ตอนที่..7 เริ่มเดินหน้า

เจ้าสัวหลังจากรู้เรื่องราวของลูกชายจากท่านทูตแล้วคนเป็นพ่อแบบเขาที่กำลังกลุ้มใจว่าลูกๆไม่ยอมมีแฟนกับดีใจมากเลยแถมว่าที่สะใภ้ใหญ่คนเป็นกันเองแต่เรื่องจีบติดไม่ติดให้ลูกชายจัดการเอง

เขาเชื่อกันว่าถ้าเป็นคู่กันแล้วสักวันก็ต้องเจอกันจนได้และเขาทั้งคู่ก็เจอกันแล้วจริงๆ...

คนหล่ะความรู้สึกกับเมื่อเช้าเลยที่บ่นลูกว่าไม่ยอมมีแฟนแต่ตกบ่ายได้ยินเรื่องราวดีๆอย่างน้อยลูกชายเขาก็ไม่ใช่เกย์หล่ะ.. (แอบหวั่นใจอยู่เพราะออกแนวเนียบทุกจุดแต่ไม่และหญิงเลย)

"ยิ้มแบบนี้แปลว่าอะไรค่ะพี่ธา" คุณแพรวคุณแม่ลูกสี่เดินเข้ามาทักทายสามีที่ดูอารมณ์กว่าช่วงเช้า

"ยิ้มให้กับความสุขครับ เมียสวยน่ารักด้วย"

"หือ..ทานยายังค่ะนี้" คือแปลกใจมากตอนนี้

"พี่ไม่ได้ป่วยครับแพรว.."

"ก็มันผิดปกตินะคะ" คุณแพรวเดินตรงมาอยู่ใกล้ๆแล้วหลังมือสัมผัสหน้าผากสามี "ไม่มีไข้ด้วยแปลกจัง"

"พี่บอกแพรวแล้วนี้ครับว่าไม่ได้ป่วยครับ" ยกมือหนาจับมือบางที่ทาบบนหน้าผากออกจับมากุมเบาๆ

"งั้นแปลว่ามีเรื่องดีๆ" เอียงหน้ามองสามี..

"ก็ประมาณนั้น" แต่ผมรู้สึกแปลกใจที่ภรรยาผมไม่ตื่นเต้นเลยนั่งมองสบตาคู่สวยไม่เจอความตื่นเต้น "เอ๊ะหรือพราวรู้เรื่องแล้วใช่ไหมนี้"

"เรื่อง..อะไรคะ!" คิ้วสวยๆขมวดเป็นปม..

สองสามีภรรยานั่งคุยกันที่ห้องโถงเพื่อรอเวลาทานข้าวเพราะที่บ้านถึงเวลาทานก็ต้องลงมาให้ครบทุกคน..

"แนะนั่งจีบกันทำลูกอิจฉาอีกแล้ว" เหนือเมฆเดินมาเห็นพอดีเลยแซว..

"รีบมีเป็นของตัวเองดิ" ถึงแม้จะจะไม่หันไปมองเขาก็รู้ว่าเป็นลูกชายคนไหน..

"พึ่งเล็งครับขอเวลาหน่อย" ตอบแบบมั่นใจในความรู้สึกของตัวเอง

"ไม่ปฎิเสธเลยแปลว่าชอบเอามากๆไช่ไหมนั้น"

"อธิบายไม่ถูกฮ่ะ ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน".. เหนือเมฆพูดได้แค่นั้น

"แม่อยากเห็นแล้วดิว่าหนูไอด้าจะสวยขนาดไหน.." แพรวพรรณมองหน้าลูกชายคนโตที่เลี้ยงมากับมือเธอไม่เคยเห็นเขามีแววตาที่เปล่งประกายแบบนี้ ขนาดตอนที่สามีถอย lamborghini คันโปรดให้เขายังไม่มีแววตาเปล่งประกายแบบนี้เลย..

"เดี่ยวน้องจะย้ายมาอยู่กับน้ำมนต์ที่บ้านน้ารตีครับ"

"หือ มาอยู่ใกล้ๆด้วย" แผนตีสนิทของเธอเริ่มขึ้น

"ใครกันจะย้ายมาอยู่กับยัยน้ำเน่าครับ ม้า"

"ดินลูก ว่าเพื่อนแบบนี้ไม่น่ารักนะลูก" แพรวพรรณหันไปปรามลูกชายคนที่สาม..

"เอ่อ มากันครบแล้วป๊ามีเรื่องจะพูดด้วย" ช่วงที่เมียคุยกับลูกชายคนที่สาม ว่าที่หมอครามลูกชายคนรองกับวายุคนเล็กเดินเข้ามาพร้อมกันพอดี

"ป๊ามีอะไรหรือ" ว่าที่หมอแบบน่านฟ้าถามบิดาทันที

"มานั่งให้เรียบร้อยก่อนไหมครับคุณลูก.."

