (Yaoi)
แบงค์เป็นเด็กช่างกล ชอบเรื่องต่อยตีเป็นชีวิตจิตใจ หากแต่วันหนึ่งความชอบต่อยตีไปทั่วของเขากลับกลายเป็นการดับชีวิตตัวเองลง...ตอนตายนั้นน่าอนาถอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ ทั่วร่างอาบย้อมด้วยเลือดสีแดงฉานจนมองไม่เห็นเค้าเดิม ก่อนจะถูกพวกที่ลอบทำร้ายพามาโยนทิ้งไว้ข้างถนนไม่ต่างจากหมาใกล้ตายตัวหนึ่ง สุดท้ายเขาก็ตายไปกลายเป็นวิญญาณเร่ร่อนไร้ที่สิงสถิต ต้องล่องลอยไปเรื่อยๆ แม้แต่ตัวเองเป็นใครก็ยังจำไม่ได้ จนกระทั่งมีตาแก่คนหนึ่งบอกว่าจะพาเขาไปเกิดใหม่แต่มีข้อแม้ว่าต้องช่วยงานอย่างหนึ่งก่อน เขาจึงรับปากอย่างไม่มีลังเลโธ่ๆๆ งานง่ายๆ ทำไมเขาจะทำไม่ได้ แค่ให้เขาไปช่วยสืบคดีไขปริศนาการตายของนางโลมคนหนึ่งในหอคณิกาเฟยเซียง!เอ๊ะ! สมัยนี้ยังใช้คำว่า 'นางโลม' อีกหรือ แต่อะไรก็ช่างเถอะ ขอแค่ให้ได้ไปเกิดใหม่ก็พอแล้ว่ทว่า...ร่างที่เขาต้องเข้าไปอยู่กลับเป็นชายบำเรอคนหนึ่งของท่านแม่ทัพ! มิหนำซ้ำยังเป็นแค่คนไร้ค่าที่มีดีแค่ร่างกาย!ให้ตายเถอะ! เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าชีวิตตัวเองจะซวยซ้ำซวยซ้อนขนาดนี้ แค่ตายไปไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใครก็แย่แล้ว นี่ยังต้องมาถูกใช้ร่างกายหนักหน่วงยิ่งกว่าทาสในเรือนเบี้ยอีกเอ...แล้วข่าวแว่วๆ ว่าท่านแม่ทัพรังเกียจชายรูปงามเจ้าของร่างเดิมนักหนาไม่ใช่เรื่องจริงหรือไร เหตุใดพอเขาเข้ามาอยู่ได้ไม่นานถึงตามพัวพันไม่เลิกราเล่นงานจนเขาแทบจะช้ำในตายซ้ำสอง!แล้วแบบนี้เขาจะเอาแรงที่ไหนไปสืบคดีเล่า อย่างนี้หนทางไปเกิดใหม่มิใช่ลอยห่างไปไกลอีกหรอกหรือ?! นิยายวายจีนโบราณ นายเอกท้องได้ (Mpreg) 2 เล่มจบ อัพเล่ม 1 จบแล้ว จะทยอยอัพเล่ม 2 ต่อครับ #Lee

ผู้พิทักษ์กงล้อเวลา
“สิบวินาที…ถ้าคุณย้อนคืนได้ คุณจะช่วยใคร?” หลี่เทียนตายบนถนนฝนตก ก่อนลืมตาในโลกต่างมิติที่ “เวลา” ถูกซื้อขายเหมือนสินค้า เขาได้ ‘ระบบกงล้อเวลา’ ให้ย้อนอดีตได้เพียงวันละครั้ง ครั้งละสิบวินาที—น้อยนิดแต่ชี้ชะตาชีวิตคนได้ทั้งหมู่บ้าน ศัตรูคือ “อ๋องเงา” ผู้ควบคุมเฟืองชะตา และกฎคือ—ผู้พิทักษ์ส่วนใหญ่พ่ายแพ้ กลายเป็นเชลยของเวลา แต่คราวนี้ หลี่เทียนจะเปลี่ยน “สิบวินาที” ให้กลายเป็นอาวุธพลิกโลก

