Hinovel
App Store
Google Play
คลังหนังสือ
จากสาวน้อยบ้านนาสู่ภรรยาท่านแม่ทัพ
14.0K·ประตูฟ้ายั่งยืน/จันดาลีหลินเจียอีหญิงสาวในศตวรรษที่21ตกตายด้วยโรคระบาด วิญญาณของเธอได้ทะลุมิติมาอยู่ในร่างของเด็กสาวอายุ14 ที่มีชื่อเดียวกับเธอซึ่งสิ้นใจตายระหว่างเดินทางกลับบ้านเดิมของมารดา **** หลินเจียอีลืมตาตื่นขึ้นมาในสภาพบ้านที่ไม่คุ้นชิน เธอจำได้ว่าก่อนหน้านี้ได้เข้ารักษาตัวจากอาการติดเชื้อโรคระบาดที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง เหตุใดถึงมาโผล่ในบ้านโบราณ รอบกายเธอเต็มไปด้วยผู้คนแต่งตัวล้าสมัย ต่อมาเธอค้นพบว่าตนเองได้ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของเด็กสาวอายุ 14 ซึ่งมีชื่อเดียวกันกับเธอ แต่ชะตากรรมของเด็กสาวผู้นี้ช่างน่าสงสารนัก บิดาเพิ่งลาโลก แม่โดนฮุบสมบัติแล้วถูกขับไล่ออกจากตระกูล ต้องระหกระเหินพาเจ้าของร่างที่ถูกทุบตีจนสิ้นใจระหว่างทางกลับมาบ้านเดิมที่แสนยากจนข้นแค้น
หลินไต้อิ่งหอบมิติข้ามเวลามาถูกเนรเทศ
2.0K·หลิ่งฟาง/หยุ่นไฮ่ /ฉินมอร์จากสุดยอดนักฆ่ารหัสหมายเลขเจ็ด สู่การลืมตาตื่นในร่างของ หลินไต้อิ่ง คุณหนูใหญ่ผู้ถูกทอดทิ้งแห่งจวนเสนาบดี ทว่าสวรรค์กลับส่งบททดสอบสุดบัดซบมาให้ แต่งงานวันแรกยังไม่ทันเข้าหอ ราชโองการฟ้าก็ผ่าลงกลางกระหม่อม ตระกูลซ่งถูกยัดข้อหากบฏ สามีแม่ทัพอย่างซ่งอี้หนาน ถูกทรมานจนปางตาย ทั้งตระกูลถูกเนรเทศสู่แดนใต้ ดินแดนมรณะที่ไม่มีผู้ใดรอดชีวิตกลับมา! หนทางนับพันลี้เต็มไปด้วยซากศพ ความอดอยาก และเหล่าญาติสวะสายรองที่จ้องจะแทงข้างหลัง ซ้ำยังมีดอกบัวขาวคอยสาดโคลนใส่ร้ายไม่เว้นแต่ละวัน คิดว่านางเป็นเพียงสตรีอ่อนแอที่รอวันเน่าตายข้างทางงั้นหรือ? ฝันไปเถอะ! ด้วยมิติลี้ลับ ที่กักตุนคลังยุทธภัณฑ์และน้ำทิพย์โอสถสวรรค์ นางรักษาชีพจรฟื้นกำลังให้สามี ตบหน้าเหล่าตัวบัดซบด้วยพิษร้าย และพลิกเส้นทางเนรเทศอันแสนทรมานให้กลายเป็นการกรุยทางของพญาหงส์!
ช่วยด้วย! ข้าถูกตัวร้ายปักธงเข้าให้แล้ว
724·เฟยเทียน- กัญญ์ญาภัค- เงาจันทราสีหมึก-มะกอกขาวเมื่อนักนิติเวชสาวจอมแสบ ต้องทะลุมิติมาเข้าร่าง 'หรงจื่อเหยา' คุณหนูใหญ่จวนหรงโหว ที่มีชื่อเดียวกับเธอ ที่ร่างนี้ไม่ได้เป็นแค่นางร้ายเจ้าอารมณ์ในนิยายเพียงอย่างเดียว แต่ยังถูกวางยาพิษกดประสาท แถมในโลกใหม่นี้เธอยังได้ ของแถมคือสามารถมองเห็นและสื่อสารกับเหล่าดวงวิญญาณได้อีกด้วย! ชีวิตใหม่สุดวายป่วงของจื่อเหยาจึงเริ่มต้นขึ้น! เธอต้องงัดวิชาสารพัดชันสูตรออกมา ไขคดีลับ ๆ ทั้งในจวนและนอกจวน โดยมี พยานปากเอกคือร่างไร้วิญญาณ...เพื่อเปิดโปงความจริงที่ซ่อนอยู่ ทว่า...เรื่องราวมันหาได้ง่ายดายเช่นนั้น! เพราะการพิสูจน์ความจริงในสิ่งเร้นลับนั้นไม่ได้ง่ายดายนัก เนื่องจากเธอจะต้องหาหลักฐานมาพิสูจน์ในรูปธรรมให้จงได้! แต่ดูเหมือนว่าเธอจะยังมีโชคดีอยู่บ้าง...ที่การทะลุมิติมาของเธอมี 'ระบบไขความจริง' ติดตามมาด้วย เพียงแต่...จื่อเหยาจำเป็นต้องทำตามภารกิจของระบบสุดเที่ยงธรรม เพื่อใช้แต้มเก็บคะแนนแลกอุปกรณ์จำเป็น ไม่ว่าจะเป็นมีดผ่าตัด...ชุดป้องกัน...ยารักษาโรคบางอย่าง หรือแม้แต่ห้องแล็บสุดทันสมัย! นอกจากนี้ เธอยังต้องหาวิธี ล้างพิษออกจากร่างกาย และช่วยให้พี่ชายของร่างนี้กลับมาเป็นผู้เป็นคน เลิกทำตัวเสเพล เพื่อที่อนาคตของเธอจะได้ไม่ต้องมีจุดจบแบบเดิมตามต้นฉบับ...อีกด้วย
เกิดใหม่ครั้งนี้ ข้าขอเป็นเพียงคนเลี้ยงม้า
