Hinovel
App Store
Google Play
คลังหนังสือ
นักเขียน
นิยาย
เกิดใหม่ครั้งนี้ข้าอยากแก้แค้น เหตุใดบุรุษเจ้าเล่ห์เช่นท่านถึงขวางทางข้า
844·หงฮวาชาติก่อนนางโง่งมรักคนผิดจนตัวตาย ชาตินี้จึงขอเกิดใหม่เป็นสตรีหน้าหนา หวังใช้ 'ขันทีโฉด' เป็นดาบฟาดฟันศัตรู ทว่าขันทีผู้นั้น... กลับซุกซ่อน 'มังกร' ที่ดุดันและหิวกระหายเอาไว้! มู่หวั่นชิง เคยเป็นสตรีที่เพียบพร้อมและโง่งมที่สุด นางมอบหัวใจและทุ่มเทอำนาจของตระกูลเพื่อสนับสนุนองค์รัชทายาท แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือการทรยศหักหลัง ซ้ำยังถูกน้องสาวต่างมารดาแย่งชิงทุกสิ่ง ท้ายที่สุดต้องจบชีวิตลงอย่างน่าอนาถในคุกมืดพร้อมกับความเคียดแค้น เมื่อสวรรค์มีตา ให้นางหวนกลับมามีลมหายใจอีกครั้ง ชาตินี้ นางสาบานว่าจะไม่เดินซ้ำรอยเดิม! ในเมื่อบุรุษมักมากพึ่งพาไม่ได้ นางจึงเล็งเป้าหมายไปที่ เผยยวน ผู้คุมตราประทับกรมหลวง ขันทีโฉดผู้มีอำนาจล้นฟ้าและเหี้ยมเกรียมที่สุดในราชสำนัก หวังยืมมือเขาเป็นเกราะคุ้มภัยและฟาดฟันศัตรู แต่วิธีเข้าหาของนางนั้นช่าง 'หน้าหนา' จนบุรุษยังต้องตั้งรับไม่ทัน นางยอมเสี่ยงชีวิตรับคมดาบแทนเขา หวังสร้างหนี้บุญคุณมัดใจจิ้งจอกเฒ่า ทว่าสวรรค์กลับเล่นตลกซ้ำสอง เมื่อความดีความชอบของนางถูกน้องสาวแพศยาสวมรอยแย่งชิงไป ซ้ำจิ้งจอกขี้ระแวงอย่างเขายังมองนางเป็นเพียงสตรีลวงโลกและผลักไสอย่างเย็นชา แต่มีหรือที่สตรีที่ผ่านความตายมาแล้วจะยอมถอย! จากการต่อรองทางการเมืองที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม นำพาไปสู่การวิวาห์สะท้านเมืองหลวง ท่ามกลางคำครหาว่านางต้องกลายเป็นเพียงหม้ายขันหมาก มู่หวั่นชิงกลับค้นพบความลับที่สั่นสะเทือนแผ่นดิน... ว่าภายใต้ชุดคลุมสีแดงเพลิงและกลิ่นไม้จันทน์หอมนั้น เขาไม่ได้สูญเสียความเป็นชาย แต่คือ 'มังกรเร้นกาย' ที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อทุกเมื่อ! จากการเชือดเฉือนชิงไหวชิงพริบ กลับกลายเป็นความเร่าร้อนในห้องหอ จากการจับมือเพื่อผลประโยชน์ กลับกลายเป็นการร่วมกันพลิกกระดานอำนาจและล้างบางราชสำนัก งานนี้นางพญาจิ้งจอกจะเอาตัวรอดจากพายุปรารถนาของมังกรจอมตะกละได้อย่างไร... ติดตามได้ในเรื่องราวการแก้แค้นที่เจ็บแสบและเร่าร้อนที่สุด!
ปฐมบทนางร้ายจำยอม
1.0K·หงฮวานางคือ ‘เสิ่นลั่วอิง’ บุตรีคนโตผู้มีดวงอัปมงคลแห่งจวนกั๋วกง ถูกทอดทิ้งให้ดิ้นรนเอาชีวิตรอดในชนบทแสนกันดาร จนกระทั่งถึงวัยปักปิ่น ขบวนเกี้ยวสีแดงสดก็มารับตัวนางกลับเมืองหลวง ไม่ใช่เพื่อเชิดชูเกียรติ แต่เพื่อบังคับให้นางเป็นตัวตายตัวแทน เข้าพิธีวิวาห์กับ ‘ชินอ๋อง’ ทรราชผู้เหี้ยมโหดที่แม้แต่ฮ่องเต้ยังต้องหวาดระแวง ในเมื่อจวนกั๋วกงเน่าเฟะจนถึงขั้นบีบคั้นและพรากชีวิตคนสำคัญของนางไป นางก็จะขอลบความเป็นมนุษย์ทิ้ง แล้วตอบแทนความแค้นนี้อย่างสาสม การแต่งงานกับทรราชผู้ฆ่าคนเป็นผักปลาผู้นี้ คือหนทางเดียวที่จะมอบอำนาจให้นางใช้บดขยี้จวนกั๋วกงให้แหลกลาญ ทว่าบุรุษผู้มีรอยยิ้มอาบเลือดผู้นั้น กลับเป็นชายปริศนาในอดีตที่นางเคยพบเจอ และเป็นผู้ที่พรากความบริสุทธิ์ไปจากนาง เขาคือปีศาจร้ายที่แสนอันตราย แต่กลับยินดีคุกเข่าแทบเท้านาง พร้อมแปรเปลี่ยนตนเองเป็นอาวุธสังหารที่คมกริบที่สุด เพื่อแลกกับการได้ครอบครองร่างกายและหัวใจของนางแต่เพียงผู้เดียว เมื่อ ‘นางร้าย’ ผู้มีหัวใจด้านชา จับมือกับ ‘ทรราช’ ที่คลั่งรักอย่างไร้ศีลธรรม... นรกบนดินจึงได้เริ่มต้นขึ้น!
แมวปีศาจของอ๋องทรราช
501·หงฮวา“สัตว์เดรัจฉานเช่นเจ้า ไม่คู่ควรกับความเมตตา แต่เหตุใดข้าถึงละสายตาจากเจ้าไม่ได้” ‘ไป๋หลิวหลี’ คือปีศาจแมวขาวนัยน์ตาสีเลือดที่ไม่ได้กินเนื้อเป็นอาหาร แต่เสพติด ‘ปราณสังหาร’ เพื่อบำเพ็ญเพียรให้กลายเป็นมนุษย์ นางจึงจงใจเข้าหา ‘จ้าวเย่าเหยียน’ ชินอ๋องทรราชผู้มีกลิ่นอายความโหดเหี้ยมที่สุดในแผ่นดิน หมายใจจะแอบสูบพลังแล้วจากไปอย่างเงียบๆ แต่ใครจะคิดว่าปราณหยางบริสุทธิ์ของเขากลับทำให้นางตบะแตกซ่าน คืนร่างเป็นสตรีโฉมสะคราญในยามค่ำคืน! และที่เลวร้ายกว่านั้น... ทรราชผู้นี้กลับไม่ตื่นตระหนก ซ้ำยังบีบบังคับให้นางทอดทิ้งร่างกายอยู่ใต้ร่างเขา! การหลอมรวมลมหายใจช่างหอมหวานจนยากจะถอนตัว ทว่าขีดจำกัดเวลาของนางกำลังจะหมดลง ซ้ำร้ายยังมีจิ้งจอกมารยาในคราบคู่หมั้นพระราชทานมาคอยแย่งชิงบุรุษของนางอีก! สงครามประสาทระหว่างแมวและจิ้งจอกจึงอุบัติขึ้น ท่ามกลางความเร่าร้อนในจวนอ๋อง... โดยที่ปีศาจแมวอย่างนางไม่เคยรู้เลยว่า ทรราชผู้นั้นล่วงรู้ความลับของนางมาตั้งแต่แรกเริ่ม!
