Chapter 4

“เพลงกินให้เองค่ะ”

“ชอบกินขิงเหรอเรา?” พี่เกียร์ยอมกินโจ๊กที่ฉันตักขิงออกให้

“ไม่ค่ะ” ฉันตอบพลางยิ้มจนเห็นฟันทุกซี่ คนตรงหน้าขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย

“อ้าว?”

“แต่เพลงชอบกินทุกอย่างเลยค่ะ” ฉันก็เหมือนคนทั่วๆไป อะไรอร่อยๆฉันก็ชอบกินหมดแหละ ไม่ถึงสองนาทีโจ๊กในถ้วยฉันก็เกลี้ยง ไม่ได้สงวนท่าทีต่อหน้าหนุ่มหล่อๆเลยสักนิด เพราะฉันถือคติที่ว่ากินข้าวอิ่มท้องมองผู้ชายอิ่มทิพย์ ซึ่งก่อนจะมองผู้ชายเราต้องอิ่มท้องไว้ก่อน..ว่าแต่โจ๊กถ้วยเดียวฉันยังไม่อิ่มเลย จะสั่งอีกพี่เกียร์จะหาว่าฉันเป็นคนตะกละไหมนะ

“กินหมูสับกับตับให้หน่อย” เขาตักของที่บอกลงในถ้วยของฉันพร้อมกับไข่ที่เขายังไม่ได้กินแถมยังมีเนื้อโจ๊กอีกด้วย โอเค ถ้ามีคนตักอาหารให้เราไม่ควรปฏิเสธ ยิ่งผู้ชายหน้าตาดีแล้วด้วย

“พี่เกียร์กินน้อยจัง ปาท่องโก๋ก็ไม่กิน” คาดว่าคงจะรักษารูปร่างแหละ ฉันได้ยินมาว่าเมื่อก่อนพี่เกียร์เป็นอดีตแชมป์มวยสากลสมัครเล่น

“กินเยอะๆจะได้ตัวสูงๆ พี่นึกว่ามากับเด็กประถม” เขากดยิ้มมุมปาก มือหนาขยี้ผมฉันคล้ายกับจะเอ็นดู นอกจากฉันจะเป็นผู้หญิงตัวเล็กแล้ว ยังหน้าเด็กอีก คนที่ไม่รู้จักต่างพากันคิดว่าฉันเป็นเด็กมัธยมกันทั้งนั้น

“โห พี่เกียร์ ความสูงของผู้หญิงหยุดตั้งแต่มอปลายแล้วป่ะ” ฉันยู่หน้าให้คนตรงหน้า

“แล้วแม่อยู่โรงพยาบาลไหนล่ะ”

“โรงพยาบาลประจำจังหวัดค่ะ ยายบอกว่าอาจจะได้ผ่าตัดตอนบ่าย” ฉันโทรคุยกับยายล่าสุด กระดูกข้อศอกของแม่ผิดรูปต้องทำการผ่าตัดเพื่อฝังเหล็กดามไว้ข้างใน

“เดี๋ยวเพลงสั่งโจ๊กไปฝากแม่กับยายก่อนนะคะ” ยายคงกำลังเฝ้าแม่ที่ยังช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ อาจไม่มีเวลาออกมาหาซื้ออาหาร ฉันจึงขอให้พี่เกียร์แวะซื้อน้ำ กระดาษทิชชูและของใช้จำเป็นไปด้วย

พอไปถึงโรงพยาบาลฉันก็เข้าไปเยี่ยมแม่ซึ่งพักรักษาตัวอยู่ที่ห้องพักผู้ป่วยรวม เพราะห้องพิเศษต้องมีค่าใช้จ่ายที่เบิกจากบัตรทองไม่ได้

“พี่เกียร์ขอบคุณที่มาส่งนะคะ” ฉันยกมือไหว้ขอบคุณและทำการตอบแทนโดยการเลี้ยงอาหารเช้าที่เขาพยายามจะแย่งจ่ายแต่ดันพกมาแค่บัตรเครดิต แน่นอนว่าร้านไม่รับ พี่เกียร์ยังดึงดันจะจ่ายค่าอาหารหนึ่งร้อยบาทผ่านแอพธนาคาร ซึ่งป้ารำพึงก็ยังอยากรับเงินสดอยู่ดี ฉันจึงรีบส่งเงินให้เจ้าของร้านและดึงพี่เกียร์ออกจากร้านทันที

“กลับตอนไหนน่ะเรา มีเรียนรึเปล่า?” ฉันได้กลิ่นบุหรี่ผสมกลิ่นมิ้นท์จางๆจากตัวของเขา ใบหน้าหล่อเหลาคร้ามคมดูอ่อนเพลียเหมือนคนอดนอน ก็ต้องไม่ได้สิ..เขาขับมาทั้งคืนโดยมีฉันนอนหลับข้างๆตลอดคืนเช่นกัน แถมยังไปนอนซบอกให้เขาขับรถยากไปอีก

“เพลงว่าจะอยู่จนกว่าแม่จะกลับไปพักฟื้นที่บ้านค่ะ หลังผ่าตัดหมอบอกว่าไม่เกินสองวันก็กลับบ้านได้ เพลงแชทไปบอกเพื่อนๆแล้วค่ะ” วันนี้เป็นวันศุกร์คงขาดเรียนแค่วันเดียว เย็นวันอาทิตย์ฉันน่าจะได้เดินทางกลับถึงกรุงเทพฯตอนเช้าก็คงจะเข้าเรียนเลย

“ประมาณสองวันใช่ไหม?”

