
ทะลุมิติไปเปลี่ยนชะตาตัวเองในชาติก่อน
เมื่อเธอข้ามมิติมาเป็นตัวเองในชาติก่อน พร้อมกับพรที่ได้เพียงหนึ่งข้อจากท่านเทพชะตา หากชีวิตในชาติก่อนของเธอกับแม่มันรันทดอดสูขนาดนี้ และท่านแม่คิดได้จึงตัดสินใจจะหย่าขาดกับบิดาผู้ไม่เคยแยแสนางแล้ว นับจากนี้เป็นต้นไปข้าผู้กลับมายังชาติก่อน จะขอดูแลท่านแม่และอนุญาตให้ท่านแม่มีสามีใหม่ที่ทั้งหล่อเหลา มีอำนาจมากกว่าบิดาผู้นั้นต่อไปย่อมไม่มีใครกล้ามารังแกพวกเราสองแม่ลูกได้อีก

ฤทธิ์รักแม่ม่าย
เธอม่ายสาวลูกหนึ่งสวยน่ารักมีเสน่ห์ต่อเพศตรงข้าม เขาหนุ่มโสดหล่อและรวยมากหลงเสน่ห์ผู้หญิงที่เขามีวันไนท์สแตนด้วยแต่ไม่รู้เป็นใครแต่พอเจอเลขาของพี่สาวก็ปักใจว่าเธอคือนนั้น แล้วจะเป็นคนเดียวกันหรือไม่?

สถาปนิกสาวเกิดใหม่พาครอบครัวสู่ความร่ำรวย ภาค 1
สถาปนิกสาวทายาทมหาเศรษฐีกลับมาตายในไซต์งานก่อสร้างเพราะเกิดเหตุการณ์แผ่นดินไหว จนดวงวิญญาณถูกดึงให้ย้อนเวลาไปยังยุคโบราณ“โอ้โห มีปู่ย่าและญาติพี่น้องเห็นแก่ตัวเอาเปรียบกันถึงขนาดนี้ ฉันไม่ยอมเด็ดขาด!"

ทะลุมิติมาพบรักแท้
จ๊วบๆๆ เสียงดูดดึงยอดทรวงอย่างเมามันส์ของบรุษรูปงามดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ อืมม หล่อจัง! ฝันดีชะมัด

นางบำเรออุ้มท้องบุตรจอมโฉด
เจ็บ..ที่ถูกเขากอดแต่ไม่รัก หวังอ้ายซินเป็นสุนัขรับใช้ที่ซื่อสัตย์ของแม่ทัพหยางไร้ใจ รับใช้ไม่เว้นแม้แต่ปรนเปรอราคะบนเตียง เมื่อหัวใจปริร้าวจึงหนีไปพร้อมกับบุตรในครรภ์ #พระเอกธงแดงแต่โบ้หนักมาก **** “หะ...หากว่าร่างกายของข้า จะทำให้ท่านแม่ทัพผ่อนคลายจากความเศร้า ขะ...ข้าก็ยินดีเจ้าค่ะ อื้อ...” เรียวปากหนักๆ กดทับเรียวปากอวบอิ่มของหญิงสาวอย่างแรง เขาบดจูบแล้วขยี้แรงจนเรียวปากแตกยับ รับรู้ได้ถึงความเค็มเฝื่อนของคาวเลือด แม้เรียวปากจะบวมช้ำจากแรงบดจูบของคนไม่มีสติ กระนั้นอ้ายซินกลับอ่อนระทวยไปกับสัมผัสแปลกใหม่ที่นางไม่เคยรู้จัก ยิ่งมือหนาหนักลามไล้บีบขยำไปตามส่วนเว้าส่วนโค้ง ลมหายใจของนางก็ยิ่งหอบกระชั้นดั่งว่าจะขาดห้วงลง ***** แม้นางจะไม่เคยร่วมหลับนอนกับบุรุษ แม้นางจะไม่เคยมีคนรัก แต่นางก็เคยเรียนรู้เกี่ยวกับความสัมพันธ์บนเตียงระหว่างชายหญิง นางรู้ดีว่าเวลานี้ร่างกายของนางกำลังต้องการการเติมเต็มจากแม่ทัพหยางอย่างน่าละอาย ทั้งๆ ที่เขาเสพสุขกับเรือนร่างของนางโดยปราศจากสติสัมปชัญญะ ทุกการกระทำปราศจากความรัก ปราศจากความอ่อนโยน ดิบเถื่อน รุนแรง ดั่งสัตว์ป่าผสมพันธุ์ที่ดำเนินไปตามสัญชาตญาณ กระนั้นนางกลับมิอาจต้านทานเปลวเพลิงราคะที่กำลังแผดเผานางให้ตายทั้งเป็นได้เลย

