Unintentional love รักที่ไม่ได้ตั้งใจ บทที่ 6

ฟู่อวี๋เสียนเดินไปยังระเบียงห้อง ทันได้เห็นแผ่นหลังของหญิงสาวเดินตรงไปยังป้ายรถเมล์ อพาร์ทเม้นของหญิงสาวอยู่ชั้นสองจึงเห็นด้านล่างค่อนข้างชัด เขามองจนมั่นใจว่าหญิงสาวขึ้นรถเมล์ออกไปแล้วจึงกลับเข้าด้านใน

เขาเดินไปยังหลังฉากกั้นหน้าเตียงที่ใช้หวายเทียมสานเป็นตารางถี่ๆ จากนั้นสำรวจไปรอบๆ แต่ยังไม่ทันได้จับต้องอะไรมือถือก็ดังขึ้นเสียก่อน

“ตรวจสอบเมล์ของซูเว่ยหลันทุกเมล์ว่าแกะรอยได้มั้ย...ใช่ ทุกเมล์...ให้คนของเราเช็คดูกล้องวงจรปิดแถวอพาร์ทเม้นของเซวียนลู่ช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมาด้วย ดูว่าเขามายังไง กับใคร ขึ้นรถอะไรออกไป ไปที่ไหน”

เขาวางสายและก้มลงมองตัวเองที่ยังคงสวมชุดนอนสั้นเต่อลายกิ่งไผ่ หันกลับไปมองโซฟาตัวยาวที่มีหมอนกับผ้าห่มพับเป็นระเบียบเรียบร้อย ในใจรู้สึกผิดต่อเซวียนลู่ขึ้นมา ทั้งน้ำเสียง แววตา ท่าทาง รวมไปถึงคำพูด เขาดูออกว่าเธอไม่ได้โกหกเขาแม้แต่เรื่องเดียว

คนบางคนดูยากแม้รู้จักกันมานานก็ไม่อาจมองออกว่าดีหรือชั่ว แต่กับคนบางคนแม้ไม่สนิทสนมกลับสามารถมองออกจากท่าทางการแสดงออก ยิ่งคนอย่างเซวียนลู่คิดอะไรก็ไม่อาจปิดบัง ก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกผิดที่หลอกใช้อีกฝ่ายแกะรอยคนตระกูลซู

ซูเฉิง ตาแก่ที่เป็นเหมือนกระต่ายเจ้าเล่ห์มีสามโพรง หลังก่อคดีฉ้อโกงโดยการเอาทรัพย์สินของแม่เขาไปจำนอง พร้อมกับโยนความผิดให้แม่ของเขาแล้ว เขากลับหอบเงินสดหลบหนีไปกับลูกสาวและลูกชายอย่างสบายใจ

แม่ของเขาพอรู้อาการป่วยก็กำเริบ ไม่นานก็ยังมีข่าวว่าเกิดเรื่องกับน้องสาวของเขาอีก...

ตอนแรกคนของเขาร่วมมือกับตำรวจสืบหาจนพบเบาะแสไปจนถึงสนามบิน เหตุการณ์คล้ายถูกจัดฉากขึ้นแต่เมื่อเครื่องลงกลับไร้ตัวคน กระทั่งตำรวจมั่นใจแล้วว่าเขาไม่ได้ขึ้นเครื่องออกนอกประเทศ แต่กลับหลบหนีด้วยเส้นทางอื่น

คนของเขาสืบจนพบว่าคนสุดท้ายที่ซูเว่ยหลันมาพบคือเซวียนลู่ ทั้งๆ ที่คนเป็นพ่อหอบเงินสดมากกว่าร้อยล้านหยวนหลบหนี

เรื่องการสืบหาตัวคนตระกูลซู เขาขอเวลาหุ้นส่วนในบริษัทของแม่เป็นคนจัดการเอง รับปากว่าทุกอย่างจะต้องคลี่คลาย ดังนั้นเรื่องนี้จึงถูกปิดบังเอาไว้เป็นอย่างดี แม้มีข่าวลือมากมายแต่กลับไม่มีใครรู้ลึกถึงเบื้องหลัง

เขานึกไม่ออกเลยว่าทำไมคนลูกถึงต้องบากหน้ามายืมเงินแค่ไม่กี่หมื่นหยวนจากเซวียนลู่ ที่แท้ทุกคนก็แยกกันหนีจากนั้นนัดพบกันนี่เอง...

เขาลองมาเดินดูรอบๆ แต่ฝนกลับตกลงมาอย่างไม่มีเค้ามาก่อน ตอนนั้นเองที่เขากำลังนึกถึงแม่และน้องสาวฝาแฝด...ความเศร้าและความสิ้นหวังในใจทำให้เขาเลือกที่จะเดินตากฝน

ใครจะคิด...อยู่ๆ คนที่เขากำลังวางแผนเข้าใกล้ กลับพาตัวมาหาโดยไม่ต้องเปลืองแรง

เพียงแต่...เหตุผลที่อีกฝ่ายถึงกับพาคนแปลกหน้ากลับไปยังอพาร์ทเม้นด้วย กลับทำให้เขาลังเลที่จะหลอกใช้เธอขึ้นมา

เสียงมือถือดังขึ้นอีกครั้งและครั้งนี้เป็นสายจากเพื่อนสนิทของเขา ‘กู้เซิง’

“คุณน้าสุ่ยหนิงรู้สึกตัวแล้ว แต่ตอนนี้ยังไม่ยอมพูดอะไรเลย นาย...จะมาที่โรงพยาบาลมั้ย เขาเอาแต่เพ้อชื่ออวี๋จี”

ได้ยินชื่อของน้องสาวฝาแฝดฟู่อวี๋เสียนชะงัก เขาหลับตาสูดลมหายใจเข้าลึก “ฉันจะไปเดี๋ยวนี้”

เขารีบเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเป็นชุดเดิมของตัวเองเมื่อวานจากนั้นออกจากห้องไป เพราะอย่างนี้เมื่อเซวียนลู่กลับมาถึงอพาร์ทเม้น สิ่งที่พบก็คือความว่างเปล่า

ของที่เธอเพิ่งซื้อมายังคงอยู่ในถุง ไม่ว่าจะเป็นของกิน เสื้อผ้า เมื่อเดินออกไปดูราวตากผ้าเธอพบว่ามีเพียงชุดนั้นของเขาที่หายไป

หญิงสาวกลับมานั่งลงบนโซฟาตัวยาว หมอนกับผ้าห่มยังคงวางอยู่ที่เดิม เป็นหลักฐานว่าเขาเคยมาที่อพาร์ทเม้นของเธอจริงๆ

“ฟู่อวี๋เสียน...”

เซวียนลู่พึมพำเรียกชื่อเขา รู้สึกเหมือนเขาเป็นเพียงภาพลวงตาที่เพียงโฉบผ่านไปมา เธอไม่อาจแตะต้องเพราะกลัวว่าเขาจะหายตัวไปไม่ใช่ความจริง