5.0K·อักษราลัยชาติที่แล้ว “เสิ่นชิงหลัว” ใช้ทั้งความสามารถและชีวิต ช่วยชายคนรักก้าวขึ้นสู่บัลลังก์ นางเขียนแผนการศึกอยู่หลังม่าน ยอมให้ผลงานทุกชิ้นกลายเป็นชื่อของเขา และเชื่อว่าสักวันความรักจะปกป้องครอบครัวของตนได้ แต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็นข้อหาทรยศ บิดาถูกทรมานจนตาย ส่วนนางถูกประหารกลางหิมะ โดยมีชายที่รักยืนมองอยู่เบื้องหลังม่านอย่างนิ่งเฉย เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้งในวัยสิบเก้าปี เสิ่นชิงหลัวจึงตัดสินใจแน่วแน่ ชาตินี้นางจะไม่เข้าวัง ไม่ช่วยองค์ชายผู้ใดชิงอำนาจ ไม่มอบหัวใจให้บุรุษอีก และขอใช้ชีวิตอย่างสงบในฐานะคนเลี้ยงม้าเท่านั้น ทว่าเพียงช่วยม้าศึกกลุ่มหนึ่งจากการถูกวางยา นางกลับพบเบาะแสการสับเปลี่ยนม้า การปลอมตราประทับ และแผนสมคบคิดที่อาจทำลายกองทัพทั้งแคว้น ยิ่งสืบลึก ความตายของครอบครัวในชาติเดิมยิ่งดูไม่ใช่เรื่องบังเอิญ และผู้ที่ดึงนางเข้าสู่คดีครั้งนี้ก็คือ “เซียวฉางเยี่ยน” แม่ทัพแดนเหนือผู้เย็นชา พูดน้อย และไม่ไว้ใจใครง่าย ๆ จากผู้ต้องสงสัยกลายเป็นผู้ช่วย จากการร่วมมือกลายเป็นสัญญาแต่งงานหนึ่งปี นางคิดว่าเขาแต่งกับนางเพื่อปกป้องคดี เขากลับคิดว่าหนึ่งปีเพียงพอจะทำให้นางไม่อยากจากไป เสิ่นชิงหลัวอ่านกลศึกออกทุกกระบวน จับพิรุธคนร้ายได้จากรอยกีบม้า และมองแผนลวงของศัตรูทะลุปรุโปร่ง แต่กลับดูไม่ออกเลยว่า เหตุใดท่านแม่ทัพจึงหวงนางนัก “ท่านแต่งกับข้าเพราะต้องการคนดูแลม้ามิใช่หรือ” เซียวฉางเยี่ยนมองภรรยาซึ่งกำลังคิดหาสตรีอื่นมาเป็นอนุให้เขา ก่อนตอบเสียงเย็น “ข้าคงต้องทำให้เจ้าเข้าใจเสียใหม่ว่าข้าต้องการให้เจ้าดูแลสิ่งใดกันแน่” *** ขอฝากนักอ่านเอ็นดูไรต์ด้วยนะคะ ***
ระบบเอาชีวิตรอดของนางร้าย เมื่อต้องแต่งงานกับพระเอกธงแดง
594·หย่งเอ๋อร์เซี่ยหรานตื่นมาในร่างลู่หว่านอวี๋ พร้อมระบบบังคับให้เปลี่ยนชะตา แต่สามีผู้เย็นชากลับไม่ยอมปล่อย ส่วนตัวร้ายธงดำก็หาเรื่องเอาตัวเข้ามาพัวพันนาง ตกลงส่งนางมาเปลี่ยนชะตา หรือมาให้บุรุษสองคนแย่งกันแน่!
มารดาผู้ทรงเสน่ห์กับจอมเจ้าเล่ห์ผู้เป็นตัวร้ายทั้งสาม
10.0K·BigM00Nลืมตาขึ้นมาก็อยู่ในร่างของฮูหยินแม่ทัพที่มีบุตรชายและบุตรสาวเป็นตัวร้ายในนิยายเรื่องหนึ่ง เพื่อหลีกเลี่ยงโชคชะตาอันเลวร้ายเจียงฉิงฟางจึงต้องพยายามทำทุกวิถีทางไม่ให้เด็กผู้ชั่วร้ายทั้งสามกลายเป็นตัวร้ายเหมือนที่ในนิยายเขียนเอาไว้
เชลยรักบัลลังก์มังกร
4.0K·panomgorn“ข้าจะขังเจ้าไว้ในกรงรักนี้... ให้เจ้ามองข้า สัมผัสข้า และเป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียว ชั่วนิรันดร์!” เขาจับนางมาเพื่อเหยียบย่ำศักดิ์ศรี แต่กลับหลงใหลในเรือนร่างและสติปัญญาของนางจนโงหัวไม่ขึ้น นางเกลียดชังเขาเข้ากระดูกดำ แต่กลับพ่ายแพ้ให้กับความอบอุ่นที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความดิบเถื่อน พบกับเรื่องราวของ หลี่ซวิน และ ไป๋รั่ว คู่รักที่เริ่มต้นจาก ศัตรู สู่ คู่ชีวิต คู่ผัวเมียที่จับมือกันเดินฝ่ากองเลือดและยาพิษ เพื่อก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของแผ่นดิน! นิยายเรื่องนี้ไม่ได้มีดีแค่ฉากสงคราม แต่ยังเต็มไปด้วยฉากรักที่ ถึงพริกถึงขิง และความคลั่งรักระดับทำลายล้าง ที่จะทำให้คุณรู้ว่า... เวลาที่พยัคฆ์หวงเมีย มันน่ากลัว เพียงใด!
สามีทรราช เหตุใดจึงไม่ใช่ท่าน?
