Unintentional love รักที่ไม่ได้ตั้งใจ บทที่ 2

“แต่...ถ้ามีข่าวลือว่าออกนอกประเทศ ทำไมคนที่ยังหาตัวก็ยังดึงดันออกตามหาที่นี่อีกละคะ”

หวังมั่นมีท่าทางไม่มั่นใจ “ก็จริงของเธอ ยังไงก็เถอะพี่ว่าเธอระวังเอาไว้หน่อยก็ดี ถ้าเขาติดต่อมาก็ไม่ต้องไปสนใจ เข้าใจมั้ย”

เซวียนลู่เม้มปากครุ่นคิด หวังมั่นจึงได้แต่รู้สึกกลุ้ม

หญิงสาวรู้ดีว่าเซวียนลู่กับซูเว่ยหลันเป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่ยังเรียนมัธยมต้น ตอนเข้ามหาวิทยาลัยก็สอบเข้าที่เดียวกันเรียนก็จบพร้อมกัน ความผูกพันจึงไม่ใช่ว่าคิดจะตัดก็ตัดขาดได้เลย

ด้านนอกฝนตกปรอยๆ หวังมั่นบอกจะไปส่งแต่เซวียนลู่ยืนยันว่าจะนั่งแท็กซี่ ดังนั้นอีกฝ่ายจึงไม่พยายามรบเร้า

“เรื่องที่พี่พูด พี่เป็นห่วงจริงๆ นะ อย่าเข้าไปยุ่งกับเรื่องของคนตระกูลซูอีก คบหาก็เป็นอีกเรื่อง เธอช่วยเขาไปแล้วจากนี้ไปเขาจะเป็นยังไงก็ไม่เกี่ยวกับเธอแล้ว”

“ฉันเข้าใจแล้วค่ะ พี่ขับรถดีๆ นะคะ” เซวียนลู่รู้ว่าหวังมั่นเป็นห่วงจากใจจริงดังนั้นจึงพยักหน้ารับ

เมื่อเรียกรถได้แล้วเซวียนลู่ก็บอกเส้นทางให้กับคนขับ ความจริงแกลเลอรี่กับอพาร์ทเม้นของหญิงสาวห่างกันแค่ยี่สิบนาที แต่เพราะฝนตกรถเริ่มติดจึงใช้เวลามากกว่าทุกวัน

มองออกไปนอกรถสายฝนดูเหมือนจะเริ่มเทลงมามากกว่าเดิม ข้างถนนมีคนมากมายที่วิ่งหนีหาที่หลบฝน แต่...มีคนคนหนึ่งกลับยังคงเดินตากฝนเงียบๆ

ท่าทางคุ้นเคยของเขาทำให้เซวียนลู่ขมวดคิ้ว แม้เจอไม่กี่ครั้งแต่เขาก็ตราตรึงในความทรงจำ

“ทำไมเขายังอยู่แถวนี้? คุณลุงคะช่วยจอดข้างหน้านั่นด้วยค่ะ” หญิงสาวมองด้านนอกและเห็นว่าใกล้จะถึงอพาร์ทเม้นของตนแล้ว หลังจ่ายเงินก็รีบกางร่มวิ่งลงจากรถ

“เดี๋ยวค่ะ คุณ...” เธอตะโกนเรียกชายหนุ่มที่ยังคงเดินตากฝนไปเรื่อยๆ

เซวียนลู่ดึงชายเสื้อด้านหลังของเขาเอาไว้ เขาหันกลับมามองด้วยท่าทางงุนงงปนประหลาดใจ หญิงสาวยิ้มให้เขา

“ทำไมคุณยังอยู่แถวนี้ละคะ”

หญิงสาวมองไปรอบๆ ด้วยท่าทางหวาดระแวง “ได้ยินมาว่ายังมีคนควานหาตัวพวกคุณอยู่เลย”

เขาดูยังไม่เข้าใจว่าเธอกำลังพูดถึงเรื่องอะไร

“คุณจำฉันไม่ได้เหรอคะ ฉันเซวียนเซวียนเป็นเพื่อนของเว่ยหลันไงคะ ครั้งก่อนที่คุณเอาของมาให้เว่ยหลันที่มหาวิทยาลัยฉันก็อยู่ด้วย”

พูดจบก็มีคนสองสามคนเดินมา เซวียนลู่ลดร่มลงเพื่อปิดใบหน้าของเขาไม่ให้คนอื่นมองเห็น ใจเต้นแรงขึ้นทั้งตื่นกลัวและหวาดระแวง

เงยหน้าขึ้นมองเขาที่เอาแต่จ้องเธอนิ่ง เขาคงเดินตากฝนมาได้สักพัก ดังนั้นตั้งแต่ศีรษะจดปลายเท้าจึงเปียกชุ่ม หญิงสาวมองเขาด้วยท่าทางลังเล “คุณ...”

นึกถึงแผ่นหลังของเขาที่ดูสิ้นหวังและโดดเดี่ยวเมื่อครู่

ราวตัดสินใจได้หญิงสาวคว้าข้อมือของเขา “ไปกับฉันค่ะ” เธอออกแรงดึง รู้สึกโล่งออกเมื่อเขายอมออกเดินตามมา เขายังไม่ได้ส่งเสียงเลยสักครั้งตั้งแต่พบกัน เอาแต่มองเธอด้วยสายตางุนงง

ระหว่างใช้คีย์การ์ดสแกนเข้าไปในตึก เซวียนลู่เอาแต่มองไปรอบๆ อย่างหวาดระแวง กระทั่งเข้าไปด้านในและพับร่มเธอจึงพาเขาเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสอง

“คุณเดินท่อมๆ แบบนี้ไม่ปลอดภัยรู้มั้ยคะ ตั้งแต่เกิดเรื่องก็มีคนมาตามหาพวกคุณไม่หยุด อาทิตย์ก่อนเว่ยหลันมาที่นี่แล้วรีบไปก็เพราะมีคนตามหานี่ละ คนพวกนั้นยังอยู่แถวนี้แน่ๆ คนพวกนั้นท่าทางน่ากลัวมาก”

เดิมทีอพาร์ทเม้นของเซวียนลู่ก็เล็กมากอยู่แล้ว ตอนนี้เพิ่มชายหนุ่มตัวสูงมาอีกคนก็ยิ่งดูคับแคบ

เดินเข้าไปก็มองเห็นประตูห้องน้ำ ก้าวไปสี่ก้าวก็เป็นห้องรับแขกที่มีโซฟาตัวยาวตัวเดียว เยื้องไปทางด้านขวาก็เป็นเตียงนอนขนาดสามฟุตและตู้เสื้อผ้า ด้านซ้ายถัดจากห้องรับแขกเป็นครัวเล็กๆ ที่มีหน้าต่างและส่วนของระเบียงยื่นออกไป

เมื่อไฟในห้องส่องสว่างทั้งสองคนยืนเผชิญหน้ากัน เขาตัวเปียกจึงยังไม่ได้ก้าวเข้ามาเหยียบพื้นพรม “ผม...”

หญิงสาวเดินเข้าไปใกล้เพราะเขาคล้ายทำอะไรไม่ถูก