บ.ก.แนะนำสุดใจ

พลิกชีวิตชายาไร้ค่า อ๋องเทพสงคราม อย่าคิดเหิมเกริม

เซียวลิ่งเยว่ เป็นคุณหนูตระกูลเซียวที่ทั้งร้ายและโง่แห่งแคว้นเป่ยฉิน ผู้หลงใหลในตัวอ๋องอี้มาตลอด คิดแผนการต่างๆนานาๆเพื่อจะได้เป็นพระชายาของเขา แต่ดันมาตายอย่างอนาถกลางเกี้ยวเจ้าสาว เลือดเจิ่งนองไปทั่วถนน! พอลืมตาขึ้น ผู้สืบทอดหมอพิษสมัยปัจจุบันข้ามภพมา ใครๆต่างเหยียดหยามนาง รังแกนาง เยาะเย้ยนาง แม้แต่สามีของนางก็ยังอยากจะฆ่านางให้ตาย! ก็ดี ยังไงซะนางก็ไม่เคยสบกับความไม่เป็นธรรมแบบนี้ตลอด งั้นก็ให้ชื่อเสียงมันเน่าโฉ่แบบนี้ไปนั่นแหละ ผลักสามีเทพสงครามล้ม โยนหนังสือแล้วจากไปอย่างสง่า เซียวลิ่งเยว่แห่งแคว้นเป่ยฉินที่ทุกคนต่างเคารพยำเกรง ไม่เคยแพ้ให้กับสงครามใด โกรธเคืองเป็นอย่างยิ่ง:"ทหาร ต่อให้พลิกแผ่นดินก็ต้องจับตัวนางมาให้ได้!" ห้าปีต่อมา นางเปลี่ยนไปคนละคน ปกปิดตัวตนที่แท้จริงกลับเมืองหลวง พอเตรียมจะแก้แค้นที่ต้องชำระ ใครจะรู้ว่าจะไปตกอยู่ไนเงื้อมมือของอดีตสามีซะได้ วันถัดมา มีข่าวมาจากจวนอ๋อง ท่านอ๋องอี้กอดหมอนมาหน้าประตูห้องนอนพระชายาง้อนาง:"น้องนางของข้า ให้ข้าเข้าไปนอนด้วยกระไร" "ไปหาชายารองของท่านเถอะ!" อ๋องอี้หน้าถอดสี "ใครกันชายารอง?น้องจากชายาเอกของข้าแล้ว ข้าไม่เคยเข้าใกล้หญิงอื่น!"

นิยายรักจบแล้ว

ทะลุมิติมาเป็น หญิงบ้า ณ ทุ่งแดง

15.0K·有缘千里 โหย่วหยวนเชียนหลี่

จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อวิศวกรจากอนาคตต้องติดอยู่ในโลกอดีต..คนทั้งหมู่บ้านทุ่งแดงมองว่าลิลี่เป็นหญิงบ้าเสียสติ แต่สามีผู้ยากจนกลับเห็นว่านางฉลาดจนใต้หล้าตามไม่ทัน สิ่งที่นางสร้างล้วนแปลกประหลาดและซับซ้อน *** จู่ๆ หลี่เอ้อร์กัวก็ถูกบังคับให้แต่งงานกับสตรีที่ทุกคนในหมู่บ้านทุ่งแดงต่างรู้ว่านางเป็น หญิงบ้า แม้เขาจะมีคนรักอยู่แล้ว แต่เขายากจนเกินกว่าจะมีปากเสียง อีกทั้งสตรีสติฟั่นเฟืองนั่นยังบอกว่าอยากแต่งงานกับเขาอีก เขาจึงได้แต่จำใจแต่งงานกับหญิงบ้าผู้นั้น แต่หลังจากอยู่กันไป เขากลับพบว่าภรรยาประหลาดของเขาฉลาดมาก ทุกสิ่งที่นางทำล้วนเก่งกาจเกินกว่าเขาจะเข้าใจได้ ราวกับนางเป็นผู้ที่มาจากอนาคตอันไกลพ้น *********** “เจ้าจะทำอะไร” นางไม่ตอบคำถาม แต่กลับกดตัวเขาลงนั่งบนแผ่นหินข้างโอ่งดินใส่น้ำ ที่ซึ่งนางใช้สำหรับอาบน้ำทุกวัน เขาขัดขืนเล็กน้อย แต่นางกลับตีแขนของเขา ท่าทางมุ่งมั่นของนางทำให้เอ้อร์กัวต้องยอมนั่งลงแต่โดยดี แม้จะหงุดหงิดเพียงใดก็ตาม เจี่ยนหรงดึงผ้ามัดผมของเขาออกอย่างรวดเร็ว ผ้ามัดผมนั้นทั้งเก่าและเปื้อนจนแทบดูไม่ออกว่าเคยมีสีอะไร นางมองมันด้วยสายตารังเกียจ ก่อนจะโยนทิ้งและตักน้ำในกระบวยไม้ราดลงบนศีรษะของเขาอย่างไม่ลังเล “นี่! เจ้า!” เขาอุทานเสียงหลงตกใจ แต่นางกลับไม่สนใจ เจี่ยนหรงหยิบกระบอกไม้ไผ่ใบเล็กที่วางอยู่ใกล้แผ่นหินขึ้นมา เทน้ำยาสีคล้ำลงบนเส้นผมของเขา ของเหลวนั้นกลิ่นเหม็นเขียวคละคลุ้งจนเขาต้องเบือนหน้าหนี แต่สองมือเล็กของนางกลับเกาผมให้เขาอย่างแรง ราวกับกำลังพยายามขุดรากถอนโคนอะไรบางอย่าง “หยุดนะ เจ้าจะทำสิ่งใด เจ้าสติไม่ดีไปแล้วหรือ!” เขาบ่นแต่ไม่กล้าผลักมือนางออกไป ไม่กล้าลุกขึ้นหนีอย่างรุนแรง เพียงขัดขืนเล็กน้อยเพื่อแสดงออกว่าเขาไม่ยินยอม “โตจนป่านนี้ยังปล่อยให้มีเหาอีก เสียดายสมองฉลาดๆ” นางตำหนิเสียงแข็ง พลางเกาผมของเขาด้วยท่าทีขะมักเขม้น ไม่ยอมปล่อยให้เขาลุกขึ้นหนี หัวใจของเอ้อร์กัวกระตุกวูบ ใบหน้าแดงก่ำ คำพูดของนางทำให้เขาทั้งอับอายและแตกตื่น ยังดีที่แสงอาทิตย์สีชาดของบ้านทุ่งแดงช่วยกลบให้ เขาไม่คิดมาก่อนเลยว่าตัวเองจะมีเหา! “ข้าไม่มีเหา เจ้าพูดเรื่องอะไร..” เขาพยายามโต้เถียงด้วยเสียงที่เบา อับอายและเจือไปด้วยความไม่แน่ใจ “เจ้ามีเหา” นางตอบห้วนๆ ขณะที่มือยังคงทำงานต่อไป “ข้าไม่..ไม่มี..” “ดูผมเจ้าเสียก่อน สกปรกจนไม่น่าเข้าใกล้! ข้านอนกับเจ้าหลายคืนจนข้าติดเหาไปด้วย ยังดีที่ข้าสระหัวทุกวัน ข้าจึงไม่มีเหาแล้ว แต่หากเจ้ายังมีเหาต่อไป ข้าก็ไม่หายขาดสักที วันนี้ข้าจึงทำน้ำยาฆ่าเหาให้เจ้าโดยเฉพาะ” เขานั่งนิ่งด้วยความกระดากอาย ใบหน้าร้อนผ่าว รู้สึกทั้งขุ่นเคืองและอับอายเกินกว่าจะยอมรับความจริง แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ไม่กล้าผลักไสมือของภรรยาที่ทำงานบนศีรษะของเขาอย่างขันแข็ง แม้นางจะไม่อ่อนโยนเลยสักนิดเดียว ***

