ตอนที่ 6 เข้าทาง 1.1

จากที่กำลังจะหาเรื่องปรึกษาหารือกับพากันทะเลาะกันซะงั้น... ว่าแต่เพื่อนก็คือเพื่อนเช่นเคยคนหนึ่งร้อนอีกคนก็ต้องเย็นลงนักการทูตแบบเขาไม่รอช้า..

"พอเถอะไม่ใช่เด็กๆแล้วมีเรื่องจะเล่าให้ฟัง"

"ก็เล่ามา..."

"วันนี้เจอตาคิวที่บ้าน.."

"บ้านใคร..!"

"ไอ้ธา ให้ข้าพูดจบก่อนดิวะ"

"เอ่อ..โทษๆ"... ชายวัยย่างห้าสิบปีแบบเขากับท่านทูตบางที่ก็มีเรื่องราวให้หัวร้อนอยู่ไหมน้อย..

"ตาคิวมาส่งหนูด้าลูกสาวเรา.."

"แล้วไง..! " หลังจากพูดจบเจ้าสัวเพียรคิดได้ว่าลูกชายคนโตหวงรถมากไม่เคยให้ผู้หญิงนั่งรถเลยนอกจากแม่ของเขาเอง..

"หมายความยังไงไม่เข้าใจ"

"ไอ้นี้เป็นพ่อคนแล้วไม่รู้จักนิสัยลูกตัวเองหรือไงวะ"

"เดี๋ยวๆ ตาคิวรู้จักไอด้าได้ไงลูกสาวแกไม่ได้อยุู่ลำพูนหรือ.?."

________________

ไอด้าหลังจากที่คุณป๋าถามไถ่ตัวเธอก็ขอตัวขึ้นห้องทันทีนั่งประมวลผลว่าสิ่งที่เจอในวันนี้คืออะไร..(ย้อนกลับไปตอนเจอกัน)

เพียงสบตาใจดวงน้อยๆก็เต้นไม่เป็นจังหวะแล้วแถมรอยยิ้มที่แสนละมุนของพี่คิวเอาเธอแทบละลายเลยก็ว่าได้ นั่งคิดวนไปเสียง Lineเตือนเข้ามา..

Q?: พี่ถึงบ้านแล้วนะครับ..

มันแค่ประโยคบอกกล่าวทำไมใจเธอเต้นแรงมากงงตัวเอง..

Q?: หนูด้าครับอ่านไม่ตอบโกรธอะไรพี่ไหมนั้น..

ไอด้า : ไม่ได้โกรธค่ะพอดีกำลังคิดว่าจะตอบอะไรดีค่ะ ^_^

Q?: แค่ตอบพี่ก็ดีใจครับ..ไว้กลางคืนพี่ทักหานะครับ..

ไอด้า : หนูไม่นอนดึกค่ะ

Q?: ไม่เกินสามทุ่มครับทักได้ไหม..

ไอด้า : ได้ค่ะ..??

Q?: ขอบคุณที่อนุญาตนะครับ..

แล้วต้นตอที่ทำใจเธอเต้นแรงก็ออกจากแชทไปเลยทึ้งความวุ่นวายใจให้เธอ...

วันนี้ไอด้าได้ว่าเจอเรื่องที่มหัศจรรย์ในความรู้สึกของเธอเอามากๆเธอไม่เคยรู้สึกกับใครได้เท่ากับคนที่เพิ่งคุยไปก่อนหน้านี้..

เดินมานั่งที่มุมโปรดคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่นึกถึงจันทร์เจ้าขึ้นมาเคยคุยกันค้างไว้อยู่... ~จันทร์เจ้า~

ไอด้า : หนูจันทร์อยู่ไหม...

จันทร์เจ้า : ตอบไม่อยู่จะผิดไหมนร้า

ไอด้า : อ่อ..แมวพิมพ์ว่างั้น

จันทร์เจ้า : หนูด้ามีอะไรค่ะ

ไอด้า : บ่อแต่กึ้ดเติ้งหาบ่ะดาย (ไม่มีอะไรแค่คิดถึงเฉยๆ)

จันทร์เจ้า : แต้อี้ (จริงอ่ะ)

ไอด้า : แม่นหล่ะ

จันทร์เจ้า : กึ๊ดเติ้งก่อมาก่ะ " (คิดถึงก็มาหาสิ)

ไอด้า : รอคุยกับคุณป๋าอยู่..แต่ไปรอบนี้ขากลับจันทร์ต้องกลับมากับเรานะ..

จันทร์เจ้า : อืม ไปอยู่แล้วแหละเรารู้ว่าเธอไม่อยากให้อยู่ที่นี่เดี๋ยวด้าจะไม่สบายใจ..

ไอด้า : เราเดินทางวันไหนเราจะบอกนะรักจันทร์นะคะ

จันทร์เจ้า : รักหนูด้าเช่นกัน..

ตั้งแต่จำความได้ตอนนั้นเธอกับครอบครัวอยู่ลำพูนในช่วงชีวิตหนึ่งเธอมีจันทร์เจ้าเป็นเพื่อนเป็นพี่เป็นน้องเสมอ..