ประตูทราย สู่หัวใจสุลต่าน
"เมื่อประตูทรายถูกเปิด หญิงต่างแดนจะเป็นทั้งคำทำนาย…และดวงใจของผู้ครองนคร" หญิงสาวจากโลกปัจจุบันหลงเข้าไปในอาณาจักรทะเลทรายผ่าน “ประตูทราย” โบราณ ที่นั่น นางถูกสุลต่านผู้ทรงอำนาจจับตามอง เขาเชื่อว่านางคือกุญแจของคำทำนาย แต่ยิ่งใกล้…เขากลับไม่ยอมปล่อยนางไปจากอ้อมแขน ท่ามกลางผืนทรายที่ร้อนระอุและไร้ที่สิ้นสุด “อันธิยา” หญิงสาวจากต่างมิติได้ก้าวข้ามขอบเขตแห่งกาลเวลามาด้วยเหตุการณ์ไม่คาดฝัน เธอตื่นขึ้นมาในดินแดนที่ปกครองด้วยคมดาบและกฎเกณฑ์ที่เธอไม่รู้จัก ก่อนจะถูกจับตัวโดยกลุ่มโจรทะเลทรายที่ขึ้นชื่อเรื่องความอำมหิต ภายใต้ผ้าคลุมสีดำสนิทและดวงตาคมกริบดุจพยัคฆ์ร้าย คือ “ซาอีด” ชายลึกลับผู้กุมชะตาชีวิตของเธอไว้ แต่สิ่งที่ไม่มีใครล่วงรู้คือ ภายใต้คราบโจรผู้มั่งคั่ง เขาคือ เจ้าชายรัชทายาทแห่งอาณาจักรคาลิม ผู้ถูกหักหลังโดยสายเลือดเดียวกัน ถูกใส่ร้ายจนต้องระเห็จออกจากวัง และต้องกลายเป็นโจรเพื่อซ่องสุมกำลังรอวันทวงคืนความยุติธรรม เมื่อสุลต่านองค์ปัจจุบันเริ่มระแวงในรัชทายาทที่หายสาบสูญ และกองทัพหลวงเริ่มออกไล่ล่าหัวโจรทะเลทรายอย่างบ้าคลั่ง หญิงสาวที่หลงทางมาอย่างบังเอิญกลับกลายเป็นกุญแจสำคัญที่จะชี้ชะตาว่า... ซาอีดจะได้กลับคืนสู่บัลลังก์ในฐานะกษัตริย์ หรือจะยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อรักษาดวงใจเพียงดวงเดียวไว้ในอ้อมกอดแห่งผืนทราย

INTO THE BATTLEFIELD พระเจ้าส่งผมไปรบ
ในภาพยนตร์หรือหนังสือการถูกส่งไปเกิดใหม่ก็มักจะถูกส่งไปเป็นผู้กล้า ไม่ก็ได้รับพลังวิเศษไม่มีใครต้าน แต่ทำไมผมกับถูกส่งไปรบล่ะ

ต่างโลกพร้อมพลังแห่งการกลืนกิน
ฟอส เด็กหนุ่มอายุ 16 ที่โดนอัญเชิญไปพร้อมกับเพื่อนๆ ในห้องแต่ด้วยอะไรบางอย่างเขากลับเป็นคนเดียวที่ขอพลังกับเทพพระเจ้าได้เขาเลยขอพลังที่แข็งแกร่งในอุดมคติของเขา นั่นคือพลังแห่งการ"กลืนกิน" จะเป็นยังไงโปรดติดตาม

ฝ่ามิติแดนพิศวง
ฟ้า เด็กสาวที่มาเที่ยวกับเพื่อนหลังจบการศึกษา ต้องพลัดหลงกับข้ามไปในเขตแดนซึ่งไม่ใช่ที่ที่มนุษย์ควรย่างกราย จนต้องพัวพันกับเรื่องราววุ่นวายที่เธอไม่อาจคาดคิด และความจริงเกี่ยวกับตัวเองที่เธอยังไม่เคยรู้มาก่อน...

โอลิเวีย น้องสาวของนางร้ายค่ะ!
' มิเชล คาเฟียร์ ' ลูกมาเฟีย เธอเกิดอุบัติเหตุไม่คาดฝันขึ้นรถลีมูซีนหรูเสียหลักรถคว่ำ ทำให้ไปเกิดเป็นน้องสาวนางร้ายในเกมที่เธอเคยแอบเล่น

ตัวเอกเราไม่ยุ่ง ขอยุ่งกับพระเจ้าแทนละกันนะคะ!
อีฟ ตายเพราะตกบันได จึงได้ไปพบกับพระเจ้าสุดหล่อ พอรู้ตัวอีกทีตัวเองก็มาอยู่ในเกมจีบหนุ่มซะแล้ว! เอาล่ะ ตัวเอกเราไม่ยุ่ง ขอยุ่งกับพระเจ้าแทนละกัน! แล้ว...พวกคุณจะมายุ่งกับฉันทำไม!!!! >0
