
ชายาแพทย์ผู้ลึกลับกับท่านอ๋องอัปลักษณ์
โปรย: นางเป็นหมอที่ไม่เคยรักษาคนมาก่อน แต่กลับหลอมยาได้นิดหน่อย ส่วนเขามีรูปร่างหน้าตาอัปลักษณ์ตั้งแต่กำเนิด อีกทั้งยังมีดวงกินภรรยา แล้วนางผู้เป็นภรรยาคนที่หกจะมีชีวิตอยู่ในจวนเขาได้สักกี่สิบวัน ไรต์มีนิยายมาฝากอีกแล้วค่ะ เรื่องนี้เป็นจีนโบราณที่ไม่ได้อิงประวัติศาสตร์ใด ๆ ทั้งสิ้นนะคะ เนื้อหาเกิดจากจินตนาการของผู้เขียนเท่านั้น ผู้อ่านโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน หากมีข้อผิดพลาดประการใดไรต์ต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยค่ะ ซินเหยียนหมอทหารจากยุคปัจจุบันเผลอหลับไปบนโต๊ะทำงาน พ่อตื่นขึ้นมาอีกทีก็อยู่ในร่างของเด็กหญิงอายุเก้าขวบแล้ว ที่สำคัญนางสามารถเดินลมปราณได้ทั้งยามหลับและยามตื่น อีกทั้งนางยังสามารถหลอมยาได้เล็กน้อย ส่วนเขาอัปลักษณ์ตั้งแต่กำเนิดไม่สามารถแข่งขันกับพี่น้องเพื่อชิงบัลลังก์มังกรได้ อีกทั้งยังถูกกล่าวหาว่าเป็นตัวกาลกินีของแผ่นดิน จึงถูกเนรเทศไปอยู่ไกลสุดถึงชายแดนเหนือตั้งแต่ยังเยาว์ แต่โชคชะตาก็ทำให้เขากับนางได้มาอยู่เคียงคู่กันโดยไม่เต็มใจทั้งสองฝ่าย อีกทั้งคนยังเล่าลือว่าเขาเป็นบุรุษที่มีดวงกินภรรยา เว่ยซินเหยียนซึ่งเป็นภรรยาคนที่หกจะมีชีวิตอยู่ในจวนของเขาได้กี่สิบวัน ฝากกดหัวใจกดติดตามด้วยนะคะ ขอบคุณนักอ่านทุกคนมาก ๆ ค่ะ ตัวอย่างบางตอน “ขอรับ” ซ่งฉือรับคำ หลายลมหายใจจึงเอ่ยต่อ “เหตุใดฝ่าบาทถึงพระราชทานสมรสให้กับท่านอ๋องอีกเล่า ตอนนี้ชื่อเสียงของท่านอ๋องป่นปี้ไปหมดแล้วนะขอรับ” ไม่รู้ว่าเรื่องไหนจริงเรื่องไหนเท็จ พอคนพูดกันปากต่อปากก็รวดเร็วราวกับไฟลามทุ่ง ตอนนี้สตรีทุกคนที่อยู่ในวัยออกเรือนไม่ว่าอยู่ทางทิศไหนของแคว้นฉินย่อมหวาดกลัวเจิ้นเสิ่นอ๋องกันทั้งนั้น ริมฝีปากที่ลอดผ่านหน้ากากออกมายิ้มเย็น เอ่ยว่า “หากพวกนางอยากตายก็ปล่อยให้พวกนางมาเถิด” “แต่แค่นี้ชื่อเสียงของท่านอ๋องก็…” “ข้าไม่สนใจชื่อเสียง ข้าไม่สนว่าใครจะคิดกับข้าอย่างไร ถ้าเสด็จพ่ออยากให้ข้าแต่งงานข้าก็จะแต่ง แต่ใครจะตายนั้น ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง ไม่เกี่ยวกับข้า” ว่าจบร่างสูงใหญ่ก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้พลางสะบัดแขนเสื้อคราหนึ่งแล้วเดินออกจากห้องหนังสือไป ที่ผ่านมาเขาไม่เคยขัดราชโองการสักครั้ง เพราะรู้ว่าเสด็จพ่อทรงหวังดี อยากให้เขาแต่งงานมีบุตรมีภรรยาที่ดี แต่เสด็จพ่อไม่เคยถามเขาสักคำว่าเขาอยากมีใครหรือไม่ แล้วสตรีคนใดกันจะยอมมีสามีหน้าตาอัปลักษณ์เช่นเขา

หวนกลับมาครานี้ ข้าจะร้ายกาจยิ่งกว่าเดิม
เยี่ยเฟยหลิงยอมทุ่มเททำทุกอย่างเพื่อชายที่นางรัก แต่เมื่อเขาได้เป็นฮ่องเต้ สิ่งที่นางได้รับกลับเป็นเพียงถ้วยยาพิษและคำพูดที่ถิ่มแทงจิตใจ

เมื่อข้าเกิดใหม่กลายเป็นฮองเฮาไร้ประโยชน์ของฮ่องเต้ไร้ใจ
จากนางระบำต่ำต้อยสู่สตรีอันดับหนึ่งแห่งแคว้นเฟิ่ง ทว่าความจริงแล้วฮองเฮาเป็นเพียงสตรีที่พระสวามีชิงชัง... เขาจะชิงชังนางก็ช่างศีรษะเขาเถิด นางจะขอใช้ชีวิตอย่างสงบสุขเป็นฮองเฮาไร้ประโยชน์ไปวันๆก็พอแล้ว