นิยายจีนโบราณยังไม่จบ

เฟยอี้หนิงเกิดใหม่พร้อมระบบช่วยเหลือ

53.0K·เยว่หลง

ชีวิตนี้ลำบากหน่อยก็ไม่เป็นไร อย่างน้อยก็ได้อยู่พร้อมหน้ากันทั้งครอบครัว เฟยอี้หนิงชีวิตดับสิ้นเมื่ออายุได้เพียงยี่สิบปี ในขณะที่ดวงจิตกำลังจะเคลื่อนผ่านสะพานไน่เหอ กลับถูกสตรีในชุดสีขาวอมชมพูสะอาดตาคว้าแขนห้ามเอาไว้ เธอบอกกล่าวว่าช่วงชีวิตนี้ของตนยังไม่สิ้นสุด เฟยอี้หนิงไหนเลยจะรู้สึกดี ในเมื่อความตายนี้เธอไม่ได้รู้สึกเสียดายเพียงแค่เสียใจที่ไม่อาจตอบแทนบุญคุณบิดามารดาที่เลี้ยงดูมาอย่างดี แต่แล้วความคิดของเธอก็เปลี่ยนไปเมื่อคนที่ตนคิดว่าไม่อาจตอบแทนความรักกลับมาปรากฏอยู่ตรงหน้า หยาดน้ำตาไหลรินด้วยความคิดคะนึงหา ตัดสินใจอย่างแน่วแน่ว่าชีวิตใหม่ที่ได้มานี้จะใช้มันเพื่อตอบแทนความรักที่พวกเขามอบให้ ชีวิตใหม่ที่สวรรค์มอบให้นี้ เธอจะใช้มันอย่างดีที่สุด

นิยายกำลังภายในจบแล้ว

ชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ

8.0K·จันทร์ส่องแสง

คนอื่นทะลุมิติได้สามีคลั่งรักแต่ข้าทะลุมิติได้ ผัวพิการ ที่ทั้งเย็นชา ทั้งใกล้ตาย และได้สมบัติเป็นจวนร้างโชคดีที่ข้ามี ตาทิพย์ มองทะลุมองทะลุได้ทั้งคน ทั้งชะตา และมองเห็นความลับที่ซ่อนอยู่ในใจคน

เกิดใหม่ในนิยายยังไม่จบ

ตำแหน่งฮูหยินขอคืนให้คนรักของท่าน

8.0K·คุณยายจิ้งจอก

ในขณะที่ข้ากำลังเจ็บปวดเพราะเลือดออกขณะตั้งครรภ์ ส่วนเขากลับไปพลอดรักอยู่กับรักแรก ข้าจึงตระหนักได้ชัดเจนว่า ความรักที่ข้าทุมเทให้เขาตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมานั้นไม่อาจสู้กับรักแรกที่หวนกลับมาซบอกเขาอีกครั้ง เมื่อท่านเลือกพานางเข้ามาข้าก็จะขอคืนตำแหน่งนี้ให้นางแล้วจากไป ทว่าในวันที่ข้าหายตัวไปเขากลับแทบคลั่ง ในเมื่อท่านรักนางมากเพียงนั้นเหตุใดต้องรั้งข้าไว้ข้างกายอีก

นิยายจีนโบราณจบแล้ว

เมื่อนางร้ายเลิกคลั่งรัก(ยุค1986)

7.0K·ดอกไม้หนาม

ลู่เหม่ยตื่นขึ้นมาในร่างนางร้ายสมองกลวงที่จบชีวิตลงอย่างโดดเดี่ยวในโรงพยาบาลบ้า เพียงเพราะหลงรักผู้ชายเย็นชาอย่างโม่เยี่ยนเฉิง แต่ชีวิตใหม่ครั้งนี้เธอจะไม่ยอมจบชีวิตเหมือนในนิยายเด็ดขาด!

