ตอนที่ 7

เขาไม่ควรติดใจเธอ เรื่องราวที่เกิดขึ้นไปแล้วคงแก้ไขอะไรไม่ได้ ปราชญาบอกตัวเองว่าเขาพยายามชดเชยรับผิดชอบเท่าที่ทำได้แล้ว เป็นเธอต่างหากที่ไม่ยอมรับมัน

อาจจะหวังอัพค่าตัว! ใครจะไปรู้ว่าผู้หญิงแบบนั้นจะมีลูกเล่นอะไรบ้าง บ่อยไปที่ทำเป็นไม่สนใจเงินทองเพื่อจะเรียกร้องกอบโกยในวันข้างหน้าในจำนวนมากขึ้นไปอีก

เขาไม่ควรนึกถึงเนื้อตัวขาวอวบอัด รวมถึงเซ็กส์ดุเดือดเร่าร้อนในคืนนั้นด้วย ทั้งหมดมันเกิดขึ้นจากฤทธิ์ยาไม่ใช่เพราะความปรารถนาอันแท้จริงในใจ

กับคนอื่นเขาก็นอนด้วยได้เหมือนกัน

ปราชญาพิสูจน์ความจริงเรื่องนี้ด้วยการแวะไปสถานบันเทิงอันคุ้นเคยก่อนหน้าที่จะเกิดเรื่องราวระหว่างเขากับหนึ่งนาง ช่วงหลังเขามัวแต่ยุ่งกับงานจนไม่มีเวลาแวะเวียนไปปลดปล่อยความต้องการของร่างกายเป็นระยะเวลานานแล้ว น่าจะสักสองสามเดือนเห็นจะได้ คู่ควงคนล่าสุดก็เลิกร้างบอกลากันไปเกือบครึ่งปี ไม่แปลกอะไรหากร่างกายเขาโหยหาเรื่องอย่างว่า

“คุณปราชหายไปสักพักเลยนะคะ”

ปราชญาล้วงบุหรี่นอกจากกระเป๋า จุดแล้วเดินตามเจ้าของร้านเข้าไปข้างใน อีกฝ่ายชวนคุยเสียงหวานตามปกติ

“วันนี้มาคนเดียวเหรอคะ”

บรรยากาศรอบตัวน่าตื่นเต้น แสงไฟวิบวับส่องระยิบเร้าอารมณ์วาบหวาม หญิงสาวเนื้อตัวอวบอัดไม่ต่างจากหนึ่งนางเดินทอดสะพานส่งสายตาวาวให้เขาอย่างมีเลศนัย ถึงวัยเขาจะนำหน้าด้วยเลขสี่แต่นิสัยมีวินัยและเจ้าระเบียบทำให้ชายหนุ่มดูแลตัวเองเป็นอย่างดี

“อรเรียกเด็กให้มั้ยคะ”

เขาพยักหน้าแทนคำตอบ เลือกที่นั่งด้านในสุดที่เดิมซึ่งเคยจองเป็นประจำ แป๊บเดียวพนักงานเสิร์ฟก็ยกชุดเครื่องดื่มออกมาวางโดยไม่ต้องสั่ง เจ้าของร้านที่นี่รู้ใจเขาเป็นอย่างดี

เด็กที่อรนภาเรียกให้เขามาถึงหลังจากเครื่องดื่มเพียงอึดใจเดียว เธอยกมือไหว้แล้วนั่งเบียดลงแนบข้าง กลิ่นน้ำหอมหวานเอียนลอยล่องแตะปลายจมูก ปราชญาเผลอกระเถิบตัวหนี หญิงสาวถึงกับชะงัก ผงะกับท่าทีเหมือนรังเกียจ

“ร้อนน่ะ” เขาอ้างเพราะรู้ว่าตัวเองเสียมารยาท

อีกฝ่ายรีบปรับตัวปรับใจออดอ้อนเสียงหวาน

“ลิตาชงให้นะคะ”

“อืม” ฝืนสักหน่อยน่าจะดีขึ้น ปราชญายอมให้เธอขยับเข้ามาใกล้ใหม่อีกครั้ง รับเครื่องดื่มจากมือเรียวบอบบางแล้วโอบรอบเอวเธอคลอเคลียข้างแก้มอย่างที่ควรจะเป็น กลิ่นน้ำหอมหวานเอียนทำเอาชะงัก