เมื่อครบองค์ประชุมประมุขของบ้านแบบอย่างเขาถ้าความจำนงให้ลูกๆ แค่สามคนก่อนเพราะวายุยังเด็กไป "ปู่จะยกที่ดินที่ห่างบ้านเราสอง-สามกิโลให้เจ้าดินมัน มีใครจะคัดค้านไหมครับ"

"ค้านทำไมอะป๊า สุดท้ายมันก็เป็นมรดกตกทอดไปเรื่อยๆอยู่ดีขึ้นอยู่กับว่าดินมันจะเอาไปทำอะไรให้มูลค่าขึ้น" เหนือเมฆพูดขึ้นมาเพราะอิจฉาไปก็ไม่ประโยชน์บริษัทที่ป๊าทำเขาเรียนจบก็ต้องเข้าดูแล ส่วนครามก็เป็นหมอที่ตรงนั้นให้คนที่ยังไม่สานฝันดูแลก็ดี...

"แล้วครามหล่ะก็ลูก" แพรวพรรณเห็นลูกคนรองนั่งนิ่งๆจนรู้สึกแปลกใจ

"ผมไม่ออกความเห็นครับปู่คงคิดดีแล้วถึงยกให้ชินจังมัน" น่านฟ้ากล่าวขึ้นหลังจากฟังความคิดเห็นของพี่ชายมาก่อน..

"ดินครับ เฮียครามอย่ามาชินจังนะออกจะหล่อ" เขาไม่ชอบเลยพี่ๆเรียกแบบนี้ แถมยัยน้ำดน่าก็ชอบเรียก..

"ชื่อนี้แระน่ารัก.."

"พอก่อนคุยก่อน.." เจ้าสัวสั่งห้ามก่อนที่จะกัดกันเล่นเดียวคุยไม่จบ..

"ดินคิดจะทำอะไรกับที่ดินแปลงลูก.." หันมาทางลูกชายคนที่สาม..

"ความฝันคืออยากมีหมู่บ้านเป็นของตัวเองครับ"

"หมู่บ้านพสุธาหรือ.."

"ไพรกิจศาลเถอะ คิดได้ไง" มองค้อนให้พี่ชายแล้วหันมาทางป๊า "แต่ดินยังไม่บรรลุนิติภาวะเลยดินจะเริ่มสร้างได้ไงอะป๊า.."

"ถ้าเจ้ามุ่งมั่นป๊าจะค่อย support อยู่ข้างหลังให้ครับ"

"แต่เรื่องทั้งหมู่บ้านมันใหญ่มากเลยนะดิน.." เหนือเมฆพูดขึ้น..

"งานนี้เราต้องใช้ บารมีของเจ้าสัวธานินทร์ครับเฮียคิว" ชายหนุ่มวัยสิบหกปีเขาไม่สามมารถทำอะไรได้หรอกถ้าป๊าไม่ช่วยเหลือ

"หึ..ตกลงตามนั้น"... เจ้าสัวได้แต่ส่ายหน้าเขารู้ตัวอยู่แล้วเพราะลูกไปยังปีกไม่แข็งพอพ่อแบบเขาต้องเป็นที่พึ่งพาให้...

การทานข้าวจบลงแต่เรื่องราวของคิวกับไอ้ด้าไม่ใช่ความลับในครอบครัวทุกคน พร้อมที่จะต้อนรับคนที่ลูกชอบและรักอย่างไม่มีข้อแม้..

__________________

@สองทุ่มที่บ้านพิศพิสิฐจิรกุล

ไอด้าลงมาทานข้าวคู่คุณป๋าเช่นเคย จากปกติที่เรียนอยู่โรงเรียนประจำ ทุกวันหยุดกลับมาก็จะเจอคุณป๋ารออยู่บ้าน นี้อีกไม่ถึงอาทิตย์ก็ต้องแยกจากกันอีกแล้วรู้สึกว่าของครอบครัวตัวเองนี้ยิ่งโตยิ่งห่าง ก่อนนอนเธอจะโทรคุยกับมาดามตลอดจริงอยากไปนะอิตาลีแต่เธอเป็นห่วงจันทร์เจ้าไปตั้งไกลถ้าจันทร์เป็นอะไรเธอจะไม่รู้เลย..

สองทุ่มสิบห้า.ข้อความของใครบางคนเด้งขึ้นมา line ..Q?

Q?: นอนยังค่ะ

ไอด้า..: Zzzz

Q?: จริงป่ะ พี่ขอโทษค่ะ

ไอด้า..: จะมีคนนอนแล้วตอบแชทได้หรือค่ะ.. ^__^

Q?: แกล้งพี่หรือค่ะ

ไอด้า..: ปล่าวนะคะ..

Q?: พี่คิดถึงไอด้าครับ

ไอด้า..: ‼️‼️‼️‼️

Q?: พี่ไม่รีบเอาคำตอบครับแต่แวะมาบอกความในใจครับ

ไอด้า..: หนูยังเด็กค่ะ

Q?: อย่าปิดกันพี่ซิครับ ลองดูลองศึกษาก่อน พี่สัญญาจะเป็นแฟนที่ดี ครับ

ไอด้า..: พี่คิวชอบหนูหรือค่ะ

Q?: การแสดงของพี่ยังไม่ชัดเจนอีกหรือค่ะเด็กดี

ไอด้า..: อ๋อ..ให้เวลาหนูหน่อยนะคะ

Q?: ทั้งชีวิตพี่ก็ให้ได้ครับ

ไอด้า..: น่ารักจังค่ะ

Q?: แล้วรักไหมครับ

ไอด้า..: ปกติหนูไม่คุยกับผู้ชายค่ะ

Q?: จริงป่ะ..