440·ฮิเมะซามะชาติที่แล้ว นางรักเขาจนหมดหัวใจ ยอมแต่งให้แม่ทัพผู้เย็นชา เลือดเย็น และไม่เคยเห็นนางอยู่ในสายตา แม้ได้ชื่อว่าเป็นสามีภรรยา ทว่าสิ่งที่นางได้รับกลับมีเพียงความเย็นชาและน้ำตา ขณะที่เขาเริงร่ากับหญิงงามนับไม่ถ้วนอย่างไร้เยื่อใย จนกระทั่งเปลวเพลิงเผาผลาญจวน นักฆ่าปลิดชีพนางในคืนที่ไร้ผู้เหลียวแล ก่อนสิ้นใจ นางสาบานด้วยความแค้นว่า หากมีชาติหน้า นางจะไม่มีวันรักบุรุษผู้นี้อีก! สวรรค์กลับเมตตาให้นางย้อนคืนสู่อดีต… สี่ปีก่อนวันที่นางถูกสังหาร เมื่อดวงตาคู่นั้นลืมขึ้นอีกครั้ง นางยังเป็นองค์หญิงผู้สูงศักดิ์ และเขายังเป็นแม่ทัพที่นางหลงรักจนโง่งม แต่ครานี้… ความรักที่เคยมีให้ จะกลายเป็นความแค้นที่ไม่มีวันให้อภัย หากเขาคือผู้บงการสังหารนางจริง เช่นนั้นชาตินี้ นางจะทำให้เขาได้ลิ้มรสความเจ็บปวดที่เคยมอบให้นางเป็นร้อยเท่าพันทวี!
แม่ดอกบัวขาวที่ว่าอย่าได้นับข้าเข้าไปด้วย
6.0K·หลินซีจูหรานอวี้คือสตรีที่ถูกมองว่าเสียสติ นั่นเพราะนางไม่เคยรักษาภาพลักษณ์ของกุลสตรีอย่างที่ควรจะเป็นเลย โดยเฉพาะยามที่ได้เข้าหาบุรุษที่ตนพึงใจ ซึ่งสตรีทั้งหลายต่างก็หวาดกลัวเขา แต่นางกลับหน้ามึนตามตื้อนัก
ข้าคือนางร้ายที่หมายปอง(เตียง)ของพระรอง
7.0K·แคลร์ออสตินทะลุมิติมาทั้งที ดันมาอยู่ในร่าง 'เสิ่นเจียวเจียว' นางร้ายที่กำลังถูกตวาดด่ากลางหอสุรา เพราะเอาแต่ตามตื๊อรัชทายาทจ้าวเย่จนเสียสติ ซ้ำร้ายยังรู้ล่วงหน้าว่าอีกสามปีตระกูลเสิ่นจะต้องถูกใส่ร้ายและต้องโทษประหารล้างตระกูล! เพื่อหนีจากลานประหาร นางจึงตัดสินใจเปลี่ยนเป้าหมายด่วน ทิ้งตี้จวินเฮงซวย แล้วหันไปล็อกเป้าหมายใหม่เพื่อเอาชีวิตรอด นั่นคือ 'ลู่หวูเหยียน' หัวหน้าหน่วยผู้ตรวจการลับ ฉายายมทูตหน้าน้ำแข็ง ผู้กุมอำนาจล้นฟ้า และเป็นคนที่จะสั่งประหารชีวิตครอบครัวนางในอนาคต! ยุทธการ 'อ่อยเพื่อรอดตาย' จึงถูกงัดออกมาใช้อย่างฉับพลัน! นางลงทุนปาของแทนใจทอดสะพานให้เขาถึงกลางถนน ต่อให้ยมทูตหน้าน้ำแข็งจะขู่จับนางโยนเข้าคุกหลวง สตรีหน้าหนาอย่างนางก็ไม่หวั่น! "หากคุกหลวงมีใต้เท้าลู่คอยเฝ้า... ต่อให้ต้องติดคุกไปตลอดชีวิต ข้าก็ยินดีเจ้าค่ะ!" เมื่อเป้าหมายคือการทำให้ยมทูตผู้นี้ยอมมาเป็นสามี ปฏิบัติการหน้ามึนตามจีบพระรองเพื่อหนีตายจึงเริ่มต้นขึ้น!
คันศรเพลิงแค้น แม่ทัพหญิงอหังการ
1.0K·กะปอมพ่นไฟครอบครัวถูกล้างผลาญจนมอดม้วย นางจึงกลับมาทวงแค้นพร้อมกับคันศรและธนูคู่ใจ ทว่าเขาคนนั้นกลับทำนางหวั่นไหว เช่นนั้นนางก็จะแก้แค้นพร้อมกับมีความรักไปด้วย... ไม่ว่าความแค้นหรือความรักนางก็จะเอาชนะให้หมด
มารดาเลี้ยงแห่งต้าฉู่
1.0K·panomgornบุรุษผู้หนึ่ง... ได้ครอบครองทุกตารางนิ้วบนเรือนร่าง กักขังนางไว้ใต้ร่างทุกค่ำคืน แลกกับความว่างเปล่าเพราะไม่อาจครอบครองวิญญาณ บุรุษอีกผู้หนึ่ง... กุมหัวใจนางไว้ทุกอณู เป็นเจ้าของรอยยิ้มและน้ำตาที่แท้จริง ทว่าต้องแบกรับความเจ็บปวดที่ไม่อาจปกป้องเรือนร่างนางให้พ้นมลทิน เมื่อน้ำตาและความอ่อนแอไม่อาจต่อกรกับอำนาจ ดอกไม้ที่ถูกย่ำยีจึงอาบยาพิษตนเองเพื่อเอาคืน นางลุกขึ้นมาสวมหน้ากากอสรพิษ งัดเอามารยาหญิงและเสน่หาอันเร่าร้อนมาเป็นอาวุธ เปลี่ยนคำกระซิบแสนหวานบนเตียงนอนให้เป็นมีดดาบ บงการมังกรคลั่งให้หลงระเริงจนกัดกินราชบัลลังก์ของตนเองทีละน้อย
ข้าจะพาครอบครัวใหม่ไปสู่ความร่ำรวย