สหายคิดไม่ซื่อ
จู่ๆ สหายสนิทตั้งแต่วัยเยาว์ก็ขอตัดความสัมพันธ์ อีกทั้งยังยัดเยียดความเป็นสามีให้นางอย่างหน้าไม่อาย ‘ข้าไม่อยากเป็นสหายแต่อยากเป็นสามีของเจ้า!’/ ‘อาหลง นะ.นี่เจ้าใหญ่โตถึงเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!' ++++ อี้เฟยหลงไม่รอให้อีกฝ่ายปฏิเสธ เขาตวัดลิ้นชื้นแฉะเลียลงบนปลายถันอีกครา สองมือสากกระด้างกอบกุมเต้าขาวๆ แล้วบีบเฟ้นเคล้นจนเนื้อนมทะลักออกตามง่ามนิ้วมือ ‘ทั้งนุ่ม ทั้งหอมหวาน ซินเอ๋อร์ข้าแทบจะบ้าอยู่แล้ว ข้าต้องการเจ้ามากมายเพียงใดเจ้าคงไม่มีวันรู้ เพราะเจ้ามองข้าเป็นเพียงสหาย แต่ข้าไม่เคยอยากได้เจ้าเป็นสหายเลย ข้าอยากได้เจ้าเป็นเมียมาโดยตลอด!’ จ๊วบ! เสียงดูดนมดังราวกับจะเขย่าความรู้สึกของจางซินเหยียนให้ยิ่งแกว่งไกวสับสน ด้วยการถูกเขาดูดเลียเต้านมทำให้นางเสียวซ่านและสุขสมอย่างที่ไม่เคยสัมผัส ไม่คิดว่าการถูกบุรุษสัมผัสแตะต้องร่างกายจะทำให้นางรู้สึกราวกับจะคลั่งเช่นนี้ อี้เฟยหลงบีบสองเต้าให้ชิดเข้าหากัน แล้วแลบลิ้นเลียไปยังร่องอกแผ่วเบา พลางจ้องมองใบหน้าหวานที่แดงระเรื่อ ยามเมื่อกามราคะมอดไหม้ ใบหน้าของนางก็ยิ่งเย้ายวนน่าหลงใหล “ดูนี่สิซินเอ๋อร์ ดูเจ้าในเวลานี้” ชายหนุ่มผายมือเรียกกระจกที่วางอยู่มุมหนึ่งให้ลอยเข้ามาอยู่ในมือ ก่อนจะยื่นให้นางมองใบหน้าของตนเอง “นะ...นี่ข้าหรือ” จางซินเหยียนสับสน นางไม่เคยเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความใคร่ของตนเองเช่นนี้มาก่อน ใบหน้าที่ราวกับหญิงร่านราคะ ดวงตาของนางฉ่ำเยิ้ม เรียวปากอ้ากว้างหอบกระเส่าหายใจแรง “ซินเอ๋อร์ข้าไม่โกหกเจ้าหรอก” เขาพลิกตัวแล้วอุ้มคนเมาขึ้นนั่ง วางกระจกไว้ที่ปลายตั่งเพื่อให้นางมองเห็นตนเองอย่างถนัดถนี่ “อาหลงจะ...เจ้าจะทำอะไร” จางซินเหยียนสับสนยิ่งกว่าเดิมเมื่อเขานั่งซ้อนนางจากทางด้านหลัง ก่อนที่มือหนาจะคว้าเต้านมกลมกลึงแล้วเริ่มบีบขยำ “ไม่นะ...ต้องหยุดได้แล้ว มะ...มันอันตรายเกินไป” สติที่พอจะมีอยู่น้อยนิดเฝ้าบอกว่าสิ่งที่สหายหนุ่มทำนั้นไม่ถูกต้อง แต่นางก็ไร้เรี่ยวแรงเกินกว่าจะขัดขืน “มองเงาตนเองในกระจกสิซินเอ๋อร์ มองดูว่าเจ้างดงามมากเพียงใดยามถูกข้าสัมผัสแตะต้องเช่นนี้” พูดพลางใช้นิ้วโป้งบี้บดปลายถันช้าๆ “อะ...ฮึก อื้อ....” ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาซุกไซ้ไปตามซอกคองามระหงของสหายวัยเยาว์ ค่อยๆ บรรจงจูบ ค่อยๆ ตวัดลิ้นลามเลียอย่างช้าๆ ราวกับต้องการเล้าโลมให้หญิงสาวซ่านกระสันไร้หนทางจะต้านทาน “อะ...อื้อ อะ...อาหลง อาหลง มะ...ไม่นะ...” ได้ผล...หญิงสาวระทวยอ่อน ยิ่งนางครวญครางดั่งใจจะขาดรอนๆ ก็ยิ่งเขินอายที่เห็นตนเองบิดเร่าไปกับฝ่ามือที่บีบเฟ้นเต้านม เงาสะท้อนในกระจกทำให้นางรู้สึกวูบวาบหัวใจเต้นระรัวแรง

