ตอนที่ 2 ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ 1.1

เหนือเมฆแค่เล่าให้ฟังว่าไปเยื่ยมมาหลานเองแต่กลับทำให้ใครในบ้านนี้ถึงกับตกลงใจ... (ตอนที่ผมรู้จากปากเพื่อนผมก็ตกใจพอกันเลย)

"ดะ เดียวนะตาคิวนี้พึ่งจบปีสองเองนะคะ".. น้าอย่างเธอถึงขั้นช็อคก่อน..

"ครับ ผมมารู้ก็ตอนมันคลอดลูกแล้วนี้หล่ะเพราะตอนนั้นฟ้าบอกผมว่าต้องกลับบ้านเลยดร๊อปเรียนหนึ่งเทอม.."

"อ๋อ..." ทำความเข้าใจไปหนึ่งก็รุป

"อุ้ยคุณลุงยังหนุ่ม" น้ำมนต์ยกมือปิดปากแอบแซวพี่ชาย".. น้ำมนต์แค่แซวพี่ชายไม่ได้คิดอะไร..

"ว่าจะหาคุณป้าแถวๆนี้หล่ะครับใครยังว่างบอกพี่ทีครับ " ^_^ พูดจบแล้วยิ้มยิงฟันทันที

"ว๊าวพี่คิว..รุกมากเลยถามหนูด้ายังว่าสเปกไหมนั้น" ข้าวปุ้นที่นั่งอยู่ไม่ห่างแอบมองดูรู้เลยว่าพี่ชายเพื่อนปิ๊งเพื่อนสาวคนสวยของเธอเข้าแล้ว...

___________

ส่วนไอด้าคือตอนนี้ถ้าตัวเธอแทรกตัวเข้ากลีบเมฆได้เธอจะรีบหมุดและหายตัวไปทันทีเลย..

ตั้งแต่ที่พี่เขาเดินเข้ามาตัวเธอเองร้อนวูบวาบไปหมดคือรู้สึกได้ว่ามีสายตาคมคู่หนึ่งจ้องเธอแบบไม่กระพริบตาเลย..

แต่เธอต้องนิ่งไว้ก่อน.." หือข้าวพูดอะไรเหรอด้าไม่เข้าใจค่ะ " พร้อมแลตามองคนที่อยู่ตรงกันข้าม..

"นั้นดิข้าวพูดอะไรไปลืมแล้วอ่ามนต์ " แกล้งตายก่อนตอนนี้..

คุณรตีนั่งมองและพิจารณาท่าทางของเด็กหนุ่มที่มีอาการบ่งบอกว่าชอบเพื่อนของลูกสาว...

"เดี่ยวครับพี่คิวรู้จักหนูด้าได้ไงครับ" เธอแน่ใจอยู่แล้วว่าสองคนนี้ไม่มีทางเจอกันหรอกเพราะหนูด้าเรียนโรงเรียนประจำเธอจะเจอก็ต่อเมื่อไปเยี่ยมลูกสาวส่วนช่วงเวลากลับไปพักที่บ้านไอด้าไม่เคยมาที่นี้เลย..

"รู้จักเมื่อเช้าครับตอนขับออกไปหาเพื่อนเห็นน้องไอด้าโบกรถถามทางมาบ้านน้ารตี คิวเลยอาสามาส่งครับ" ^__^

"ว๊าว รถคนโปรดที่พี่คิวห่วงแหนแทบไม่เคยมีใครได้นั่งเลยแต่หนูด้าได้นั่งแล้วครัช" สองสาวผสมโรงแบบชอบใจสุดถึงเธอจะพึ่งสิบหกเรื่องของความรักไม่เข้าใครออกใครหรอกนะ...

"ข้าวกับมนต์หยุดเลย เราจะเป็นลมพี่คิวเลยอาสามาส่งต่างหาก.." เธอไม่รู้จะเขินเพื่อนหรือคนที่เอาแต่ต้องเธอ...

พอๆก่อนค่ะเด็กๆ หยุดแซวก่อน" เธอคิดได้ว่าลูกสาวบอกว่าเพื่อนสนิทของเธอมีเรื่องปรึกษาๆ..." น้ำมนต์บอกน้าว่าหนูด้ามีเรื่องที่จะคุยด้วยใช่ไหมค่ะ.."

"ค่ะ..แต่ว่า.." เธอแลมองคนตัวโตที่นั่งตรงกันข้าม

"พูดเถอะบ้านนี้กับบ้านโน้นไม่มีความลับต่อกันค่ะ" ตัวของคุณแม่ยังสาวหันมายิ้มให้เพื่อนลูกสาวทันที

"จริงๆตอนแรกที่เคยคุยกันค่ะว่าถ้าคุณป๋าบินไปอิตาลีเมื่อไหร่ด้าจะมาขออาศัยอยู่ด้วยค่ะ..^_^

"ค่ะ เรื่องนี้แจ้งคุณพ่อแล้วใช่ไหมค่ะลูก"

"แจ้งแล้วค่ะแต่ว่า..." เธอละอายใจที่จะพูดต่อเลยเงียบไป...