นิยายรักโรแมนติกจบแล้ว

นางร้ายเช่นข้าเมื่อเกิดใหม่แล้วจะไม่ปรานีท่านอีกต่อไป

4.0K·อิ๋นเยว่

คำโปรย: ชาติก่อน ‘ไป๋ลู่เหยา’ คือสตรีโง่งมที่ทุ่มเทความรักให้บุรุษไร้หัวใจและน้องสาวจอมปลอม รางวัลตอบแทนความภักดีคือการถูกจองจำในคุกใต้ดิน ร่างกายถูกทัณฑ์ทรมานจนแหลกสลาย และต้องสิ้นลมหายใจอย่างโดดเดี่ยวท่ามกลางกองเลือด แต่สวรรค์กลับเล่นตลกร้าย หรือนรกยังไม่อยากต้อนรับวิญญาณอาฆาต... นางจึงได้ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งในวัยสิบห้าปี! เมื่อโอกาสครั้งที่สองมาเยือน หน้ากากแห่งความเมตตาจึงถูกฉีกทิ้ง ชาตินี้นางจะไม่ทวงถามหาความยุติธรรม แต่จะใช้สองมือนี้ขีดเขียนชะตากรรมของพวกมันด้วยตัวเอง ทว่า... ในเส้นทางการล้างแค้นที่อาบย้อมด้วยสีชาด กลับมี ‘อ๋องทมิฬหลี่ซวน’ บุรุษผู้ขึ้นชื่อเรื่องความอำมหิต คอยยื่นมือเข้ามาก้าวก่าย พร้อมกับสายตาลึกล้ำที่ราวกับจะมองทะลุถึงวิญญาณของนาง “หากมือของเจ้าต้องเปื้อนเลือด... เช่นนั้นข้าก็จะเป็นดาบเล่มนั้นให้เจ้าเอง ลู่เหยา”

นิยายย้อนยุคจบแล้ว

สามีของข้าคือตัวร้ายไม่ใช่พระเอก

4.0K·จิวหลิน

มู่อิงเถา นักศึกษาแพทย์ผู้มีรูปร่างอวบอ้วนและถูกล้อเลียนอยู่บ่อยครั้ง เธอแสนเบื่อหน่ายกับชีวิตอันเส็งเคร็งแต่แล้ววันหนึ่งชีวิตของเธอกลับพลิกผัน อยู่ๆ ก็ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในนิยายเล่มโปรดที่เธอชอบอ่านอยู่บ่อยครั้ง แต่ไม่คิดไม่ฝันว่าเธอต้องมาอยู่ในฐานะภรรยาของตัวร้ายเสียอย่างนั้น ในเมื่อตามเนื้อเรื่องคนที่เป็นภรรยาของเขาต้องตายและยังไม่แน่นอนว่าตัวร้ายเลือกใครเป็นคู่ชีวิตเพราะยังมีเล่ม 2 ที่นักเขียนยังเขียนไม่จบ! แต่เธอจะจบชีวิตตามนิยายไปก่อนหรือไม่! ดังนั้นเธอจะไม่มีวันยอมตายเป็นอันขาด! ปฎิบัติการเปลี่ยนตัวภรรยาของตัวร้ายจึงเริ่มต้นขึ้น "อยากได้ตัวของซ่งอวี่ถงมากนักหรือ ข้านี่ล่ะจะเป็นคนประเคนเขาให้เจ้าด้วยมือของข้าเอง"

นิยายจีนโบราณจบแล้ว

ท่านอ๋องเย็นชากับชายาแสนซน

4.0K·จิวหลิน

หลิวหลงผิง แพทย์สาวจากยุคศตวรรษที่ 21 ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของสตรีที่มีชื่อแซ่เดียวกันและจำเป็นต้องแกล้งบ้าเพื่อความอยู่รอดของตน กับ จวิ้นอ๋อง องค์ชายสี่แคว้นต้าหยวน ที่ชีวิตเหมือนถูกสาปต้องสวมหน้ากากครึ่งซีกตั้งแต่ยังเยาว์ ภายใต้หน้ากากที่ไม่ได้แค่ปกปิดความน่ากลัวของบาดแผลเท่านั้นแต่มีบางอย่างที่ลึกลับชวนให้นางต้องค้นพบคำตอบนั้นให้จงได้ หนึ่งคนดิ้นรนเพื่อความอยู่รอดแต่อีกคนดั่งมัจจุราชที่คอยตามติดเหมือนเงา นางจะรอดพ้นจากเงื้อมมือของเขาไปได้อย่างไร เมื่อปากของเขาบอกว่าเกลียดชังแต่ไม่ยอมให้นางห่างจากตัวเลยแม้เพียงก้าวเดียว - - - - - - - - - - - "ต่อให้เจ้าหมางเมินข้า ชิงชังข้า เจ้าก็ไปจากข้าไม่ได้"

นิยายจีนโบราณยังไม่จบ

เพื่อน? ให้พูดอีกที

1.0K·Siratha

“เป็นของฉัน” เสียงทุ้มต่ำแสดงถึงความปรารถนาบวกกับฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ทำลายสติทำให้หลินพลั้งเผลอมีอะไรกับเพื่อนสนิทที่กำลังอกหัก ทว่าเขาก็เมาหนักกว่าเธอเสียอีก บางทีเขาอาจจะจำอะไรไม่ได้ เธอจึงตกลงกับตัวเองว่า ...มันไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอแค่ไปส่งกาฬและกลับหอพักตัวเอง เกิดอะไรขึ้นในคืนนั้นมีเพียงหลินเท่านั้นที่รู้ เธอคิดอย่างนั้นมาโดยตลอด จนกระทั่งกาฬได้ปรากฏตัวอีกครั้งพร้อมกับยื่นข้อเสนอให้เธอ หนึ่งในนั้นคือ FWB (friend wife benefit ) แต่อย่าเรียกว่าข้อเสนอเลย เรียกว่าขู่เข็นมากกว่า เธอไม่อยากให้ใครรู้เรื่องนี้ โดยเฉพาะวีว่า ที่เป็นทั้งเพื่อนสนิทและแฟนเก่าของกาฬ เพราะวีว่าดีกับเธอเหลือเกินจึงไม่อยากเสียเพื่อนคนนี้ไป “เรากลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม... ไม่ได้เหรอ?”