สยนแค้นหทัยมังกรในเงาจันทร์
1.0K·หงฮวาชาติที่แล้วเสิ่นเจาเยว่มอบหัวใจให้องค์รัชทายาทผู้เย็นชา ยอมทำทุกอย่างเพื่อเขา แต่กลับถูกหักหลังจนจวนเสนาบดีต้องโทษประหารเก้าชั่วโคตร ก่อนตายถึงได้รู้ว่าน้องสาวที่นางรักและเชื่อใจ คือดอกบัวขาวที่อาบยาพิษ เมื่อสวรรค์เมตตาให้นางลืมตาตื่นขึ้นมาในวัยสิบห้าปี พร้อมกับความลับในหยกประจำตัวที่ซ่อนมิติน้ำพุวิเศษเอาไว้ ชาตินี้นางสาบานว่าจะไม่มีวันเป็นพระจันทร์ที่มืดมิดในเงาใจของใครอีก นางเริ่มกอบโกยสมบัติเข้ามิติทีละนิดและเตรียมแผนตลบหลังศัตรูให้สาสม แต่แล้วแผนการหนีของนางกลับสะดุด มื่อองค์รัชทายาทที่ควรจะไปพลอดรักกับบุตรีกั่วกง กลับมาวุ่นวายและตามตื๊อนางไม่เลิกรา นางอุตส่าห์ถอยให้ เขาก็หาว่านี่คือแผนถอยเพื่อรุก นางเมินเฉย เขากลับบุกเข้าเรือนยามวิกาล รวบนางเข้าสู่อ้อมกอดที่รัดรึงราวกับพันธนาการที่ไม่อาจดิ้นหลุด ร่างกายสูงใหญ่บดบังแสงสว่าง นัยน์ตาแฝงความรุ่มร้อนที่นางไม่เคยเห็นในชาติก่อน "หากข้ายอมถอย เจ้าจะตัดขาดข้าตลอดกาลใช่หรือไม่" "ใช่" "เช่นนั้นชาตินี้ ข้าก็จะไม่ยอมปล่อยเจ้าไปเด็ดขาด" จนกระทั่งวันหนึ่ง เสิ่นเจาเยว่ถึงได้รู้ความลับสวรรค์ว่า ไม่ใช่นางคนเดียวที่ได้กลับมามีชีวิตใหม่ แต่บุรุษหน้าหนาผู้นี้ก็ถูกสตรีดอกบัวขาวหักหลังจนตายเยี่ยงสุนัขข้างถนน และหวนคืนมาเพื่อทำทุกวิถีทางเพื่อทวงนางคืน เช่นเดียวกัน ******************* นิยายสนุก จบดี เน้นการวางแผนและรับมือ
ข้าจับจองเจ้าตั้งแต่วัยเยาว์
1.0K·หงฮวา'จ้าวเหยียนอวี้' ชินอ๋องผู้หล่อเหลา เยือกเย็น และเหี้ยมหาญ เฝ้ามองดรุณีน้อยจวนกั๋วกงเติบโตมาตั้งแต่นางยังก้าวเดินไม่มั่นคง ประคองมือน้อยๆ นั้นคัดอักษร สอนสั่งจริยธรรม และกางปีกปกป้องนางไว้ใต้ร่มเงาของตนมานับสิบปี สำหรับ 'กู้หนิงซี' เขาคือท่านอาผู้แสนดีที่นางเคารพรักประดุจบิดาคนที่สอง โดยหารู้ไม่ว่า ภายใต้ท่าทีเคร่งขรึมดุดันนั้น ซุกซ่อนความปรารถนาอันลึกล้ำที่รอวันปะทุ เมื่อวันปักปิ่นมาเยือน จากวัยเยาว์แปรเปลี่ยนสาวน้อยงดงามสะพรั่งที่ดึงดูดหมู่ภมร แม้แต่ราชสำนักยังหมายตานางให้เคียงคู่กับองค์ชายเจ็ดผู้สูงศักดิ์ บุรุษที่เคยวางมาดเป็นผู้ใหญ่จึงเริ่มนั่งไม่ติดเก้าอี้... กำแพงแห่งศีลธรรมที่เขาสร้างไว้พังทลายลง พร้อมกับสัญชาตญาณราชสีห์หวงเนื้อที่ตื่นขึ้น เขาเริ่มรุกไล่ทีละนิด แทรกซึมเข้าไปในทุกจังหวะชีวิตและการเต้นของหัวใจนางอย่างแนบเนียน ผู้ใดกล้าแตะต้องดวงใจของเขา ต่อให้เป็นโอรสสวรรค์ เขาก็จะแย่งชิงนางกลับมาให้จงได้!
