Unintentional love รักที่ไม่ได้ตั้งใจ

ภายในห้องเย็นฉ่ำจากแอร์คอนดิชั่น มือเรียวดึงพู่กันกลับพร้อมกับจุ่มลงบนถาดสีก่อนลากบนผืนผ้าใบด้วยรอยยิ้มไม่กี่ชั่วโมงก่อนภาพนี้ยังคงว่างเปล่าแต่บัดนี้ภาพทุ่งดอกทานตะวันกลับถูกเสกสรรค์ขึ้น

ใบหน้าพึงพอใจของเซวียนลู่ทำให้คนที่กำลังยืนมองอยู่ด้านหลังถอนหายใจ “ในที่สุด!!!”

เซวียนลู่สะดุ้งเฮือก “พี่ยังไม่กลับไปอีกเหรอคะ! ตกใจหมดเลย”

“ฉันจะกลับไปได้ยังไง กลับไปก็ไม่เห็นสิว่าเธอผลาญภาพวาดดีๆ ไปกี่ภาพ ดูสิ สวยๆ ทั้งนั้นแต่กลับโดนเธอย่ำยีจนขายไม่ได้แล้ว”

หวังมั่นทำหน้าคล้ายอยากร้องไห้ ภาพทุ่งดอกทานตะวันกว่าเจ็ดแปดภาพก่อนหน้านี้ มีร่องรอยสีดำพาดผ่านเพราะไม่ได้ดังใจคนวาด

ครึ่งปีมานี้แกลเลอรี่ที่หญิงสาวเปิดร่วมกันกับเซวียนลู่ไปได้สวยกว่าที่คิด เธอบริหารส่วนเซวียนลู่เป็นจิตรกร เสียอย่างเดียวคือแม้ภาพที่จิตรกรสาววาดเสร็จแล้วจะดูสวยงามมีชีวิตชีวา แต่เจ้าตัวที่เป็นคนวาดกลับติโน่นไม่พอใจนี่ ยิ่งเป็นภาพที่มีลูกค้าสั่งทำ เซวียนลู่ก็ยิ่งเคร่งครัดกับตัวเองเป็นพิเศษ วาดไปห้าถึงหกภาพถึงจะยอมพยักหน้ายอมให้ปล่อยออกไป

เดิมทีหวังมั่นเองก็เป็นจิตรกร อุบัติเหตุหลังทะเลาะกับแฟนทำให้หญิงสาวกลับมาวาดภาพแบบเดิมไม่ได้แล้ว

แม้มีใจรักแต่กลับไม่อาจเดินตามทางที่เคยฝัน เมื่อได้รู้จักเซวียนลู่ผ่านอาจารย์ที่มหาวิทยาลัย ทั้งสองถูกชะตาจึงร่วมกันลงทุนเปิด The Hope Gallery ขึ้น

เมื่อจิตรกรคนดีพยักหน้า หวังมั่นก็รีบยกภาพออกไปด้วยความหวาดระแวง

เซวียนลู่เห็นก็หัวเราะออกมา “พี่ต้องเวอร์ขนาดนั้นด้วยหรือไง ภาพวาดสามารถส่งผ่านความมีชีวิตชีวา พี่ไม่ใช่เคยพูดเองหรอกเหรอ ภาพที่ยังไม่สมบูรณ์จะส่งต่อให้ลูกค้าได้ยังไง เสียชื่อร้านหมด”

“ย่ะ” หวังมั่นค้อนก่อนเหลือบไปมองกองภาพวาดที่เสียไปก่อนหน้า ใบหน้าเจ็บปวดนั้นทำให้เซวียนลู่กลอกตา

เมื่อเก็บภาพวาดพ้นมือเซวียนลู่ก็เดินกลับมา “ว่าแต่ช่วงนี้เป็นอะไรไป พี่เห็นนะจิตใจไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวเลย”

“ไม่มีอะไรค่ะ” เซวียนลู่ปฏิเสธ

“อย่ามาปฏิเสธ เห็นๆ อยู่ ว่างๆ เวลาเธอวาดรูปลองถ่ายคลิปตัวเองไว้สิ เห็นชัดเลย”

หญิงสาวถอนหายใจออกมาเบาๆ “ก็...มีเรื่องนิดหน่อย”

หวังมั่นนั่งลงข้างๆ มองอีกฝ่ายเริ่มจัดการเก็บล้างพู่กัน “เรื่องของซูเว่ยหลันเหรอ”

หญิงสาวเลิกคิ้ว “พี่รู้ได้ยังไงคะ?”

“เธอรู้จักกับพี่ที่มหาวิทยาลัยมาเกือบสองปี เปิดร้านด้วยกันมาอีกครึ่งปี เรื่องเงินเธอไม่เคยขาดมือแต่กลับมาเบิกเงินช่วงนั้นพอดี พี่ไม่รู้ก็แปลกแล้ว ที่มหาวิทยาลัยเองก็พูดกันให้ทั่ว เงินนั่นเขามาขอยืมล่ะสิ”

เซวียนลู่พยักหน้า ได้ยินอีกฝ่ายถอนหายใจหญิงสาวก็ยิ้ม “ไม่เป็นไรหรอกค่ะฉันแค่หวังว่าเขาจะปลอดภัยดี”

“ถึงแม้เขาจะไม่คืน?” หวังมั่นหงุดหงิดขึ้นมา “พี่ได้ยินว่าเขาลอบหนีออกนอกประเทศไปแล้ว ไม่ต้องหวังเลยว่าจะกลับมา ข่าวออกครึกโครมว่าพ่อของเขาฉ้อโกงคนอื่น หนำซ้ำพี่ชายของเขาก็ทำผู้หญิงท้องแล้วบังคับให้ทำแท้งอีก”

“เอ๋” เซวียนลู่ไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน

“พี่ได้ยินมาก็ไม่รู้ว่าจริงไม่จริง เรื่องเงินน่ะช่างเถอะ แต่พี่ว่าเธอห้ามติดต่อกับเขาเด็ดขาดดีที่สุด พี่ได้ยินมาว่าเจ้าทุกข์คดีนี้เขาส่งคนออกไปตามหาครอบครัวนั้นไปทั่ว ดีไม่ดีเป็นพวกในตลาดมืดหรือเปล่าก็ไม่รู้ ถ้าเขาสืบจนรู้ว่าเธอเคยให้ยัยนั่นยืมเงินเธอจะเดือดร้อนเปล่าๆ”

เซวียนลู่มีท่าทางไม่สบายใจขึ้นมา