โตขึ้นถึงได้รู้ว่าชีวิตของญาติคนสนิทของเธอรันทดสิ้นดีจากที่รักมากขนาดไหนก็ยิ่งรักมากกว่าที่เคยรักเลยก็ว่าได้ มาดามจะซื้ออะไรให้สิ่งแรกที่เธอขอคือให้แม่ซื้อของที่คล้ายกันไปเลย..

ก๊อกๆๆ ไอด้ายุ่งไหมลูก.."เสียงเคาะทำเธอหลุดจากภวังค์

"ขา..คุณป๋าเข้ามาเลยค่ะ" เธอรู้ว่าไม่มีใครหรอกที่มาทักทายเธอตอนเย็นๆขนาดนี้..

______________

พาร์ทคุณป๋า

พูดคุยกับเพื่อนรักจบก็นั่งคุยงานอยู่ครู่หนึ่งนั่งคิดอะไรเพลินๆ เผลอแว๊บเดียวลูกสาวโตแล้วแถมมีหนุ่มหมายตาแล้วด้วยชีวิตของมนุษย์ก็มีแค่นี้..

เดินผ่านหน้าห้องลูกสาวแวะคุยนิดหนึ่งอีกอาทิตย์กว่าๆเขาก็ต้องบินแล้วสุดท้ายก็ยังห่วงหาอยู่ดี..

พอได้รับอนุญาตคุณพ่อก็หมุนลูกบิดเข้าไปยังห้องนอนของลูกสาว..

"ขึ้นมาตั้งนานยังไม่อาบน้ำอีกหรือเด็กดื้อ"

"ยังค่ะนั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยนี้พึ่งคุยกับจันทร์เสร็จตะกี้นี้เลย" ^__^

"ใช่พ่อว่าจะถามอยู่เราจะลงไปรับจันทร์กันวันไหนดีครับ"

"อืมคุณป๋าติดงานไหมค่ะถ้าติดหนูว่าจะชวนมนต์บินไปด้วยกัน" ^__^

"ไม่ดีครับพ่อไม่ให้ไปแค่สองสาวหรอกนะ"

เอ้าทำไหมค่ะ"...?

"ไปกันแค่สองสาวมันอันตรายลูก หนูๆลงเครื่องที่เชียงใหม่ใครจะไปรับลูกหล่ะ บ้านเราอยู่ลำพูนโน้นเอางี้เดียวพ่อปรึกษาลุงธาแป๊บว่ายังดี..

"ลุงธาคือใครค่ะคุณป๋า.." เธอเริ่มงงกับสิ่งที่คุณพ่อพูด..

"คุณพ่อพี่คิวไงครับ"

"เง้อเกี่ยวไรด้วยอา.."

"..."

"ก็เราเป็นลูกพ่อไงครับใครจะยอมให้บินไปกันแค่สองคน ต้องมีผู้ชายซักคนไปช่วยซัพพอร์ตและคนที่พ่อคิดไว้ก็คงไม่พ้นพี่คิวของหนู "

"คุณป๋า พึ่งเจอหน้าพี่เขาครั้งแรกคุณป๋าไว้ใจพี่เขาหรือค่ะ ." มันไม่ใช่วิสัยของคุณพ่อเธอหรือว่าคุณพ่อโดนพี่คิวตกไปแล้วนี้.. 0__0 "เอ๊ะพี่คิวไม่ใช่ของหนูนะ"... ยกมือส่ายไปมาปฎิเสธ

"ครับไม่ใช่ก็ไม่ใช่ แต่ว่าพี่คิวเป็นลูกชายของเพื่อนพ่อครับไอด้าหนูเข้าใจตรงนี้หน่อยนะครับลูกแต่กับคนอื่นพ่อก็ไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวายกับลูกสาวของพ่อหรอกนะ แต่กับคนนี้ขนาดบังเอิญเจอกันพี่เขายังมีน้ำใจที่จะช่วยหนูเลยไอด้ามองจากความจริงตรงนี้ไงครับ"... ท่านทูตพูดหลักการและเหตุผล

ไม่ใช่ว่าเธอไม่คิดตามแต่มันก็ถูกตอนที่เธอยืนโบกรถเพื่อถามทางถ้าเป็นคนอื่นบางครั้งก็ไม่จอดแถมยังทำมองไม่เห็นอีก " หนูขอเหตุผลค่ะ"

"ง่ายๆเลย ไม่ว่ายังไงพ่อไม่อนุญาตให้บินกันไปสองต่อแน่นอน .." รู้สึกเป็นห่วงลูกมากกว่าไม่ได้คิดอะไรเลยตอนนี้

"แต่คุณป๋าให้พี่คิวไปด้วยแล้วจะไปนอนยังไง"

"บ้านเราออกกว้างไหมไอด้า.." ใช่เลยบ้านคุณย่าของเธอกว้างมากมีห้องโถงที่กว้างใหญ่ตอนเด็กวิ่งเล่นกันจนเหนื่อยเลยก็ว่าได้

"ที่คุณป๋าพูดคือคุณป๋าไม่ว่างแล้วใช่ไหมค่ะ..