เกิดใหม่อีกครั้งก็ไม่อาจหนีทรราชเช่นท่านได้
452·หงฮวาชาติก่อน ‘เสิ่นชิงเวย’ ต้องจบชีวิตลงด้วยยาพิษในอ้อมกอด ของ ‘จ้าวเสวียนอี้’ ชินอ๋องมัจจุราชผู้สังหารคนล้างตระกูลนาง เมื่อสวรรค์เมตตาให้ย้อนเวลากลับมา นางจึงตัดสินใจหนีออกจากเมืองหลวงอันโสมม ซ่อนตัวในหุบเขาเจียงหนาน และแต่งงานกับ ‘เยี่ยเสวียน’ พ่อค้าหนุ่มรูปงามผู้แสนจะอ่อนแอและขี้โรค หวังเพียงได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขและเรียบง่าย แต่ความสงบสุขนั้นช่างแปลกประหลาด... สามีขี้โรคกลับมีพละกำลังมหาศาลเร่าร้อนบนเตียงจนนางสลบไสล... อันธพาลที่มารังแกถูกจัดการจนหายสาบสูญชั่วข้ามคืน... คนขายหมู คนเข็นผัก และซินแสดูดวงในซอยบ้าน ล้วนมีฝีมือวรยุทธ์ล้ำเลิศ จนกระทั่งหน้ากากหนังมนุษย์ถูกกระชากออก เสิ่นชิงเวยจึงได้ค้นพบความจริงที่ทำให้แทบสิ้นสติ... สามีผู้แสนดีของนาง คือมัจจุราชที่นางหนีมาตลอดชีวิต และชาวเมืองเจียงหนานที่แสนเป็นมิตร ล้วนเป็น ‘กองทัพนักฆ่า’ ที่เขาจับมาเล่นละครฉากใหญ่ เพื่อกักขังนางไว้ในกรงทองจำลองแห่งนี้
ย่าย้อนวัยเพื่อหย่าสามี
914·หงฮวา"สามสิบปีที่ทุ่มเทพลีชีพเพื่อตระกูล สิ้นสุดลงด้วยการถูกหักหลังและคำลวง!" เฟยเหนียง ฮูหยินใหญ่วัยห้าสิบปีผู้แสนซื่อสัตย์ ถูกสามีชั่วช้าสับเปลี่ยนบุตรชาย เอาลูกเมียน้อยมาสวมรอย สูบเลือดสูบเนื้อจนจวนแม่ทัพล้มละลาย ซ้ำยังบังคับให้นางคายสมบัติก้นหีบเพื่อเอาตัวรอดจากข้อหากบฏ แต่ใครจะยอมตายเป็นแพะรับบาป นางตลบหลังพวกมันด้วยหนังสือหย่าขาด และหีบสมบัติที่เต็มไปด้วยก้อนหินก่อนจะหันหลังให้กับขุมนรก สูดกลืนยาวิเศษที่ทำให้ฟื้นคืนร่างกายกลับกลายเป็นดรุณีแรกรุ่นวัยยี่สิบปีที่งดงามสะท้านแผ่นดิน หมดยุคแม่ทัพใหญ่และราชวงศ์ที่เสื่อมถอย