ข้ามภพมาเป็นหญิงโง่แห่งหมู่บ้านไท่ผิง
ภพชาติก่อนเป็นโสดไร้คู่ครองภพชาตินี้ได้มีสามีสมใจแต่สามีที่รูปงามดั่งพานอันดันมีเมียถึง3คนนี่สิ สตรีร่างอวบอ้วนจากศตวรรษที่21เช่นนางเลยเลือกที่จะเดินจากมา

หลี่ชิงเหมียว...ภรรยาผู้หวนคืน
เพราะความเมตตาจากสวรรค์ ทำให้นางผู้ซึ่งสิ้นอายุขัยในวันที่คลอดลูก ได้กลับมาเกิดใหม่ ในร่างของคุณหนูสามผู้โง่เขลา บุตรีของท่านเจ้าสำนักศึกษาตระกูลหลี่ ความทรงจำในชีวิตก่อนที่ไม่หายไป ทำให้นางต้องพยายามกลับไปยังตระกูลที่นางจากมา เพื่อทายาทที่ไม่ทันได้รู้ว่าเป็นชายหรือหญิง แต่ความวุ่นวายในตระกูลหลี่นั้นก็ไม่น้อยเลย นางจะแก้ไขปัญหาในตระกูลใหม่เช่นไร และนางจะได้กลับไปยังที่ที่นางจากมาอย่างอาวรณ์ได้หรือไม่...

หวงจื่อหนิงเกิดใหม่เป็นพี่เลี้ยงบุตรชายท่านอ๋องอำมหิต
“เหตุใดซื่อจื่อกับจื่อหนิงถึงไม่อยู่ที่เรือนหยางชู ทั้งสองคนหายไปที่ใดชางเซิ่งอีกคน” “เอ่อ คือว่า...”“รีบพูดอย่ามัวแต่อมพะนำ” ตุบ! “ซื่อจื่อกับแม่นางจื่อหนิงนำอาหารไปยังคุกใต้ดินเพคะ” “อะไรนะ!”

