ตอนที่ 4

ตัวหนึ่งนางเองไม่ได้คิดและไม่รู้หรอกว่าคำพูดไร้สาระของเธอวันนั้นจะทำให้หมอปราชมองเธอเปลี่ยนไป จากวันนั้นถึงปัจจุบันหมอปราชไม่ได้แต่งงานกับเธอ และยังเกลียดเธอม๊าก มาก ทั้งที่ความจริงเธอลืมเรื่องวันนั้นไปแล้วด้วยซ้ำ คำพูดเหล่านั้นไม่ได้ฝังอยู่ในส่วนไหนของความทรงจำเลย เธอก็ได้แต่งงเป็นไก่ตาแตกไปว่าทำไมเขาจึงเกลียดเธอขนาดนั้น เกลียดจนงุนงงว่าวันนี้ตอนนี้ทำไมเรื่องนี้ถึงเกิดขึ้นได้

"อีกรอบนะ"

หนึ่งนางไม่ได้นับหรอกว่าครั้งที่เท่าไหร่ เรี่ยวแรงเธอหมดลงตั้งแต่เขาพาขึ้นไปยอดเขาครั้งที่สอง เพียงแต่ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาจึงดูไม่มีวี่แววจะจบเรื่องคืนนี้ลงเลย

"อื้อ" เธอแค่อึดอัดจึงร้องออกไป แต่เขาตีความเป็นว่าเธอตกลงจึงเริ่มขยับอีกครั้ง

หนึ่งนางครางแผ่ว เนื้อตัวแดงเป็นปื้น ทั้งผื่นทั้งรอยขย้ำจากเขาปะปน ดวงตาหวานปรืออย่างไร้เรี่ยวแรง

"คุณ"

"เหนื่อยเหรอ" ฤทธิ์ยาเริ่มแผ่ว ปราชญาปาดเหงื่อชื้นบนใบหน้าสวย ไรผมปัดแปะป่ายเปรอะปรกหน้า ยิ่งเธอปรือตาปรอย ๆ ใจเขายิ่งสะท้าน

เหมือนกำลังถูกยั่ว

จากที่ว่าจะพอก็อดใจไม่ไหว ก้มจูบเรียกอารมณ์หวามให้คนตัวเล็กใต้ร่างอีกรอบ

"รอบสุดท้ายนะ" เสียงกระซิบแหบพร่ากึ่งเว้าวอน

หนึ่งนางจับเบาะแน่น ลำแขนแกร่งโอบรัดรอบเอวกิ่ว เขามองแผ่นหลังขาวด้วยความรู้สึกแปร่งปร่า ทั้งเกลียดชังและต้องการในเวลาเดียวกัน

"อื้อ" แรงเธอจะหมด ไหล่ลู่ลงกับพื้น มือที่จับเบาะเลื่อนไหลลงเบื้องล่าง

ปราชญาลอบยิ้ม ตาสีเข้มฝังรอยแห่งชัยชนะแบบที่เจ้าตัวเองก็ไม่รู้ว่ามี

ลมหวิวปลิวพัดลอดผ่านช่องว่างน้อยนิดเรื่อยไล้ผิวกายเปลือยเปล่า ปราชญาเร่งจังหวะกระชั้น นำพาความรู้สึกเขาและเธอขึ้นจ่อปากเหว ก่อนจะทิ้งดิ่งลงมาพร้อมความรู้สึกทั้งซ่านและสุข เขาหมดแรงซบหน้าลงแนบแผ่นหลังชื้นเหงื่อ สักพักจึงจูบซอกคอชื้นแล้วถอนตัวออกห่าง

หนึ่งนางไม่มีแรงแม้แต่จะปรือตามอง รู้เพียงว่าเขาผละออกไปแล้ว เธอนอนขดตัวราวทารกน้อยอยู่เบาะหลัง หายใจหอบแล้วจึงช้าลงเป็นจังหวะ

เขากดกระจกลงให้ลมภายนอกพัดผ่านเพิ่มหมุนเวียนเข้ามา เหลียวหยิบเสื้อสูทตัวใหญ่จะห่มกันลมหนาวให้ หนึ่งนางปัดออก บ่นเสียงหงุดหงิดว่าร้อน

