Unintentional love รักที่ไม่ได้ตั้งใจ บทที่ 5

“ที่นี่ถึงจะคับแคบแต่ฉันคิดว่าคงไม่เป็นไร รอเว่ยหลันติดต่อมาจากนั้นค่อยหาวิธีส่งคุณไปหาเว่ยหลันกับคุณอา” เธอครุ่นคิดและพูดออกมาด้วยท่าทางจริงจังมาก

“ความจริงคุณไม่ต้องทำถึงขนาดนี้ก็ได้ ผม...”

“จำเป็นสิคะ ถ้าคุณโดนจับได้จะทำยังไง ได้ยินมาว่าคนพวกนั้นที่ออกมาตามหาพวกคุณท่าทางน่ากลัวมาก” เซวียนลู่มองเขาจากนั้นลังเลเล็กน้อย “เมื่อคืนฉันลองส่งข้อความไปหาเว่ยหลัน ไม่แน่ว่าอีกสองสามวันเว่ยหลันจะติดต่อกลับมา”

“คุณติดต่อพวกเขาได้?” เขาเสียงดังขึ้นอย่างลืมตัว

เซวียนลู่ประหลาดใจเล็กน้อย “ไม่เชิงหรอกค่ะ ปกติแล้วฉันมักใช้วีแชทไม่ก็โทรคุย แต่ครั้งนี้ไม่รู้ทำไมเว่ยหลันบอกให้ฉันใช้เมล์ติดต่อ ฉันส่งข้อความไปสองสามครั้งแต่ก็ยังไม่มีข้อความตอบกลับเลย”

“อ๋อครับ” เขาพยักหน้าช้าๆ

“คุณวางใจได้ ตอนนี้หลายอย่างอาจยังวุ่นวายเว่ยหลันเลยยังไม่มีเวลาอ่านเมล์ ฉันจะเล่าเรื่องของคุณให้เว่ยหลันฟังรับรองเขาต้องรีบตอบกลับมาแน่”

“อย่านะครับ! ผมหมายถึงผมกลัวพวกเขาจะกังวล แค่ผมรู้ว่าพวกเขาอยู่ที่ไหนแล้วค่อยตามไปสมทบ คุณก็รู้แม่ของผมอยู่กับพวกเขา หากท่านรู้ว่าผมยังหนีไม่พ้นท่านอาจเป็นกังวล”

“อ๋อ” เธอพยักหน้าอย่างเข้าอกเข้าใจ ดูเหมือนเคยได้ยินมาเหมือนกันว่าแม่ของเขาป่วย “นั่นสินะเว่ยหลันเองก็เก็บความลับไม่เก่งด้วย”

หญิงสาวไม่เห็นเลยว่าเขาลอบถอนหายใจออกมา

“ถ้าอย่างนั้นคุณก็อยู่ที่ไปก่อน ไว้ฉันจะพยายามติดต่อเว่ยหลันให้ได้”

“ครับ ผมขอบคุณคุณมากจริงๆ ถ้าไม่ได้คุณผมเองก็ไม่รู้ว่าจะไปขอความช่วยเหลือใคร” เขาพยักหน้า “แต่...เรื่องที่ผมอยู่ที่นี่...”

“ฉันไม่บอกใครหรอกค่ะรับรองได้”

เขาพยักหน้าด้วยท่าทีโล่งอก “ว่าแต่เรื่องที่เกิดขึ้นคุณได้ยินมาว่ายังไงบ้างครับ”

“ฉันรู้มาไม่มากหรอกค่ะ เว่ยหลันเองก็มาหาแบบรีบร้อน บอกแค่ว่าจะเล่าให้ฟังทีหลัง ฉันได้ยินรุ่นพี่ที่ทำงานบอกว่าตระกูลซูถูกฟ้องร้องคดีฉ้อโกง บริษัทของคุณอาถูกฟ้องล้มละลาย นอกจากนั้นยังมีหนี้สินที่ไม่อาจชดใช้ เขาไม่อยากถูกจับก็เลยหนีออกไปกลางดึก เว่ยหลันเองก็บอกว่านัดพบกับคุณอาแต่ยังไม่รู้สถานที่ เรื่องถูกพูดไปต่างๆ นานา ไม่รู้ว่าเรื่องไหนเชื่อได้ไม่ได้ พี่ที่รู้จักกันบอกว่าตำรวจกำลังสืบอยู่เลยไม่รู้ว่าความจริงเป็นยังไง”

ฟู่อวี๋เสียนพยักหน้าอีกครั้ง “ครับ”

หลังกินมื้อเช้าเป็นโจ๊กผักรสชาติดีจนหญิงสาวกินไปสองชาม ฟู่อวี๋เสียนก็อาสาเก็บถ้วยชามเช่นเคย เซวียนลู่มองเขาจากทางด้านหลัง สายตาเหม่อลอยไปชั่วครู่

...ตอนนั้นหลังจากเห็นรอยยิ้มของเขา เธอเองก็เอาแต่เหม่อลอยจนเห็นเขาเดินจากไปไม่ได้เดินเข้าไปทักทาย

“คุณต้องไปทำงานกี่โมงครับ” เขาหันกลับมาทำให้หญิงสาวสะดุ้ง

“อ้อ เอ่อ...เก้าโมงครึ่งค่ะ” เงยหน้ามองนาฬิกาเซวียนลู่เหมือนเพิ่งนึกอะไรขึ้นได้ “งั้นฉันยังมีเวลา” พูดจบก็วิ่งเข้าไปอาบน้ำและรีบร้อนราวกับกำลังจะออกไปข้างนอก

เธอยังย้ำไม่ให้เขาออกจากห้องหลายครั้ง จนเห็นเขารับปากจึงยิ้มกว้างและออกจากห้องไป

ครึ่งชั่วโมงต่อมาเซวียนลู่กลับมาพร้อมกับของสดจากซุปเปอร์มาเก็ต ยังมีเสื้อผ้าของผู้ชายสองสามชุดแม้กระทั่งบ๊อกเซอร์ของผู้ชายก็ยังหยิบมาด้วย

ฟู่อวี๋เสียนอึ้งไปเล็กน้อย “ความจริงไม่ต้องก็ได้ ผม...”

หญิงสาวหน้าแดงเรื่อรู้สึกอายขึ้นมา ตอนที่เลือกก็เลือกแบบสุ่มๆ ยิ่งตอนจ่ายเงินยิ่งไม่ต้องพูดถึง...

“คุณออกไปไม่ได้นี่คะ สวมไปก่อนไม่ใช่ของดีมากแต่ฉันจับดูแล้วน่าจะใส่สบาย แก้ขัดไปก่อน งั้นฉันไปทำงานแล้วนะคะน่าจะกลับก่อนสี่ทุ่ม”

“เอ่อ ครับ” เขายังคงโบกมือตอนที่หญิงสาวปิดประตูห้อง

มองถุงผ้ามีตราสัญลักษณ์จากซุปเปอร์มาเก็ตที่จำได้ว่าอยู่ห่างออกไปสองช่วงตึก ที่นั่นมีทั้งของกิน ของใช้ที่จำเป็น เวลาแค่ครึ่งชั่วโมงแต่กวาดของมาได้ขนาดนี้ดูเหมือนเซวียนลู่จะวิ่งไปและวิ่งกลับอย่างรีบร้อน...