เด็กนั่นใช้น้ำหอมอะไร กลิ่นก็ไม่ได้หรูหราสักเท่าไหร่แต่ทำไมติดตรึง ถึงตอนนี้ยังรู้สึกเหมือนความหอมนั้นยังอวลอยู่ปลายจมูก หวานเหมือนกลิ่นกุหลาบแต่ก็ซุกซนน่าเอ็นดู จูบแล้วอยากจะจูบอีกไม่เลิกรา ปกติเขาไม่ชอบกลิ่นน้ำหอมผสมกลิ่นเหงื่อ มันจะฉุนแสบจมูกจนต้องหันหน้าหนี แต่หนึ่งนางไม่ใช่ เนื้อตัวเธอไม่เหมือนคนอื่น จูบเท่าไหร่ก็ไม่เบื่อ สูดดมเท่าไหร่ยิ่งอยากสัมผัสแตะต้องไปเรื่อย ๆ

“คุณคะ”

อีกฝ่ายเรียกดังจนเขาสะดุ้ง ปราชญาเผลอทำหน้าดุด้วยความเคยชิน

“ขอโทษค่ะ พอดีเห็นคุณนั่งเหม่อ”

“รับงานข้างนอกมั้ย” เขาถามกำกวม แต่เป็นอันรู้กันว่าหมายถึงอะไร เธอพยักหน้า

“แต่ต้องรอร้านเลิกก่อนนะคะถึงจะไปได้”

ปราชญาไม่ขัด เหลืออีกแค่ไม่กี่ชั่วโมงเขารอได้ ดีเหมือนกันจะได้นั่งปลดปล่อยอารมณ์หงุดหงิดจากการทำงานออกไปบ้าง

เพื่อไม่ให้เสียเวลา ปราชญาจึงเลือกโรงแรมใกล้ ๆ ร้าน เปิดห้องแล้วโอบเอวหญิงสาวที่ตัวเขาเองไม่แม้แต่จะถามชื่อขึ้นห้องไปพร้อมกัน

ภายในห้องค่อนข้างสลัว ตอนแรกหญิงสาวจะเดินไปเปิดไฟแต่ปราชญาห้ามเธอไว้ เขาถอดเสื้อเชิ้ตโยนไปที่โซฟา อีกฝ่ายจึงปลดเปลื้องพันธนาการอันเป็นเดรสสายเดี่ยวสีดำทิ้งลงรวดเร็ว

“อาบน้ำก่อน”

ปราชญาออกคำสั่งแล้วทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟา หยิบบุหรี่ขึ้นจ่อปาก อีกฝ่ายถึงกับขมวดคิ้วด้วยความฉงน

“อาบพร้อมกันมั้ยคะ”

เขาส่ายหน้า พยักเพยิดให้เธอเข้าไปแล้วนั่งรออยู่ที่เดิม

พอเธอพ้นสายตาก็ถอนหายใจแรง ๆ

‘เบื่อ’ ไม่รู้สึกตื่นเต้นเลยแม้แต่น้อย ขนาดเนื้อตัวเปลือยเปล่าอวบอัดขาวสล้างแบบที่ชอบเปิดเผยอยู่ตรงหน้ายังไม่รู้สึกต้องการเลยสักนิด เป็นปกติเขาคงกระโจนใส่แบบหน้ามืดตามัวตอนนี้พอเธอชวนอาบน้ำเขากลับปฏิเสธ!

โคตรปัญญาอ่อน!

