The Evil Interpreter .....ล่ามรักร้าย..ท่านรองคิว.

@บ้านรุ่งเรืองไพรกิจศาล

เช้าวันหยุดของการปิดภาคเรียนก่อนที่เหนือเมฆที่กำลังจะขึ้นมหาลัยปีสาม..

"อายุก็ตั้งยี่สิบปีแล้วไม่คิดจะมีแฟนบ้างหรือไงพี่คิว "....ในขณะที่ผมก้าวเท้าลงมาถึงบันไดบ้านขั้นสุดท้ายเสียงทรงอำนาจของเจ้าสัวธานินทร์ก็เอ่ยทันทีเมื่อเห็นเงาหัวลูกชายคนโต..

"ตั้งอะไรครับป๊า พึ่งยี่สิบต่างหากเถอะ"..คิวเดินตรงมาที่โต๊ะอาหารและนั่งฝั่งตรงกันข้ามของผู้บังเกิดเกล้าทั้งสองท่าน

" อุบะ..!บอกตั้งก็ตั้งซิ " พร้อมกับตบหน้าขาของตัวเองเบาๆ,(แอบมีน้ำโหลูกชายขัดใจ)

"พี่ธารีบอะไรค่ะนี้" แพรวพรรณคุณแม่สี่สิบอัพที่ยังดูสวยไม่สร่างหันมามองหน้าสามีในวัยสี่สิบเกือบห้าสิบปีบ่นเรื่องลูกชายไม่มีแฟน

"แพรวเราหลักสี่หลักห้าแล้วลูกยังไม่มีคู่สักคนเลยไม่รู้หวงโสดอะไรกัน"

"ป๊าผมพึ่งสิบแปด ป๊ารีบอะไรนี้" ครามน้องชายคนรองว่าที่คุณหมอที่นั่งอยู่ก่อนหน้านั้นค้านเขายังรักสนุกอยู่เลย..

"นั่นดิป๊า ผมพึ่งสิบหกอย่าเหมารวมดิ " ดินพสุธาในวัยมัธยมตอนปลายกล่าวร้อนตัวเหมือนกัน

"ยุไม่ยุ่ง ยุเด็กอยู่" เด็กชายเจ้าสมุทรออกตัวเช่นกัน..

"พร้อมเพียงกันจริงๆ..!! " ไม่รู้จะโมโหอะไรใครก่อน เมียก็เข้าข้างลูกพร้อมกับลุกขึ้น (จริงๆอิ่มแล้ว) เขาเดินออกไปที่ห้องทำงานทันที..

"พี่ธาอิ่มแล้วหรือค่ะ" คุณแพรวพรรณหันไปถามสามีแบบงงๆ..

"ไม่กินงอนลูก งอนเมีย" ปัง .! เปิดประตูห้องทำงานแล้วปิดเลยเดี๋ยวแอ๊คติ้งหลุด..

"ม้าป๊าโกรธอะไรแปลกๆ" คิวหันไปคุยกับมารดาของเขา..

"ปล่อยป๊าเถอะเดี่ยวป๊าก็โตลูก ทานข้าวกันเถอะครับ " เธอเป็นคนกลางเพราะว่าเธอเข้าใจทั้งสองฝ่ายหล่ะไปงานเลี้ยงคุณธานินทร์สามีเธออยากมีหลานไปโชว์เหมือนชาวบ้านแต่คุณเขาลืมอะไรไปลูกชายทั้งสี่ยังเรียนอยู่เลย...

_____________

พาร์ทไอด้า...

เมื่อสองเดือนก่อนคุณป๋าธนัชคุณพ่อของเธอจะต้องไปรับตำแหน่งท่านทูตประจำประเทศอิตาลี แต่เธอยังไม่อยากไปแถมเธอยังเป็นห่วงญาติคนสวยของเธออีกคนที่อยู่ถึงภาคเหนือเลย..

"คุณป๋าขาด้าไม่ด้วยได้ไหม.." อ้อนวอนสุดฤทธิ์เลย

"ไอด้าครับไม่ไปแล้วหนูจะอยู่กลับใครที่ไทยครับ" ทั้งหวงและห่วงลูกตามนิสัยของพ่อทุกคน..

"ด้าห่วงจันทร์ค่ะคุณป๋า ให้ด้าอยู่กับจันทร์ที่นี้ได้ไหมค่ะ" ญาติทางพ่อนี้แระตอนนี้เธออยู่คนเดียวไม่มีใครด้วยยิ่งเป็นห่วงมาก..

"ไม่ครับ เป็นสาวเป็นแส้อยู่ด้วยแค่สองคนหรือครับมันไม่ปลอดภัยนะ" กอดอกมองดูท่าทางของลูกสาว

"แต่ว่าด้ามีเพื่อนสนิทชื่อน้ำมนต์ค่ะคุณแม่ของน้ำมนต์ชื่อคุณน้าเนตรรตี มหาวานิชกุล แกชวนไปอยู่ด้วย (เสียงเริ่มอ่อนลง) ??