188.0K·ต้าซินซินเพราะปัญหาของพี่ชายเธอจึงทะเลาะกับพ่ออย่างรุนแรงเป็นครั้งแรก ด้วยความน้อยใจจึงวิ่งออกจากบ้านมากลางดึกเพื่อจะไปหาเพื่อนสนิท ในตอนที่กำลังข้ามถนนมีรถยนต์ขับมาด้วยความเร็ว พุ่งเข้ามาหาเธอจะหลบก็ไม่ทันแล้ว ร่างของเธอจึงถูกชนอย่างแรงกระเด็นลอยไปหลายเมตร และเธอก็หมดลมหายใจจากอุบัติเหตุครั้งนี้ทันที เมื่อลืมตาอีกทีปรากฎว่าวิญญาณของเธอมาอยู่ในร่างของเด็กสาวอายุสิบสองปีที่ป่วยตาย แถมครอบครัวก็ลำบากแต่ทุกคนกลับรักใคร่กลมเกลียวกัน นี่สิครอบครัวที่เธอใฝ่ฝันในเมื่อเธอมาเกิดใหม่ในร่างนี้แล้ว จากนี้ไปเธอจะทำให้ทุกคนมีชีวิตที่ดีขึ้นให้ได้อย่างแน่นอน
ทะลุมิติไปเปลี่ยนชะตาตัวเองในชาติก่อน
78.0K·ต้าซินซินเมื่อเธอข้ามมิติมาเป็นตัวเองในชาติก่อน พร้อมกับพรที่ได้เพียงหนึ่งข้อจากท่านเทพชะตา หากชีวิตในชาติก่อนของเธอกับแม่มันรันทดอดสูขนาดนี้ และท่านแม่คิดได้จึงตัดสินใจจะหย่าขาดกับบิดาผู้ไม่เคยแยแสนางแล้ว นับจากนี้เป็นต้นไปข้าผู้กลับมายังชาติก่อน จะขอดูแลท่านแม่และอนุญาตให้ท่านแม่มีสามีใหม่ที่ทั้งหล่อเหลา มีอำนาจมากกว่าบิดาผู้นั้นต่อไปย่อมไม่มีใครกล้ามารังแกพวกเราสองแม่ลูกได้อีก
พลิกชะตานางคณิกาข้ามภพ
737·sanvittayamหลินจือเสี้ยว นักศึกษาสาวสาขาวิทยาศาตร์เครื่องสำอางในยุคปัจจุบัน กำลังจะไปสอบวันสุดท้ายก่อนเรียนจบมหาวิทยาลัย แต่เพราะดื่มกับเพื่อนจนตื่นสาย เธอจึงรีบเรียกแท็กซี่และให้คนขับเร่งความเร็วเพื่อไปให้ทันสอบ ทว่าระหว่างทางกลับเกิดอุบัติเหตุรุนแรง รถอีกคันเสียหลักพุ่งชนแท็กซี่อย่างจัง ทำให้ทั้งเธอและคนขับเสียชีวิตในที่เกิดเหตุ แต่แทนที่จะจบชีวิตลง หลินจือเสี้ยวกลับโผล่พรึบมาในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย ห้องที่เธออยู่เต็มไปด้วยบรรยากาศแบบจีนโบราณเหมือนในละครที่เคยดู เธอพบว่าบนเตียงกลางห้องมีร่างของหญิงสาวคนหนึ่งกำลังนอนอยู่ หลินจือเสี้ยวเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ ก็เห้นว่านางมีรูปร่างหน้าตาที่เหมือนกับตัวเองอย่างกับแกะ ทว่าตอนนี้หญิงสาวมีร่างกายที่บอบช้ำมาก นางลืมตาโพลงขึ้นมาเหมือนรู้ว่ามีคนมาหา ยกมือข้างหนึ่งคว้าแขนของหลินจือเสี้ยวเอาไว้ ฉันพลันความทรงจำจากไหนก็ไม่รู้หลั่งไหลเข้ามาในหัวของหลินจิอเสี้ยวทันที ในความทรงจำบอกว่าหญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงนั้นมีชื่อเดียวกันกับเธอ เป็นนางคณิกาอันดับหนึ่งแห่ง หอจันทร์กระจ่าง ในเมืองอี้ หญิงงามผู้มีชื่อเสียงทั้งด้านรูปลักษณ์ การร่ายรำ และการเล่นผีผา แม้จะมีบุรุษมากมายทุ่มเงินเพื่อหวังได้ครอบครองแต่หลินจือเสี้ยวกลับเลือกแขกอย่างเข้มงวดและไม่เคยยอมมอบกายให้ผู้ใด เพราะในใจของนางมีเพียงบุรุษคนเดียว นั่นคือ แม่ทัพหยางตงจือ ก่อนที่เจ้าของร่างเดิมจะเสียชีวิต นางได้ออกไปพบแขกกลุ่มหนึ่ง หลังจากแสดงระบำเสร็จ แขกคนหนึ่งยื่นสุราให้นางดื่ม ไม่นานนางก็รู้สึกมึนงงและหมดสติไป เมื่อตื่นขึ้นอีกครั้งก็กลับมาในสภาพบาดเจ็บสาหัส ส่วนความทรงจำช่วงก่อนถูกทำร้ายกลับหายไปทั้งหมด แม้จะยังสับสนกับสถานการณ์แต่หลินจือเสี้ยวก็รู้สึกสงสารเจ้าของร่างเดิมที่ต้องตายอย่างไม่ยุติธรรม นางจึงตั้งใจว่าจะ สืบหาความจริงว่าใครเป็นคนทำร้ายนาง หลินจือเสี้ยวตัดสินใจที่จะอยู่ที่หอจันทร์กระจ่างต่อ สวมรอยเป็นคณิการอันดับหนึ่งเพื่อดำเนินภาระกิจต่อไป แต่หลินจือเสี้ยวคนใหม่นี้กลับอ่อนโยน ร่าเริง และเป็นกันเอง ต่างจากหลินจือเสี้ยวคนก่อนที่เป็นคนร้ายกาจและกดขี่ผู้อื่นอย่างลิบลับจนผู่คนในหอนางโลมต่างก็แปลกใจ แม้แต่หลิวหลินเด็กรับใช้ประจำตัวของนางด้วย ทว่าภายใต้ความอ่อนโยนนั้นก็มีความเข้มแข็งซ่อนอยู่ (หลิวหลินคนนี้เป้นคนอยู่เคียงข้างและคอยสนับสนุนหลินจือเสี้ยว) หลินจือเสี้ยวกลับไปทำหน้าที่ในหออีกครั้ง ทว่าเมื่อถึงเวลาร่ายรำต่อหน้าแขกเหรื่อ ความแตกต่างระหว่างเจ้าของร่างเดิมกับวิญญาณใหม่ก็ปรากฏขึ้นทันที นางได้รับความทรงจำที่ถ่ายทอดมาจากหิลนจือเสี้ยวคนเดิมจึงทำให้ร่ายรำได้อย่างดงาม ผู้คนต่างก็ชื่นชมให้ความงามและปรมมือให้ ช่วงเวลาที่ร่ายร่ำอยู่นั้นนางก็ไม่ได้ปล่อยให้เวลาเสียล่าทว่าสังเกตความเป็นไปในหอจันทร์กระจ่างไปด้วยเผื่อว่าจะได้ข้อมูลอะไรที่เกี่ยวข้องกับการตายของหลินจือเสี้ยวคนเดิมบ้าง ในคืนเดียวกันนั้น แม่ทัพหยางตงจือ ก็มาดื่มสุราที่หอจันทร์กระจ่างตามปกติ แต่หลินจือเสี้ยวกลับไม่เข้าไปเอาใจเหมือนเมื่อก่อน ทำให้หลายคนแปลกใจเพราะทุกคนรู้ดีว่าเจ้าของร่างเดิมหลงรักแม่ทัพผู้นี้อย่างมาก ขณะเดียวกัน หลินจือเสี้ยวเริ่มคิดหาวิธีสืบหาความจริงเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น และบุคคลที่นางคิดว่าน่าจะช่วยได้มากที่สุดก็คือหยางตงจือ ผู้มีอำนาจและเครือข่ายกว้างขวาง เมื่อคิดได้นางจึงพยายามหาโอกาสเข้าใกล้เขา ถึงขั้นเปิดการแสดงผีผาเพื่อเอาใจโดยเลือกเพลงโปรดของเขา หยางตงจือมองออกทันทีว่านางกำลังเล่นละครแต่ก็ไม่ได้สนใจมากนัก ไม่นานหลังจากนั้น แม่ทัพหยางต้องเดินทางไปเมืองหลวงเพื่อรายงานสถานการณ์ศึก ทำให้เขาหายไปจากหอจันทร์กระจ่างเป็นเวลาหนึ่งเดือนเต็ม หลินจือเสี้ยวได้แต่นั่งรออย่างกระวนกระวาย เมื่อเขากลับมาอีกครั้ง นางจึงตัดสินใจเข้าไปหาเขาโดยตรง และบอกความจริงว่าอยากขอความช่วยเหลือในการสืบหาคนที่ทำร้ายนาง หยางตงจือยอมช่วย แต่มีเงื่อนไขว่า นางต้องมาปรนนิบัติเขาทุกครั้งที่เขามาดื่มสุราที่หอ โดยไม่คิดค่าตอบแทนแม้แต่เฟินเดียว หลินจือเสี้ยวตอบตกลงทันที ทั้งสองนั่งพูดคุยกัน หลินจือเสี้ยวเค้นความทรงจำที่ได้รับมาก็จำได้เพียงว่าหลังดื่มสุราจอกนั้น ก็มีรถม้ามารับ และบนรถม้ามีกลิ่นบางอย่างคล้ายกำยานหรือน้ำมันหอม หลินจือเสี้ยวบอกว่านางมีความสามารถในการแยกกลิ่นที่ยอดเยี่ยม หากได้พบรถม้าคันนั้นอีกละก็นางจะต้องจำได้อย่างแน่นอน (ชาติที่แล้วเรียนวิทยาศาสตร์เครื่องสำอางมาเลยแยกแยะกลิ่นห้ำหอมและสารเคมีได้) หยางตงจือจึงเริ่มสืบจากรถม้าในเมืองทั้งหมด พาหลินจือสี้ยวไปสำรวจรถม้าพวกนั้นจนพบว่ามีรถม้าหลายคันที่มีกลิ่นคล้ายกันแต่ยังไม่ใช่กลิ่นที่หลินจือเสี้ยวจำได้ เหลือเพียงรถม้าของ หวังเซียวซวน บุตรชายของเจ้าเมือง ซึ่งยากต่อการตรวจสอบ ทั้งสองจึงตัดสินใจลอบเข้าไปในจวนเจ้าเมืองในยามค่ำคืน และพบว่ารถม้าของหวังเซียวซวนมีกลิ่นเดียวกับที่หลินจือเสี้ยวจดจำได้จริง แต่ก่อนจะตรวจสอบต่อหลินจือเสี้ยวกลับซุ่มซ่ามทำแจกันแตกจนเกือบถูกจับได้ ทำให้ทั้งคู่ต้องรีบหนีออกมา หลังจากนั้น หยางตงจือเริ่มสงสัยหวังเซียวซวนมากขึ้น ไม่นานต่อมา หลินจือเสี้ยวได้โอกาสดื่มสุรากับหวังเซียวซวนในหอจันทร์กระจ่าง ระหว่างสนทนา เขาเผลอพูดถึง “คืนนั้น” ทำให้นางเริ่มมั่นใจว่าเขาน่าจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ทั้งสองจึงลอบเข้าไปค้นจวนเจ้าเมืองอีกครั้ง และพบ ห้องลับในเรือนของหวังเซียวซวน ภายในเต็มไปด้วยอุปกรณ์ทรมานสตรี และยังพบต่างหูข้างหนึ่งของหลินจือเสี้ยวตกอยู่ด้วย พวกเขากลับมาพูดคุยเรื่องนี้กันที่หอจันทร์กระจ่าง เถามามาผู้ดูแลหอจันทร์กระจ่างแอบฟังแผนการของพวกเขาและเตรียมไปแจ้งหวังเซียวซวน แต่ถูกจับได้เสียก่อน เมื่อนางถูกเค้นถามจึงยอมสารภาพว่าเป็นผู้จัดการให้หวังเซียวซวนพาหลินจือเสี้ยวออกจากหอในคืนนั้นเพราะได้รับเงินจำนวนมาก เช้าวันต่อมา หลินจือเสี้ยวไปตีกลองร้องทุกข์ที่หน้าจวนว่าการ ฟ้องร้องหวังเซียวซวนต่อหน้าผู้คน แม้เจ้าเมืองจะพยายามปกป้องบุตรชาย