ชายาผู้มากพรสวรรค์ เป็นหนึ่งในบัลลังก์
ฉู่จิงกั๋วในฐานะผู้นำสูงสุดแพทย์ภาคสนามที่ทะลุมิติมา นางมีฝีมือในการผ่าตัด ทำการผ่าตัดคลอดด้วยตนเอง ราชาสงครามกลับเกลียดชังอย่างสุดขีด:“นังสัตว์ประหลาด!เทียบกับเหลียนเอ๋อไม่ถึงหนึ่งในสิบเลยด้วยซ้ำ!” ฉู่จิงกั๋วยกเท้าเข้าให้:“งั้นข้าก็สมหมายพวกเจ้า ขอให้พวกเจ้า น้องโสฯกับหมาวัด รักกันไปตราบฟ้าจะหาไม่!” นางอุ้มเด็กทารกและจากไปอย่างสง่า นับแต่นี้ไปข้าจะทำให้ใต้หล้าต้องสะเทือนกับความงามและความสามารถอันยิ่งยอด หมอมหัศจรรย์เป็นนางซะได้!เจ้าสัวหญิงวงการค้าอันดับหนึ่งเป็นนางซะได้!นางบรรเลงขิมผู้ลึกลับยังคงเป็นนาง!เทพสงครามหญิงยอดแกร่งก็ยังคงเป็นนางอีก! ราชาสงครามเสียดายสุดๆ:“กลับมาเถิด มาเป็นพระชายาของข้า” ฉู่จิงกั๋วแสยะยิ้ม:“ขออภัยด้วย ตอนนี้ข้าเป็นฮองเฮา!”พอสิ้นเสียง จักรพรรดิก็อุ้มเด็กน่ารักเยื้องกราย:“ยังไม่เคารพพี่สะใภ้เจ้าอีกรึ?”

ข้าขอเป็นนางร้ายที่ไม่เลือกพระเอก
'เพราะอะไรนางร้ายถึงได้หลงรักพระเอกผู้เพียบพร้อม' ถ้าหากวันใดความจริงปรากฏขึ้นมา ว่าพระเอกผู้นั้นคือปีศาจที่อยู่ในคราบคนดี…หัวใจที่เคยหลงใหลมาโดยตลอด ยังกล้าที่จะรักอยู่หรือไม่?

เคียงพยัคฆ์บุพเพรักข้ามภพ
นางตื่นจากความตาย...ในอ้อมแขนของปีศาจ! จากหญิงสาวยุคใหม่ กลายเป็นสตรีปีนเตียงของอ๋องผู้โหดเหี้ยม... แล้วต้องฝ่าฟันทั้งความรัก ความแค้น และสงครามการเมืองเพื่อปกป้องบ้านเมืองและลูกในท้อง!

ข้ามมิติมาเป็นสนมที่อยากหย่า
อันยา ทหารรับจ้างชื่อดังในยุคอวกาศที่มี AI ช่วยทำทุกอย่างได้ประสบอุบัติเหตุจนเสียชีวิต ได้ระบบ AI กาลเวลาที่พ่อและแม่ของเธอสร้างขึ้นมาเพื่อลูกสาวคนเดียวย้อนเวลามาเข้าร่างสนม อันหนิง ที่เพิ่งคลอดลูกชายตัวน้อยจนเสียชีวิต ทิ้งเรื่องที่เหลือให้อันยาคนนี้ต้องจัดการ พอได้ความจำเจ้าของร่างมาบอกได้ประโยคเดียวว่า “คุณแม่ไม่ปลื้ม” ฮ่องเต้ไม่ใช่สเปคเธอเลย ต้องหาทางหย่าและพาลูกชายตัวน้อยไปสร้างสำนักคุ้มภัย (ระบบ AI กาลเวลาแนะนำมา) เพื่อจะได้มีเงินเลี้ยงดูเจ้าตัวน้อย พร้อมกับเปย์ผู้ชายหนุ่ม เอ๊าะ บอบบาง สุภาพ เหมือนบัณฑิตหน้าขาวที่เธอชอบและคลั่งไคล้ให้ได้ ตัดภาพมาที่ ฮ่องเต้กำลังรู้สึกเหมือนกำลังสวมหมวกเขียวอยู่ คำเตือนนิยายมีฉากความรุนแรง ใช้กำลัง บังคับสมยอม ความหลากหลายทางเพศ