ไอด้า..: พี่คิวคือคนแรกที่ได้ lineหนูและเป็นแรกที่ไม่ใช่คุณป๋าที่หนูคุยด้วย..แต่หนูขอเวลาหน่อยค่ะมันเร็วไปค่ะ..^__^

Q?: แค่นี้ก็ชื่นใจแล้วครับ ฝันดีนะครับเด็กดี

ไอด้า..: ค่ะ..?

ไอด้ารีบปิดหน้าจอทันทีในแชทเธอพิมพ์บ้าอะไรแต่ก็จริงตอนเรียนโรงเรียนประจำถึงจะมีแต่ผู้หญิงล้วนแต่ฝั่งตรงกันข้ามก็เป็นมีเด็กผู้ชายชอบมีคนมาขอเบอร์ขอline แต่เธอก็ไม่เคยให้ไม่รู้จะให้ไปทำไมไม่ได้อยากรู้จักเลยซักนิด..

________________

พาร์ทคิว

แค่ได้คุยก็ใจฟูออกมานั่งตากลมตรงระเบียงคิดถึงคนไกลที่พึ่งคุยกันไปซักครู่ เสียงเคาะปรระตูก็ดังขึ้น..ก๊อกๆๆ คิวนอนยังลูก เสียงของป๊า

ผมลุกขึ้นยืนตามความสูงแล้วเดินมาเปิดประตูเพื่อจะสื่อสารกับบิดา

"ป๊ามีธุระกับผมหรือครับ"

" อืม ออกมาคุยกับป๊าที่ห้องทำงานหน่อย" ตอนทานข้าวเราคุยกันเรื่องที่ดินเลยเว้นวรรคเรื่องของคิวตอนนี้เขาว่างพอที่จะคุยกับลูกแล้ว..

"ป๊ามีอะไรป่ะครับ" เขาเดินออกจากห้องส่วนตัวและตามพ่อมาห้องทำงานทันที

"ลุงนัชโทรมาบอกป๊าว่าเจอเราที่บ้าน"

"ลุงนัชหรือ...!! " ชายหนุ่มประมวลผลวันนี้เข้าเจอใครมั้งอ่อพ่อของน้องนี้เอง "ครับไปส่งไอด้าครับ"

"เราชอบลูกสาวเพื่อนป๊าหรือ"

"ครับ" ไม่ปฎิเสธเลยเพราะชอบจริง

"ไม่ค้านอะไรเลยนะ" เจ้าสัวถึงกับอึ้ง..

"ค้านทำไหมครับชอบก็คือชอบ ชอบแบบว่าอยากสานต่อด้วยซ้ำไป"

"ดีมากลูกชายป๊าต้องแบบนี้" เดินมาตบบ่ากว้างลูกๆโตจะมีครอบครัวกันแล้ว

" ลุงนัชจะบินไปทำงานที่อิตาลีอีกอาทิตย์กว่าๆ"

"ครับ " ผมยังไม่เข้าใจในสิ่งที่ป๊าสื่อ..

"ไอด้าจะบินไปรับลูกพี่ลูกน้องที่ลำพูนแต่ลุงนัชไม่ว่างจะชวนน้ำมนต์ไปด้วย ทางโน้นเขาไม่อยากปล่อยให้สองสาวไปเอง คิวว่างไปกลับน้องไหม..

"ลุงนัชเปิดโอกาสให้คิวดูแลน้องคิวจะปฎิเสธทำไหมครับ"

"ดี เตรียมตัวไว้เลยเดียวพรุ่งนี้ธนัชจะมาบ้านน้ารตี มาฝากฝั่งลูกสาว.."

"น้องมาด้วยไหมครับ"

"คงต้องมาหล่ะอยู่ๆจะให้พ่อเขาเข้าบ้านคนอื่นโดยไม่พามาก็เป็นเรื่องซิครับ...." มันก็จริงผมลืมนึกไปเลย

"ครับ ป๊ามีอะไรจะพูดอีกไหม"

"มี.. จีบให้ติดนะ"

"ผมไม่ปล่อยมือหรอกครับ" แววตาที่มุ่งมั่นในตอนนี้เลย

"เยี่ยมมากไอ้ลูกชาย.."

เหนือเมฆเดินออกจากห้องทำงานป๊าด้วยความรู้สึกที่อบอุ่นในหัวใจเอามากๆน้องไม่ปิดกั้นไม่พอว่าที่พ่อตาเปิดทางซะขนาดนั้นเขาต้องทำให้ดีที่สุดเท่าที่ลูกชายคนหนึ่งจะทำได้..

"พี่จะเอาสถานะแฟนน้องมาให้ได้ครับไอด้า" มันคือความตั้งใจในตอนนี้..

ว่าที่พ่อตาก็อยากได้ครอบครัวก็ดัน..เง้อ?