ตอนที่ 3 เริ่ม..

@บ้านน้ำมนต์

ไอด้านั่งมองเพื่อนคุยกับพี่ชายก็แค่มองดูว่าเขาทำอะไรแต่มองยังกันสบตากับสายตาคมเข้าจังๆ ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงอีกจนได้ เลยเมินหน้าหนีก่อน..

"มนต์เราขอไปเข้าห้องน้ำแป๊บนะ" ^__^

"จร้า ตรงไปอีกนิดเลี้ยวขวานะ หรือจะเข้าที่ห้องเราก็ได้" ^_^

" จ่ะ.." เธอก้มตัวเพื่อผ่านหน้าแม่ของเพื่อนออกไปทันทีขืนอยู่ต่อไม่ดีต่อใจเลย พี่ชายเพื่อนดาเมจแรงมาก..

เหนือเมฆนั่งมองร่างบางที่เขาต้องตาต้องใจเดินไปสุดทางจนคนรอบข้างแซว..

"มองอะไรจะขนาดนั้นพี่คิว.." แซวท่าทางพี่ชาย

"มองคนสวยพี่ผิดหรือครับ" หันมาตอบคำถามน้องแล้วยิ้ม

"โห้ แรงอ่ะ" แอบค้อน..

เนตรรตีที่นั่งรวมอยู่กับเด็กหันมาทางหลานชายแบบทึ้งมาก ตั้งแต่รู้จักเขามานานไม่เคยเห็นชายหนุ่มมองสาวแบบนี้เลย "พี่คิวชอบหนูด้าหรือครับลูก"

โดนถามแบบตรงๆ มีหรือคนแบบเขาจะอ้อมคอม "ครับน้ารตี"

"ว๊าว.." สองสาวน้อยผสานเสียงกัน..

_______________

ในห้องน้ำ..

ตัวไอด้าเองไม่ได้ปวดอะไรเลยแต่อยู่ตรงนั้นไม่ไหวแล้วโดนจ้องชนิดที่ว่าทำอะไรไม่ถูกเลย..

"คนบ้าจ้องอยู่ได้ติดว่าหล่อนะไม่งั้นจะควักลูกกะตาเลย" เธอยืนบ่นกับกระจกเพียงซักครู่ก็เดินออกมาดูจากเวลาควรร่ำลาซักที..

_________________

พาร์ทคุณป๋า (ต่อ)

ตัวผมเองก็เสียใจมากในเรื่องของการจากไปแบบกระทันหันของคุณแม่อย่างที่ใครๆเขาบอกไม่โดนกับตัวจะไม่รู้สึกกลับลำพูนรอบนี้ไม่มีแม่แล้ว.. "...."

"ที่รักครับอย่าเพิ่งเสียใจในสิ่งที่ผมพูดไปมันกระทันหันจริงแถมมันเกิดขึ้นแบบรวดเร็วตามคำส่งคุณแม่" ในวันที่ผมรู้จันทร์เจ้าบอกผมว่าย่าให้เผาเลยถ้าคุณอามาถึง...

"คุณธนัช เรื่องนี้มันผ่านมาอย่าพูดถึงเลยแต่หนูจันทร์เป็นไงบ้างค่ะ.." เธอแอบห่วงลูกบุญธรรมมากๆชีวิตเธอนี้มีแต่เรื่อง..

"ผมมีเรื่องจะแจ้งอยู่พอดีเลยครับที่รัก"

"เรื่องอะไรค่ะ..คุณ"

ท่านทูตถอนหายใจหนึ่งที่.."ตอนนี้ลูกสาวของคุณขอร้องจะอยู่เมืองไทยอยู่คู่กับจันทร์เจ้าครับ"

"ห๊ะ แล้วจะอยู่กันยังไงล่ะคะ คุณต้องบินอีกสองสัปดาห์ละนี่"

"ลูกสาวคุณปูทางไว้แล้วครับ"

"ยังไงคะ"... ถึงจะเป็นสะใภ้ไทยแต่คำบางคำเธอก็ไม่เก็จนะ

"ตอนเรียนโรงเรียนสตรีล้วนลูกสาวของคุณได้เพื่อนสนิทชื่อหนูน้ำมนต์ลูกสาวของเศรษฐีนีชื่อดังคุณเนตรรตีครับ"

"แปลว่าคุณอนุญาตไปแล้วว่างั้น"

"ครับผมคิดว่าลูกคงมีเหตุผลที่อยากอยู่เมืองไทยอีกแถมจะได้อยู่คู่กับจันทร์เจ้าด้วยครับ..

"งั้นฝากจัดการด้วยนะคะ" เธอมั่นใจในตัวลูกของเธอเอามากๆ

พาร์ทไอด้า

เธอเดินกลับเพื่อจะบอกกล่าวเพื่อนๆคุณแม่ของเพื่อนรวมทั้งหนุ่มหล่อ..