หลินซือเยว่ผู้นี้ มีสามชะตาในคราเดียว
หลังผ่าตัดนักพรตเฒ่าผู้หนึ่งนั้น นางวูบหมดสติและเสียชีวิตลงไป ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกที ก็อยู่ในร่างของคุณหนูปัญญาอ่อนที่มีชื่อเดียวกันผู้นี้เสียแล้ว ทั้งยังจำอดีตชาติยามเป็นปรมาจารย์เต๋าได้อีกด้วย +++โปรย+++ “บอกมาเจ้าเป็นใครกันแน่!” หลินซือเยว่พ่นลมหายใจออกมาเบา ๆ หากไม่บอกความจริงไป เขาคงไม่ปล่อยนางไปง่าย ๆ “นายกองลู่ เจ้าบอกนายท่านผู้สูงศักดิ์ผู้นี้ทีว่าข้าเป็นใคร” “คุณหนูหลินเป็นนักโทษถูกเนรเทศมาอยู่ที่ค่ายทหารเมืองเหลียง นางออกมาทำงานนอกค่าย ตอนนี้ต้องกลับไปรับโทษที่ค่ายตามเดิม นายท่านโปรดอย่าขวางทางพวกเราเลย” นายกองลู่รู้สึกได้ว่าคนผู้นี้ไม่ธรรมดาจริง ๆ เขาจึงเอ่ยอย่างนอบน้อมออกมา “หึ เป็นแค่นักโทษถูกเนรเทศ” นี่มันสายตาอันใดกัน หลินซือเยว่มองเห็นแล้วไม่สบอารมณ์ยิ่งนัก นางมองดูโหงวเฮ้งของเขา ลองทำนายดูเสียหน่อยจะเป็นไรไป “นายท่านดวงชะตาของท่านช่างลำบากนัก เติบโตมาท่ามกลางการแก่งแย่งชิงดี สูญเสียมารดาไปแล้วมีบิดาก็เหมือนไม่มี แต่ปราณมังกรของท่านยังพอมีพลังอยู่บ้าง เลยทำให้ท่านมีชีวิตรอดมาถึงทุกวันนี้ ตอนนี้แม้แต่บิดาก็ไม่มีแล้ว จุ๊ ๆ ชะตาดอกท้อยิ่งน่าสงสาร สามปีนี้ท่านคงไม่อาจตบแต่งสตรีเข้าจวนได้ แต่ก็ยังมีเรื่องดีอยู่บ้าง สิ่งของที่ท่านตามหานั้น...อยู่ที่นี่” นางดึงเชือกบังคับม้ากลับคืนไป เซวียนหมิงยู่ไม่รู้ว่าตัวเองปล่อยเชือกในมือไปตอนไหน ราวกับถ้อยคำของนางมีมนต์สะกดตรึงให้เขาอยู่กับที่ เขาหันไปทางองครักษ์คนสนิท “เก็บนางไว้ไม่ได้!”

กลับมาครั้งนี้ข้าขอเปลี่ยนชะตาเพื่อทวงแค้น
หลินซูหนานบุตรสาวราชครูหลินถูกเลี้ยงดูมาเพื่อให้เป็นชายาเอกขององค์รัชทายาทโจวหยางหลง วันหนึ่งนางพบว่าบุรุษที่จะมาเป็นสวามีกลับมีสตรีข้างกายแล้ว แม้จะไม่เต็มใจและทำทุกวิถีทางเพื่อยุติสมรสครั้งนี้ แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่อาจหลบเลี่ยงได้ เมื่อถึงเวลาก็ต้องแต่งเข้าตำหนักบูรพาอย่างที่ได้รับมอบหมาย นางอยู่ในตำแหน่งชายาเอกก็จริง แต่ทว่าหัวใจของสวามีกลับอยู่ที่หวังลั่วจื่อ บุตรสาวของเสนาบดีฝ่ายเหนือ และนางถูกเลื่อนขั้นมาเป็นชายารองเนื่องจากตั้งครรภ์ แม้จะถูกทำร้ายน้ำใจขนาดไหนแต่นางกลับทำหน้าที่ได้ไม่ขาดตกบกพร่อง แม้ว่าเรื่องนั้นจะเฉือนใจตนเองก็ตาม เมื่อวันหนึ่งองค์รัชทายาทโจวหยางหลงขึ้นครองราชย์ นางถูกใส่ร้ายว่าคบชู้ ยังไม่ทันได้แต่งตั้งเป็นฮองเฮาด้วยซ้ำ กลับถูกพระราชทานยาพิษมาให้ ครอบครัวของนางมาร้องขอความเมตตา ก็ถูกกล่าวหาว่ากบฏ ถูกสั่งประหารทั้งตระกูล สิ้นทั้งบิดาและมารดา รวมไปถึงพี่ชายน้องชาย แต่ก่อนที่จะตายหวังรั่วจื่อหญิงแพศยานำข่าวนี้มาให้นางรับรู้ ทำให้หลินซูหนานตายด้วยความแค้น แต่ทว่านางตื่นขึ้นมาอีกครั้งในตอนอายุ 13 ปี ก่อนที่จะได้รับพระราชทานสมรสเพียง 2 ปีเท่านั้น แต่นี่ก็เพียงพอแล้ว นางต้องทำทุกทางเพื่อไม่ให้จ้าวหยางหลงดำรงตำแหน่งรัชทายาทนี้ได้ ซึ่งทุกอย่างที่เขาทำให้ชาติที่แล้ว ทั้งการซ่องสุมกำลังพล การค้าเกลือเถื่อน การยักยอกหินแร่ที่ถูกขุดขึ้นมาเข้ากองทัพของตนส่วนหนึ่ง ในชาติที่แล้ว นางเป็นชายาของเขา มีหรือที่จะไม่รู้เรื่องนี้ แม้จะไม่ได้รู้เท่ากับหญิงแพศยาคนนั้น แต่นางก็มั่นใจว่าจะทำให้รัชทายาทไม่สามารถยึดตำแหน่งนั้นไว้เพียงคนเดียว และนางสาบานว่าจะทำให้ทั้งสองที่ทำกับนางชาติที่แล้วรวมถึงทำให้สกุลหลินต้องตายรับกรรมอย่างสาสม!!

เกิดใหม่กลายเป็นน้องสาวที่แสนชังของตัวร้ายใช่ว่าจะง่ายเสียหน่อย
ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของเด็กทารกที่ตัวร้ายคิดจะสังหาร นางร้ายคนใหม่ต้องหาทางเอาชีวิตรอด ภารกิจในวันนี้คือการทำให้พี่ชายตัวร้ายเอ็นดู เมื่อความจริงเปิดเผยทำให้รู้พี่ชายตัวร้ายหาใช่คนธรรมดาที่ไหนกัน!