ต้อนรับรุ่งอรุณแห่งยุคสาธารณรัฐ ด้วยมันสมองของสตรีวัยห้าสิบในร่างสาวสะพรั่ง และการเคียงข้างจาก ลู่ฟงซาน มหาเศรษฐีหนุ่มผู้รักมั่นเพียงนาง ลู่เหนียงเอ๋อร์ จะพลิกฟื้นจากอดีตฮูหยินที่ถูกทอดทิ้ง ก้าวขึ้นเป็นประมุขหญิงแห่งหอการค้าไท่ผิง ผู้กุมเส้นเลือดใหญ่ทางเศรษฐกิจและอำนาจการค้าระดับชาติ! ในเมื่ออำนาจเก่าใช้ปืนกดหัว ข้าก็จะใช้เงินตราบีบคอพวกมันให้สูญสิ้น! ใครที่เคยเหยียบย่ำ ทำร้ายแก้วตาดวงใจของข้า จงเตรียมตัวรับผลกรรมที่สาสมยิ่งกว่าความตาย
ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายปลาเค็มที่พระเอกอ่านใจนางได้
1.0K·หงฮวาสตรีอื่นทะลุมิติมาเพื่อแก้แค้น ชิงอำนาจ หรือเป็นยอดหญิงแพทย์เทวดา แต่ ‘เสิ่นโยวโยว’ คนนี้ มาเพื่อ ‘นอน’ เป้าหมายสูงสุดในชีวิตคือการเป็น “ปลาเค็ม” ที่ร่ำรวย เกาะพ่อกินไปวันๆ แต่สวรรค์กลับไม่เป็นใจ ส่ง ‘เซียวจิ่งเหยียน’ ชินอ๋องหน้าตาย แต่หล่อมาก เข้ามาในชีวิต แถมอีตาท่านอ๋องนี่ดันมีความลับ เขาอ่านใจคนได้ ในขณะที่คนอื่นคิดวางแผนชิงบัลลังก์ ความคิดในหัวนางกลับมีแต่ ‘เมื่อไหร่จะเที่ยง? หิวขาหมู เตียงหยกนี่เย็นดีจัง’ แทนที่จะรำคาญ ท่านอ๋องกลับถูกใจความ ‘เรียล’ และตะกละ ของนางซะงั้น ปฏิบัติการปั้นปลาเค็มให้เป็นพระชายา โดยใช้ของกินล่อ จึงเริ่มต้นขึ้น
ข้าอยู่ในสุสานบรรพชน
244·หงฮวาข้าอยู่ในสุสานบรรพชน ไล่ข้าแล้วยังไง ใช่ว่าข้าไม่มีวิชา ในเมื่อเป็นคนยุคใหม่ ข้าจะร่ำรวยด้วยมือของตัวเอง มีลูกแต่ไม่เคยลิ้มรสรักแล้วยังไง ลูกข้า ข้าเลี้ยงเอง!! แต่ทำไม…. สวรรค์…มีคนมาแสดงตัวว่าเป็นสามีข้าถึงสามคน แล้วสามีข้าคือใครกันแน่!! ****************** สามีข้าคือใคร ข้าไม่สน ข้าขอแค่หาเงินอย่างเดียวพอ!!