"เอ้าด้าอ่า พูดให้จบเฉยเลยอย่าค้างคาจิ" น้ำมนต์นั่งลุ้นอยู่เพื่อนสาวจะพูดอะไรต่อ

"อย่าเร่งดิ.." "..." เธอเองเกรงใจมากแค่คนเดียวก็แย่แบ้วยังจะขอร้องอีก ทำใจก่อน..

"พูดมาเถอะค่ะ มีอะไรบอกน้าได้ลูก"...

"คือว่าด้ายังมีลูกพี่ลูกน้องอยู่ลำพูนค่ะ " ถอนหายใจหนึ่งที่.." ตอนนี้ที่นั้นไม่เหลือใครแล้วหนูว่าจะขอความกรุณาขออนุญาตให้พาจันทร์มาอยู่ที่นี้อีกคนได้ไหมค่ะ "...พูดจบแล้วก้มหน้าคือละอายใจ

"ได้ค่ะห้องที่บ้านยังว่างมาเถอะลูก มาอยู่กันเยอะๆน้าชอบบ้านที่มีคนอยู่เยอะๆค่ะ " ยืนมือกุมมือน้อยปลอบใจเบาๆ..

"หือ..น้ารตีน่ารักที่สุดเลยค่ะ" ^__^

การพูดคุยของคนสองคนทำชายหนุ่มที่นั่งฟังอยู่นิ่งยิ้มแทบไม่หุบเลยเจ้าของหัวใจเขามาอยู่ใกล้ซะงั้นเขาเรียกว่าอะไรนี้...

"แนะยิ้มหน้าบานเลยพี่คิว" น้ำมนต์หัวมาแซวพี่ชายเพื่อนสนิท...

"เอ้ามันเรื่องน่ายินดีนี้ครับพี่ต้องยิ้มซิน้องมนต์หรือพี่ต้องร้องให้หล่ะครับ"...เขาเองพึ่งคิดได้ว่าสามสาวเรียนสตรีล้วนนี้แต่กว่าจะได้เจอกันแต่ก็ช่างเถอะดีกว่าไม่ได้เจอเลย..

"ทำไมทำหน้าแบบนั้นหล่ะพี่คิว" เธอแอบมองพี่ชายที่ทำหน้าครุ่นคิด..

"เปิดเทอมพวกน้องก็ต้องโรงเรียนประจำแล้วพี่อดเจออีกอะดิ..."

"อดเจอใครค่ะเราเจอกันมาสิบหกปีแล้วพี่คิว..."

"ต้องพูดอีกหรือครับ" เขาอายุยี่สิบแล้วพึ่งคิดจะจีบสาวแล้วส่วนเจ้าดันเป็นเพื่อนน้องสาวที่อายุห่างเขาตั้งสี่ปี

"น้ำมนต์ยังไม่บอกพี่คิวหรือลูกว่าพวกหนูจะมาเรียนที่เดียวกับตาดิน.." รตีเห็นลูกสาวเอาแต่แกล้งพี่ชาย

"ม้าอะเฉลยทำไมนี้.." แกล้งงอน

"จริงหรือครับน้ารตี." เพราะมัธยมที่น้องชายเขาเรียน มันตรงกันข้ามกับมหาลัยที่เขาเรียนเลย...

"หน้าบานยิ่งกว่าจานดาวเทียมอีก..." น้ำมนต์แซวพี่ชาย...

______________

พาร์ทคุณป๋า..

หลังจากที่ลูกสาวสุดที่รักออดอ้อนขออยู่เมืองไทยต่อพร้อมพูดถึงสาเหตุที่ต้องอยู่ ชายวัยสี่สิบอัพย่างห้าสิบปีแบบเขาคิดหนักไหมก็ไม่นะ เพราะลูกสาวโตพอที่ดูแลตัวเองได้ ที่สำคัญเขาเองก็ห่วงหลานสาวเช่นกัน ลูกพี่ายฝาแฝดของเขานั้นแระ..

"เฮียไปอยู่ที่ไหนนะ..เฮียใจร้ายมากเลยนะที่ทิ้งลูกที่น่ารักแบบหนูจันทร์ไว้แบบนี้..." คุณธนัชทอดสายตามองไปสุดลูกหูลูกตา..

จันทร์เจ้า (ขวัญชีวา) เธออาภัพมาแต่ตั้งเกิดก็ว่าได้ลืมตาดูโลกไม่ถึงสองวันแม่ก็ทิ้งส่วนพ่อหายสาปสูญไปเลย ผมสงสารหลานเอามากๆแถมความน่ารักของจันทร์เจ้าดันไปถูกใจ มาดามโซเฟียภรรยาของผมเธอเลยให้ผมรับหลานสาวในไส้มาเป็นลูกบุญธรรมเลี้ยงคู่กับไอด้าทำให้สองคนนั้นสนิทกันมากๆ..