ทะลุมิติมาช่วยชีวิตตัวร้ายคนโปรดของระบบ
เพราะเหตุผลบางอย่างทำให้ลู่หยวนซีต้องทะลุมิติเข้ามาอยู่ในนิยายเล่มหนึ่งที่เนื้อเรื่องตัวร้ายต้องตายไปอย่างโดดเดี่ยว แต่ระบบที่น่าสงสัยกลับต้องการให้เธอช่วยชีวิตเขาเพื่อแลกกับการกลับไปยังโลกเดิมของเธอ ลูหยวนซี หญิงสาวที่ถูกเพื่อนรักหักหลังแอบคบกับแฟนของเธอทั้งยังถูกแย่งงานแรกไป เพียงเพราะเธอเป็นแค่เด็กกำพร้าไร้คนหนุนหลัง และเพราะเรื่องนี้ทำให้เธอเสียใจมากไม่อาจทนเห็นคนทั้งสองได้อีก จึงคิดกลับบ้านเกิดของตน แต่ระหว่างทางได้เกิดอุบัติเหตุภูเขาถล่มทำให้รถประจำทางที่เธอนั่งมาถูกฝังเอาไว้พร้อมกับร่างของเธอ หลังจากที่หน่วยกู้ภัยได้กู้ร่างของเธอกลับมาและพบว่าเธอยังคงมีชีวิติยู่ แต่ดวงวิญญาณของลู่หยวนซีได้ออกจากร่างไปแล้วและนั่นทำให้เธอได้พบกับบางสิ่งที่แนะนำตัวเองว่าเขาคือระบบอัตโนมัติ ที่มาจากอีกมิติหนึ่งที่เจริญกว่าโลกของเธอ ระบบนั้นต้องการให้เธอทำงานให้เขาแลกกับการช่วยร่างที่กำลังนอนเป็นผักของเธอ และเมื่อลู่หยวนซีรับปากทำงานให้เขาทำให้เธอต้องเข้ามาอยู่ในร่างของสาวใช้นางหนึ่งที่ไม่มีบทบาทอะไรเลยในนิยาย แต่กลับเป็นตัวการที่ทำให้ตัวร้ายที่ระบบต้องการช่วยชีวิตตายเร็วขึ้น *********************************************************** “ลู่หยวนซี เลิกมองดูแล้วช่วยเขาซะที เธอคงไม่อยากตายตามกู้จิ่งเหยียนไปอีกคนใช่ไหม” เสียงดุดันของระบบดังขึ้นภายในหัวของนาง เจ้าบ้านี่กล้าขู่ข้าอย่างนั้นหรือ ใครขอให้ส่งข้ามาที่นี่กันเล่า เก่งจริงทำไมไม่มาทำเอง ลู่หยวนซีแอบบ่นในใจทั้งที่รู้ว่าเจ้าระบบจะต้องได้ยินแน่ แต่นางก็ไม่ได้สนใจ “แล้วจะต้องทำยังไง คุณก็รู้ว่าฉันไม่ใช่หมอ ไม่รู้วิธีช่วยชีวิตคน” ************************************************************** ฝากนิยายเรื่องใหม่ด้วยนะคะ Zuey

ราคะร้อนของฮูหยินเหมยอิง
ฮูหยินเหมยอิงเป็นภรรยาของแม่ทัพผู้กล้าหาญที่เคยได้รับความชื่นชมจากทุกคนในราชสำนัก แต่โชคชะตากลับพลิกผันอย่างรุนแรงเมื่อท่านแม่ทัพได้รับบาดเจ็บสาหัสในสนามรบสุดท้าย เขากลายเป็นคนปัญญาอ่อนและไม่สามารถตอบสนองต่อความต้องการของเธอได้อีกต่อไป ในขณะที่ราชสำนักมอบการดูแลอย่างดีให้กับฮูหยินและครอบครัว แต่ความสะดวกสบายที่ได้รับกลับไม่สามารถเติมเต็มความต้องการที่ลึกซึ้งของฮูหยินได้ ความอบอุ่นจากเรือนร่างของสามีที่เคยเป็นที่พึ่งกลับกลายเป็นสิ่งที่ขาดหายไป การขาดความใกล้ชิดนี้เริ่มก่อให้เกิดความหื่นกระหายและราคะที่ไม่อาจระงับได้ในใจของเธอ คืนแล้วคืนเล่าที่เงียบสงบ ฮูหยินเหมยอิงต้องเผชิญกับความร้อนแรงที่ไม่อาจหักห้าม ความรู้สึกที่เธอเก็บซ่อนไว้ค่อยๆ โหมกระหน่ำเป็นเปลวไฟที่ไม่อาจดับลง ภายในห้องนอนที่เต็มไปด้วยความเงียบ เธอเริ่มรู้สึกถึงความปรารถนาและราคะที่กัดกร่อนจิตใจของเธอ ทุกสัมผัสที่เธอจินตนาการ ทุกความต้องการที่เธอไม่สามารถเปิดเผยได้กลายเป็นเชื้อเพลิงที่กระตุ้นความร้อนแรงภายใน การที่ท่านแม่ทัพไม่สามารถตอบสนองเธอได้ทำให้ความต้องการของเธอกลายเป็นสิ่งที่เธอไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้