“ค่ะ พี่เกียร์ขับรถดีๆนะคะ” ฉันยิ้มกว้างให้คนตรงหน้าอีกครั้ง ช่างเป็นสองวันที่ดีจริงๆ ได้นั่งรถหรูแถมคนขับยังหล่อมาก เหมือนอยู่ในความฝันแล้วกำลังจะตื่นขึ้นมาจากฝันที่ดีที่สุด

“พี่มีธุระจะทำที่นี่พอดี ถ้าเพลงจะกลับทักมาหาพี่ละกัน เผื่อพี่ยังอยู่เชียงใหม่” พี่เกียร์ส่งคิวอาร์โค้ดเพื่อแอดไลน์ยื่นมาตรงหน้าฉัน ฉันแอดไลน์เขาไปแบบงงๆ ระหว่างเรามันต้องมีอะไรต้องเกี่ยวข้องกันอีกเหรอ?

“งั้นเพลงเข้าไปหาแม่ก่อนนะคะ”

“แล้วเจอกันนะ” พี่เกียร์บอก แต่คงไม่ได้เจอหรอกเพราะตอนกลับฉันตั้งใจจะนั่งรถโดยสารประจำทางกลับ แค่นี้ก็รบกวนเขามากพอแล้ว..

ตริ้ง..ตริ้ง..เสียงเตือนโปรแกรมแชทสีเขียวแบบรัวๆ ทำให้เกียร์ต้องหยิบมันขึ้นมาเปิดอ่านอย่างเสียไม่ได้

Cairo : ไอ้เกียร์มึงอยู่ไหน? ทำไมไม่มาเรียน มึงอยากเรียนจบไหม

Auto : แม่ง!! มาเกเรอะไรตอนปีสี่วะ ไอ้บ้า!!

Ami : ยายมึงบอกว่า มึงออกไปดูที่ทำโกดังสินค้าแล้วหายออกจากบ้านไปเลยพร้อมกับรถคันเก่งที่ไม่ยอมให้ใครนั่ง

Auto : ตอนนี้ครบยี่สิบสี่ชั่วโมงแล้ว กูต้องแจ้งความคนหายไหม

Cairo : อ่าว ไอ้เกียร์ อ่านแล้วทำไมไม่ตอบ เออ อย่างน้อยมึงก็ยังไม่ตาย

Ami : สรุปมึงอยู่ไหน ยายมึงถาม

Auto : มึงอยากรู้ก็บอกมาเหอะ โทรถามกูทั้งคืน กูผัวมึงเหรอ?

Ami : ให้เหลือผู้ชายคนเดียวกูก็ไม่เอามึงหรอกออโต้

Cairo : พวกมึงจะตีกันตอนนี้ไหม? เกียร์ มึงอยู่ไหน

Gear Knight : เชียงใหม่

Auto : เชียงใหม่!!! อยากไปเที่ยววอร์มอัพก็ไม่บอก

Cairo : ไปทำบ้าอะไรวะ พวกกูคิดโปรเจคจนหัวจะแตก แม่ง..เสือกอยากเที่ยว

Ami : กูชอบสาวเจียงใหม่

Auto : กลับวันไหน แม่กูอยากกินไส้อั่ว

Cairo : ตอบกูก่อน มึงไปทำอะไร

Auto : ติดหญิง?

Ami : เผื่อกูด้วยหนึ่งคน

Cairo : มึงเป็นอะไรรึเปล่า? อกหักเสียใจ บอกกูได้นะ

Gear Knight : เปล่าๆ กูมาหาสับปะรดเมืองเหนือที่จะเอามาทำโปรเจคไง

Auto : ก็คุยกันว่าเปลี่ยนเป็นแตงโมแล้วไง เผื่อมึงยังไม่รู้

Gear Knight : โอเค กูเข้าใจผิด

Ami : กลับวันไหนเกียร์

Gear Knight : สองสามวันนี่ล่ะ

Cairo : โอเค ขับรถดีๆ

Auto : อย่าลืมไส้อั่ว แม่กูบอก

Ami : แม่มึงหรือมึง มึงอยากกินไส้อั่ว ไอ้ออโต้

Auto : นี่ก็จิกกูเหลือเกิน กูผัวมึงรึไง

Ami : ไอ้!!! ด่ามึงคงไม่เจ็บหรอก หน้ามึงมันหนายิ่งกว่าปูนฉาบยิปซั่ม

Cairo ออกจากกลุ่ม