แต่เมื่อมีทั้งพยาน หลักฐานจากห้องลับ และต่างหูของหลินจือเสี้ยว หวังเซียวซวนก็ไม่สามารถปฏิเสธได้อีก และต้องรับโทษถูกส่งไปใช้แรงงานที่ชายแดน ส่วนเถามามาถูกลงโทษใช้แรงงานเช่นกัน หลังคดีจบลง หลินจือเสี้ยวรู้สึกซาบซึ้งหยางตงจืออย่างมาก และตัดสินใจบอกความจริงว่าเธอไม่ใช่หลินจือเสี้ยวตัวจริง เธอเป็นคนจากโลกอนาคตที่ทะลุมิติมาโผล่ ณ ที่แห่งนี้ หยางตงจือไม่ได้ตกใจ กลับหัวเราะและบอกว่าเขาชอบหลินจือเสี้ยวแบบนี้มากกว่า เพราะนางซุ่มซ่ามแต่จริงใจ ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจ ไถ่ตัวหลินจือเสี้ยวออกจากหอจันทร์กระจ่าง และพานางไปอยู่ที่จวนของตน ต่อมา สหายของเขาได้มาไถ่ตัวหลิวหลินออกจากหอเช่นกัน ทำให้หญิงสาวทั้งสองได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ หลินจือเสี้ยวใช้ชีวิตอยู่ในจวนแม่ทัพกับหยางตงจืออย่างสงบสุข แม้ฐานะของนางจะต่ำกว่า แต่เขากลับปฏิบัติต่อนางด้วยความจริงใจ จนกระทั่งวันหนึ่ง จ้าวอันจือ ญาติผู้น้องและคู่หมั้นในวัยเด็กของหยางตงจือ เดินทางมาจากเมืองหลวง และพยายามหาเรื่องใส่ร้ายหลินจือเสี้ยวอยู่หลายครั้ง แต่ด้วยไหวพริบและความซื่อสัตย์ของหลินจือเสี้ยว ทำให้นางสามารถพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตนเองได้ และหยางตงจือก็ส่งจ้าวอันจือกลับเมืองหลวง หลังจากนั้น หยางตงจือจึงขอหลินจือเสี้ยวแต่งงาน ทั้งสองจัดพิธีแต่งงานอย่างเรียบง่าย และใช้ชีวิตคู่ด้วยกันอย่างมีความสุข หนึ่งปีต่อมา พวกเขามีบุตรชายด้วยกันหนึ่งคน และตัดสินใจลาออกจากราชการไปใช้ชีวิตอย่างสงบในชนบท ที่นั่นไม่มีใครรู้ว่าชายผู้นั้นเคยเป็นแม่ทัพ และไม่มีใครรู้ว่าหญิงสาวผู้นั้นเคยเป็นนางโลม ผู้คนรู้เพียงว่า ครอบครัวเศรษฐีใจดีครอบครัวหนึ่งย้ายมาอยู่ในหมู่บ้าน ช่วยจ้างงานชาวบ้าน และใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายและอบอุ่น อดีตที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดจึงค่อย ๆ เลือนหาย เหลือเพียงชีวิตใหม่ที่หลินจือเสี้ยวได้รับมาอย่างคาดไม่ถึง
สวรรค์ส่งข้ากลับมาทวงแค้น
22.0K·Lai LA FuN / เฉิงเอ๋อร์ / มอ.อาร์.ยอครั้งหนึ่งเคยให้ใจบุรุษจนตัวตาย กลับมาครั้งนี้นางจะทวงคืนความแค้นให้สาสม 'แม้ไม่ได้เกิดหรือตายวันเดียวคืนเดียวกันแต่ข้าจะรักและซื่อสัตย์ต่อท่านเพียงพระองค์เดียว' นั่นคือคำมั่นสัญญาที่ 'เฟิงซูเหยา' ให้ไว้กับบุรุษผู้หนึ่ง ผู้ที่เก็บนางมาจากกองขยะในตรอกมืดที่ไร้ผู้คนสัญจร ชุบชีวิตนางขึ้นมาเป็นองครักษ์เงาข้างกายเขา ทว่าเพียงรู้หน้ามิอาจเดาใจคนได้ ในวันที่นางมอบทั้งตัวและหัวใจให้เขาทั้งดวง คนผู้นั้นกลับตอบน้ำใจให้นางด้วย 'ความตาย' ชาตินี้เฟิงซูเหยามิอาจแก้แค้นคนที่หักหลังนางอย่างเลือดเย็นได้ ทว่าสวรรค์กลับเมตตาสงสารคนอย่างนางจึงส่งให้กลับมาเกิดใหม่ในร่าง 'ฟ่างเซียนเซียน' สตรีอ่อนแอเป็นที่รองมือรองเท้าสองแม่ลูกเมียรองที่คิดกำจัดนางออกจากตระกูลฟ่าง ตระกูลแม่ทัพใหญ่แห่งเมืองหลวงถังเหลียนจนนางถึงแก่ความตาย ขณะที่กำลังจะบรรจุร่างไร้วิญญาณนั้นลงโลงศพเพื่อนำไปฝังยังสุสานของตระกูลร่วมกับมารดา ทันใดนั้นเกิดฟ้าผ่าขึ้นมาเปรี้ยงใหญ่ที่หน้าเรือนหลานฮวา ร่างที่เคยไร้วิญญาณกระตุกครั้งหนึ่งก่อนจะลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง หากเพียงครั้งนี้ นางกลับมาด้วยจิตวิญญาณของเฟิงซูเหยา สตรีห้าวหาญ จับดาบเก่งยิ่งกว่าเย็บปักถักร้อย มันผู้ใดที่เคยทำร้ายร่างกายนี้ไว้ ครั้งนี้เฟิงซูเหยาผู้นี้จะเอาคืนแทนให้อย่างสาสม รวมถึงคนที่หักหลังนางอย่างเลือดเย็นผู้นั้น!!