‘บ้าฉิบ’ ปราชญาพ่นลมหายใจแรง ๆ ระบายความหงุดหงิด ความคิดมันคอยแต่จะวนกลับไปหาผู้หญิงที่ตัวเองไม่ชอบหน้าอยู่ตลอดทั้งวัน

เขาดูดบุหรี่แรง ๆ อัดแน่นจนเต็มปอด แว่วเสียงครางในรถคืนนั้นยังติดหู เนื้อตัวนุ่มนิ่มจับตรงไหนก็เหมาะมือ

อกเท่าไหร่นะ ไม่แน่ใจเหมือนกันแต่ขนาดกำลังดีไม่เล็กไม่ใหญ่ อวบนิด ๆ ทำไมเด็กนั่นดีได้ขนาดนั้น ปากก็หวาน แค่นึกถึงช่องท้องก็วูบวาบราวกับมีแมลงตัวเล็กไต่ยุบยับนับร้อยวิ่งวนไปมา

สุดท้ายความอดทนของปราชญาก็สิ้นสุด ตอนที่หญิงสาวเปิดประตูออกจากห้องน้ำพร้อมผ้าขนหนูเพียงผืนเดียวจึงมีเพียงเงินจำนวนนึงทิ้งไว้ที่ข้างเตียงแทนคำขอโทษแต่ปราศจากปราชญาในห้องนั้นแล้ว!

หนึ่งนางนอนซมเสียดายเงินห้าแสนอยู่สามวัน พอรอยแดงตามเนื้อตัวเริ่มหายก็กลับมาเรียนและทำงานตามปกติ

หมดเวรหมดกรรมกันไปเสียที ก่อนออกจากบ้านเธอยกมือท่วมหัว เกิดชาติหน้าฉันใดถ้าได้เกิดเป็นคนจะไปเกิดไกล ๆ หมอปราช

วันไหนเขามาตักบาตรหน้าบ้านเธอก็จะยอมเป็นคนบาปไม่ใส่บาตรทำบุญ นับจากวันนี้ไปถ้าแม่เขามาจ้างเธอสระผมอีก หนึ่งนางจะบอกไปเลยว่า

‘คิวเต็มค่ะคุณป้า’

“เป็นอะไรอีหนึ่ง นั่งหน้าถมึงทึงเหมือนสาปแช่งใครในใจ” มินนี่ที่เพิ่งมานั่งข้าง ๆ ถามขึ้นแบบไม่คิดอะไร ก็เห็นเพื่อนทำปากขมุบมิบตาลุกวาววาบ วาววาบอยู่อย่างนั้น คงคิดเป็นอย่างอื่นไม่ได้นอกจากกำลังแช่งชักใครสักคนอยู่

“เออว่าแต่สรุปแกไม่รับใช่มั้ย ไอ้รีวิวฟอกฟันขาวน่ะ”

“ไม่ทำ”

“โอ้ย!” มินนี่บ่น “อีคนสวย อีคนมีช่องยูทูป เล่นตัวเหลือเกิน แล้วไอ้ที่เคยพูดว่าอยากได้เขาเป็นผัวจนตัวสั่นน่ะ ไม่เอาแล้วหรือไง”

“ผู้ชายคนอื่นมีเยอะแยะ หมอปราชไม่ได้รวยคนเดียวเสียเมื่อไหร่” หนึ่งนางยักไหล่บอกให้เพื่อนรู้ว่าโนสน โนแคร์จ้ะ ถึงจะเสียตัวไปหลายรอบก็เถอะ!

เสียเงินห้าแสนด้วยเมิงงง! อยากจะโผกอดเพื่อนก็กลัวเพื่อนจะสงสัย

“จ๊ะ แต่ผู้ชายรวยคนอื่นไม่ได้ชื่อหมอปราชไง”

“แกพูดอย่างนี้หมายความว่าไง” หนึ่งนางกลอกตาไปมาเหมือนคนมีชนักติดหลัง

“เปล๊า ไม่ได้มีความมงความหมายอะไรหรอกจ้า ไม่รับก็ไม่รับ ฉันจะได้บอกเอเจนซี่เขาไปว่าแกติดงานอื่น”

“ตามนั้นแหละ” หนึ่งนางหยิบหนังสือเรียนขึ้นวางตรงหน้า อีกสองเดือนเธอก็ถึงเวลาสอบเทอมสุดท้าย หลังจากนั้นเธอก็จะเดินสายสมัครงานบริษัทใหญ่ ๆ แม่บอกว่าจะช่วยเธอส่งใบสมัครไปให้กับเพื่อน ๆ ที่เคยทำงานด้วยกัน