นิยายรักจบแล้ว

แม่หมอคืนถิ่นไม่สิ้นวาสนา

4.0K·วาริ

ชาติที่แล้ว “เจียงไหล” ลงจากเขาเพื่อสะเดาะเคราะห์ค้ำชะตาชีวิต จนได้มาเป็นลูกสาวตัวจริงของตระกูลกู้แห่งหนานเฉิง... ทว่ากลับเป็นลูกที่ไม่มีใครแยแสหรือต้อนรับ ครอบครัวไม่เคยเหลียวแลใส่ใจ ส่วนลูกสาวตัวปลอมก็เสวยสุขบนความทุกข์ของคนอื่น วางอำนาจด่าทอ จนเป็นเหตุให้เธอต้องตายอย่างอนาถ เมื่อได้กลับชาติมาเกิดใหม่อีกครั้ง เจียงไหลสาบานว่าจะคิดบัญชีแค้นนี้ให้จบสิ้น และจะลิขิตชะตาชีวิตของตัวเองใหม่ให้จงได้! เมื่อยัยตัวปลอมเข้ามาหาเรื่องท้าทาย เจียงไหลก็กระชากหน้ากากจอมปลอมของเธอออกมาฉีกเป็นชิ้นๆ! เมื่อครอบครัวยังไม่ตาสว่าง เจียงไหลก็หัวเราะหยัน สะบัดยันต์เพียงแผ่นเดียวก็ทำให้พวกเขารู้ซึ้งถึงความจริง! เหล่ามหาเศรษฐีผู้มีอิทธิพลจากทุกแวดวง ต่างพากันออกมาป่าวประกาศ "ท่านอาจารย์ ช่วยมาดูฮวงจุ้ยที่บ้านให้ฉันหน่อยได้ไหม?" "ลูกพี่! มีอะไรให้รับใช้ สั่งมาได้เลยครับ!" "ใครกล้าเป็นศัตรูกับลูกพี่ มันต้องข้ามศพฉันไปก่อน!"

นิยายปัจจุบันจบแล้ว

สุภาพสตรีหอมหมื่นลี้

487·คุณหนูยาจก

หลิวฟางเซียนเคยโง่งมดื่มชาพิษที่ชายคนรักมอบให้เพื่อพรากชีวิตมาแล้วคราหนึ่ง ทว่านางกลับรอดชีวิตมาอย่างปาฏิหาริย์ ครานี้นางจะใช้ชีวิตต่อไปเพื่อครอบครัวที่รักนางและตัดใจจากความรักที่เป็นไปไม่ได้เสียที... 'พี่หย่งฉี...ระหว่างข้ากับท่านขอให้สิ้นวาสนากันแต่เพียงเท่านี้เถิด สตรีที่เคยรักท่านได้จากโลกนี้ไปตั้งแต่ชั่วยามก่อนแล้ว ต่อแต่นี้ ข้าคือหลิวฟางเซียนคนใหม่ คนที่หัวใจจะไม่ได้มีไว้รักท่านอีกแล้ว'

นิยายรักโรแมนติกยังไม่จบ

เพลิงปรารถนาเมียเด็ก

56·ปีศาจชอนซา

อาทิตย์ ศิรพงษ์วงค์วิวัฒน์อายุสี่สิบสี่ปีเศษนักธุรกิจที่มากความสามารถไม่ว่าจะเป็นอำนาจบารมีเขามีล้นฟ้าหล่อรวยครบสูตรตามตำรับคาซาโนวาตัวพ่อทีแรกเขาตั้งใจจะแก้แค้น ทว่ากลับตกหลุมรักเธอจนโงหัวไม่ขึ้น

นิยายรักโรแมนติกยังไม่จบ

สามีเจ้าพ่อบังคับให้ฉันบริจาคไตช่วยชู้รัก พอฉันหายไป เขากลับเป็นบ้า

0·-

สามีของฉัน ลูกา แกมบีโน เจ้าพ่อมาเฟียแห่งนิวยอร์ก โยนเอกสารยินยอมผ่าตัดปลูกถ่ายไตลงมาตรงหน้าฉันแล้วพูดเพียงสั้น ๆ ว่า “เซ็นซะ” เขาต้องการใช้ร่างกายของฉัน เพื่อชดใช้หนี้บุญคุณที่ติดค้างผู้หญิงอีกคนหนึ่ง ฉันรับเอกสารที่เขาเรียกว่า “ข้อตกลงชดเชย” ฉบับนั้นมา ในจังหวะนั้นเอง คามิลลาโทรมาพร้อมเสียงสะอื้นไห้ เขาแทบไม่ได้ก้มลงมองให้ดี รีบเซ็นชื่อตัวเองลงบนเอกสาร ก่อนจะหันหลังเดินจากไปอย่างร้อนรน แต่สิ่งที่เขาเซ็นจริง ๆ กลับเป็นใบหย่าที่ถูกซ่อนไว้ใต้สุดของกองเอกสาร คืนนั้นเอง ฉันหายตัวไปท่ามกลางสายฝนที่โหมกระหน่ำในนครนิวยอร์ก ห้าปีต่อมา ในงานเลี้ยงฉลองครบรอบหนึ่งร้อยปีของธนาคารเอกชนแห่งหนึ่งในนครซูริก ฉันได้พบกับลูกา แกมบีโนอีกครั้ง บรรดาตระกูลเก่าแก่ผู้ทรงอิทธิพลของยุโรปกำลังยืนสนทนากันอยู่ไม่ไกล “นั่นใช่แกมบีโนหรือเปล่า? ได้ยินว่าห้าปีมานี้ เขาไม่มีผู้หญิงอยู่ข้างกายเลยสักคน” “แค่นั้นยังไม่ใช่ที่สุด เขาปฏิเสธการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างตระกูลแทบทุกครั้งที่ถูกเสนอมา ว่ากันว่าเจ้าพ่อแกมบีโนคนนี้ยังคงรอให้อดีตภรรยากลับมาอยู่เลย” ลูกา แกมบีโนเดินฝ่าฝูงชนมาหยุดตรงหน้าฉัน เสียงของเขาแหบพร่าจนแทบแตก “เอเลนา... ไม่ได้เจอกันนานเลย” “ไม่ได้เจอกันนานนะคะ คุณแกมบีโน” ฉันพยักหน้าเล็กน้อย น้ำเสียงสุภาพและห่างเหิน ราวกับกำลังต้อนรับลูกค้าคนหนึ่งที่มีมูลค่าทางธุรกิจเท่านั้น กรามของเขาเกร็งแน่น ดวงตาแดงก่ำ ราวกับมีคำพูดนับพันติดอยู่ในลำคอ แต่กลับเปล่งออกมาไม่ได้แม้แต่คำเดียว ผู้ช่วยของฉันเดินเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ก่อนก้มศีรษะเล็กน้อย “คุณคอสตา รถพร้อมแล้วค่ะ คุณฟัลโกถามมาว่าจะให้เขามารับคุณด้วยตัวเองหรือไม่” “ไม่ต้องหรอก” ฉันยิ้มบาง ๆ สายตาไล่ผ่านใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือดของลูกา “บอกเขาว่าฉันจะไปเดี๋ยวนี้” ฉันหันหลังเดินไปยังรถยนต์สีดำที่จอดรออยู่ด้านนอก ซึ่งติดป้ายทะเบียนทางการทูตแบบพิเศษ นับตั้งแต่วินาทีที่เขาเซ็นชื่อลงไป เขาก็ถูกขับออกจากโลกของฉันตลอดกาล ……