"ไปแอบดิวกับเขาไว้แล้วถึงมาคุยกับพ่อหรือครับลูกสาว" เริ่มหมั่นใส้ในความคิดแต่จริงการไปที่โน้นถ้าหอบไปทั้งสามคนตอนแรกเขาก็คิดว่าดูแลไม่ไหว แค่หนูดี มาดามโซเฟียภรรยาของผมก็เอาไม่อยู่ทะโมน มากไม่ได้พี่สาวเลย..

"คุณป๋ากับมาดามอนุญาตนะคะ จะได้ไปรับจันทร์ด้วยก่อนเปิดเทอม.." เหมือนบังคับกลายๆเลย...

______________

@บ้านรุ่งเรืองไพรกิจศาล

หลังจากที่ป๊างอนเข้าไปในห้องทำงานผมก็ได้แต่ถอนใจ "เห้อ"

ขอแนะนำตัวครับผมชื่อคิว นายเหนือเมฆ รุ่งเรืองไพรกิจศาล ลูกชายคนโตของ เจ้าสัวธานินท์ รุ่งเรืองไพรกิจศาลและนายคุณแพรวพรรณ รุ่งเรืองไพรกิจศาลมีน้องชาย..3ตัวเอ่ยสามคนครับ..

"ถึงกับถอดใจเลยหรือครับพี่คิว เข้าใจป๊าหน่อยนะลูก" เธอได้แต่ยิ้มคิดเพลินเหมือนแต่ถ้ามีสะใภ้ครบสี่คนเธอคงมีความสุขมากๆ

"ม๊าครับเดี๋ยววันนี้คิวออกไปบ้านไตรเทพนะครับ"

"กลับค่ำไหมครับพี่คิว"..

"บ่ายๆก็กลับแล้วครับ.." ^__^

"เฮียขากลับผ่านร้านยาซื้อคอนดอมให้ด้วยนะ.." ครามแอบแกล้งพี่ชายเล่นๆ..

"จ๋วยเถอะซื้อเองเถอะบ้าป่ะ มัวอีตั๋วเยอะๆระวังเถอะจะเป็นเอยศเข้าให้"

"พกถุงขอรับ..ไม่มีทางไม่กินซ้ำด้วย.." มั่นหน้าเกิน..

"พอๆค่ะแยกย้าย" คุณแม่แบบเธอก็ละหน่ายเหมือนกันว่าคนหนึ่งก็หวงโสดอีกคนก็ควงไม่เลือกเช่นกันได้แต่ส่ายหัวไม่สองคนที่เหลือจะก๊อปแบบใคร

_____________

ไอด้าวันนี้มีนัดกับน้ำมันและข้าวปุ้นที่บ้านของน้ำมนต์เธอเลยของให้คนรถของคุณป๋าขับมาส่งที่หน้าหมู่บ้าน..

ในขณะที่เดินตามทางหมูบ้านก็คล้ายกันหมดยืนงงเลยดิ งานนี้เกาหัวแล้วหนึ่งมองซ้ายมองขวาจะถามใครดีหล่ะได้ยินเสียงรถแล่นมาเธอหันไปเพ่งมองตามเสียงที่มาพร้อมยกมือโบก..

พาร์ทคิว

หลังจากที่บอกกล่าวกับม้าผมก็หยิบกุญแจรถคันโปรดออกจากบ้านทันทีขับออกมาเพียงห้าร้อยเมตรข้างทางมีคนยืนโบกรถผมเห็นไกลเป็นผู้หญิงคิดว่าเป็นลูกครึ่งก็ว่าได้เพราะร่างสูงโปร่งผิวขาวอมชมพูดกับชุดสีขาวที่ดูออกว่าเรียบร้อยเอามากๆมองไกลคิดว่าสะดุดตาแล้วนะ ผมจำต้องชะลอเพราะเธอโบกรถผม.

เพียงแค่เปิดกระจกลงใจผมเต้นแรงมาเธอน่ารักมากเอาผมหลุดภวังค์ไปเลย..

ไอด้าเดินเข้าหารถที่จอดนิ่งเพื่อจะถามแต่คนที่อยู่ด้านในรถกลับสะดุดตาเธอเช่นกันไม่เคยเจอผู้ชายคนไหนที่หล่อแบบวัวตายควายล้มแบบนี้มาก่อนเลย ในตาสีฟ้าลูกครึ่งหรือเปล่าผมสีเทาหล่อดูแพงมาก ต่างคนต่างจ้องหน้ากันแต่คนที่อยู่ด้านนอกโดนความร้อนเล่นงานก็เลยหลุดออกจากภวังค์..

"พี่ค่ะพี่อยู่ที่นี้นานยังค่ะ" ^__^

สวยไม่พอเสียงยังหวานอีก.. "ครับอยู่นานแล้วครับอยู่ตั้งแต่เกิด.." ^__^

ได้คำตามที่พอใจทำใบหน้าหวานของลูกครึ่งสาวระบายยิ้มออกมาพร้อมสร้างภวังค์ในคนที่ได้รอยยิ้มอีกครั้ง "พี่รู้จักบ้านคุณน้ารตีไหมค่ะ" คำถามนี้เธอแต่ใบหน้าที่หล่อเหล่ายิ้มให้เธอแบบนิ่งๆ..