เธอคงได้งานบริษัทข้ามชาติที่ไหนสักที่ ภาษาอังกฤษเธอก็เริ่ดใช้ได้อยู่ ถึงตอนนั้นเธอจะพบเจอผู้ชายที่ทั้งหล่อและรวยอีกมากมาย

ช่างหัวหมอปราชเถอะ! ลืม ๆ เรื่องคืนนั้นไปด้วยให้มันเหมือนฝันที่พอตื่นมาก็ปิ๊ง! หายไปทันที

“อีหนึ่ง ๆ”

มินนี่สะกิดยิก ๆ หนึ่งนางหน้ามุ่ยจะหันไปด่าเรื่องว่าเพื่อนขัดจังหวะความคิด ยังไม่ทันได้ทำหรอก ประกายดาววิ่งกระหืดกระหอบมาพร้อมผมสวยดำขลับปลิวไสว พรวดเข้ามายื่นโทรศัพท์จ่อหน้าจนเธอผงะ “หนึ่ง! ดูข่าวหรือยัง”

“ยัง” เธอส่ายหน้าประสาซื่อ ก็ถามว่าดูหรือยังก็บอกว่ายัง

ประกายดาวยื่นโทรศัพท์มือถือพรวดมาจ่อตรงหน้า

“รถเทปูนเบรกแตกวิ่งชนบ้านแกเนี่ย แม่แกบาดเจ็บด้วย ไม่มีใครโทรแจ้งเลยเหรอ”

ในข่าวระบุว่ารถเทปูนได้รับการว่าจ้างจากคนในหมู่บ้านไปเทพื้นลานจอดรถด้านหน้าเกิดสายเบรกขัดข้องคนขับรถเลยตัดสินใจหักหลบเข้าชนประตูรั้วบ้านเธอเพราะเห็นว่าไม่มีคนอยู่

ไม่อยู่กับผีน่ะสิ!

จังหวะนั้นนวลสอางค์แม่ของหนึ่งนางกำลังรดน้ำต้นไม้อยู่ใกล้ ๆ ประตู แต่เพราะขาพิการจึงนั่งอยู่บนรถเข็น มองเผิน ๆ จะเหมือนว่าไม่มีคนอยู่ข้างใน

พอได้ยินเสียงบีบแตรสนั่นหวั่นไหวนวลสอางค์ก็ชะโงกหน้ามามอง เห็นว่าเป็นรถบรรทุกปูนกำลังพุ่งเข้ามาจะหลบก็ไม่ทัน ไม่ได้คล่องแคล่วเหมือนคนขาดี ๆ เลยถึงคราวซวยประตูล้มทับขาเต็ม ๆ

สิ้นคำบอกของประกายดาวมือถือหนึงนางก็ดังระรัว เธอกดรับมือไม้สั่น ทางโรงพยาบาลแจ้งมาว่าแม่เธอต้องผ่าตัดด่วนเพราะกระดูกแตก

หนึ่งนางลุกพรวดพราด คว้ากระเป๋าได้ก็วิ่งกระหืดกระหอบไปหน้ามหาวิทยาลัย มินนี่กับประกายดาวและพรนภาวิ่งตามมาด้วย กรูตามมาด้วย ทั้งหมดขึ้นแท็กซี่ไปด้วยกัน

ถึงโรงพยาบาลก็ถามหาคนเจ็บ พนักงานบอกทางให้ก็วิ่งหน้าตาตื่นไปอีกรอบ หมอกำลังเดินออกมาพอดีหนึ่งนางถลาเข้าไปจับแขนหมอไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง ถามเสียงสั่น

“แม่เป็นยังไงบ้างคะหมอ”

“คงต้องผ่าตัด” หมอตอบสั้น ๆ อธิบายเพิ่มเติมเท่าที่จำเป็น “กระดูกขาหักจากแรงกระแทกไม่สามารถรักษาได้ด้วยการใส่เฝือก”

ไม่มีความลังเลในใจ หนึ่งนางบอกทันที

“ผ่าได้เลยค่ะ”

ยังไงก็ได้ขอให้แม่อย่าเป็นอะไรก็พอ

#นิยายรัก #นิยายโรมานซ์ #นิยายออนไลน์ #นางเอกท้อง #พระเอกเป็นหมอ #นิยายอ่านเพลินๆ