ชาตินี้นางร้ายเช่นข้าจะขอขีดเส้นด้ายวาสนาด้วยตนเอง
จินซิน คือสตรีร้ายกาจที่ทำชั่วอย่างไร้ความปรานี นางร้ายกาจถึงเพียงไหนน่ะหรือ? ก็ร้ายเสียจนผู้คนพากันสาปแช่งและเกียจชัง ไม่เพียงเท่านั้นนางยังทำร้ายคนที่เคยยื่นมือเข้าช่วยเหลือนางจนพวกเขาย่อยยับ แม้หน้าตาจะงามล่มเมืองแต่นิสัยกลับเหมือนปีศาจร้าย จนวันหนึ่งนางได้พบกับจุดจบที่น่าอนาท แต่เพราะสวรรค์เมตตาหรืออยากให้นางกลับมาชดใช้บาปกรรมก็ไม่อาจทราบได้ นางจึงย้อนกลับมาในตอนที่ตนเองมีอายุเพียงสิบสี่ปี ยามที่มือคู่นี้ยังไม่ได้เปื้อนเลือด และหัวใจยังไม่ถูกเผาไหม้ด้วยแรงแค้น นางจึงตั้งใจจะขีดเส้นชะตาชีวิตของตนเองใหม่ ดีกับคนที่เคยดีต่อนาง ปกป้องผู้มีพระคุณของนางและใช้ชีวิตบนเส้นทางที่ถูกที่ควร!

สนมอ้วนที่ฮ่องเต้ไม่รัก
เยว่จือ หรือชื่อใหม่ในร่างของ จือจื่อ คือสนมอันดับที่ 87 ที่ถูกทิ้งให้ลำบากในตำหนักห่างไกลความห่างเหินจากฮ่องเต้ทำให้ไม่มีวันได้เข้าใกล้ฮ่องเต้ จนกระทั่งตรอมใจเยว่จือปล่อยตัวเองให้กลายเป็นผู้หญิงอ้วน

จอมนางเคียงหทัย ดวงใจจักรพรรดิ
เว่ยมี่อิงเคยมั่นใจมาโดยตลอดว่าเป็นคนมีความสามารถ โดยเฉพาะทำตัวจืดจางจนถูกลืมเลือนอย่างหมดจดเกลี้ยงเกลา ทำได้ดีมาหลายปีดีดักจวบจนกระทั่งจับพลัดจับผลูเข้าวังก็ยังคงสามารถ ไม่คาดพบพระพักตร์ฮ่องเต้เพียงครั้งแรก....เขาถึงกับเปิดโปงกันอย่างไม่ไว้หน้า ชีวิตในวังหลังที่เคยสงบสุขของนางถึงกับพลิกคว่ำพลิกหงายภายใต้พระหัตถ์นั้น ทั้งถูกเขาลากเข้าสู่วังวนแห่งการแย่งชิงอำนาจอย่างมิอาจขัดขืน ครั้นขัดขืนไม่ได้จึงปล่อยเลยตามเลย เพียงแต่จะเลยเถิดเช่นไรย่อมล้วนต้องอยู่ในความควบคุมของนาง

ราคะร้อนขององค์ฮองเฮา
หลานอวิ๋น ฮองเฮาผู้มากด้วยความงามราวกับเทพธิดาจุติ แต่เบื้องหลังความสง่างามนั้นคือชะตาชีวิตที่เต็มไปด้วยการทรมานจากความหื่นกระหายอันผิดมนุษย์ของผู้ครองบัลลังก์… ฮ่องเต้หยางหมิง ผู้โหดเหี้ยมซึ่งทำให้นางเป็นเพียงแค่เครื่องมือในการผลิตทายาทและปลดปล่อยอารมณ์ดิบเถื่อน แต่ละค่ำคืนที่ผ่านไป ฮองเฮาหลานอวิ๋นถูกปฏิบัติเสมือนสัตว์เลี้ยงที่มีไว้เพื่อความพอใจของพระองค์ นางถูกบีบคั้นทั้งร่างกายและจิตใจ จนความเป็นตัวตนที่แท้จริงค่อยๆ เลือนหายไป ความเจ็บปวดกลับกลายเป็นแรงปรารถนาที่หล่อหลอมตัวนางให้กลายเป็นสตรีที่มากด้วยราคะและตัณหา