ทาสรักดวงใจทมิฬ
“คนเลว ถอยไปนะ” เมื่อคนตัวใหญ่ไม่สะเทือนแม้แต่น้อยกับแรงผลักอันน้อยนิดของเธอ ทำให้วรินญาต้องเอ่ยปากไล่ พร้อมทั้งบิดข้อมือให้หลุดพ้นจากการเกาะกุมของเขา “คนเลวงั้นเหรอ ก็ดี ฉันจะได้เลวให้มันถึงใจเลยเป็นไง นี่ก็คงลงมาดักรอฉันล่ะสิ ผู้หญิงร่าน หน้าด้านอย่างเธอ!” เขาบอกเสียงเข้มชิดเรียวปากนุ่มนิ่มของเธอ วรินญาสะบัดใบหน้าหนีทันควัน หากแต่ถูกมือใหญ่บีบใต้คาง บังคับให้เธออยู่นิ่ง “ไอ้คนสารเลว ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ” วรินญา พยายามเปล่งเสียงออกมาด้วยความยากลำบาก เมื่อถูกมือหนาออกแรงกดจนทำให้เธอต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ “จะปล่อยได้ไงล่ะฮะ! อุตส่าห์ร่านออกมาดักรอ” ภูวเดชยังต่อว่าเธอด้วยน้ำเสียงดูแคลน พร้อมสายตาเยาะเย้ย ผลงานเรื่อง ‘ทาสรักดวงใจทมิฬ’ เคยได้รับตีพิมพ์กับสำนักพิมพ์สีแทน ในนามปากกา ธิชาร์ ในปี 2554 เมื่อหมดสัญญา นักเขียนจึงนำมารีไรท์ลงอีบุ๊ค สำหรับฉบับอีบุ๊ค นั่นนักเขียนได้ทำการรีไรท์เนื้อหาใหม่ทั้งหมด จึงทำให้เนื้อหาไม่ต่างในส่วนของหนังสือพอสมควร แต่โครงเรื่องยังคงเหมือนเดิมค่ะ ปล.เรื่องนี้เป็นผลงานแรกๆ ที่เริ่มเขียน หากผิดพลาดประการใด ขออภัยด้วยนะคะ

เขยอีสาน จาติรัช
ความน่ารักเป็นเหตุ เพราะคำว่าไม่มีงานทำให้กลับบ้านไปเลี้ยงควายของแม่ ขึ้นรถผิดคันวันไปสัมภาษณ์ เลยทำให้โดนใจคนขับเข้าอย่างจัง กับเกณฑ์การพิจารณาผู้ช่วยสุดแปลก "มึงถามไปเลยบ้านใครเลี้ยงควาย?...

ก้าวย่างนางบำเรอจอมยั่ว
แม่ทัพหมิงคือผู้เดียวที่จะช่วยให้ข้าหลุดพ้นจากการหวนคืนมาถูกฆ่าซ้ำๆ! ดังนั้นข้าจะยั่วยวนใช้มารยาจนกว่าท่านแม่ทัพจะหลงรัก คะ...แค่หลงรักก็พอ ไม่ต้องตามหึงตามหวงตามคลั่งรักข้าก็ได้เจ้าค่ะ!

ชายาอัปลักษณ์ของท่านอ๋องรูปงาม2
“แต่งกับหญิงอัปลักษณ์ใบหน้าของนางน่าเกลียดน่ากลัวจนคนเห็นเป็นลมล้มพับไปก็หลายคนแล้ว ท่านอ๋องฝ่าบาททรงคิดอะไรอยู่”

