ตอนที่ 4 เริ่ม..1.1

พาร์ทคิว

ก็อยากคุ้นเคยเลยพูดชื่อที่น้องชอบพูดกับเพื่อนสนิททำให้น้องไม่พอใจมั้งหรืออายกันแน่..

"ชื่อนี้หนูสงวนให้คนสนิทค่ะ" เจอประโยคนี้เอาผมช๊อตฟิวไปเลยนะนั้น..

เดือดร้อนถึงคนกลางอย่างน้ำมนต์ที่ต้องไกล่เกลี่ยก่อนเลย.. "หือ หนูด้าพี่คิวก็พี่ชายเราเองสนิทกันไว้ก็ดีนะ" ^__^ ยื่นมือสะกิดไหล่บางเบาๆ..

ความเงียบเป็นคำตอบที่ดีที่สุดเธอเองก็พึ่งคิดได้ว่าไม่ควรพูดแบบนั้นเช่นกัน หันหน้ามาทางคนขับยกมือขอโทษทันที "ด้าขอโทษนะคะที่ทำตัวไม่น่ารักเลย" "..." สำนึกผิดแล้ว..

ชายหนุ่มหลังจากช๊อตฟิวส์ไปก็อึ้งไปเลยพอได้เสียงใสเอ่ยวาจาขอโทษก็หันมามอง..

"พี่ไม่ได้โกรธไอด้าครับที่จริงแล้วพี่ผิดเองที่ไม่ขออนุญาตหนูก่อน.." หันมายิ้มปลอบใจคนสวย

"ด้าขอโทษนะคะที่พูดแรงไปค่ะต่อไปพี่คิวจะเรียกหนูว่าอะไรก็ได้ค่ะเอาที่พี่สะดวกเลย" ^_^

"จริงป่ะ.." ความคิดชั่วร้ายฝุดขึ้นในใจ

"ก็หนูพูดไปแล้วค่ะ " ยืนยันในสิ่งที่ตนพูดแต่หลงกลแล้วนั้น

"งั้นพี่เรียกไอด้าว่าที่รักนะครับ" ยิ้มแบบมีชัย

"หูย...ออกตัวแรงเวอร์" เธอเหมือนเป็นส่วนเกินเลยทำไงได้หล่ะอาสามาเอง

"ห๊ะ..มะ ใช่แบบนี้ดิ" เธอเจอมัดฮุกเข้าให้เลย

"แบบนี้แบบไหนครับไอด้าพึ่งบอกพี่เองว่าให้สิทธิ์พี่เรียกตามใจพี่ไงครับ"

"หนูหมายถึงเรียกไอด้า, หนูด้า ,หรือด้าไรแบบนี้ค่ะ"

"ว้า พี่สะดวกเรียกที่รักทำไงดีครับ"

"ก็ไปเรียกแฟนพี่ซิค่ะ"

"ก็พี่ยังไม่มีแฟนครับ อยากมีแฟนเป็นคนแถวๆนี้ได้ไหมครับ" ^__^

"พี่คิว..!" เจอเชิงรุกเอาเธอไปไม่ถูกเลยหันไปมองเพื่อนทางนั้นใส่หูฟังไปเรียบร้อยแล้ว

"ครับเรียกชื่อพี่บ่อยๆจะได้ชินครับ"

พาร์ทน้ำมนต์

ตั้งแต่รู้จักพี่คิวเธอไม่เคยเจอพี่ชายในพาร์ทเลยรีบเสียบหูฟังพิมพ์ไลน์คุยกับข้าวปุ้น..

?~ข้าว..ปุ้น~?

มนต์ : พี่คิวรุกด้าหนักมาก

ข้าว : ยางงาย

มนต์ : จนฉันคิดว่าเป็นส่วนเกินอะ "..."

ข้าว : เอ็นดูแท้..

มนต์ : แค่นี้ก่อนใกล้ถึงบ้านด้าแล้ว..