"มนต์ บ่ายกว่าเราต้องกลับแล้ว" ^__^

"หือจะกลับแล้วหรือหนูด้า ยังคุยกันไม่ถึงขีดสุดเลย" งอแงก่อนเลย

"เดี่ยวใกล้เปิดเทอมเราก็ต้องมาอยู่ด้วยแล้วนะลืมแล้วหรือ" เอียงหน้ามองเพื่อนสาว

"แล้วหนูจะกลับยังไงลูก" รตีหันมาถามเพื่อนลูก

"หนูนัดลุงคนขับไว้บ่ายสองกว่าๆค่ะ" หันมาแจ้งเรื่องให้แม่ของเพื่อนรับรู้

"พี่ว่าพี่ไปส่งดีกว่าครับ" เหนือเมฆอาสาทันทีบวกอยากรู้จักบ้านของน้องด้วย..

"มะ ไม่ต้องค่ะเกรงใจ" ^_^ เธอเกรงใจจริงๆและเขินที่พี่มองตลอดเวลา..

"แต่พี่..." ผมไปไม่ถูกเลยเจอคนสวยปฎิเสธ.. "..." (แอบเศร้า)

" เอ้างี้ เราไปกับพี่คิวด้วย หนูด้าจะได้สบายใจ" น้ำมนต์สบตากับพี่ชายจังๆเห็นแววตาเศร้าของพี่ชายก็เลยหาทางช่วย..

"เอ่อ...!" จะค้านอะไรได้อีกเพื่อนสาวหนุนหลังจริงแท้..

"แม่ว่า ให้พี่คิวไปส่งเถอะค่ะกว่าลุงคนขับจะออกมารับอีกหนูต้องออกไปรอ ผิวขาวๆจะเสียหมดลูก"

"ใช่ๆตอนเจอเมื่อเช้าด้าตัวแดงไปหมดเลย"..

ข้าวปุ้นกระตุ้นอีกคน ..

ไอด้าเหล่ตามองเพื่อนและชายหนุ่มเข้าขากันดีจริง จะบอกที่หน้าแดงก็เพราะเขานั้นแระแต่ในเมื่อผู้ใหญ่ออกปากเธอปฎิเสธได้ไง..."งั้นก็ได้ค่ะ" "..."

คำตอบนั้นทำให้ใจชายหนุ่มพองโตหาที่เปรียบ...

"พี่คิวนี้หน้านิ่งว่าหล่อแล้วนะพอยิ้มนี้หล่อฝุดๆเลยอ่ะ" ข้าวปุ้นยัยตัวชง..

"ไปๆจะกลับก็รีบเลยช้ากว่านี้กลับมาเจอรถติดอีก.." น้ำมนต์เห็นสองคนไม่ทักท้วงทั้งคู่..?

________________

ป้านีแม่บ้านออกจากบ้านคุณรตี เธอก็ไปตลาดตอนแรกคุณท่านบอกให้คนขับไปส่งแต่ที่ตลาดจอดรถยากมากเลยไปเองฝากเจ้าส้มจี๊ดให้คุณๆดู...

"รถคุณคิวนี้.." แม่บ้านวัยห้าสิบมองดูท้ายรถหรูที่จอดในบ้านเพื่อนบ้านเธอแปลกใจสุดๆ....

แต่มันเรื่องเจ้านายคุณชายของเธอคงมีธุระกับบ้านคุณรตีหล่ะมั้งเลยเลิกสนใจไปเลย ..

แต่มันก็คาใจอยู่ไม่น้อยเลยยืนมองอยู่ซักครู่หนึ่งเห็นเจ้าของรถเดินออกมาพร้อมสาวสวยที่เธอไม่คุ้นตาเลย.."ใครนะสวยจังเลย.." แต่ด้วยข้าวของเยอะมากเธอเลยตัดใจแต่ก็แอบเล่าสู่กันฟัง...

พาร์ท จันทร์เจ้า (2วันก่อน)

สาวน้อยที่เกิดมาแสนอาภัพลืมตาดูโลกได้สองวันแม่ก็หนีไม่นานพ่อก็หายไปอย่างไร้ร่องรอยดีที่เธอยังมีย่าจ๋าที่รักเธอมากๆและอานัช (น้องชายฝาแฝดของพ่อแต่เธอจำหน้าพ่อไม่ได้หรอก) น้าเฟียและไอด้าเพื่อนเพียงคนเดียวและญาติคนสนิทของเธอ..

แต่ในความโชคร้ายอานัชและน้าเฟียรับเธอเป็นลูกบุญธรรมและช่วงวัยเด็กคุณอาของเธอยังทำงานที่เชียงใหม่ทำให้น้าเฟียกับไอด้ามาอยู่ลำพูนกับเธอ

แต่งานของคุณอายิ่งสูงยิ่งไปไกลแถมงานดีไซน์ของน้าเฟียโตขึ้นเธอกับไอด้าก็เลยต้องอยู่ย่าจ๋า..

จนเมื่อสามปีที่แล้วไอด้าอยากเรียนโรงเรียนประจำชวนเธอและแต่ทว่าเธออยากอยู่ดูแลเพราะย่าจ๋าแก่มากแล้วเธอเลยปฏิเสธพร้อมขออยู่ดูแลย่าที่ลำพูน...