คุณหนูสี่ไป๋เกิดใหม่ครานี้ข้าขอเลือกสามีเอง
ตระกูลเส้าที่ผู้นำตระกูลเป็นถึงเสนาบดีใหญ่กรมขุนนาง ภายนอกที่ผู้คนเห็นอาจแลดูรุ่งเรืองแต่ภายในกลับลวงโบ๋ แต่เพราะมีสตรีอย่างคุณหนูสี่ตระกูลไป๋ที่ตกหลุมรักคุณชายตระกูลเส้า แผนชั่วของคนเห็นแก่ตัวจึงเกิดขึ้น ความรักทำให้คนดวงตามืดบอดไม่ยอมฟังคำทัดทานของผู้ใด เมื่อบุตรสาวที่เป็นแก้วตาดวงใจของใต้เท้าไป๋เสนาบดีกรมพิธีการ อ้อนวอนให้บิดาตอบรับการสู่ขอของตระกูลเส้า หากบิดาไม่ยินยอมนางจะใช้ความตายเพื่อความรักครั้งนี้ ในที่สุดคุณหนูสี่ “ไป๋เล่อฉิง” ก็สมหวังได้แต่งเข้าจวนตระกูลเส้าในฐานะฮูหยินน้อย เพียงแต่หลังการแต่งงานผ่านไปไม่ทันไร บุรุษที่เคยบอกว่ารักนางนักหนากลับกลายเป็นอีกคน จนนางคิดว่าสิ่งที่เห็นคือความฝันไม่ใช่ความจริง สินเดิมมากมายที่นำมาถูกสามียึดไปทั้งหมด และยังรับสหายของนางเข้ามาในฐานะฮูหยินเช่นเดียวกับนาง ชีวิตที่เคยวาดหวังไว้พังทลายไม่มีชิ้นดี สาวใช้คนสนิทถูกสังหารต่อหน้าต่อตา ส่วนตนเองก็ถูกคนเคยรักและสหายสนิททรมานจนลมหายใจสุดท้ายของชีวิต “เพราะเหตุใด...พวกเจ้าถึงต้องหักหลังข้าเช่นนี้” “หึ ไป๋เล่อฉิงเจ้ามันโง่เองที่ไม่เชื่อคำทัดทานของคนที่หวังดี แค่ข้าพูดคำหวาน ๆ ไม่กี่คำหรือทำตัวน่าสงสารเจ้าก็ยอมทำให้ทุกอย่าง ช่างเป็นสุนัขที่เชื่องสำหรับข้าจริง ๆ” “เล่อฉิงเจ้ามันก็แค่สมบัติเดินได้ที่อาเสียงกับข้าไว้หยิบใช้เท่านั้น เจ้าคิดว่าอาเสียงจะรักเจ้าจริง ๆ น่ะหรือ ข้าจะบอกอะไรให้นะคนที่อาเสียงรัก และทุกคนในตระกูลเส้ายอมรับตั้งแต่แรกมีเพียงข้า “หลัวอี้หรู” ส่วนเจ้าจงเป็นฮูหยินที่ป่วยตายจากโรคประหลาดไปเถิด ฮ่า ๆ ๆ” “ฮึก ข้าช่างโง่เขลาอย่างที่พวกเจ้าพูดจริง ๆ หากมีชาติหน้าข้าจะไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับพวกเจ้าอีก อึก เฮือก! ตุบ” ก่อนลมหายใจเฮือกสุดท้ายจะสิ้นสุดลง ไป๋เล่อฉิงกลับเห็นเงาอันเลือนลางของบุรุษผู้หนึ่ง ใบหน้าของเขาเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด แต่ดวงตาของนางฝืนเอาไว้ไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว แม้ว่านี่จะเป็นการช่วยเหลือที่นางไม่รู้ว่าเป็นผู้ใด แต่ภายในใจนางได้ภาวนาเอาไว้ว่าจะขอตอบแทนเขาในชาติหน้าก็แล้วกัน ‘ฉิงเอ๋อร์!’

