Unintentional love รักที่ไม่ได้ตั้งใจ บทที่ 3

ตอนที่ยื่นมือออกไปคิดจะดึงเขาเข้าห้องบอกว่าไม่เป็นไร สายตาก็ถูกดึงดูดเอาไว้ หยดน้ำจากเส้นผมที่ปรกลงมาเต็มหน้าผากหยดลงที่ปลายจมูกของชายหนุ่ม ไฝเม็ดเล็กๆ ที่ปลายจมูกของเขาดูเหมือนหากไม่สังเกตก็จะมองไม่เห็น...

“คุณตัวเปียกหมดแล้ว”

หญิงสาวกระแอมเรียกสติตัวเองค่อยๆ ดึงมือกลับจากนั้นหมุนตัวกลับเข้าไปค้นกุกกักในตู้เสื้อผ้า “นี่ค่ะอาบน้ำก่อน นี่เป็นชุดนอนตัวที่ใหญ่สุดเท่าที่ฉันมีแล้ว คุณอาบน้ำเปลี่ยนชุดจากนั้นฉันจะซักชุดนี้ให้”

เขายังยืนนิ่งไม่ยื่นมือออกมารับ “คุณ...รู้จักผม?”

เซวียนลู่เลิกคิ้วแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ “ก็ต้องรู้จักสิคะ ไม่งั้น...” ฉันจะพาคุณกลับมาที่บ้านทำไม?

โชคดีที่หญิงสาวนึกขึ้นได้ดังนั้นจึงไม่ได้พูดออกมา

เธอเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่เหมือนกัน แม้จะเคยพบเขาแต่ก็ไม่ใช่ว่ารู้จักกันจริงๆ จังๆ ที่รู้ๆ ก็คือเขาเป็นพี่ชายที่เป็นลูกติดของแม่เลี้ยงของซูเว่ยหลัน

“อาบน้ำเปลี่ยนชุดก่อนนะคะเดี๋ยวไม่สบาย จากนั้นค่อยคุยกัน” เธอดันหลังเขาเข้าห้องน้ำไปซึ่งเขาก็ยอมทำตามโดยดี

เขาอาบน้ำราวๆ สิบห้านาทีในที่สุดก็ออกมา ตอนที่ก้าวออกจากห้องน้ำกลิ่นบะหมี่ก็หอมฟุ้งไปทั่วห้อง “คุณกินมื้อเย็นแล้วหรือยังคะ ฉันต้มบะหมี่เผื่อคุณด้วยนั่งสิคะ”

เห็นเขาก้มลงมองตัวเองสวมชุดนอนสั้นเต่อ เซวียนลู่พยายามกลั้นยิ้มและบอกให้เขานั่งลง

“คุณบอกว่าอาทิตย์ก่อนเว่ยหลันมาที่นี่?”

“ค่ะ” หญิงสาวพยักหน้า “ว่าแต่ทำไมคุณยังอยู่ที่นี่ละคะ เว่ยหลันบอกว่าจำเป็นต้องออกนอกประเทศนี่”

“ผม...ติดต่อพวกเขาไม่ได้”

เซวียนลู่เลิกคิ้วมองเขา “คุณไปไม่ทันเหรอคะ วันนั้นเว่ยหลันบอกว่าต้องรีบไปเดี๋ยวไม่ทัน เขาไม่ได้พูดอะไรมาก บอกแค่ว่าครอบครัวกำลังเดือดร้อน หลายวันมานี้มีคนมาเที่ยวตามหาพวกคุณ เคยมีคนมาถามฉันเหมือนกัน ฉันเองก็สงสัยว่าถ้าเว่ยหลันออกนอกประเทศไปแล้วทำไมคนพวกนั้นยังมาวนเวียนอยู่แถวนี้”

“เขาบอกคุณหรือเปล่าครับว่าจะไปที่ไหน”

“ไม่ได้บอกหรอกค่ะ ดูเหมือนเขาเองก็ยังไม่รู้ว่าคุณอาจะพาไปที่ไหน แต่ก่อนไปเขาบอกว่าจะรีบติดต่อกลับมา เขาไม่เคยผิดคำพูด” เมื่อนึกขึ้นได้ก็มองหน้าเขา “คุณแม่ของคุณละคะไปด้วยกันกับคุณอามั้ย”

เขานิ่งไปครู่หนึ่ง “ครับ เพราะอย่างนี้ผมจึงต้องตามหาพวกเขาให้เจอ ผมติดต่อพวกเขาไม่ได้เลย”

“อ๋ออย่างนี้นี่เอง” เซวียนลู่รู้สึกเห็นใจเขามาก “คุณพักอยู่แถวไหนเหรอคะ ทำไมมาเดินอยู่แถวนี้”

“ผม...ไม่มีที่พักครับ”

“เอ๋!!!”

“ทุกอย่างฉุกละหุกเกินไป ตอนนั้นมีคนบุกเข้าไปในบ้านคุณอาแค่บอกให้รีบหนี”

เซวียนลู่เงียบไปเพราะพอจะได้ยินมาจากซูเว่ยหลันอยู่บ้าง มองดูมือถือของเขากับเงินอีกแค่ไม่กี่ร้อยหยวนบนโต๊ะ เธอเป็นคนล้วงมันออกมาจากในกระเป๋าเสื้อโค้ทของเขา เพราะตอนนี้ชุดเปียกชุ่มของเขาหมุนอยู่ในเครื่องซักผ้า

“กินอะไรก่อนเถอะค่ะ บะหมี่ร้อนๆ คลายหนาว” หญิงสาวเลื่อนชามบะหมี่พร้อมยื่นตะเกียบให้เขา

เห็นเขาก้มลงกินบะหมี่เงียบๆ ไม่พูดคุย เซวียนลู่เองก็ก้มลงกินบะหมี่เช่นกัน เพียงแต่ตอนที่สูดบะหมี่เข้าปากหญิงสาวกลับกำลังครุ่นคิดด้วยท่าทีเคร่งเครียด ไม่สังเกตสักนิดว่าสายตาคมของเขากำลังลอบแอบมองหลายครั้ง

หลังกินเสร็จเสื้อผ้าก็ซักเสร็จพอดี หญิงสาวเดินไปตากผ้าขณะที่เขาอาสาล้างชาม เมื่อเขาหันหลังกลับมาก็พบว่าหญิงสาวกำลังหอบผ้าห่มกับหมอนมาวางที่โซฟาตัวยาว

“คุณเพิ่งตากฝนมากินยาแล้วนอนพักนะคะเดี๋ยวไม่สบาย ฉันจะเข้าไปอาบน้ำแล้วเข้านอนเหมือนกัน” เงยหน้ามองนาฬิกาบอกเวลาห้าทุ่ม “ดึกมากแล้วราตรีสวัสดิ์”

พูดจบก็เดินหายเข้าไปในห้องน้ำปล่อยให้ชายหนุ่มยืนงงอยู่กลางห้องรับแขก...