SET อ๋องใหญ่...จวนสิบสี่
อ๋องใหญ่...จวนสิบสี่ การข้ามมิติของ "ซู่หลิงเถียน" ในครั้งนี้ทำให้เธอได้พบกับ "อ๋องใหญ่ หรือ จ้าวซ่านลู่" อ๋องผู้มีความคิดหื่นตลอดเวลา และแน่นอนว่าเธอจะไปไหนได้เมื่อเขาหมายปองเธอไว้แล้ว ความงามและนิสัยแปลกๆ ของเธอทำให้เขาไม่อาจมองข้ามได้ ยิ่งนับวันยิ่งหลงรักแม่หญิงประหลาดที่มาจากที่ใดตัวเขาเองก็ไม่อาจรู้ได้.... ------- “อือ...ปล่อยข้านะจ้าวซ่านลู่” “ไม่ปล่อยจนกว่าเจ้าจะเป็นของข้า และคืนนี้ข้าจักไม่ปล่อยเจ้าได้นอนหลับเหมือนทุกคืนแล้วเถียนเถียน ข้ามิอาจใจเย็นนอนมองแผ่นหลังเจ้าได้เหมือนทุกคืนที่ผ่านมาได้อีกแล้ว” เขาเกยคางไปกับไหล่เล็กของเธอพร้อมกับหันหน้าแนบถูปลายจมูกโด่งไปกับซอกคอระหงของซู่หลิงเถียน “อือ...อย่าทำแบบนี้จ้าวซ่านลู่ ข้ายังไม่พร้อม” “เดี๋ยวข้าทำให้เจ้าพร้อมเองเถียนเถียน” “มะ...ไม่ได้นะ” “ทำไมจะไม่ได้ล่ะ ชายหญิงเราถูกสร้างมาเพื่อให้เป็นของกันและกัน และเจ้า...เถียนเถียน เจ้าก็ถูกสร้างมาเพื่อข้าเหมือนข้าที่ถูกสร้างมาเพื่อครอบครองเจ้า” “ไม่เลย ท่านไม่ใช่ของข้าคนเดียว ท่านเป็นของคนอื่นด้วย ท่านไม่ได้มีแค่ข้าคนเดียว” เธอแย้งเขา “เจ้าไม่ชอบรึที่ข้ามีสนม หรือเจ้าหวงข้าเถียนเถียน” “ไม่ใช่สักหน่อย ข้าไม่ได้หมายความแบบนั้น ที่ข้าพูดเพราะข้า...เอ่อ...” เธอหาคำพูดของตัวเองไม่เจอซะงั้น ตอนนี้หัวใจของซู่หลิงเถียนนั้นเต้นแรงเหลือเกิน เพราะใจมันอ่อนแอหรือเพราะตกหลุมรักอ๋องใหญ่คิดหื่นไปแล้วกันแน่ “งั้นเจ้าหมายความว่ายังไงเถียนเถียน” เขาหมุนตัวเธอให้หันมาเผชิญหน้ากับตัวเองพร้อมเชยคางมนสวยให้แหงนเงยขึ้นหาตัวเองที่ก้มหน้ามองดูเธออยู่ ยิ่งเห็นริมฝีปากแดงระเรื่อเม้มแน่นก็ยิ่งอยากโน้มลงไปกัดเม้ม และก็ไม่ปล่อยให้ความต้องการนั้นอยู่ในหัวนาน อ๋องใหญ่โน้มลงมาบดจูบปากอวบอิ่มสีแดงระเรื่อของแม่นางในดวงใจตัวเองพร้อมกับบังคับคางมนให้อยู่นิ่งไม่ให้ขยับบิดเบือนดิ้นหนีจูบร้อนของตัวเอง “อ่ะ...อื้อ” *************************** อ๋องใหญ่...จวนสิบสี่(ภาคจบ) การข้ามมิติของ "ซู่หลิงเถียน" ในครั้งนี้ทำให้เธอได้พบกับ "อ๋องใหญ่ หรือ จ้าวซ่านลู่" อ๋องผู้มีความคิดหื่นตลอดเวลา และแน่นอนว่าเธอจะไปไหนได้เมื่อเขาหมายปองเธอไว้แล้ว ความงามและนิสัยแปลกๆ ของเธอทำให้เขาไม่อาจมองข้ามได้ ยิ่งนับวันยิ่งหลงรักแม่หญิงประหลาดที่มาจากที่ใดตัวเขาเองก็ไม่อาจรู้ได้.... ------- “อ๋องหื่น” “หึหึ...ข้าหื่นที่ไหนกันเล่า ข้าแค่อยากแสดงความรักกับเจ้าเท่านั้นเอง และตอนนี้ก็ลับตาคน ข้าว่าเรามาเย้ยฟ้าท้ายุทธภพกันดีไหม” เขาพูดจบก็ผลักร่างเล็กโน้มลงไปนอนราบกับหลังคาทันทีแล้วตัวเองก็คร่อมทับ “อือ...เดี๋ยวหลังคาบ้านเขาพังหรอก” “ไม่ลองไม่รู้เถียนเถียน” “บ้าน่า อย่าทำอะไรพิสดารได้ไหม เดี๋ยวพลาดท่าตกไปพิการเอาหรอก” “ข้ามีวิชาตัวเบา ไม่ทำให้เจ้าเป็นอันตรายหรอกเมียข้า” เขาพูดแล้วก็โน้มหน้าหมายจะลงไปซุกไซ้ซอกคอระหงทันที...... --------- ปล.ฝากเล่ม 2 ตอนจบนิยายจีนเซินเจิ้นเรื่อง "อ๋องใหญ่...จวนสิบสี่" ด้วยนะคะ

ชาตินี้ไม่ขอเป็นฮองเฮาอีก
เขาปล่อยให้นางฆ่าสตรีวังหลังมากมายโดยไม่เคยถามไถ่หรือลงโทษ เขาปล่อยให้นางหมกมุ่นอยู่กับความรัก อำนาจ ราคะ จนหลงลืมว่าตนเองเคยเป็นแม่ทัพผู้เก่งกาจ จากนั้นก็ค่อยๆ ยึดอำนาจทหารในมือของนาง และที่โหดร้ายที่สุด คือเขาซ่อนสตรีอันเป็นที่รักไว้อย่างมิดชิด ทั้งยังแอบให้กำเนิดโอรส รอจนวันที่เสวียนฮองเฮาไม่เหลืออำนาจ เขาถึงได้แต่งตั้งสตรีนางนั้นเป็นหวงกุ้ยเฟย พร้อมทั้งแต่งตั้งลูกของนางเป็นองค์รัชทายาท แต่เสวียนฮองเฮามีหรือจะยอมให้ผู้ใดมาเสวยสุขบนหยาดเหงื่อของตัวเอง นางวางยาจนหวงกุ้ยเฟยมิอาจตั้งครรภ์ได้อีกชั่วชีวิต ทั้งยังสังหารโอรสเพียงคนเดียวของเขา สุดท้ายเขาก็มอบสุราจอกนั้นให้นาง