นิยายปัจจุบันจบแล้ว

ทายาทที่หายไป

0·-

เสียงปรบมือของแขกสามร้อยคนดังกึกก้อง ขณะที่ชายผู้เป็นที่รักของฉันกำลังคุกเข่าต่อหน้าผู้หญิงอีกคน—กลางสวนกุหลาบที่ฉันเป็นคนลงมือปลูกด้วยตัวเอง—พร้อมประกาศว่าตัวตนของฉันเป็นเพียงเรื่องหลอกลวง นับจากวินาทีนั้น ฉันก็ไม่ใช่ โอลิเวีย แลงแคสเตอร์ อีกต่อไป เพียงแต่ในตอนนั้น ฉันยังไม่รู้ว่าตัวเองกำลังจะกลายเป็นใคร สิ่งแรกที่สะดุดตาคือแหวนเพชรวงนั้นที่เปล่งประกายอยู่ใต้แสงแดดของเดือนมิถุนายน เพชรสามกะรัต เจียระไนทรงเอเมอรัลด์ ตัวเรือนแพลทินัม ฉันจำรายละเอียดได้ทุกอย่าง เพราะเมื่อแปดเดือนก่อน มาร์คัสเคยให้ฉัน “ช่วยเลือกแบบที่เป็นนิรันดร์” และฉันก็เป็นคนเห็นใบเสร็จวงนั้นกับตา ตอนนั้นฉันยังคิดว่า มันถูกเตรียมไว้เพื่ออนาคตของพวกเรา เขาคุกเข่าอยู่กลางสวน ท่ามกลางกุหลาบดามัสก์สี่ร้อยต้นที่ฉันใช้เวลาสามฤดูร้อนในการเสียบกิ่งและดูแลด้วยตัวเอง ซุ้มดอกไม้เหนือศีรษะของเขาก็เป็นแบบที่ฉันออกแบบเอง ทุกกลีบดอก ทุกหนาม ทุกส่วนโค้งของโครงเหล็ก ล้วนเป็นหยาดเหงื่อแรงกายที่ฉันทุ่มเทเพื่อสร้างภาพลักษณ์อันสมบูรณ์แบบให้กับตระกูลนี้ ส่วนโซเฟีย แลงแคสเตอร์ ยืนอยู่ท่ามกลางทุกสิ่งนั้น ใช้มือทั้งสองปิดปาก สีหน้าตกใจได้อย่างพอดิบพอดีราวกับซ้อมมาอย่างดี เธอสวมชุดสีขาวจากวาเลนติโนที่มองอย่างไรก็เหมือนชุดเจ้าสาว “โซเฟีย” มาร์คัสเอ่ยขึ้น เสียงของเขาถูกขยายผ่านไมโครโฟนไร้สายที่ไม่รู้ว่าใครเป็นคนเตรียมไว้อย่างเอาใจใส่จนดังก้องไปทั่วงาน “คุณต่างหากคือหัวใจที่แท้จริงของตระกูลแลงแคสเตอร์ ผมน่าจะมองเห็นเรื่องนี้ตั้งแต่แรก” เสียงฮือฮาดังขึ้นจากฝูงชน ราวกับทุกคนกำลังชมภาพยนตร์โรแมนติกเรื่องหนึ่ง ส่วนฉันยืนอยู่ด้านหลังสุด แถวที่สี่สิบเจ็ด หลังพนักงานฝ่ายจัดเลี้ยง นั่นคือจุดที่ผู้ช่วยของเฮนรี แลงแคสเตอร์ แนะนำให้ฉันยืนทันทีที่มาถึง “โอลิเวีย คืนนี้ช่วยทำตัวไม่ให้เด่นมากนะ เพื่อภาพลักษณ์ของตระกูล”

