ชะตารักลูกแก้วมังกร

ร่างกายแสนบางของหญิงสาวตกลงบนตัวชายหนุ่มผู้ตกอยู่ในห้วงหลับใหลไร้ความรู้สึกมีเพียงลมหายใจผ่อนแผ่วเบา เจ้าของร่างบางเบิกตาตกใจหน้าตื่นเมื่อริมฝีปากตนประกบปากคนแน่นิ่ง ดวงตากลมโตค่อยๆเลื่อนมองมาทางทางใบหน้าไร้วี่แว่วลืมตาฟื้น เมื่อเห็นดังนั้นจึงดันตัวลุกขึ้นกลิ้งไปนั่งข้างๆดึงผ้าห่มร่างหนามาห่มกายตนเองเพราะเปลือยเปล่ายกมือสัมผัสริมฝีปากค่อยๆเงยหน้ามองเพดานด้วยความแปลกใจกับการมาของตนเองแต่นึกเท่าไหร่ก็ไม่อาจนึกออกจนกระทั่งร่างชายเริ่มขยับตัวค่อยๆลืมตารับแสงจนต้องปรับม่านตาจากการหลับใหลมายาวนาน หญิงสาวนั่งกอดเข่าห่มผ้าหลังชิดเสาอยู่ปลายเตียงกะพริบตาถี่จ้องคนที่กำลังลุกขึ้นนั่งจับต้นคอหลับตาแน่นมองรอบห้องกว้างใหญ่โอ่อ่ามองผ่านหญิงนางหนึ่งถึงกับนึกเอะใจเลื่อนสายตากลับมามองนางอีกครั้งอย่างตกใจเด้งตัวลุกขึ้นจนล้มลงก้นกระแทกพื้นด้วยขาที่ไม่ได้ใช้งานนานรับน้ำหนักตัวฟื้นคืน

“เจ้า เจ้า !!” เสียงเข้มตะกุกตะกักลุกลนประคองกายตัวเองยืนชี้หน้าหญิงที่นั่งกอดเข่าห่มผ้าแพรปิดกายเปลือยเปล่า “เจ้าคิดร้ายข้า!”

“ไม่ ข้าไม่ ข้าตกลงมาจากข้างบนข้าไม่ได้ทำสิ่งใด แค่ปากข้ากับท่านโดนกันนิดเดียวเท่านั้น” หญิงงามเอ่ยอย่างงุนงงมองหน้าชายหนุ่มโวยวายยกมือปิดปากราวกับโดนข่มเหงทางกาย

“เจ้าพูดพร่ำ สนมฝั่งใดกันกล้าดีเช่นไรลอบเข้าตำหนักบูรพาของข้า รู้หรือไม่ว่าเป็นเขตต้องห้าม! โทษเนรเทศเลี้ยงม้า ฮึย ร่างกายของข้า” ชายหนุ่มกำมือแน่นนาบลงบนหน้าผากหลับตาขุ่นเคืองอาลัยให้กับการสูญเสียที่ไม่รู้สึกตน

“ข้าไม่ได้ทำสิ่งใดเกินเลยแม้แต่นิด”

“ค้านรึ ผู้ใดอบรมเจ้าจนกล้าต่อปากต่อวาจาฮ่องเต้อย่างข้า!” เสียงเข้มดุขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนหญิงสาวหงุดหงิดไม่พอใจรวบผ้าห่มกายก้าวลงจากเตียงใหญ่ยกมือชี้หน้าชายหนุ่มผงะตกใจชิดเสาเตียงไม่ทันตั้งตัว

“ข้ากล่าวว่าข้าไม่ได้ทำสิ่งใดเลย ข้ามาอยู่ตรงนี้ได้เช่นไร ข้ายังไม่รู้แล้วข้าไม่รู้ด้วยว่าตนเองคือสิ่งใด เช่นนี้ข้าคิดทำเรื่องต่ำเหมือนท่านคิดอยุ่ได้อย่างไรกัน” การโต้เถียงเริ่มดังขึ้นเล็ดลอดออกไปนอกตำหนักทำให้ขันทีวัยกลางคนที่ยืนเฝ้าอยู่มองหน้ากับนางกำนัลบ่งบอกแปลกใจก้าวขามาอยู่หน้าประตูบานใหญ่ยกมือเปิดแต่กลับโดนผลักสวนออกมาก่อนถลาหงายหลัง นางกำนัลไหวตัวรีบรับไว้ทัน

ผลัก!

หญิงงามเดินออกมาในขณะที่คลุมผ้าแพรรัดรอบอกปล่อยชายยาวลากพื้นเดินดุ่มๆลงบันไดผ่านหน้าคนที่ยืนตะลึงงัน

“เจ้ากล้าดีเช่นไรขึ้นเสียงต่อข้า หมิ่นอำนาจเบื้องสูง ทหาร!” เสียงเข้มดังโวยวายตามออกมายืนชี้นิ้วว่านางยกใหญ่ “โอ่ะ!”

“ฝ่าบาท!” ทั้งขันทีและนางกำนัลอาวุโสเข้ามาประคองชายหนุ่มทรุดตตัวล้มลงจับหัวใจบีบรัดราวกับตัดลมหายใจเสียดื้อๆอย่างไร้สาเหตุ

“นี่เจ้า! อั่ก ข้าหายใจ...ไม่ออก” เสียงเริ่มอ่อนลงตามลมหายใจแผ่วเบาจนร่างกายสั่งให้หยุดกระทำการ

“ฝ่าบาท!!” เสียงขันทีตะเบ็งลั่นอย่างตกใจจนหญิงสาวหยุดชะงักหันกลับมามองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนมองทหารเริ่มกรูเข้ามาทำให้ตนต้องก้าวขากลับมาในระยะสิบเก้า

“เฮ้อ ค่อยดีขึ้น นี่เจ้า!” ชายหนุ่มสูงศักดิ์ยกมือลูบอกทรงตัวกลับมาเป็นปกติสร้างความแปลกใจให้ขันทีและนางกำนัลก้าวถอยหลังยืนมองค้าง หญิงสาวหยุดยืนอยู่ที่บันไดชั้นล่างเงยหน้ามองคนยืนเท้าเอวจ้องเขม็งอยู่ชั้นบน

“หญิงไม่รู้ที่ต่ำที่สูงอย่างเจ้าสมควรโดนปลดอยู่หอเดียวดาย” ความเกรี้ยวกราดยังไม่หมดไปทำหญิงสาวแบะปากให้กับความบ้าอำนาจของฮ่องเต้ผู้นี้ “นี่เจ้า!”

“ไปได้ ว่าแต่ไปทางไหนละหอเดียวดาย ห่างไกลจากท่าน ข้ายินดี” คำตอบไม่รื่นหูบาดลึกทิ่มแทงสุดขั้วหัวใจทำชายหนุ่มเริ่มโมโหอีกครั้งและเกรี้ยวกราดมากขึ้นเมื่อเห็นนางเดินดุ่มๆแหวกทหารออกไปไม่สนใจตน