SET อ๋องตู้สะเทือนจวน
"ท่านอ๋องตู้" ผู้เย็นชา จะพ่ายแพ้ให้กับสายน้อย "ชู่เอ๋อ" อย่างไรมาลุ้นกันนะคะ ว่าการแต่งงานทางการเมืองอำนาจของทัั้งคู่จะเปลี่ยนเป็นรักที่ตัดไม่ขาดได้รึไม่.... ----- อ๋องตู้สะเทือนจวน เล่ม 1 “ท่านจะทำอะไรข้า?” ชู่เอ๋อเพิ่งหาน้ำเสียงตัวเองเจอ ส่วนตู้เหลียงเฉิงก็ผละมือที่จับคางมนออกแล้วเดินไปเก็บดาบกายในมือไว้ที่เก็บดาบข้างเตียงแล้วเดินกลับมาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม นางช่างไร้เดียงสาตามที่อาจารย์ได้บอกไว้จริงๆ “อยากรู้เหรอว่าข้าจะทำอะไรเจ้าชายาของข้า” “ขะ...ข้าไม่อยากรู้แล้ว” นางขยับตัวถอยหนีทันทีเมื่อคนตรงหน้าได้เปลี่ยนมานั่งเบียดบนเตียง หึหึ “แต่ข้าอยากให้เจ้ารู้ชู่เอ๋อ ข้าอยากแสดงให้เจ้าดูว่าหน้าที่แท้จริงของชายานั้นต้องทำเยี่ยงไร” เขาเอ่ยพลางมือใหญ่ปลดเปลื้องอาภรณ์ของตัวเองออกช้าๆ “หม่อมฉันไม่อยากรู้แล้วท่านอ๋องตู้ หม่อมฉันง่วง อ่า...” นางพูดพร้อมยกมือปิดปากหาว เพราะรู้ถึงความหมายของคำพูดของตู้เหลียงเฉิง แม้นางจะซุกซน แต่ใช่ว่านางจะไม่รู้ว่าชายหญิงยามอยู่ด้วยกันจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง “แต่เรายังไม่ง่วงชู่เอ๋อ คืนนี้คือคืนของเรา ยังไงเสียเจ้าก็ต้องปรนนิบัติข้าในฐานะเมีย!” ท้ายประโยคตู้เหลียงเฉิงเอ่ยเน้นให้นางเข้าใจเป็นพิเศษ “ตะ...แต่หม่อมฉันยังไม่พร้อมท่านอ๋อง เป็นวันอื่นได้ไหมเจ้าคะ?” นางต่อรอง “ช่างเจรจาเหลือเกิน เจ้ารู้ไหมว่าการแต่งเข้าจวนของอ๋องตู้ต้องเจอกับอะไรบ้าง” “ก็เจอกับท่านอ๋องตู้” นางตอบซื่อ “นั่นก็ถูก และรู้อะไรไหมว่ายามกลางคืนเจ้าต้องเจอเพลงดาบของข้าที่ได้ร่ำเรียนสะสมมานานตลอดหลายปี” “ท่านจะฆ่าหม่อมฉัน?” “เปล่าชายาข้า ดาบของข้ามันไม่ได้มีไว้เพื่อฆ่าเจ้าให้สิ้นลม แต่มันมีไว้เพื่อให้ความสุขเจ้าต่างหากเล่าชู่เอ๋อ” เอ่ยจบความอ๋องหนุ่มก็จัดการกับอาภรณ์ของตัวเองเสร็จพอดีพร้อมกับขยับตัวเคลื่อนไหวเข้าหาคนที่ขยับตัวถอยห่างและกักร่างเล็กไว้ไม่ให้หนีรอดพ้นมือตัวเองไปได้ “ทะ...ท่านถอดเสื้อทำไมเจ้าคะ” “ไม่ถอดแล้วจะแสดงวรยุทธ์ให้เจ้าดูได้เช่นไรเล่าชายาข้า และเจ้าเองก็ต้องถอดเหมือนกัน ที่หัวเจ้าคงหนักมากแล้วชู่เอ๋อ” มือใหญ่จัดการปลดเครื่องประดับบนหัวของพระชายาออกพร้อมกับก้มต่ำมองลำคอระหงสวยงามแล้วลอบกลืนน้ำลายลงคอไปด้วย กลิ่นกายอ่อนๆ ของสตรีโชยเข้าจมูกจนรู้สึกซาบซ่านท่อนเนื้อมังกรที่อยู่กลางหว่างขา.... *********************** อ๋องตู้สะเทือนจวน เล่ม 2 “เจ้าต้องการหย่างั้นรึชู่เอ๋อ?” เมื่อลุกขึ้นได้ เขาก็ถามย้ำอีกครา “คะ...คือ...” เมื่อนางยังตอบไม่ได้ ตู้เหลียงเฉิงจึงถามย้ำอีกและดังกว่าเดิม “ตอบข้ามาชู่เอ๋อ!” เขาตะโกนถามย้ำอีกครั้งและครั้งนี้ดังกว่าเดิมจนนางสะดุ้งและพลั้งปากตอบกลับไป “ใช่!” “หึ! งั้นก็คลอดบุตรชายให้ข้าก่อน หากข้ายังไม่ได้บุตรชายจากเจ้าก็อย่าหวังว่าข้าจะหย่าให้เจ้าชู่เอ๋อ” “อ่ะ...ว้าย!” ชู่เอ๋อถูกผลักล้มลงไปกับพื้นหญ้าโดยมีคนบาดเจ็บเคลื่อนไหวรวดเร็วมาคร่อมทับ นางเห็นแววตาเจ็บปวดของตู้เหลียงเฉิง แค่ชั่วคราวเท่านั้น ดวงตาของเขาก็เปลี่ยนเป็นเย็นชา “ทะ...ท่านจะทำอะไรข้า ท่านอ๋องตู้” “ก็จะทำให้เจ้าท้องลูกของข้าไงเล่า อยากหย่ามิใช่รึ” “แต่ท่านบาดเจ็บอยู่นะ ท่านอ๋องตู้” “เจ็บแค่นี้ไม่อาจทำให้ข้าตายได้หรอกชู่เอ๋อ เจ้าอย่าห่วงไปไย ข้าไม่ทำให้เจ้าสะดุดล้มกลางคันแน่นอน” พูดจบเขาก็โน้มหน้าลงไปซุกไซ้ซอกคอระหงของนางในดวงใจของตัวเองทันที ****************************** อ๋องตู้สะเทือนจวน เล่ม 3 (จบ) “ท่านอ๋องตู้ดื่มน้ำชานะเพคะ เดี๋ยวหม่อมฉันรินน้ำชาให้” “มิต้องหรอก ข้าทำเองได้” เขาเอ่ยห้ามเสียงเข้ม “แต่...” “ข้าทำเองได้ชู่เอ๋อ แล้วเจ้าจะไปไหนก็ไปเถอะ ข้าต้องการอยู่คนเดียว เดี๋ยวตอนเย็นก็จะกลับค่ายทหารแล้ว” เขาบอกนางโดยมิสนใจ ยังคงให้ความสนใจก้มหน้าอ่านหนังสือในมือต่อ “ไม่ไปเพคะ หม่อมฉันจะอยู่กับท่านอ๋องตู้” แล้วชู่เอ๋อก็ดึงหนังสือในมือใหญ่ออกมาวางไว้แล้วตัวเองก็ลุกขึ้นขยับไปนั่งทับตักหนาตวัดแขนเรียวสวยโอบกอดลำคอหนา “เจ้าทำอะไรของเจ้าชู่เอ๋อ” “หม่อมฉันขอโทษเพคะที่ก่อนหน้านี้พูดอะไรไปไม่คิด” หึหึ ตู้เหลียงเฉิงแค่นขำในลำคอพร้อมลูบแก้มนวลเนียนก่อนจะเอ่ย “เจ้ารู้รึว่าเจ้าทำผิดอะไรชู่เอ๋อ” “อะ...เอ่อ...” “เจ้ามิรู้ด้วยซ้ำว่าเจ้าพูดผิดอันใด แล้วทำไมต้องขอโทษด้วยเล่า” “หม่อมฉันขอโทษเพคะ” หึหึ “ข้าไม่ได้ต้องการคำขอโทษชู่เอ๋อ ข้าต้องการอย่างอื่นมากกว่าคำพูดพวกนี้จากปากเจ้า” เขาลูบไล้แก้มนวลเนียนไล้เลื้อยมายังลำคอระหง “อื้อ...ท่านอ๋องตู้” นางหดคอเมื่อรู้แล้วว่าอีกฝ่ายต้องการอะไรจากตนเอง