หนี้รักสลักใจ
“แก นัง...” “จุ๊ๆ จะพูดจะจาก็ระวังคำพูดหน่อยนะ เป็นผู้ดีไฮโซไม่ใช่เหรออย่าลืมสิ” เลอมานยกนิ้วชี้ขึ้นส่ายไปมาเป็นเชิงห้ามอย่างขำๆที่พรวลัยอ้าปากพะงาบๆ “วัตขอโทษนะแพม ไปเถอะวลัยอายเขาดูสิคนเขามองกันเยอะแล้วนะ” เรวัตจับมือภรรยาไว้เพื่อจะพากลับ “ขังไวัให้ดีล่ะวัตจะได้ไม่มาเพ่นพ่านไล่กัด เอ้ย ว่าคนอื่นทั้งที่ไม่มีความจริง” “นังบ้า กรี้ดดดดด...”

พลาดรักวิศวะภูธร
เพราะความผิดพลาดในคืนนั้น ทำให้เปลี่ยนความสัมพันธ์ของเขาและเธอที่ไม่มีวันมาบรรจบกันได้ไปตลอดกาล “เธอมันนิสัยไม่ดี ได้ฉันแล้วคิดจะทิ้ง ผู้หญิงดี ๆ เขาไม่ทำกันหรอก” “ถ้าฉันมันผู้หญิงไม่ดี พี่ก็อย่ามายุ่งกับฉันสิ” “เรามาไกลเกินกว่าที่จะพูดคำนั้นแล้ว ไปตกลงกันดี ๆ ดีกว่า” "ได้กันแล้ว พี่ต้องทำตัวเบอร์นี้เลยเหรอ" "เบอร์ไหน?"เขายักคิ้วกวนเธอ"เบอร์ตองหรือเปล่า"

เกมพิศวาสกระชากใจ
“นี่! จะทำอะไร” พิมพ์พิศาร้องถามหน้าตาตื่นเมื่อมือใหญ่ยื่นมารวบร่างเธอเข้าไปกอดโดยไม่บอกไม่กล่าว สองมือเล็กยกยันอกกว้างไว้สุดแรง “ก็คุณบอกว่าผมไม่สนใจคุณ ตอนนี้ผมก็เลยจะสนใจคุณไง” หน้าตาถมึงทึงแปรเปลี่ยนเป็นเจ้าเล่ห์ได้อย่างรวดเร็วจนตอนนี้พิมพ์พิศาเริ่มระแวง “อย่ามาทำบ้าๆ ที่นี่นะทัพพ์ ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ” พิมพ์พิศาหันหน้าหลบริมฝีปากหยักที่โน้มเข้ามาหาพัลวัน ทำให้ทัพพ์ที่หมายจะจูบปากอิ่มเพื่อลงโทษที่เธอไปซบอกชายอื่นเลยพลาดเป้าไปโดนแก้มบ้าง จมูกบ้าง “จะดิ้นทำไม” คนอยากจูบดุเข้าให้ แต่มีหรือที่พิมพ์พิศาจะสนใจ ตอนนี้เธอทั้งผลักทั้งตบทั้งหยิกอีกคนเพื่อให้ตัวเองหลุดไปจากอ้อมกอดรัดแน่น “นายก็ปล่อยฉันสิ แล้วก็หันมองด้วยว่าที่นี่มันไม่ใช่ที่ส่วนตัว นายจะมาทำบ้าๆ ไม่ได้เด็ดขาด” คนตัวเล็กแย้งเสียงเขียว นัยน์ตาก็ขุ่นคลั่ก “ใครบอกทำบ้าๆ นี่ผมกำลังจะแสดงความรักกับเมียต่างหาก” “ฉันไม่ใช่เมียนาย!” เพราะโมโหที่ถูกกอดรัดแน่นจนแทบหายใจไม่ออกพิมพ์พิศาจึงโต้กลับไปแบบไม่คิด เลยทำให้หน้าหล่อเหลาขรึมขึ้นมาทันตา “พูดใหม่อีกทีสิ” ทัพพ์ย้ำชัดทุกถ้อยคำ “ฉันพูดชัดแล้ว” “งั้นเหรอ” **ภาคต่อ เพลิงปรารถนายั่วหัวใจ (อินทัช รินนภัส) **