เขาจึงตามใจ

ส่วนตัวเองหยิบบุหรี่ในช่องเก็บของระหว่างเบาะ สวมกางเกงแล้วออกไปข้างนอก

มีเพียงความมืดมิดของราตรีกาลโอบล้อม เสียงจั๊กจั่นหวีดหวิวดังระงม ท่อนบนเขาเปลือยเปล่า ท่อนล่างสวมกางเกงตัวเดิม ในมือคีบบุหรี่นอกปล่อยควันร้อนลอยอวลในอากาศ หลังฤทธิ์ยาหมดปราชญาได้แต่หงุดหงิดตัวเองและเจ็บใจโชคชะตาที่พาเธอมาอยู่ตรงนี้พอดี

ไอ้พวกเพื่อนเวรนั่นเอาอะไรให้เขากิน วอดก้านั่นมีอะไร ยาปลุกอารมณ์แน่ เขาถึงมีอาการแบบนั้น แล้วทำไมต้องเป็นยัยเด็กแก่แดดที่น่ารังเกียจคนนี้ด้วย

เขาหงุดหงิดเพราะเคยคิดว่าจะไม่มีทางให้เด็กนี่สมหวังเด็ดขาด

"ถ้าคุณหมอรวยแล้วมาแต่งงานกับหนึ่งนะ"

ฝันไปเถอะ! ปราชญาบอกตัวเองทุกเมื่อเชื่อวัน ไม่มีทางที่เธอจะได้เห็นขาอ่อนเขาหรอก

บัดซบที่ตอนนี้เธอเห็นมากกว่าขาอ่อนไปไกล

บุหรี่ใกล้จะหมดมวน เขามองนาฬิกา ใกล้จะตีสามแล้วจึงชะโงกหน้าเข้าไปมองคนที่กำลังหลับในรถ ปล่อยไว้อย่างนี้คงไม่ดี

พอบุหรี่หมดมวนแล้วเขาก็ทิ้ง เปิดประตูหยิบสูทคลุมร่างเปลือยเปล่า เธอนิ่งไม่ขยับคงหลับไม่รู้เรื่องไปแล้ว เขาช้อนเธอขึ้นอุ้มใช้ขาดันประตูรถปิด ก่อนจะเดินเร็ว ๆ พาหนึ่งนางฝ่าความมืดขึ้นไปบนห้อง

พออยู่ในที่สว่างก็เห็นว่าผิวขาว ๆ เป็นจ้ำเต็มไปหมด

"เจ็บหรือเปล่า"

น้ำเสียงเจือความเป็นห่วง คำตอบมีสองอย่างคืออือกับอา หนึ่งนางเพลียจนลืมตาไม่ขึ้นอีก เขาจึงไม่กวนอีกปล่อยเธอหลับอย่างนั้นจนกระทั่งเช้า

หนึ่งนางสะดุ้งตื่นตอนเกือบบ่ายโมงเพราะเสียงโทรศัพท์ดัง ยันตัวลุกขึ้นด้วยสภาพไม่สู้ดีนัก ผมยาวยุ่งเหยิง รู้สึกเหนอะหนะตัวไปหมด หน้าวิ้งเป็นมันวับเลยทีเดียว

ยื่นมือหยิบโทรศัพท์ข้างเตียงขึ้นรับ เสียงแม่แหวลั่นแหลมแสบแก้วหูกรีดมาตามสาย

"มึงหายไปกับผู้ชายที่ไหนเนี่ย"

เป็นแม่ลูกที่กันเองเวอร์ หนึ่งนางเลียปากนิดนึง ก็หายมากับผู้ชายจริง ๆ นี่แหละ ผู้ชายข้างบ้านด้วย คนที่เขาโคตรเกลียดหนึ่งน่ะแม่

"บ้านเพื่อนน่ะแม่ อ่านหนังสือสอบ"

อ่านหนักมาก จนแทบจะคลานเป็นหมาลงจากเตียงแล้วเนี่ย

"แล้วทำไมไม่บอก"

"ส่งไลน์ไปบอกนะ มันไม่ไปเหรอ" โกหกพกลมตกนรกทั้งเพแต่จะทำยังไงได้ ขืนบอกความจริงไปแม่ช็อกตายพอดี

"แล้วจะกลับมั้ยบ้านเนี่ย หรือจะเป็นสัมภเวสีนอนบ้านคนนั้นทีคนนี้ทีต่อ"

"พักนึงแหละแม่ แม่รีบก็มารับสิ" ทำท้าทายไปอย่างนั้น เธอรู้หรอกว่าแม่ไม่มาเพราะขาพิการ บาปก๊รรม บาปกรรมอีหนึ่งเอ้ยยย แซวปมด้อยแม่