ทะลุมิติมาเลี้ยงดูครอบครับที่ตกยาก
15.0K·ดอกท้อแห่งสายลมกู้จื่อเว่ยต้องมาอยู่ในร่างเด็กสาวชนบท ที่บิดาไปทหารแทนพี่ชายของเขา เมื่อมีข่าวว่าบิดาเสียชีวิตในสนามรบ บ้านใหญ่ไม่ลังเลที่จะขับไล่นางกับมารดาและน้องๆ จากนักการตลาดต้องมาจับจอบจับเสียมขึ้นเขาล่าสัตว์ เพื่อเลี้ยงอีกสามชีวิต
หงส์ทวงปีก
12.0K·BigM00Nเพราะความไว้ใจ นางจึงถูกบิดาและน้องสาวต่างมารดาช่วงชิงทุกสิ่งไป ทั้งทรัพย์สิน ชื่อเสียง อำนาจ ถูกถอนขนเด็ดปีกจนพลาดมงกุฎหงส์ ต้องสิ้นชีพด้วยความแค้นใจ เกิดใหม่ชาตินี้ ทุกสิ่งที่นางเคยถูกช่วงชิงไป นางจะขอทวงคืน… ชาติที่แล้วเพียงเพราะต้องการความรักจากบิดา นางจึงยอมตามใจเขาทุกสิ่ง แบ่งปันและเสียสละ ผลสุดท้ายนางถูกแย่งชิง ถูกใส่ความและถูกหักหลัง สูญสิ้นทุกสิ่งไม่เหลือแม้แต่ชีวิต เมื่อได้ย้อนกลับมาเกิดใหม่ ทุกสิ่งที่นางเคยสูญเสียไปในชาติที่แล้ว ทั้งทรัพย์สิน ชื่อเสียง และตำแหน่งฮองเฮาที่ควรจะเป็นของนาง นางจะทวงคืนกลับมาให้หมด
ฮูหยินผู้นี้ขอคืนหนังสือหย่าให้กับท่านแม่ทัพ
2.0K·นงพะงาฮูหยินผู้นี้ขอคืนหนังสือหย่าให้กับท่านแม่ทัพ บทนำ จ้าวฟางเซียนต้องสวมรอยเป็น คุณหนูจ้าวผู้สูงศักดิ์เพื่อแต่งงานกับแม่ทัพฉินจื่อหาน ในวันที่พี่สาวต่างมารดาผู้เป็นเจ้าสาวตัวจริงสิ้นลมเพราะโรคฝีดาษ ในขณะที่ชีวิตของนางกำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย นางต้องเลือกระหว่างการรอความตายอยู่ที่จวนหรือหนีออกจากจวนเพื่อติดตามผู้เป็นสามีไปยังชายแดนพร้อมกับ “หนังสือหย่า” ที่เขาเขียนทิ้งไว้ให้นาง “นางสารภาพหรือไม่” “ไม่ขอรับ” เฉิงซีส่ายหน้าไปมา “ท่านแม่ทัพหากนางสารภาพออกมาเองก็จะดีกว่าหรือไม่ แต่ตอนนี้ขอช่วยนางก่อนเถิดขอรับ” แต่จื่อหานกลับไม่เห็นด้วย “หากเจ้าไม่ตอบ เจ้าก็ต้องตาย” แม่ทัพฉินมองฟางเซียนด้วยแววตาแข็งกร้าว มือใหญ่เอื้อมไปกระชากสาบเสื้อของนางอย่างดุดัน “เอาแส้มา” คำสั่งดุเกรี้ยวของแม่ทัพฉินนั้นดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ทหารหลายนายรอบกลืนน้ำลายลงคอด้วยความกังวลใจว่าสตรีบอบบางผู้นี้จะทนไม่ไหวกับการสอบนักโทษของผู้เป็นแม่ทัพ “ท่านแม่ทัพ ข้าว่าท่านใจเย็น ๆ ก่อนจะได้หรือไม่” “กุนซือหวัง” จื่อหานหันไปตะเบ็งเสียงสั่งกุนซือของกองทัพด้วยท่าทางไม่พอใจที่เฉิงซีคอยเข้ามาขัดขวางอยู่ตลอดเวลา เขาจะปล่อยให้ความเห็นใจของบุรุษอย่างเฉิงซีเกิดขึ้นไม่ได้ อีกทั้งหากจิตใจของเฉิงซีเอนเอียงให้ตรีนางนี้เพียงแรกพบเพราะนางมีใบหน้างดงามก็อาจจะทำให้ตกหลุมพรางของศัตรูได้ “ข้าว่า...” “ถอยไป” กุนซือหวังยังพูดไม่จบประโยคเลยด้วยซ้ำแต่แล้วก็ถูกผลักเข้าที่หน้าอกด้วยความแรงของฝ่ามือใหญ่ จนร่างของเขากระเด็นถอยไปหลายก้าว จื่อหานยกแส้หนังขึ้นสูงแล้วออกแรงเหวี่ยงลำแขนยาวฟาดแส้หนังลงบนหลังของฟางเซียน “เพลี๊ยะ!” เสียงแส้กระทบแผ่นหลังบอบบางของนางดังสนั่นไปทั่วท้ายค่ายในความเงียบงัน ทหารที่เห็นภาพนั้นยังเสียวสันหลังไปตาม ๆ กัน เพราะหากโดนแส้ลงหลังถึงเพียงนั้น พวกเขาก็คงจะเจ็บจนต้องร้องโอดโอยออกมา “อื้อ! อ๊ะ!” นางครางร้องออกมาเสียงหลงด้วยความเจ็บปวด นี่คือครั้งที่สองที่แส้หนังฟาดลงบนแผ่นหลังของนาง ความเจ็บปวดทรมานจนแทบไม่อาจบรรยายได้ ทั้งหดหู่และสิ้นหวัง ความรู้สึกนั้นฉายประกายชัดเจนในแววตาของนาง ความเจ็บปวดสุดแสนทรมานที่นางเพิ่งเคยได้รับมากที่สุดในชีวิตก็ครั้งนี้ ที่ผู้เป็นสามีเป็นคนลงมือฟาดแส้หนังลงที่แผ่นหลังของนางเอง มือเรียวกำเข้าหากันแน่นด้วยความเจ็บปวด น้ำตาของนางรินไหลดุจหยาดฝนที่ตกกระทบพื้นทรายอันแห้งผาก ความเสียใจสุดซึ้งถาโถมเข้ากระแทกดวงใจเล็ก ๆ กุนซือหวังที่ยืนอยู่ไม่ไกลนั้นกลับกัดฟันแน่นด้วยไม่รู้จะช่วยอย่างไร สายฝนเริ่มค่อย ๆ โปรยปรายลงมาจากฟากฟ้าเหมือนกับกำลังจะร้องไห้ไปกับนาง แสงขาวจากสายฟ้าฟาดลงยังเชิงเขาป่าสนที่อยู่ไม่ไกลที่ตั้งค่าย “เปรี้ยง!” แสงประกายวูบวาบสะท้อนใบหน้าขาวผ่องที่ทุกข์ทรมานกับความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ ขาเรียวทั้งสองข้างกลับไม่มีแรงพยุงร่างกายที่บอบช้ำอีกแล้ว นางทรุดเข่าลงกับพื้นโดยไม่สามารถยืนได้อีกต่อไป “ฝนจะตกแล้วนะท่านแม่ทัพ” กุนซือหนุ่มที่ร้อนใจจนอยู่ไม่ติด “อยู่ใต้ฟ้า เจ้าจะกลัวอะไรกับฝน” ผู้เป็นแม่ทัพหนุ่มหันไปถลึงตาใส่กุนซือที่เริ่มจะตั้งตัวเป็นปรปักษ์กับเขาอยู่ในขณะนี้ “ฝนตกลงมาก็ดีให้นางตากฝนอยู่ตรงนี้จนกว่านางจะยอมเอ่ยปาก ว่านางเป็นผู้ใด เข้ามาในค่ายทหารด้วยเหตุใด” ช่างเป็นการทรมานนางยิ่งนัก “จะดีหรือท่านแม่ทัพ ข้าว่าแค่ท่านเฆี่ยนนางด้วยแส้หนังสองครั้ง อาการของนางก็ปางตายแล้วนะ หากจะให้นางยืนตากฝนอยู่อย่างนี้ ข้าว่านางคงจะสิ้นใจคืนนี้เป็นแน่” “นางเองที่เป็นผู้เรียกร้อง ผิดอันใดเล่าที่ข้าจะทำตามความต้องการของนาง” ฟางเซียนเงยหน้ามองผู้เป็นสามีที่อยู่ตรงหน้า จิตใจของเขาช่างโหดร้ายยิ่งนัก ถึงว่าเขาจึงได้เขียนจดหมายหย่าให้นางก่อนออกเดินทาง นางเข้าใจแล้วกับความคิดของผู้เป็นสามี นางเข้าใจอย่างลึกซึ้งในความคิดของเขาก็วันนี้วันที่เขาไม่เคยมีความเมตตาสงสารผู้อื่นเลยแม้แต่น้อย นี่หรือสามีที่นางเฝ้าโหยหาคิดถึงอยู่ในทุกย่างก้าวที่นางรอนแรมมาจนถึงชายแดน ฉินจื่อหานเห็นดวงตาตัดพ้อในแววตาของนางก็ทำให้เขาชะงักขึ้นมา ไม่นึกว่าสตรีนางจะใช้สายตาแบบนั้นจ้องมองเขาเหมือนกับว่านางรู้จักเขามาก่อนและกำลังอยากจะตัดพ้อเรื่องบางอย่าง
ชะตารักนางรอ
50.0K·เทียนเหอแม่ทัพหยางเหวินเย่ทิ้งภรรยาหลังแรกวิวาห์ ปล่อยให้นางรอนานกว่าห้าปีจึงยอมพบหน้า ทว่าเถียนเถียนน้อยกลับมิได้อัปลักษณ์ดั่งที่จำได้ ดวงตาสีน้ำผึ้งนั่นก็อันตราย ล่อลวงหัวใจไร้รักให้กลับมาเต้นแรงอีกครั้ง **************** ‘นางสูญเสียบิดา ยังโวยวายน้อยกว่าเจ้าเสียอีก!’ ประโยคของท่านพ่อ ช่วยให้หยางเหวินเย่ได้สติขึ้นมาบ้าง เขายอมเข้าพิธีโดยไม่ปริปากบ่น ในเมื่อสาวน้อยหน้าตาอัปลักษณ์ยังอดทนต่อความสูญเสียได้ แม่ทัพมากฝีมืออย่างเขาก็ควรจะอดทนได้มิต่างกัน หยางเหวินเย่อดทนจนกระทั่งนาทีที่ถูกบิดาบังคับให้ร่วมหอกับนาง “นอนมิหลับหรือ” หยางเหวินเย่เอ่ยถามเจ้าสาวที่นอนขยับตัวไปมาอยู่บนพื้น “ท่านพี่ เถียนเถียนมีเรื่องอยากจะถาม” นางลุกขึ้นนั่งและมองตรงไปยังเจ้าบ่าวจำเป็น “สงสัยอะไรก็ถามมา” “ทราบดีว่าท่านพี่จะไม่มีวันรักข้า แต่เถียนเถียนอยากจะขออนุญาตรักท่านพี่ได้หรือไม่” นึกไม่ถึงว่าจะได้ยินคำขอเช่นนี้จากภรรยาอัปลักษณ์ แต่จะให้ใจร้ายตัดรอนสาวน้อยที่ไม่เหลือใครก็คงจะอำมหิตมากไปสักหน่อย หากยอมอ่อนข้อลงสักเล็กน้อยเพื่อให้นางมีอะไรยึดเหนี่ยวในภายภาคหน้า ก็มิใช่เรื่องผิดอันใดมิใช่หรือ “เจ้ารักข้าได้ แต่ย่อมจะเป็นแค่รักข้างเดียว” “รักข้างเดียวก็ดีมากพอแล้ว”