ลวงรักวายุ
เงินสองล้านแลกกับการที่นายต้องมานอนกับฉัน

เซ็ตอุ่นเตียงร้อนแรง นิยายจีน
เซ็ตอุ่นเตียงร้อนแรง นิยายจีน เรื่องแรก ข้าเป็นนางอุ่นเตียงของพ่อสามีในยุค 70 หลังจากที่นางได้ไปจดทะเบียนสมรสกับคุณชายเทียนหยู จากหญิงสาวบ้านป่าเข้าสู่เซี่ยงไฮ้ หลินฮวาก็กลายเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของลูกชายตระกูลฟู่ นางหาได้เต็มใจในการแต่งงานครั้งนี้ไม่ เพราะผู้เป็นพ่อที่ครอบงำและเจ้าเล่ห์ของนาง ท่านได้ขายนางมาเพื่อเงินทองและความสุขสบายของทุกคนในครอบครัว แต่หลินฮวาก็ยังมีความหวัง นางคิดว่าจะมีความรักที่เบ่งบาน แต่เทียนหยูผู้เป็นสามี เขาเป็นลูกที่ไม่เอาไหน และสมองมีเพียงน้อยนิดที่จะคิดอะไรเองได้ อยู่ใต้อาณัติของท่านพ่อ วันเวลาแห่งการเริ่มต้นใหม่ที่คิดว่าจะดี แต่ทว่านางกลับได้ขึ้นเตียงกับพ่อสามี ท่านฟู่เทียนเฉิน ผู้ที่เป็นคนเลือกลูกสะใภ้ และถูกใจหลินฮวามาก ๆ ในเมื่อลูกชายไม่เอาไหนอย่างเทียนหยูทำหน้าที่สามีที่ดีไม่ได้ เขาก็จักทำเอง เรื่องที่สอง ลูกสะใภ้อุ่นเตียงของพ่อสามีแซ่บ เมื่อสามีไม่ทำการบ้าน แล้วยังนอกใจ คุณพ่อว่างทำให้ได้ไหม ความอุ่นเตียงจึงเกิดขึ้น แต่เริ่มองศาเดือดจนเตียงร้อนแทบเผาไหม้ นิยายเรื่องนี้ไม่มีอะไร ดำเนินไปด้วยเซ็กซ์ค่ะ แก่หรือ คำนี้ไม่มีอยู่ในสารบบของเขา ส่วนเธอ... อย่างไรก็ได้ แค่ไม่เหงา และมีอะไรทำทั้งวันก็เพียงพอ เรื่องที่สาม ร้อนทุกองศา Friend นะโว้ย เพื่อนกันทั้งนั้น แต่เขาสองคนรักผู้หญิงคนเดียวกัน หากตกลงกันได้ บนเตียงมีสามคนก็ไม่แปลก บทนำ “อะไรกันนักหนาน่ะพวกนาย” “ซือหลิน... ชีวิตมันสั้นนะ” “ซือหนิง... ฉันรักเธอนะ” “เฮ้ย! แต่ว่าฉัน...” หญิงสาวมองหน้าทั้งสองคนสลับกันไปมา ที่ไม่เลือกเพราะอะไรซือหนิงรู้อยู่แก่ใจ “ฉันก็รักเธอ... ซือหนิง” “แล้วไงเนี่ย ไม่นะ ฉันไม่เลือกใครทั้งนั้น” “ซือหนิง พวกเราอยู่กันแบบเราสามคนได้ไหม” “ใช่ ฉันขอเถอะ” “หา!”