หรือว่าชื่อเล่นพี่เขาไม่คุ้นบอกชื่อจริงเผื่อผ่านหู.." คุณเนตรรตีค่ะรู้จักไหมค่ะ"..

คำถามนี้เอาผมหลุดออกจากภวังค์ทันนี้ จริงผมได้ยินคำถามแระแต่มัวแต่ยิ้มเลยไม่ทันตอบ..

"รู้จักดีด้วยครับ.."

คำตอบของคนหล่อเอาเธอสบายใจไปหนึ่งเปราะ

"วานพี่บอกที่ค่ะว่าบ้านหลังไหน.." ^__^

"เดินจากตรงนี้ไกลอยู่นะครับ"

"อืม..ไกลมากไหมค่ะ"...ไอด้ากวาดสายตาดูอากาศนะตอนนี้เธอไม่น่าให้ลุงนพส่งที่ประตูเลย..เห้อ..

"ขึ้นมาครับพี่ไปส่ง" รีบอาสาเพราะห่วงดูจากใบหน้างามเริ่มแดงระเรื่อเพราะแดดเผา..

"เอ๋อ...." กังวลแล้วหนึ่งพึ่งรู้จักเขาด้วย

"พี่ชื่อพี่คิวครับบ้านพี่กับบ้านที่เอ่อ...." เว้นวรรคให้เธอตอบเขาอยากรู้จักชื่อ...

"ชะ ชื่อไอด้า..ค่ะ" ^_^

ผมได้แค่ยิ้มแล้วพูดต่อ.."บ้านพี่อยู่ติดบ้านน้ารตีครับมันไกลพี่กลัวเราจะเป็นลมหน้าเริ่มแดงแล้วนี้เป็นห่วงตัวเองหน่อยครับ" ผมคนพูดน้อยมากแต่นี้คือประโยคที่ยาวที่สุดตั้งแต่เกิดมาเลย..

"งั้นรบกวนนะคะ พี่คิว" ^__^ ใช่ตอนนี้ตัวเธอเริ่มปวดหัวแล้วถ้าเดินไปก็เป็นลมแน่ๆ

ผมเดินลงจากรถแล้วพาร่างบางอ้อมไปฝั่งคนนั่งข้างและกลับมายังฝั่งตัวเอง.. "ร้อนขนาดนี้ทำไมไม่พกร่มครับนี้..

"ด้า..เอ๋ยไอด้าลืมค่ะพี่คิว"

ชอบนะที่น้องเปิดใจให้นี้เอ่ยชื่อเหมือนสนิทกัน..

"พี่ชอบให้ไอด้า แทนตัวว่าด้าครับน่ารัก"

"อา ชื่อนี้สำหรับคนที่หนูคิดว่าสนิทค่ะ"... แต่เธอเองก็แปลกใจอยู่ทำไมถึงพูดกับคนตรงหน้าแบบสนิทสนม

"พี่ก็อยากรู้จักน้องไอด้าแบบสนิทสนมเช่นกันครับไม่ใช่เพราะอะไรดูจากหน้าตาเรา เราคงไม่ใช่หลานน่ารตีหรอกอยากมากก็เพื่อนของน้ำมนต์"..

"พี่รู้จักน้ำมนต์ด้วยหรือค่ะนั้นแระเพื่อนสนิทด้าเอง" ^__^

"น้ำมนต์ก็น้องพี่ครับ น้ารตีกับแม่พี่เป็นเพื่อนกันครับ"

"อ๋อ.." ^__^

ผมวนรถกลับไปยังที่จากมาแต่ก่อนจะถึงรั้วบ้านตัวเองก็จอดให้คนสวยแล้วบอกว่าบ้านหลังนี้... "บ้านนี้ครับของน้ารตี แต่บ้านพี่หลังข้างๆนะครับ".. ^_^

"ค่ะ..ขอบคุณนะคะพี่คิว..ยินดีที่รู้จักค่ะ" บอกลาผู้มีพระคุณแล้วลงจากรถไปทิ้งรอยยิ้มที่ตรึงตราใจให้เขาหัวใจเต้นผิดจังหวะ....

ลืมเลยขอแนะนำตัวเองค่ะชื่อ...ไอด้า ไอรดา..พิศพิสิฐจิรกุล ลูกสาวคนโตของท่านทูต ธนัช พิศพิสิฐจิรกุล กับมาดาม โซเพีย..นักธุกิจสาวชาวอิตาลีมีน้องสาวจอมป่วนอยู่หนึ่งคนค่ะ..และมีญาติแสนคนสวยอีกคนอยู่จังหวัดลำพูน.. ^__^

เง้อ....ไงก่อนดี..?..