จันทราเล่ห์ร้าย
261·หงฮวานางถูกยัดใส่เกี้ยวสีแดง สลบไปนานเท่าไรไม่ทราบได้ มารู้สึกตัวก็ตอนที่ได้ยินเสียงดนตรีงานมงคล เมื่อลืมตาก็พบว่าตัวเองอยู่ในชุดเจ้าสาว มีฟงจิวนอนสลบอยู่ปลายเท้า "ฟงจิว" สาวใช้นางลืมตาขึ้นมองรอบตัว "พวกเราอยู่ที่ไหนเจ้าคะ" "ดูเหมือนจะเป็นเกี้ยวเจ้าสาว และข้ากำลังจะถูกส่งไปแต่งงาน" นางได้ยินคนด้านนอกพูดกันไม่หยุดปากว่า นางเป็นเจ้าสาวที่โชคร้ายที่สุดในเมืองหลวงที่ต้องแต่งกับบุตรชายแม่ทัพใหญ่ตระกูลเหยียน "เหยียนจือหยวน" บุรุษผู้นี้เป็นคนเสเพล ไม่เอาไหน เที่ยวเตร่แต่หอสุรานารี รู้จักแต่ใช้จ่ายเงินบิดา เล่นแต่การพนัน ชกต่อยคนไปทั่ว สรุปแล้วก็คือ เป็นบุรุษไม่ได้ความที่สกุลหวังไม่ต้องการ "ดูเหมือนข้าจะถูกส่งให้มาแต่งงานแทนน้องสาว" "มันน่าเจ็บใจนัก ทำให้คุณหนูถูกถอนหมั้นไม่พอ ยังกล้าให้คุณหนูแต่งกับเหยียนจือหยวนบุรุษไม่เอาไหนผู้นั้นอีก ส่วนตัวเองก็รอดตัวไป แล้วพวกเราจะทำยังไงเจ้าคะ" นางจะทำอะไรได้ ในเมื่อถูกแต่งออกมาแล้วก็มีเพียงทางเดียว "ก็แค่เตรียมตัวเข้าพิธี" "คุณหนู!! พวกเรายังหนีทันนะเจ้าคะ" "ข้าไม่หนี!" "แต่คุณหนูจะแต่งกับบุรุษเช่นนั้นจริงหรือเจ้าคะ" "ข้าจะแต่ง ลองดูสิว่าคนเช่นข้าจะปราบเขาไม่ได้ ถ้าเขาเกเรข้าจะใช้ไม้กระบองตีเขา ถ้าเขาเจ้าชู้ข้าจะตัดเจ้ามังกรเขา ถ้าเขาผลาญเงินข้าจะยึดเงินเขาให้หมด มาดูสิว่าเขากับข้าใครจะแน่กว่ากัน" นางไม่เชื่อว่านางจะไม่ทันเขา ในเมื่อนางสามารถได้ยินสิ่งที่คนอื่นคิดได้ มองเห็นวิญญาณที่คนอื่นกลัว แล้วเหตุใดนางจะไม่ใช้ประโยชน์ตรงนี้มาปราบสามีไม่เอาไหนเล่า ไม่มีวันนั้นเด็ดขาด!!