"เวลามันกระชันชิดแล้วครับลูกพรุ่งนี้พ่อจะไปบ้านคุณรตีอีกครั้ง..."

"ไปทำไมค่ะ" งงไม่เข้าใจ..

"เอ้าก็เอาลูกเอาหลานไปฝากเขาเราไม่ไปพูดคุยมันไม่งามมั้งครับ"..

"เอ่อใช่"เธอลืมเรื่องนี้ไปเลย "หนูคิดน้อยไปนิดค่ะ' ^__^

พ่อลูกพูดคุยกันต่อไม่ยาวเท่าไหร่มันถึงเวลาทานอาหารแล้ว

แม่บ้านที่มารับจ้างไปเช้า -เย็นกลับขึ้นมาเรียกเพื่อให้หมดหน้าที่รายวันของเธอ..

______________

พาร์ทคิว

หลังจากที่แวะไปพูดคุยกับคุณแม่จบชายหนุ่มขอตัวขึ้นไปห้องส่วนตัวทันทีสิ่งแรกทีี่เขาทำคือทักบอกน้องอยากน้อยก็ได้ทักทายสุดท้ายก็ขออนุญาติน้องเพื่อพูดคุยช่วงหัวค่ำ..

เกิดมายี่สิบปีแล้วไม่เคยคิดและไม่คิดว่าจะมีวันนี้หันไปหยิบโน๊ตบุ๊คเพื่อค้นหาวิธีจีบสาว...

ใจจดจ่ออยู่กับการอ่านข้อมูลในอินเตอร์เน็ตจนไม่รู้ตัวว่ามีใครอีกคนเข้ามาในห้องส่วนตัวเขา..

"แนะ..แอบอ่านข้อมูลจีบสาวยังไงครับเฮียคิว" จะใครหล่ะน้องชายจอมมึนทีีเขาไม่ตอบคำถามมันช่วงบ่าย..

"ไม่มีมารยาทเข้าห้องคนอื่นไม่ได้รับอนุญาตได้อย่างไร" เหนือเมฆไม่ได้ล่ะสายตาจากจอคอมแต่ด่าทันที

"ผมเคาะแล้วดิแต่เฮียไม่ตอบ"

"ไม่ตอบก็แปลว่าไม่อนุญาตควรคิดได้นะ"

"อะไรอ่ะเข้ามาออกบ่อยทำเป็นเขินพอน้องเห็นความลับเถอะ"

"ความลับอะไร .!"

"แนะ ช่วงบ่ายไปส่งใครบอกมา.."

เหนือเมฆแลหางตามองคนที่อยู่บนเตียงเขาแบบว่าไปรู้อะไรมาก่อนจะพับขอคอมแล้วหันไปเผชิญหน้า.."รู้จากใคร"

"ข้าวบอกเฮียกับยัยน้ำเน่าไปส่งคนชื่อด้าๆนี้แระ"

"เขาชื่อไอด้าเป็นเพื่อนสนิทกับน้ำมนต์และข้าวปุ้นและเป็นลูกสาวเพื่อนป๊า"

"แนะรู้ลึก"

"ก็พ่อน้องเขาบอกมาแบบนี้"

"ว๊าวส่งสาว เจอพ่อสาวด้วย" พสุธามองหน้าพี่ชายคือแบบงงในงง เพราะพี่ชายหวงรถมากไม่ชอบให้ใครขึ้นไปนั่งแต่กลับคนนี้ใครกันให้นั่งหน้ารถไม่พอไปส่งอีกทำเขาประหลาดใจแท้

"อืม..ชอบเห็นหน้าปุ๊บชอบเลยไม่เคยรู้สึกกับใครมาก่อนเช่นนี้ " ตัวเขาไม่อยากมีความลับกลับคนในครอบครัวรู้เยอะดีจะได้ช่วยเขาจีบน้อง..

"ผมมีว่าที่พี่สะใภ้แล้วว่างั้น"

"ยัง.." ที่ตอบว่ายังเพราะน้องยังไม่เปิดใจขนาดนั้นแต่ยอมคุยด้วยก็เป็นสัญญาณที่ดี

"อ้าว"

"แต่ล็อคเป้าแล้วต้องคนนี้ รอจีบติดค่อยว่ากัน"..

"ผมได้ข่าวว่าจะมาเรียนโรงเรียนเดียวกับผมนี้" ก็อยากที่บอกตอนข้าวพูดเขาฟังทุกประโยคแต่ทำไม่สนใจแต่อยากรู้ว่าเรื่องจริงใหมรอเฮีย คอนเฟิร์ม

"อืม..." แต่ก็แค่นั้น

ได้ยินคำตอบที่อยากรู้ก็ลุกพรวดขึ้นแล้วเกินออกจากห้องนอนพี่ชายไปเลย..

"เอ้าไอ้นี้บทจะไปก็ไปเฉยเลย.." ได้แต่ส่ายหน้าก้มดูเวลามันถึงช่วงทานอาหารเย็นแล้ว...

ลุกขึ้นยืนแล้วเดินออดจากห้องไปยังชั้นล่างทันที...

ดินก็คือดินจริง..?