นิยายปัจจุบันจบแล้ว

สิบเอ็ดวินาที

0·-

ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ฉันเชื่อมาตลอดว่ามหาเศรษฐีผู้เป็นพ่อแท้ ๆ ของลูกแฝดของฉัน ไม่เคยรู้เลยว่าฉันมีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้ จนกระทั่งค่ำคืนนี้ ในงานเลี้ยงของบริษัทเขา ภรรยาของเขาชี้หน้าฉันต่อหน้าทุกคน พร้อมด่าว่าฉันเป็นเพียงเครื่องมืออุ้มบุญชั้นต่ำ ส่วนเขา...ตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่เอ่ยปากพูดแม้แต่คำเดียว มุมมองของ ลีน่า: ฉันไม่น่ากลับมานิวยอร์กเลย ไม่ว่าความร่วมมือครั้งนี้จะสำคัญต่อบริษัทของฉันมากแค่ไหน ฉันก็ไม่ควรตอบรับคำเชิญมางานกาลาดินเนอร์การกุศลประจำปีของ Ashford Group ตั้งแต่แรก ฉันควรส่งผู้ช่วยไปแทน หรือส่งทนายไปก็ได้ จะเป็นใครก็ได้...ยกเว้นตัวฉันเอง แต่สุดท้ายฉันก็มา เพราะลึก ๆ ในใจยังมีเศษเสี้ยวของตัวตนที่ฉันพยายามฆ่าทิ้งมาตลอดห้าปี ทั้งโง่เขลา ทั้งแตกสลาย และยังอยากเห็นหน้าเขาอีกสักครั้ง เดเมียน แอชฟอร์ด ผู้ชายที่ทำให้ฉันอุ้มท้องลูกของเขาอยู่เก้าเดือน ผู้ชายที่จ่ายเงินสองแสนดอลลาร์เพื่อจ้างฉันเป็นแม่อุ้มบุญ ก่อนจะลบฉันออกจากชีวิตอย่างง่ายดาย ราวกับขีดฆ่ารายการค่าใช้จ่ายรายการหนึ่งบนเอกสารบัญชี ตอนที่เซ็นสัญญา ฉันเพิ่งอายุยี่สิบเอ็ดปี ตอนนั้นฉันหมดหวังจนแทบไม่เหลืออะไร ถูกหนี้ค่ารักษาพยาบาลก้อนโตของแม่กดทับจนแทบหายใจไม่ออก จึงตอบรับประกาศรับสมัครแม่อุ้มบุญทางคลินิกที่ไม่เปิดเผยตัวตน ทุกขั้นตอนเย็นชาและไร้ความรู้สึก ฉันไปคลินิก ทำการฝังตัวอ่อน แล้วเข้ารับการตรวจทุกเดือนกับแพทย์คนหนึ่งที่เรียกฉันว่า "ภาชนะ" ฉันไม่เคยเห็นหน้าพ่อแท้ ๆ ของเด็กเลย นั่นคือกฎของที่นั่น สำหรับพวกเขา ฉันเป็นเพียงมดลูกที่ให้เช่า เท่านั้นเอง แต่ธรรมชาติไม่เคยเดินตามเงื่อนไขในสัญญา ตอนตั้งครรภ์ได้เจ็ดเดือน ฉันตกเลือดอย่างหนัก แพทย์บอกว่าเด็กทั้งสองอาจจะไม่รอด ตลอดสามวันนั้น ฉันนอนอยู่บนเตียงคนเดียวด้วยความหวาดกลัว สวดอ้อนวอนต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ขอแลกชีวิตของตัวเองเพื่อให้ลูกทั้งสองได้มีชีวิตอยู่ พวกเขารอดมาได้ เป็นเด็กผู้ชายฝาแฝด ก่อนที่ฉันจะถูกบังคับให้ส่งตัวพวกเขาไป ฉันได้อุ้มลูกเพียงสิบวินาที แค่สิบเอ็ดวินาทีเท่านั้น ได้สัมผัสความอบอุ่นของร่างเล็ก ๆ ที่แนบอยู่กับอก เห็นนิ้วน้อย ๆ ของพวกเขาเกี่ยวปลายนิ้วของฉันเอาไว้แน่น แล้วจากนั้นพวกเขาก็ถูกอุ้มจากไป ส่วนสิ่งที่ฉันได้รับกลับมา มีเพียงเช็คหนึ่งใบกับสัญญาปกปิดความลับ ฉันเซ็นชื่อลงไปทั้งที่มือยังสั่น และชุดคนไข้บนตัวก็ยังเปื้อนคราบเลือด แต่สิ่งที่บริษัทตัวกลางไม่เคยบอกฉันก็คือ ตัวอ่อนเหล่านั้นมีไข่ของฉันรวมอยู่ด้วย ภายหลังเมื่อฉันไปเจอความจริงจากเอกสารที่ถูกวางสลับกัน พวกเขากลับอธิบายหน้าตาเฉยว่าเป็นเพียง "ความผิดพลาดด้านเอกสาร" เด็กทั้งสองไม่ได้เป็นแค่ลูกที่เกิดจากการอุ้มบุญ พวกเขาคือลูกของฉัน มีดีเอ็นเอของฉัน มีสายเลือดของฉัน และเป็นลูกแท้ ๆ ของฉัน

นิยายปัจจุบันจบแล้ว

ภรรยาที่หวนกลับมา

0·-

ฉันตายในวันอังคารวันหนึ่ง นอนเท้าเปล่าอยู่บนพื้นห้องครัว ส่วนสามีของฉันกลับก้าวข้ามศพของฉันไปรับโทรศัพท์อย่างไม่สะทกสะท้าน บนหน้าจอปรากฏชื่อของน้องสาวฉัน เขารับสายแล้วพูดเพียงประโยคเดียวว่า “ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว” นั่นคือประโยคสุดท้ายที่ฉันได้ยินก่อนตาย แต่เรื่องที่เหลือเชื่อที่สุดก็คือ ฉันกลับลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง และย้อนเวลากลับไปเมื่อสิบแปดเดือนก่อน... กลับไปยังเช้าวันที่เป็นจุดเริ่มต้นของหายนะทั้งหมดในชีวิตฉัน เสียงนาฬิกาปลุกกรีดร้องไม่หยุด เวลา 6.15 น. วันที่ 3 พฤศจิกายน 2022 ฉันจำวันที่นี้ได้ไม่มีวันลืม มันฝังอยู่ในความทรงจำราวกับความเจ็บปวดจากกระดูกหัก ทั้งรุนแรง ชัดเจน และไม่มีวันลบเลือน เพราะเช้าวันนี้เองที่ฉันเซ็นใบหย่า เช้าวันนี้เองที่ฉันยื่นทุกอย่างด้วยสองมือของตัวเอง ทั้งบ้าน ศักดิ์ศรี และอนาคตทั้งหมดให้กับ เนธาน ครอสเพียงเพราะทนายของเขาบอกว่าต่อให้ขึ้นศาลฉันก็จะไม่ได้อะไรเลย ขณะที่น้องสาวแท้ ๆ ของฉัน วาเนสซา ก็กระซิบข้างหูว่า “พอเถอะ ลิลี่ ปล่อยเขาไปเถอะ เธอสู้ผู้ชายแบบนั้นไม่ได้หรอก” ฉันสะดุ้งลุกขึ้นนั่งบนเตียง หอบหายใจแรง มือรีบลูบที่ลำคอตัวเองอย่างลนลาน ไม่มีรอยช้ำ ไม่มีคราบเลือด และไม่มีพื้นกระเบื้องเย็นเยียบรองอยู่ใต้ใบหน้า ปลายนิ้วของฉันสั่นระริกขณะลูบแก้มตัวเอง มันยังอุ่น ยังมีเลือดฝาด... ฉันยังมีชีวิตอยู่ ทุกอย่างในห้องนอนยังเหมือนในความทรงจำไม่มีผิด ที่นี่คืออพาร์ตเมนต์ที่เนธานโยนฉันออกมาให้อยู่หลังจากขอหย่า ผนังสีครีม กระเป๋าเดินทางที่เก็บของค้างไว้เพียงครึ่งเดียวตรงมุมห้อง และซองเอกสารสีเหลืองบนโต๊ะหัวเตียงที่วางอยู่นิ่ง ๆ นั่นคือเอกสารหย่า ฉันคว้าซองเอกสารขึ้นมา เปิดอ่านอย่างรวดเร็ว ไล่สายตาไปตามข้อความที่เคยจำได้ขึ้นใจในชาติก่อน ความขัดแย้งที่ไม่อาจประนีประนอม โจทก์: เนธาน ครอส จำเลย: ลิลี่ เฉิน และในหน้าสุดท้าย เพียงฉันเซ็นชื่อลงในช่องว่างนั้น ฉันก็จะสละชีวิตแต่งงานสามปี รวมถึงเงินทุกบาทที่ควรเป็นของฉัน