ข้าไม่ใช่คนดีท่านอย่าได้หวัง
3.0K·หงฮวาจางลี่สตรีเกิดมาพร้อมกับความเกลียดชัง บิดามารดาไม่รัก พี่สาวรังเกียจ รอบด้านทำร้ายร่างกาย ชาติภพนี้นางถูกคนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีทำร้ายจนตาย เมื่อเกิดพบชาติใหม่อีกครั้ง นางก็ขอตอบแทบพวกเขาอย่างสาสม อย่าคิดว่าชาติภพนี้พวกเขาจะได้อยู่สุขสบาย นางในชาตินี้จะถนอมพวกเขาเป็นอย่างดี “ข้าไม่ใช่คนดี ท่านอย่าได้หวังว่าข้าจะดีเหมือนคนอื่น หากท่านปรารถนา พบสตรีที่ดีก็เชิญไปหาที่อื่น” บุรุษปริศนาที่ติดตามนางจะเลือกเส้นทางไหน แล้วนางจะตอบแทนพวกเขาเหล่านั้นเช่นไร รอพวกเขาหาคำตอบ แต่บอกได้เลยว่านางหาได้ใจดีเหมือนชาติที่แล้วไม่ “ข้าเตือนท่านแล้ว ว่าอย่าได้หวังว่าข้าจะเป็นคนดี”
ข้าจับจิ้งจอกตัวเมีย ได้หนึ่งตัวในสวนหลังบ้าน
240·หงฮวาคำโปรย “ท่านแม่ทัพข้าน้อยพบจิ้งจอกวิ่งอยู่ในสวนขอรับจะให้ข้าน้อยจับไปปล่อยดีหรือไม่ขอรับ” สายตาเหี้ยมหันมองทหารที่มารายงาน “ไม่ต้องเปิ่นหวางจะไปจับด้วยตัวเอง” ตวนอ๋องหลิวหยางแห่งเมืองเหอหนาน เขตปกครองตัวเองที่แยกตัวเป็นอิสระ ใบหน้าเหี้ยมเกรียมไร้ความปรานีฆ่าได้ฆ่า ไม่เคยละเว้นผู้ใดมาก่อน ฝีเท้ากล้านั้นเดินไปยังสวนหลังบ้าน หวังจัดการเจ้าจิ้งจอกน้อยที่หาญกล้าฝ่าด้านป้องกันของจวนตวนอ๋องมาถึงหลังบ้าน คิดๆ ดูแล้วเจ้าจิ้งจอกตัวนี้คงโชคดีมาก ที่สามารถฝ่าร้อยด้านป้องกันมาได้ แต่เจ้าโชคร้ายมากกว่าที่มาเจอเขา ตอนนี้กำลังเบื่อๆ อยากกินจิ้งจอกย่างพอดี!! สายตาเขามองไปยังสวนหลังบ้านที่เหมือนป่าไผ่ คิดว่าคงมีหน่อไม้หอมๆ ที่ยั่วใจให้เจ้าจิ้งจอกเข้ามาติดกับ แต่ขอโทษข้าอยากกินเนื้อพอดี อย่าหวังว่าวันนี้เจ้าจะหลุดรอดไปได้ ฝีเท้านั้นเดินมองหา มองเห็นขนขาวๆ กำลังวิ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว สองมือก็จับคันธนูขึ้นมา ยิงตรงไหนดีตรงหัวใจหรือหัว แต่คิดๆ ดูแล้วถ้าทั้งสองตำแหน่งเนื้ออาจจะไม่อร่อย ดังนั้นแล้ว วิธีเดียวก็คือการจับด้วยมือเปล่าดูจะสนุกที่สุดแล้ว เขาจึงส่งคันธนูให้องครักษ์มือขวาด้านหลัง องครักษ์ตวนเหยียนรับคันธนูมาสะพายเอาไว้ มองเห็นขนขาวทางด้านขวามือที่ใกล้น้ำตกจำลองจึงบอกตวนอ๋อง “ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะทางนั้น” ตวนอ๋องหลิวหยางหันมองตามทิศทาง ก่อนพบหางสีขาวหลบไปด้านหลังของภูเขาจำลอง เขาจึงโบกมือให้คนด้านหลังไปยังอีกฝั่ง