แต่จะให้ทิ้งสองสาวไว้ที่ไทยมันก็กะไรอยู่นะในเมื่อลูกสาวบอกว่าแม่ของเพื่อนอนุญาติให้อยู่ร่วมด้วยเขาในฐานะพ่อต้องไปเยือนและขอบคุณซักหน่อย...

ชายวัยกลางคนดูนาฬิกาดูว่า ตอนนี้สามารถพูดคุยกับภรรยาสุดที่รักได้ไหม อิตาลีเวลาช้ากว่าไทยห้า-หกชั่วโมงตอนนี้ ไทยเกือบบ่ายโมง...

ต่อสายหาdarling..? เขาแค่รอปลายทางรับสาย....

" good morning darling " ที่เมืองเวนิชพึ่งจะหกโมงเช้าแต่เธอก็ต้องตื่นเพื่อจะจัดการกับยัยตัวดื้อของเธอ ไอดีลูกสาวคนเล็กตอนนี้พึ่งขึ้นปอหกแต่ดื้อมากๆ

"Buongiorno, marito. (สวัสดีตอนเช้าค่ะคุณสามี)

"ยอมครับขอภาษาไทยก่อนเลย" ภรรยาของผมเป็นลูกไทย-อิตาเลียน แต่ชอบความเป็นไทยเอามากเจอกันที่มิลาน ตอนผมไปเรียนแลกเปลี่ยนที่นั้น ไม่รู้ซิว่าทำไมถึงชอบเธอตั้งแรกเจอ..

"คุณทักเป็น Engก่อนนะคะท่านทูต.." ตอนแรกเริ่มหลังที่คุณแม่เล่าเรื่องของเมืองไทยเธอเองก็ฝันว่าซักวันจะได้ไปเยือนประเทศ จนเจอคุณธนัชทุกอยากที่วาดฝันเป็นจริงเธอมีครอบครัวที่อบอุ่นตอนที่มีแค่ไอด้าเธอใช้ชีวิตที่ลำพูน บ้านเกิดเมืองนอนของสามีพอแต่งปุ๊ปตกใจทันทีคุณสามีมีแฝด..

"ผมขอโทษครับทำอะไรครับนี้"

"พึ่งวุ่นวายกับยัยหนูค่ะขึ้นปอหกแล้วแต่ยังดื้ออยู่เลยเนี่ย"

"ให้เวลาลูกหน่อยครับ"

"คิดถึงไอด้ามากเลยค่ะ" ..

"ที่รักครับวันนี้ที่โทรมามีเรื่องจะบอกให้ทราบครับ"

ลางสังหรณ์ของเธอแม่นมากเลยฝันว่าลูกสาวคนสวยออดอ้อนของอยู่เมืองไทย... "เรื่องไอด้าหรอคะ"

"ซิกเซ้นของคุณแม่นเหมือนจับวาง แต่นี้อีกเรื่องหนึ่งที่คุณยังไม่ทราบผมคิดว่าการบินไปบินมามันจะทำให้คนไม่สะดวกซะมากกว่า"

"ไม่พูดยาวค่ะเลยเอาสั้นๆ"

"คุณแม่เสียแล้วครับ" คำพูดนั้นทำให้ทั้งสองฝ่ายเงียบไปเลยทันที

"โธ่จันทร์เจ้า ลูก" เธอไม่ห่วงไอด้าหรอกว่าไอด้าอยู่กับพ่อของเขาแต่จันทร์เจ้าขอพวกเธออยู่กับย่าที่จริงเธอวางแผนจะย้ายคุณแม่ของสามีและลูกสาวของเธอทั้งสองคนมาอิตาลีอีกสอง-สาม ปีข้างหน้า

_____________

คิวหลังจากที่ได้ยินคุณน้าของตัวเองบอกว่าสาวๆย้ายมาเรียนที่โรงเรียนฝั่งตรงกันข้ามของมหาลัยที่ตัวชายหนุ่มเรียนอยู่ก็ยิ้มไม่หุบเลย..

"พี่คิวทานน้ำก่อนค่ะเหงือกแห้งแล้วนั้น" น้ำมนต์เทน้ำจากเหยือกลงแก้วส่งให้พี่ชาย..

"ขอบคุณครับ" รู้ว่าน้องแซวรับแก้วน้ำเสร็จแต่สายตาจ้องมองคนสวยอยู่..

ไอด้าที่นั่งอยู่ฝั่งตรงกันถึงกับสะตั้นอยู่ๆสายตาผสานดันเขาจีงๆทำเธอใจเต้นแรงมากเธอได้แต่นั่งเงียบก่อนแล้วเมินหน้าหนี

เฮียต้องการอะไรค่ะๆๆๆ..ไม่พูดแต่จ้องมองแบบนี่ใจสั่นเลย..?

เจอกันตอนตี..5นะคะ?