นิยายปัจจุบันจบแล้ว

คนรักในกรงขังของเจ้าพ่อ

0·-

ตลอดสามปีที่ผ่านมา ฉันเป็นเพียงคนรักลับที่ไคลัน โคซาซ่อนไว้ในเงามืด คอยเฝ้ารอวันแล้ววันเล่าที่เขาจะมอบตำแหน่ง "เจ้าแม่" แห่งตระกูลโคซาให้กับฉัน แต่ในวันที่เขาอ้างว่าต้องออกไปจัดการ "ธุระของตระกูล" ฉันหยิบโทรศัพท์ของเขาขึ้นมา และก็พบว่าเมื่อไม่กี่นาทีก่อน เขาเพิ่งประกาศข่าวหมั้นหมายกับผู้หญิงอีกคนต่อหน้าสังคมทั้งประเทศ วินาทีนั้นเอง ฉันถึงได้ตาสว่าง ฉันไม่เคยเป็นผู้หญิงที่เขาเลือกให้ขึ้นเป็นเจ้าแม่เลย ฉันเป็นเพียงของเล่นส่วนตัวที่เขาเลี้ยงไว้เพื่อสนองความต้องการของตัวเองเท่านั้น แจ้งเตือนข่าวเด้งขึ้นมาบนหน้าจอเต็มไปหมดในเวลาสี่ทุ่มครึ่ง [ข่าวใหญ่: ตระกูลโคซาและตระกูลมอร์โรว์ประกาศผนึกกำลังอย่างเป็นทางการ—เจ้าพ่อเตรียมจัดพิธีหมั้นสุดยิ่งใหญ่กับบุตรสาวคนเดียวของตระกูลมอร์โรว์] ฉันจ้องพาดหัวข่าวนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทุกตัวอักษรราวกับกระสุนที่ยิงทะลุเข้ากลางอก ในภาพ เขาสวมสูทสีดำสั่งตัดเข้ารูปอย่างไร้ที่ติ แผ่บารมีของเจ้าพ่อผู้เยือกเย็นและน่าเกรงขามจนแทบทะลุออกมาจากหน้าจอ ข้างกายเขาคือหญิงสาวผมทองในชุดราตรีโอต์กูตูร์สีขาว เซเลสต์ มอร์โรว์ บุตรสาวเพียงคนเดียวของเจ้าพ่อตระกูลมอร์โรว์ เธอคล้องแขนเขาอย่างสง่างาม พร้อมสายตาที่ประกาศความเป็นเจ้าของอย่างไม่คิดปิดบัง ราวกับว่าเขาเป็นของเธอมาตั้งแต่แรก ราวกับว่าผู้ชนะคือเธอมาโดยตลอด โทรศัพท์หลุดจากมือฉัน ตกลงบนโซฟาหนังพร้อมเสียงทึบเบา ๆ ฉันพร่ำบอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าทั้งหมดนี้ต้องไม่ใช่เรื่องจริง แต่ข่าวนั้นเผยแพร่โดยสื่อการเงินและสื่อสังคมชั้นสูงที่ทรงอิทธิพลที่สุด ทุกความคิดเห็นด้านล่างล้วนมาจากบุคคลระดับแนวหน้าที่ผ่านการยืนยันตัวตนแล้ว ฉันทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างเลื่อนลอย ไหล่สั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ ก่อนจะหัวเราะออกมา หัวเราะจนแทบหยุดไม่ได้ กระทั่งเสียงหัวเราะนั้นกลับแปรเปลี่ยนเป็นเสียงสะอื้น ดวงตาร้อนผ่าวจนเจ็บไปหมด ทันใดนั้น เสียงไขกุญแจก็ดังขึ้น "โอฟีเลีย?" เสียงของไคลันทำลายเสียงอื้ออึงในหูของฉัน ฉันเงยหน้ามองเขา ราวกับเพิ่งรู้จักผู้ชายคนนี้เป็นครั้งแรก ดวงตาสีเทาปนน้ำเงินคู่นั้น... ดวงตาที่เคยทำให้ฉันหลงทางมานับครั้งไม่ถ้วน บัดนี้กำลังขมวดคิ้วมองฉันอย่างสงสัย "ทำไมนั่งอยู่กับพื้นล่ะ" เขารีบเดินเข้ามา ก้มตัวลงหมายจะพยุงฉันขึ้น ฉันปัดมือเขาออกทันที เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะฝืนยิ้มอย่างอ่อนโยน "เป็นอะไรไป โกรธที่ฉันกลับดึกเหรอ นกน้อยของฉันงอนแล้วหรือไง" ฉันมองเขา แต่สายตากลับทอดผ่านตัวเขาไปยังที่แสนไกล เขาคือเจ้าพ่อที่ทั้งชายฝั่งตะวันออกต่างหวาดเกรง แต่ต่อหน้าฉัน เขากลับสวมบทคนอ่อนโยนได้แนบเนียนเสียยิ่งกว่าใคร "คุณตั้งใจจะปิดบังฉันไปถึงเมื่อไหร่" ทั้งร่างของเขาแข็งค้างทันที สายตาของเขาเหลือบไปยังหน้าจอโทรศัพท์บนโซฟา ฉันมองเห็นสีหน้าของเขาค่อย ๆ เปลี่ยนไป แต่มันไม่ใช่ความรู้สึกผิด และไม่ใช่ความตกใจ หากเป็นความโล่งใจปนจนใจ ราวกับว่าเขารอให้วันนี้มาถึงอยู่แล้ว "โอฟีเลีย..." "เมื่อไหร่กันแน่ ไคลัน" ฉันลุกขึ้นยืน "ตกลงมันตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ไคลัน?" ฉันลุกขึ้นยืน "คุณตั้งใจจะปิดบังฉันไปถึงเมื่อไหร่ เรื่องที่คุณกำลังจะแต่งงานกับผู้หญิงอีกคน"