องค์ชายไร้ใจเช่นท่านไม่มีวันได้ใจข้า
"แม้ว่าองค์ชายจะได้กายหม่อมฉัน แต่ท่านไม่มีทางได้หัวใจ" "ทั้ง ๆ ที่เจ้าเป็นพระชายาของข้าแต่เจ้ายังหวนคิดถึงบุรุษอื่นเช่นนั้นหรือ?หึ ข้าจะทำให้เจ้าลืมมันเอง" "ต่อให้ท่านฆ่าหม่อมฉันให้ตายอย่างไรก็ไม่มีทางลืม" บทนำ เพราะการถูกเปรียบเทียบของฮ่องเต้ที่เป็นท่านพ่อตำหนิต่อว่าเพราะการกระทำของตัวของเขาเอง ทำให้เขาโกรธแค้นเซ่อเจาหยางผู้ที่เคยเป็นสหาย ที่มักจะโดดเด่นเกินกว่าตนจนเขาวางแผนอยากแย่งทุกอย่างที่สหายเก่ามีมาครอบครองและตำแหน่งองค์รัชทายาทที่ฮ่องเต้ต้องการให้เขารับตำแหน่งแม้ตอนแรกเขาจะไม่คิดอยากได้มันแต่เมื่อไปรับรู้อะไรบางอย่างเขาจึงตั้งมั่นจะปกป้องบัลลังก์และไม่ให้ผู้ใดที่ไม่ใช่เชื้อพระวงศ์มาแย่งไป เขาจึงวางแผนแย่งชิงทุกอย่างมาก่อนที่อีกฝ่ายจะลงมือ แต่ทว่าความโชคร้ายที่ไม่ได้ก่อจึงบังเกิดกับหวังลั่วเออร์ บุตรสาวของใต้เท้าหวังอี้เฉินที่เป็นคนรักของสหายเก่าที่ครองรักกันมาหลายปี และมีการหารือกันว่าหากเขากลับมาจากสนามรบครั้งนี้เขาจะให้ท่านพ่อมาสู่ขอและแต่งนางเข้ามาเป็นฮูหยิน แต่ทว่ากลับเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้นเมื่อคนที่นางแต่งด้วยมิใช่เซ่อเจาหยางบุรุษที่นางรักแต่กลับเป็นองค์ชายผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเหี้ยมโหดและเสเพล นางทั้งโกรธทั้งเกลียดที่ไม่สามารถขัดคำสั่งพระราชโองการของฝ่าบาทได้ นางเสียใจแต่ต้องเข้าพิธีมงคลกับองค์ชายแต่ทว่านางตั้งมั่นไม่มีทางที่นางจะมอบหัวใจให้กับเขาเพราะหัวใจของนางมีเพียงแต่เซ่อเจาหยางเพียงผู้เดียว