ข้าว : เพิ่มเติมอะไรมาเหลาที่บ้านนะ ^__^

มนต์ : เคๆด้างอนแล้ว (แต่ก่อนปิดแอฟข้อความของข้าวเด้งขึ้นมา)

ข้าว : เราเจอดินอะ..!

ไม่เห็นแปลกอยู่หมู่บ้านเดียวกันไม่เจอกันดิแปลกเธอไม่ตอบแต่หันไปมองคู่ข้างหน้าพูดคุยกันแบบฟิวแฟนเลยทั้งดูน่ารักมาก แอบถ่ายก่อน..

พาร์ทดิน

ช่วงปิดเทอมผมพอรู้อยู่แล้วว่าข้าวกับน้ำมนต์กลับมาบ้านแล้วแต่ผมยังไม่พร้อมที่จะเจอ รู้สึกเฟลที่อยู่ๆสองสาวหนีไปเรียนโรงเรียนสตรีล้วน..

แต่วันนี้เขาอยากทานส้มตำพี่แก้วแม่ครัวคนสวยบอกร้านที่ทานประจำอยู่ปากซอยตอนแรกพี่แก้วจะออกมาซื้อให้แต่ผมเห็นว่าไม่ไกลเลยจับเจ้ามอร์ไซต์ไฟฟ้าออกมาเจอกับข้าวปุ้นพอดี..

"ไงสาวโรงเรียนประจำ" ทักทายแบบกวนบวกงอนเพื่อน..

"อะไรของดินอะ" เธองงกับคำถาม

"ปล่าวแค่เห็นเพื่อนเลยทักเฉย" สายตาของเด็กหนุ่มวัยสิบหกปีกวาดมองหาร่างบางที่สนิทกับคนที่เขากำลังคุยด้วยแต่ไม่เห็นแม้แต่เงา..

"มองหายัยมนต์หรือ" ข้าวปุ้นรู้ดีว่าดินสนิทกับน้ำมนต์มากเมื่อก่อนเธอกับน้ำมนต์เล่นอะไรดินจะมาเล่นด้วยเสมอ...

"ปล่าว...!!" เสียงที่สูงมากเพราะเจอจับไต๋..

"น้ำมนต์ไปส่งไอด้านะไปกับพี่คิว" เธอแกล้งพูดไปงั้นๆแระ

คิ้วเข้มเหมือนปลิง (ฉายาชินจัง) แบบเขาหันมาขมวดคิ้วเป็นปมงงตรงที่ไปส่งใครแล้วเฮียเกี่ยวไรเฮียไปข้างนอกแต่เช้าแล้วไหม..? "ใครงง..!!"

ข้าวปุ้นจริงแล้วทำเป็นสนใจแต่สั่งส้มตำแต่สายตาเธอเหล่มองเพื่อนอยู่.."เพื่อนสนิทเรากับมนต์นะ พวกเราจะย้ายมาเรียนกันที่ มัธยมLKแล้วนะ" ^__^

เรื่องเพื่อนสนิทไม่เข้าหูเลยแต่เรื่องย้ายมาเรียนที่โรงเรียนเดียวกับเขาทำชายหนุ่มแอบยิ้มที่มุมปาก แต่ทำเมินก่อน.."ป้านุครับเอาส้มตำเอาแบบพี่แก้วเคยสั่งครับ"

"อ่อได้ลูก ตามคิวนะคะ"

"ครับ.." ในใจเขาอยากถามแต่ทำฟอร์มแกล้งหยิบโทรศัพท์ออกมาพิมพ์หาเฮีย

เฮียคิว...

Din‼️: เฮียกลับตอนไหน

Q..? : ทำไม..!

Din‼️: ปล่าวแค่ถามออกมาสั่งส้มตำ ถามก่อนจะกลับยังจะสั่งเผื่อ

Q..? : ไม่อะไม่ต้องสั่งเผื่อ ออกมาส่ง..