นิยายปัจจุบันจบแล้ว

ภรรยาชั่วคราว

0·-

วันครบรอบแต่งงานปีที่สาม เพชรเม็ดนั้นคล้องอยู่รอบลำคอของฉัน ผลตรวจการตั้งครรภ์ที่ขึ้นสองขีดถูกซ่อนไว้ในมือ และเสียงของสามีก็ดังลอดออกมาจากห้องทำงานว่า "โซเฟีย หล่อนก็เป็นแค่ตัวคั่นเวลา พอผมปิดดีลกับสเตอร์ลิงได้เมื่อไหร่ หล่อนก็หมดความหมาย" ฉันยืนนิ่งอยู่กลางโถงทางเดินของเพนต์เฮาส์ในแมนฮัตตัน ปลายนิ้วยังคงอุ่นจากจูบที่นาธานเพิ่งประทับไว้เมื่อห้านาทีก่อน เขาเป็นคนสวมสร้อยเพชรฉลองครบรอบให้ฉัน มองสบตาฉัน แล้วพูดว่า "เอเวลิน คุณคือสิ่งที่ดีที่สุดที่เคยเกิดขึ้นในชีวิตผม" แต่ตอนนี้ฉันกลับได้ยินความจริง "ที่รัก คุณก็รู้นี่ว่าผมแต่งงานกับหล่อนเพราะเส้นสายของหล่อนจะพาผมเข้าใกล้สเตอร์ลิงอินดัสทรีส์ได้" น้ำเสียงของนาธานฟังสบาย ๆ ราวกับซ้อมมาดีแล้ว "สามปีที่แสดงเป็นสามีผู้แสนดี ผมสมควรได้รางวัลออสการ์สักตัว" เสียงหัวเราะแผ่วเบาและชวนสนิทสนมของโซเฟียดังลอดออกมาจากหลังประตู เพื่อนสนิทของฉันตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัย คนที่เป็นเพื่อนเจ้าสาวของฉัน "น่าสงสารอีฟตัวน้อยจัง เธอเชื่อจริง ๆ ว่านายรักเธอ ฟังแล้วแทบจะน่าเวทนา" "คืนนี้หล่อนยังลงมือทำอาหารเองด้วยนะ ทั้งเทียน ทั้งดอกไม้ จัดเต็มทุกอย่าง" น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความขบขัน "บอกว่าจะมี 'เซอร์ไพรส์พิเศษ' ให้ผม" ฉันก้มมองกระเป๋าคลัตช์ในมือ ที่ซ่อนผลตรวจการตั้งครรภ์เอาไว้ สองขีดสีชมพู ฉันเพิ่งรู้เมื่อเช้านี้ และใช้เวลาทั้งวันวางแผนว่าจะบอกเขาอย่างไร ทั้งกล่องของขวัญหลังมื้อค่ำ แสงเทียน และไวน์ขวดโปรดของเขา แต่ตอนนี้สองขีดนั้นกลับให้ความรู้สึกราวกับเป็นคำพิพากษาประหารชีวิต

นิยายปัจจุบันจบแล้ว

รักในวันที่ความทรงจำจางหาย

0·-

ฉันอายุเจ็ดขวบตอนที่พ่อพาผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งมีผมสีทองและแต่งหน้าอย่างประณีตกลับมาที่บ้าน เธอยื่นกล่องมะม่วงหั่นชิ้นให้ฉัน เย็นวันนั้น แม่นั่งเงียบอยู่ที่โต๊ะอาหาร มองฉันเคี้ยวมะม่วงด้วยความเอร็ดอร่อยแบบเด็ก ๆ หลังจากนั้นไม่นาน เธอก็เซ็นชื่อลงบนเอกสารหย่า เดินออกไปที่ระเบียงอพาร์ตเมนต์ของเราในแมนฮัตตันอย่างสงบนิ่ง แล้วกระโดดลงไป นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา มะม่วงก็กลายเป็นฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนฉันไปตลอดชีวิต ดังนั้น หลังจากที่เรากล่าวคำปฏิญาณในพิธีแต่งงาน ฉันก็มองหน้าจูเลียนตรง ๆ แล้วบอกเขาด้วยน้ำเสียงจริงจังที่สุดในโลกว่า "จูเลียน ถ้าวันหนึ่งคุณอยากทิ้งฉัน ก็ไม่ต้องเสียเวลาจ้างทนายหรอก แค่ส่งมะม่วงมาให้ฉันลูกหนึ่งก็พอ" บ่ายวันนั้นในเซ็นทรัลพาร์ก จูเลียนในชุดสูทสั่งตัดพอดีตัวดึงฉันเข้าไปกอดแน่น เขาสาบานว่าตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา มะม่วงก็จะเป็นของต้องห้ามสำหรับเขาเช่นกัน ในคืนคริสต์มาสอีฟของปีที่ห้าที่เราแต่งงานกัน โคลอี้ เพื่อนสมัยมัธยมของเขา ผู้หญิงบอบบางน่าสงสาร ดวงตาใสเหมือนกวางน้อย และเป็นประเภทที่ดูเหมือนต้องการให้ใครสักคนช่วยเหลืออยู่เสมอ วางมะม่วงลูกหนึ่งไว้บนโต๊ะทำงานของเขา พร้อมผูกโบสีแดงเข้มเอาไว้ เย็นวันนั้นจูเลียนเดือดดาล เขาประกาศเสียงดังด้วยความโมโหว่าจะตัดขาดจากโคลอี้ และไล่เธอออกต่อหน้าทุกคนในออฟฟิศทันที ตอนนั้นเอง ฉันคิดว่าตัวเองได้แต่งงานกับความรักอย่างแท้จริง

นิยายปัจจุบันจบแล้ว