ซ่อนเงารัก ใต้แรงปรารถนา
นางรักเพียงเขามาหลายปี แต่เขากลับรักเพียงพี่สาวแท้ ๆ ของนางเพียงคนเดียว ในวันที่คิดจะตัดใจ เขากลับพึ่งรู้ตัวว่า หัวใจของเขาปรารถนาแต่เพียงนาง “ฟางเยว่ เจ้าเป็นของข้า… ของข้าเท่านั้น” "กู้ฟางเยว่" บุตรีคนเล็กของเสนาบดีกู้ฮ่วน สตรีที่รักมั่นเพียงแค่ชายคนเดียว เขาเป็นสหายสนิทของพี่สาวแท้ ๆ ของนาง "เฉินตงหยาง" องค์ชาย 9 หรือ "ฉีอ๋อง" แห่งซานโจว ท่านอ๋องเย็นชา สุขุม สันโดษ และรักสงบ แต่กลับชื่นชอบพี่สาวนาง "กู้อันหลิน" บุตรีคนโตของเสนาบดีกู้ นางงดงาม มากไปด้วยความรู้ เป็นที่หมายปองของบุรุษทั้งแคว้น จนกระทั่ง... "ลูกตัดสินใจอภิเษกกับอวี้อ๋องเจ้าค่ะท่านพ่อ" พี่สาวของนาง ตัดสินใจแต่งงานกับ อวี้อ๋อง "ฟ่านเยี่ยนหรง" ซึ่งทูลขอนางกับฮ่องเต้ และนั่นทำให้ ฉีอ๋องอย่าง เฉินตงหยาง รู้สึกราวกับบรรพตถล่มลงมาทับหัวใจของเขา ฟางเยว่รู้ว่า ตัวเองมิอาจสู้พี่สาวของนางได้ ในหัวใจของเขา จึงเลือกที่จะถอยออกมา แต่ทว่า.... ท่านอ๋องกลับพึ่งรู้ใจตัวเองว่า คนที่พระองค์รัก และปรารถนาจะครอบครอง มิใช่พี่สาวของนาง.... “ท่านอ๋อง…” "ข้าขอโทษ ข้าผิดไปแล้ว ข้าทำร้ายเจ้ามาโดยตลอด ข้าขอโทษ" “ท่านกำลังขอโทษข้า เรื่องอันใดกัน” “ทุกเรื่อง ทุกอย่างที่เคยทำ ข้าทำร้ายเจ้า” “ท่านเมาแล้วท่านอ๋อง ข้าต้องรีบกลับไปที่ห้องโถง” “ไม่! อย่าไป ข้าไม่ให้เจ้าไปฟางเยว่” “ท่านกำลังคิดอะไรอยู่ นี่ท่านกำลังสับสน ได้โปรดเถิดเพคะท่านอ๋อง ปล่อยข้า อย่า…” เขาปล่อยนางไปไม่ได้ หากปล่อยนางไปวันนี้ ก็ไม่รู้ว่าอีกเมื่อใด ที่ฟางเยว่จะยอมพบเขาอีก ตอนนี้เขาต้องการให้นางเข้าใจ แม้ว่าจะช้าเกินไป ก็ไม่อยากเสียนางไป “ท่านอ๋องปล่อยข้า กรี๊ด!” ฝากติดตามเรื่องราวความรัก ของทั้งคู่กันด้วยนะคะ นิยายแนวรัก โรแมนติก มีดราม่าเพียงเล็กน้อย เน้นความสัมพันธ์ของตัวละคร ยังคงเป็นแนวสุขนิยม รักเดียวเช่นเดิมค่ะ *** นิสัยของตัวละคร เป็นเหมือนคนทั่วไป ไม่ได้แสนดี นางเอกจ๋า พระเอกตลอดกาล แต่เป็นไปตามสิ่งแวดล้อมและความคิดในเวลานั้นที่พบเจอ ในนิยายมีฉากบรรยายบทอีโรติกค่อนข้างละเอียด ไม่เหมาะสำหรับผู้ที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านนะคะ