ในวันนี้ไม่มีย่าแล้ว มองบ้านที่เคยอยู่ด้วยกันใจแมร่งหดหู่มากในวันที่จัดการเรื่องงานคุณอาชวนไปอยู่อิตาลีแต่เธอไม่อยากไปเลย... "..."

"ย่าจ๋า จันทร์คิดถึงย่าค่ะ" สาวน้อยในวัยสิบหกปีนั่งร้องให้อยู่ตรงหน้ากรอบรูปของย่าอันเป็นที่รักของเธอ..

ในขณะที่ความเสียใจมันพลั้งพรูสายเรียกเข้าจากไอด้าเพื่ิอนรักของเธอ..

"ฮัลโหลจันทร์คุยกับด้าหน่อยค่ะ" ปลายสายรับแต่ไม่คุยเธอแต่ได้ยินแต่เสียงสะอื้นตามสาย..

"จันทร์ถ้าจันทร์ไม่คุยด้าจะบินไปเชียงใหม่เดี๋ยวนี้เลย" คำขู่ของคนสวยได้ผล

"จ่มเก่งเหี้ยเตอะ" (บ่นเก่งขนาด)

"ก่อตั๋วเอาก้าไห้นี้" (ก็เธอเอาแต่ร้องให้นี้)

"มีหยัง" (มีอะไร)

"ฟังเน้อ..เปิลบ่ะไปกับป้อแต่เปิลจะฮื้อตั๋วมากรุงเตบ" (ฟังนะเราไม่ไปกับพ่อแต่เราจะให้เธอมากรุงเทพ)

"จะได" (ยังไง)

"เราจะย้ายมาเรียนสหแล้วจะให้ตัวเองมาอยู่ที่กรุงเทพฯเป็นคู่ แต่อยู่บ้านเพื่อนเราคุณป๋าอนุญาตแล้ว.."

"แล้วตี้นี้ลอ" (แล้วที่นี้หล่ะ)

"ปล่อยเป็นหน้าที่ของคุณป๋าดิ"

"คุณป๋าจะขายไหมอ่ะหนูด้า.." จันทร์เจ้ากังวลถ้าขายไปความทรงจำของเธอก็หายไปเลย..

"แต่เราไม่อยากทิ้งบ้านอ่ะ.." "..."

"แต่เราไม่ให้จันทร์อยู่คนเดียวแน่ๆ"

"หนูด้าอ่ะ.." ที่นี้ห่างไกลผู้คนถ้าอยู่คนเดียวมันอันตรายแน่นอน...

"เราให้จันทร์เลือกมาอยู่กับเรา บ้านยังมีเราจะขอคุณป๋าให้แต่ถ้าจันทร์ดื้อเราจะยุคุณป๋าขายบ้านไปเลย"

"ขายบ้านแล้วเราจะอยู่ไหนหล่ะ" เริ่มกังวลเธอไม่อยากขายคงามทรงจำ.."__"

"ตามวัดไง..ก็ดื้อดีนัก"

จันทร์เจ้าไม่คุยต่อแต่มองไปรอบๆบ้านรู้สึกว่ายิ่งดึกยิ่งน่ากลัวเลยถอนใจ..

"เอ้าเงียบสรุปว่าไงนี้" เพื่อนเงียบไปใจเธอนั้นแระร้อนรนขืนบ้าจี้ไปอยู่วัดตามขู่อีก..

"อีม..แต่ใกล้เปิดเทอมนะเราของอยู่เก็บบรรยากาศเก่าก่อนนะ" "...."

"เราไปอยู่เป็นเพื่อนเอาไหม.." เธอคิดถึงบ้านสวนเหมือนกันอยู่มาตั้งงแต่ตัวเล็กแล้วพึ่งย้ายเข้ากรุงเทพฯมาสามปีเอง

"หึ..คุณหนูไอด้าจะมาจริงหรือ".. จันทร์เจ้ารู้ว่าเพื่อนสายลุยพอใช้ได้ที่เรียกคุณหนูเพราะเธอเป็นลูกสาวท่านทูตเรียกตามเพื่อนเรียกแค่นั้นเอง

"ไปแน่ไม่ต้องท้า.." แล้ววางสายทันที..

________________

บนรถหรู..หนึ่งหนุ่มหล่อกับสองสาวก่อนขึ้นรถเธอจะนั่งด้านหลังเธอบังคับให้เพื่อนน้ำมนต์นั่งเบาะหน้า..

"หนูด้าจะได้ลงสะดวกไง" นี้คือเหตุผลของเพื่อน

"บอกทางพี่ที่ครับน้องด้า" เธอหันไปมองคนตัวสูง

"ชื่อนี้หนูสงวนให้คนสนิทค่ะ" ทำชายหนุ่มสะอึก

"ด้าพี่คิวพี่ชายเรารับสนิทเถอะนะ" ตัวชงต้องออกแรงช่วยทันที

"?ต่อไงดีโดนค้อนแล้วหนึ่งกรุป พี่ก็เนียเกินรุกไปไหนค่ะ..?