แล้วเฮียคิวก็หายออกไปจากการสนทนา.. ชายหนุ่มยืนจ้องจอดูข้อความอยู่นานแต่ไม่มีแม้แต่คำอธิบายเลยเขาเลยยืนงง ตรงที่ทำไมชอบทำให้งงไม่เข้าใจเฮียเลย..

ข้าวปุ้นที่ยืนอยู่ไม่ห่างเพื่อนเท่าไหร่ดูปฏิกิริยาของเพื่อนที่แสดงออกทางสีหน้ารู้เลยว่าไม่ได้คำตอบจากเฮียคิวแน่นอนๆ

"ถามเราก็ได้เรารู้ว่าดินอยากรู้..

"ไม่อยากเลย ไม่ใช่เรื่องของเรา" เจอจับไต๋ได้ไปไม่เป็นหันมาทางแม่ค้าดูว่าคิวอีกนานไหม..

"ป้านุครับอีกนานไหมพอดีจะไปซื้อน้ำครับ"

"ไปซื้อก่อนเลยครับ ป้าทำของข้าวปุ้นเสร็จเดี๋ยวทำให้ดินเลยครับลูก.."

"ไม่อยากรู้จริงป่ะ ว้าอุตห์ส่าอยากเล่าแต่เขาไม่สนใจ.."

"เราไม่อยากรู้.." รีบเดินไปร้านน้ำที่ห่างจากตรงนี้แค่ร้อยเมตรเดินหนีก่อนไม่อยากให้โดนจับได้ว่าอยากรู้..

คล้อยหลังชายหนุ่มป้านุก็หันมาบ่นกับข้าวปุ้น "หนูข้าวก็แกล้งเพื่อนอยู่ได้ลูก"

"หนูรู้จักดินมาแต่เกิดค่ะป้ารู้หมดแระว่าคิดอะไรอยู่" เธอมองดูเพื่อนที่เดินไปจนถึงร้านก่อนหันมารับของจากแม่ค้าขาประจำของพวกเธอ "ปากแข็งแบบนี้ให้จุกอกตายไปเลยค่ะ" แล้วก็เดินเข้าบ้านที่ถนัดจากร้านนี้เพียงสองหลังทันที

พาร์ทคิว

ชายหนุ่มเริ่มเดินเกมส์เบาๆค่อยๆหยอดงานนี้ต้องขอสองสาวช่วย.."บ้านหลังไหนครับหนูด้า" ใจก็อยากเรียกที่รักนะกลัวงอนอีก

"เอ้าพี่คิวไม่เรียกที่รักแล้วหรือค่ะ" น้ำมนต์แอบแซว

"มนต์หยุดเลยนะ" หันมาทำตาเขียวให้เพื่อนสาว

"อย่างอนจิ เขาไม่เคยเห็นพี่ชายชอบใครแบบนี้มาก่อนเลยนะหนูด้า.."

"เกี่ยวอะไรกับเราหล่ะ"

"เอ้าก็พี่คิวชอบหนูด้าไง"

ความรู้สึกของผมยัยตัวแสบพูดออกมาเหมือนอ่านใจผมได้แต่ก็ดีมีคนถ่ายทอดออกช่วยหนึ่งเสียง..

"น้ำมนต์หยุดเลย" เธอเขินมากกว่าไม่รู้จะพูดอะไรแล้วหันไปด้านหน้ารถเหมือนเคยใกล้ถึงบ้านแล้ว...."พี่คิวค่ะตรงไปอีกนิดบ้านหลังซ้ายมือค่ะ"

"ครับ.."

ชายหนุ่มขับมาจนถึงบ้านหลังหนึ่งเขาเริ่มคุ้นๆแปลกพอขับเข้าไปด้านใน "บ้านหนูด้าหรือครับ"

"ค่ะบ้านของคุณป๋าค่ะ"

"คุณป๋าหรือฮ่ะ"..