แม่บ่นอีกสองสามประโยคก็วางไป เธอรู้ว่าแม่ก็แค่ห่วง แต่นิสัยเป็นคนพูดจาโผงผาง ไอ้จะโทรมาถามดี ๆ ว่า หนึ่งลูก อยู่ไหนทำไมไม่กลับบ้านจ๊ะเหมือนแม่คนอื่น ๆ เขาคงไม่ได้ ก็ได้ประมาณนี้แหละ

แม่วางหูแล้วหนึ่งนางก็วางตาม ดันตัวลุกนั่งเหลียวไปมองรอบ ๆ ว่าอยู่ที่ไหน

ไม่ใช่ห้องเธอแน่ ห้องเธอต้องมีตุ๊กตาหมาหน้าย่นที่เธอซื้อมาเพราะหน้าเหมือนหมอปราช แต่ห้องนี้ไม่มี

หรือห้องหมอปราช

ก็โซเดมาคอมกันทั้งคืนจะเป็นห้องใครไปไม่ได้ ต้องห้องหมอปราชเท่านั้นแหละ

ห้องเหมือนเจ้าของเปี๊ยบ ผ้าปูที่นอนสีเทาสลับสีดำ อึมครึมน่าเกรงขาม เหมือนเขาที่ชอบทำหน้าดุ ๆ ใส่

อย่างอื่นก็ดุ!

คิดถึงเมื่อคืนแล้วหน้าร้อนผ่าว หมอปราชไม่ปรานีเธอเลย ลุยเอา ๆ เหมือนตายอดตายอยาก คนอย่างเขาไม่น่าจะอดอยากจนขนาดฟาดเอา ๆ ขนาดนี้

แล้วยังไงต่อ?

ถึงตอนนี้หนึ่งนางกลับคิดไม่ออกว่าควรจะเป็นอย่างไรต่อไป จะเรียกร้องหาความรับผิดชอบแบบว่า ‘หมอต้องมาเป็นแฟนหนึ่ง’ แต่เธอก็ไม่ได้พิศวาสอะไรเขาขนาดนั้นเสียหน่อย แล้วก็ไม่คิดว่าเขาจะพิศวาสเธอกลับขนาดนั้นด้วย

หรือว่าใช่! เธอก็สวยอยู่นาว่าไป หนุ่ม ๆ ที่มหาวิทยาลัยจีบกันเกรียวอยู่ เวลามีงานกีฬาก็ได้ดอกไม้กรุบกริบพอให้ได้ภูมิใจบ้างเหมือนกัน

แต่อย่างไรก็ตามความจริงก็คือความจริง ชีวิตหนึ่งนางลำบากลำบนตั้งแต่เกิด ตอนพ่ออยู่ก็ลำบากเพราะต้องทนฟังพ่อกับแม่ทะเลาะกันเรื่องพ่อชอบเอาเงินแม่ไปจุนเจือญาติ ๆ พอพ่อตายก็ต้องลำบากช่วยแม่ทำงานเพื่อให้มีเงินใช้หนี้จะได้ไม่ต้องออกจากบ้านหลังใหญ่ที่เคยอยู่ เธอจึงไม่ใช่ผู้หญิงช่างฝัน หนึ่งนางอยู่กับความเป็นจริงล้วน ๆ

เรื่องที่จะได้สมรสสมรักกับเขาจึงตกไป เขาแสดงออกว่าเกลียดเธอยังกับไส้เดือนกิ้งกือขนาดนั้นจะเอาความรู้สึกแบบไหนมาคบกัน

โอเคเรื่องนี้ปัดตกไป!

หรือจะให้รับผิดชอบเป็นเงิน ก็ไม่ได้อีก เธอถอนหายใจ เขาก็ด่าเธอปาว ๆ ว่าผู้หญิงหิวเงิน นางสาวหนึ่งนางก็มีศักดิ์ศรีหรอกนะ ถึงชีวิตจะดีจะร้ายก็ไม่ยอมให้เขามาดูถูกง่าย ๆ หรอก

อันนี้ก็ต้องปัดตกไปอีก!

เอ้อ! แล้วเหรออะไรให้หวังอีก ไม่มีเลย ไม่มีเลยจ้า เสียตัวฟรีอีก …หนึ่งเอ้ยยย

...................................................

เขาว่าคู่กันแล้ว ไม่น่าจะแคล้วคลาดดดดด

#นิยายรัก #นิยายโรมานซ์ #นิยายออนไลน์ #นางเอกท้อง #พระเอกเป็นหมอ #นิยายอ่านเพลินๆ