ส่วนเขาก็ไปอีกด้านของภูเขา จากนั้นก็ย่องฝีเท้าเบาเข้าไปด้านใน มุมปากก็ยกยิ้มคิดว่าการได้กินเนื้อครั้งนี้ต้องสำเร็จแน่นอน ฝีเท้าเบาเดินเข้าไปถึงก็มองเห็นจิ้งจอกน้อยทั้งตัว จิ้งจอกตัวนั้นมีขนสีขาวแต่ปลายหางกับเป็นสีดำ ส่วนดวงตาแทนที่จะเป็นสีแดงกลับเป็นสีฟ้า ซึ่งแปลกกว่าจิ้งจอกที่เขาเคยพบมา “จับเป็น!!” จากจับตายก็เกิดอยากเลี้ยงขึ้นมา ยิ่งมองเห็นแววตาราวกับมนต์สะกดนั่นก็ทำให้เขาเกิดใจอ่อนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แทนที่จิ้งจอกน้อยนั้นจะหนี กลับเดินมาหาเขาจากนั้นก็ย่อตัวลงแล้วคำนับหนึ่งครั้ง เป็นจิ้งจอกที่ประหลาดเหลือเกินเขาจึงย่อตัวลงแล้วยกมือขึ้นลูบจิ้งจอกสีขาว “เปิ่นหวางจะเลี้ยงเจ้าเอง” ดวงตากลมสีฟ้านั่นเงยหน้ามองเขาด้วยสายตาซาบซึ้งจากนั้นก็มีเสียงหนึ่งตะโกนออกมา ‘หากท่านไม่คิดกินข้า มีหรือที่ข้าจะยอมเป็นสัตว์เลี้ยงท่าน!!’ ข้าเป็นถึงบุตรสาวของเผ่าจิ้งจอกมิใช่จิ้งจอกป่าที่ท่านจะจับกินได้ แต่ข้าเองก็สูญเสียพลังงานจนสิ้น เพราะต่อสู้กับนักพรตจนลมปราณสูญสิ้น จะกลับไปยังเผ่าตนก็กลัวแต่จะตายกลางทาง มองเห็นจวนท่านที่ดูเข้มงวดกวนขัน แม้แต่มดยังเข้ามาไม่ได้ดูจะปลอดภัยที่สุด แต่ใครจะคิดว่าที่ปลอดภัยนั่นก็คือที่ที่อันตรายที่สุด มืออุ่นนั่นโอบกอดข้าจากนั้นก็พากลับไปยังห้องทำงานของเขา จากนั้นก็ยกมือลูบขนนุ่มไปมา “ดูๆ ไปขนเจ้าก็นุ่มถ้าเอามาทำผ้าห่มก็อุ่นใช่ได้” เจียหลิงตาโตลุกวาว จากนั้นก็ขยับหาเขาแล้วใช้ใบหน้าคลอเคลียตรงแขนเขาอย่างเอาใจ ข้าอ้อนท่านขนาดนี้ได้โปรดอย่ากินข้าเลย คลอเคลียเสร็จก็ทำท่าเหมือนจะหมดแรงนอนราบไปกับพื้นโต๊ะกะพริบตาขึ้นลง ‘ข้าน่ารักขนาดนี้ท่านจะกินข้าลงได้ไหมมาดูกัน’ แต่ดูจากสายตาเหี้ยม แถมยังหน้านิ่งเหมือนคนไม่แสดงความรู้สึกนางก็ยิ่งหวั่นใจ จึงยกตัวขึ้นแล้วกระโดดลงบนตักเขาเอนซบหนักกว่าเดิม ‘ข้ายอมขนาดนี้แล้วท่านควรเลี้ยงดูข้าได้สักที’ ดวงตาเหี้ยมก้มลงมองจิ้งจอกน้อย ปกติเขาไม่ชอบเลี้ยงสัตว์มากกว่าชอบจับมากิน แต่มาคราวนี้ดูเหมือนเจ้าจิ้งจอกน้อยจะฉลาดกว่าที่เขาเคยเจอ ช่วงนี้กำลังเบื่อเพราะไม่มีสงคราม ถ้าเช่นนั้นแล้ว “เปิ่นหวางจะไม่กินเจ้าแล้วก็ได้ แต่เจ้าห้ามทำแบบนี้กับใครคนอื่นเข้าใจไหม” เจียหลิงกะพริบตาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเอนซบมากกว่าเดิม ‘ท่านไม่กินข้าดีแล้ว รอลมปราณข้าฟื้นเมื่อไรข้าจะไปทันที’