"บ้านพ่อของหนูด้านั้นหล่ะค่ะพี่คิว" น้ำมนต์พูดให้พี่ชายเข้าใจเพราะคำว่าคุณป๋าบางคนเข้าใจไปอีกทาง..

"ขอบคุณทีี่มาส่งนะคะ" ไอด้าหันมาขอบคุณแล้วกำลังจะเปิดประตูลงจาดรถ..

"เดี่ยวครับหนูด้า" เหนือเมฆเปิดประตูแล้วลงไปทันเพื่อจะมาเปิดประตูรถให้เธอ.

"พี่คิวคือชอบด้าจริงด้วยดูดิ.." น้ำมนต์สะกดไหล่เพื่อนให้ดูชายหนุ่มที่เดินลงจากรถเพื่อมาเปืดประตูให้วาวเจ้า

"ตามมารยาทไหมมนต์ ก็ตามที่สุภาพบุรุษพึงกระทำหรือเปล่า"

"ตามมารยาทอะใช่แต่อย่าลืมว่าเราเป็นน้องนะ " บทสนทนาจบลงทันทีตอนที่ประตูรถเปิดออก..

" เชิญครับหนูด้า "

"ขะ ขอบคุณค่ะ" หันมาทางเพื่อนสาว "แล้วเจอกันนะ" และขยับตัวลงจากรถ " ระวังศรีษครับ" เหนือเมฆ ใช้มืออีกข้างกันไว้กลัวน้องเอาศีรษะไปชน..

"ขอบคุณอีกครั้งคะ"

"เปลี่ยนจากขอบคุณมาแลกLineกันหน่อยไหมครับเด็กดี" ที่จริงผมจะขอจากน้ำมนต์ก็แค่ผมอยากขอจากเจ้าตัว..

"คะ ได้ค่ะ" ก้มหน้าเพื่อนค้นหาโทรศัพท์แต่อยู่บิดาของเธอก็เดินออกมาสบทบ..

"เอ้า ไอด้าเองหรือแล้วใครมาส่งนี้"

พาร์ทคุณป๋า

เป็นช่วงเวลาที่พักเบรกจากการพูดคุยประชุม conferen ชายวัยกลางคนเดินออกมาหลังจากได้ยินเสียงรถแล่นเข้ามาแต่เขาไม่ได้นัดใครไว้นี้..

ว่าจะบอกให้แม่บ้านออกมาดูมันก็ช้าเลยออกมาสำรวจเองกลายเป็นว่าเห็นชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่งเดินมาเปิดประตูรถและคนที่ลงคือลูกสาวของเขาเองเห็นว่ายืนคุยกันอยู่ก็เลยออกไปแสดงตัวแค่นั้นเอง..

ส่วนคิวใจจดจ่ออยู่ว่าน้องกำลังค้นหาโทรศัพท์แถมยังยืนหันหลังเลยไม่รู้มีผู้มาใหม่เพิ่มขึ้น..

"ไอด้าใครมาส่งครับนี้" เสียงทรงพลังทำชายหนุ่มหันไปรายงานตัว

"สวัสดีครับผมชื่อเหนือเมฆเป็นพี่ชายของน้ำมนต์"

"อ่อพี่ชาย.." ยืนสำรวจด้วยสายตาแบบเรียบๆ

"สวัสดีดีค่ะคุณป๋า.." น้ำมนรีบแสดงให้รู้ว่าพี่ชายเธอไม่ได้กับเพื่อนแค่สองคน..(กันไว้ก่อน)

คุณธนัชยืนมองร่างสูงใหญ่ของคนที่บอกว่าเป็นพี่ชายของน้ำมนต์แต่เท่าที่รู้ น้ำมนต์เป็นลูกคนเดียวนีแถมชายหนุ่มหน้าคุ้นๆมาก...

เอาหล่ะซิพี่คิว เจอว่าที่พ่อตา..?